Οι θέσεις των Κομμάτων για ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ-ΥΓΕΙΑ-ΠΡΟΝΟΙΑ είναι κριτήριο ψήφου

 

Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλ. Παπαρήγα, παρουσίασε σε συνέντευξη Τύπου στο Ζάππειο τις θέσεις του Κόμματος για την Κοινωνική Ασφάλιση, για τους εργατοϋπάλληλους, τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες και τους αγρότες

Το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης – συντάξεις, Υγεία, Πρόνοια – αντανακλά το συνολικό πρόβλημα της χώρας και πρέπει να αποτελέσει βασικό κριτήριο ψήφου, υπογράμμισε εισηγητικά η Αλέκα Παπαρήγα, κατά τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου στο Ζάππειο. Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ προειδοποίησε τους εργαζόμενους ότι είτε η ΝΔ είτε το ΠΑΣΟΚ έρθει στην κυβέρνηση θα προωθήσουν αντιδραστικές αλλαγές, παρά το γεγονός ότι προσπαθούν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του λαού προεκλογικά.

Από τα πρώτα μέτρα που θα θέσουν είναι τα σχέδιά τους για το Ασφαλιστικό. Θα επιδιώξουν να αυξήσουν τα όρια ηλικίας – αφού αναγνωρίζουν «ως δικαίωμα» τη συνέχιση της εργασίας και μετά τα 65 – στα 67 και στα 71 χρόνια. Αντίθετα, σημείωσε, εμείς θεωρούμε ως δικαίωμα, το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης να μειωθεί στα 60 χρόνια για τους άνδρες και στα 55 για τις γυναίκες.

Στο ίδιο πνεύμα η Αλ. Παπαρήγα παρουσίασε τις θέσεις του ΚΚΕ για την Κοινωνική Ασφάλιση, για τους εργατοϋπάλληλους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους αγρότες, προβάλλοντας το στοιχείο της ισοτιμίας για όλους και την αποφασιστική βελτίωση όλων των δεικτών ως το «ελάχιστο» που πρέπει να διεκδικήσουν οι εργαζόμενοι.

 

Συστατικό στοιχείο της άλλης πορείας η ισχυροποίηση του ΚΚΕ

 

Το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης ήταν το κεντρικό θέμα της εισηγητικής ομιλίας της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη διακαναλική συνέντευξη Τύπου για τις εκλογές

 

«Η μάχη για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης δεν είναι περίπατος. Αυτό όμως που δίνει δύναμη είναι η οργάνωση του λαού, η ανάπτυξη της πολιτικής λαϊκής πρωτοβουλίας, το πολιτικό πρόγραμμα που διαθέτει το λαϊκό κίνημα και με άμεσους στόχους αλλά και με στόχους ριζικής ανατροπής. Και, βέβαια, συστατικό στοιχείο αυτής της άλλης πορείας είναι το πόσο ισχυρό θα είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας».Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην εισηγητική της ομιλία κατά τη διακαναλική συνέντευξη Τύπου για τις βουλευτικές εκλογές, που έδωσε χτες στο Ζάππειο. Παραθέτουμε στη συνέχεια την εισηγητική ομιλία της.

«Αν και το συνηθισμένο σε αυτού του τύπου τις συνεντεύξεις είναι να επιλέγεται ένα θέμα εφ’ όλης της ύλης, εμείς καταλήξαμε κεντρικό θέμα της συνέντευξης να είναι το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης με τους δύο τομείς που έχει αυτό: Το ζήτημα της Υγείας – Πρόνοιας και των συντάξεων.

Είναι ένα θέμα που εμείς το θέτουμε στο επίκεντρο, έχοντας υπόψη ότι ενδιαφέρει όλους και όλες και πριν απ’ όλα αφορά στις νέες ηλικίες. Ισως κάποιος γελάσει. Ο νέος των 18, των 20 και των 30 ετών γιατί να ενδιαφέρεται για τη σύνταξη που θα πάρει μετά τα 60;

Ομως και η πολιτική στα θέματα της Υγείας και της Πρόνοιας και στο ζήτημα των συντάξεων διαμορφώνεται και ισχύει από τη στιγμή που θα γεννηθεί κάποιος και ιδιαίτερα διαμορφώνεται όταν, τελειώνοντας το Λύκειο ή το ΤΕΙ ή το Πανεπιστήμιο ή κάποια άλλη σχολή από τις πολλές που υπάρχουν, αναζητήσει να βρει δουλιά.

Η δουλιά, δηλαδή, που ψάχνει ο νέος και δυσκολεύεται σήμερα στα 25 και στα 30 σχετίζεται με το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης. Εχει και άμεσο χαρακτήρα, όσον αφορά στις παροχές Υγείας και Πρόνοιας, στην κοινωνική πολιτική, αλλά έχει και σχέση με το πότε θα πάρει σύνταξη, ποια θα είναι η σύνταξη και πώς θα περάσει την τρίτη ηλικία.Πολύ περισσότερο που οι νέοι άνθρωποι δεν είναι απομονωμένοι, ζουν σε μια οικογένεια, έχουν μπαμπάδες, μαμάδες, παππούδες και γιαγιάδες και πολλές φορές τα προβλήματα των μεγαλύτερων ηλικιών έχουν άμεση επίδραση και στις νεότερες.

Με αυτή την έννοια συγκεντρώνουμε την προσοχή σε αυτό το θέμα που κατά τη γνώμη μας αντανακλά το συνολικό πολιτικό πρόβλημα της χώρας και αποτελεί και βασικό κριτήριο ψήφου».

 

Θα κάνουν το αντίθετο από ό,τι λένε

«Με αίσθημα ευθύνης», συνέχισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «λέμε ότι αυτά που η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ υπόσχονται προεκλογικά, κάτω από την πίεση της πραγματικότητας, και κάτω από την πίεση που ασκούν οι εργαζόμενοι, ότι, π.χ., δε θα αυξήσουν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και ότι δε θα μειώσουν τις συντάξεις, να μην τους δώσουν καμία σημασία. Το αντίθετο. Να ξέρουν ότι θα κάνουν τα αντίθετα από αυτά που λένε.

Πρώτα πρώτα γιατί στα προγράμματά τους και τα δύο κόμματα το λένε καθαρά. Αναγνωρίζουν, π.χ., ως «δικαίωμα» να δουλεύει κάποιος στα 65, στα 67 και στα 71. Εμείς θεωρούμε ότι αυτό που πρέπει να αναγνωριστεί ως δικαίωμα στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι το όριο συνταξιοδότησης να πέσει για τους άνδρες στα 60 και στα 55 για τις γυναίκες για όλους, και για τους εργατοϋπαλλήλους και για τους αγρότες και για τους αυτοαπασχολούμενους.

Αυτό το δικαίωμα ζητάμε εμείς και όχι το δικαίωμα να δουλεύουμε μέχρι τα 70 και τα 71. Πίσω από αυτό το δήθεν δικαίωμα, που στα προγράμματά τους έχουν και τα δύο κόμματα, υπάρχει η μεγάλη αλήθεια. Και στα 70 και στα 71 δε θα μπορείς να έχεις ουσιαστικό δικαίωμα σε καλή σύνταξη και σε ένσημα και αυτό πια αφορά τους νέους και τις νέες που σήμερα είναι 30 και 35 χρόνων και δεν έχουν τα ένσημα που θα έπρεπε να έχουν σε αυτή την ηλικία».

 

 

Στόχοι άμεσης πάλης

«Δε θα ήθελα να μιλήσω με μεγάλη λεπτομέρεια», συνέχισε η ομιλήτρια. «Εμείς διατυπώνουμε θέσεις και προτάσεις προς τους εργαζόμενους για πάλη σήμερα και αμέσως μετά τις 16 Σεπτέμβρη. Χωρίς να παραιτούμαστε από τη συνολική πολιτική πρόταση που έχουμε, όπου όταν ο λαός θα είναι στην εξουσία, το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και συνταξιοδότησης θα έχει ελάχιστες ομοιότητες με το σημερινό.

Χωρίς να κάνουμε σκόντο στο αύριο θεωρούμε ότι το ελάχιστο που σήμερα πρέπει να διεκδικήσουν οι εργαζόμενοι για να μην πάμε πολύ πίσω είναι τα εξής:

— Κατ’ αρχήν κατάργηση όλων των αντιλαϊκών αντιασφαλιστικών νόμων από το 1992 έως σήμερα.

— Σταμάτημα του τζόγου είτε με τη μια μορφή ομολόγου, είτε με την άλλη. Θεωρούμε ότι μπορούν τα αποθεματικά των Ταμείων να επενδύονται σε τίτλους του δημοσίου με εγγυημένη απόδοση και με το ανώτατο επιτόκιο δανεισμού που κάνει το δημόσιο προς τρίτους.

— Σύνταξη στις γυναίκες στα 55 και στα 60 για τους άνδρες και μια πενταετία λιγότερη για τα βαρέα και ανθυγιεινά.

— Δικαίωμα σύνταξης ανεξαρτήτως ηλικίας στα 30 χρόνια ασφάλισης, οπότε δε μετράει πια η ηλικία. Τριάντα χρόνια δούλεψες, γιατί να μην πάρεις σύνταξη; Κι αν κάποιος δούλεψε από τα 18 ή από τα 20 τι σημασία έχει; Τα 30 χρόνια επαρκούν για να πάρεις σύνταξη.

— Να κατοχυρώνεται το συνταξιοδοτικό δικαίωμα με 4.050 μέρες εργασίας.

— Η σύνταξη στο 80% του μισθού και για άλλη μια φορά λέμε ότι 1.050 πρέπει να είναι η κατώτερη σύνταξη για τους εργάτες και τους υπαλλήλους.

— Βεβαίως, για να έχεις 1.050 ευρώ σύνταξη πρέπει να ξεκινάς από κατώτατο μισθό 1.300. Γι’ αυτό η πάλη για τη σύνταξη πριν απ’ όλα είναι πάλη για ανθρώπινους μισθούς, για να χρησιμοποιήσουμε αυτό τον όρο.

— Υπερασπιζόμαστε και ζητάμε την επέκταση των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων.

— Κατάργηση κάθε ιδιωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας στον τομέα της Υγείας και της συνταξιοδότησης.

— Πλήρης κάλυψη των αναγκών Υγείας με χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αν θέλετε, υποστηρίζουμε να καταργηθούν οι εισφορές που αφορούν στο σκέλος της Υγείας.

— Οι εισφορές για τη σύνταξη να μην αυξηθούν και βεβαίως όταν ανεβαίνει ο μισθός δεν πρέπει να πολλαπλασιάζεται η συμμετοχή του εργαζομένου.

— Διατηρείται βεβαίως η τριμερής χρηματοδότηση, αλλά το μεγαλύτερο μέρος πρέπει να το πληρώσει κράτος και εργοδοσία. Και για όλα αυτά παίρνουμε υπόψη ότι 58 δισ. ευρώ άρπαξαν οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές από το 1951 έως το 1975.

Με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ οι απώλειες στην περίοδο 1999 – 2002 ξεπέρασαν τα 3,5 δισ. δρχ. Με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας η ληστεία συνεχίζεται. Προστάτευσε η Νέα Δημοκρατία την εισφοροδιαφυγή του κεφαλαίου, η οποία φτάνει τα 5,8 δισ. ευρώ το χρόνο; Βεβαίως! Ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε το ΠΑΣΟΚ έδωσαν αυτά που χρωστούσαν στα Ταμεία, και το ίδιο ισχύει και για την εργοδοσία. Εφόσον αυτά είναι τα χρεωστούμενα, για ποιο λόγο οι εργαζόμενοι να δεχτούν αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών;».

 

Για τους αυτοαπασχολούμενους

«Πάμε στους αυτοαπασχολούμενους», συνέχισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, «δηλαδή στα μικρομάγαζα, στους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες. Εδώ υπάρχει το διμερές στοιχείο. Το κράτος και οι ίδιοι συμπληρώνουν και δημιουργούν τα ασφαλιστικά ταμεία.

— Πλήρης σύνταξη επίσης με τη συμπλήρωση 30 χρόνων ανεξαρτήτως ηλικίας και σε ποια Ταμεία είχαν κατά καιρούς ασφαλιστεί οι άνδρες ή οι γυναίκες.

— Σύνταξη στην ηλικία των 60 και γι’ αυτούς, για τους άνδρες και για τις γυναίκες, και επίσης ισοτιμία με τους υπόλοιπους εργατοϋπαλλήλους, εφόσον συμπληρώσουν 4.050 ένσημα να μπορούν να πάρουν την κατώτερη σύνταξη.

— Και γι’ αυτούς ισχύει η κατώτερη σύνταξη 1.050 ευρώ το μήνα.

— Κατάργηση των εισφορών Υγείας επίσης στον κλάδο.

— Η ασφαλιστική εισφορά βαραίνει κατά 2/3 το κράτος και κατά 1/3 τον ασφαλισμένο.

— Πλήρης σύνταξη στην αναπηρία 67% και η κατάταξη στην ασφαλιστική κλάση να μπορεί να γίνεται και με ευθύνη του ασφαλισμένου εφόσον είναι αυτοαπασχολούμενος.

Δηλαδή, ένα πρώτο στοιχείο που βλέπετε είναι η ισοτιμία στα ζητήματα αυτά της κοινωνικής πολιτικής ανάμεσα στους εργατοϋπαλλήλους που κάνουν εξαρτημένη μισθωτή εργασία και στους αυτοαπασχολουμένους. Πλήρης ισοτιμία.

Να πω ένα παράδειγμα: Οι γυναίκες που κρατάνε μαγαζιά και στις περισσότερες περιπτώσεις τα κρατάνε μόνες τους, οι άνδρες κάπου αλλού πάνε να δουλέψουν. Με την κοιλιά στο στόμα πάνε και δουλεύουν και μετά γεννάνε και πρέπει να κλείσουν το μαγαζί. Δεν υπάρχει καμία πρόνοια γι’ αυτές. Εχουν πολύ λιγότερες απολαβές, εντός εισαγωγικών, απ’ ό,τι έχουν οι υπόλοιπες εργαζόμενες.

Δεν ξέρω αν η μητρότητα είναι διαφορετική στην εργατοϋπάλληλο και διαφορετική για τη γυναίκα η οποία και αυτή από το πρωί μέχρι το βράδυ κάθεται στο μαγαζί, φέρνει και το παιδί της εκεί πολλές φορές και το έχει δίπλα».

 

Για την αγροτιά

«Πάμε στην αγροτιά», δήλωσε στη συνέχεια η Αλ. Παπαρήγα. «Κατ’ αρχήν 200.000 αγρότες αδυνατούν να πληρώσουν την εισφορά. Λίγοι είναι αυτοί που αμελούν, αδυνατούν. Από τους 800.000 οι 300.000 παίρνουν σύνταξη 280 ευρώ, στα 65 και οι άντρες και οι γυναίκες. Εδώ υπάρχει ισοτιμία.

Οι υπόλοιποι παίρνουν από 280 έως 480 ευρώ. Αλλά να σας πω χαρακτηριστικά: Το 81% παίρνει 280 ευρώ και το 4,55% είναι που παίρνει τα 480 ευρώ. Η μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή είναι χαμηλοσυνταξιούχοι. Στα 65 άνδρες και γυναίκες παίρνουν σύνταξη. Υπόψη ότι ο μέσος όρος στην Ελλάδα σήμερα είναι στα 62,5.

Οι αγρότες και οι αγρότισσες πρέπει να δουλεύουν παραπάνω για να πάρουν σύνταξη. Και να πάρουμε υπόψη ιδιαίτερα για τις γυναίκες, που για μας ισχύει το μια 5ετία λιγότερη σε σχέση με τους άνδρες, ότι οι περισσότερες αγρότισσες ανήκουν στις τρίτεκνες οικογένειες, γιατί ξέρετε τώρα στην ύπαιθρο έχουμε κυρίως 2, 3, 4 παιδιά.

Τι ζητάμε:

— Αμεσο διπλασιασμό των συντάξεων. Οχι στο τέλος της τετραετίας. Και να το ξεκαθαρίσουμε: Είμαστε αντίθετοι στο να καταργηθεί αυτό το προνοιακό ποσό που δίνεται και που το κατάργησε η κυβέρνηση Σημίτη.

Μείωση των ορίων συνταξιοδότησης σε 60 και 65, να καταργηθούν οι εισφορές για περίθαλψη 4% που έβαλε η κυβέρνηση επίσης του ΠΑΣΟΚ και το 25% στα φάρμακα. Με 280 ευρώ το μήνα δεν μπορεί να δίνεις και 4% για περίθαλψη και 25% συμμετοχή στα φάρμακα. Και επιπλέον όταν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ εξαγγέλλουν αυξήσεις, μειώνεται το αντίστοιχο προνοιακό μέρος της σύνταξης, γιατί με την αύξηση αυτό καταργείται. Δηλαδή, μέρος των αυξήσεων εξανεμίζεται και με την εξαγγελία.

— Υπάρχει επίσης ένα σοβαρό ζήτημα. Οπως ξέρουμε, στην αγροτική οικονομία δουλεύουν μετανάστες που είναι εργάτες γης, δεν είναι ιδιοκτήτες. Αυτούς δεν τους ασφαλίζουν στο ΙΚΑ και με αυτό τον τρόπο, αν θέλετε, υποτριπλασιάζονται, από ό,τι λένε οι μελέτες, και τα έσοδα του ΙΚΑ. Τους φέρνουν στον ΟΓΑ. Είναι εργάτες γης. Κάνουν μισθωτή εργασία.

Φυσικά, τέτοια τερτίπια γίνονται παντού, διότι ξέρετε ότι εργατοϋπάλληλοι, δηλαδή που κάνουν εξαρτημένη μισθωτή δουλιά, δεν τους θεωρούν έτσι, δουλεύουν κανονικά ωράρια, κάνουν και υπερωρίες, αλλά δίνουν δελτίο παροχής υπηρεσιών. Ετσι θεωρείται αυτοαπασχολούμενος. Υπάρχουν βεβαίως και πάλι απώλειες.

Επειδή μιλάνε τα άλλα κόμματα για ελλείμματα, κλπ., και χρέη των ασφαλιστικών οργανισμών, πέρα από τα χρήματα που χάνονται διότι δεν επιστρέφονται ή τζογάρονται, μεγάλες απώλειες στα ασφαλιστικά ταμεία υπάρχουν και με τη μερική απασχόληση, με την ανεργία, με τη συγκάλυψη της μισθωτής δουλιάς και με το δελτίο παροχής υπηρεσιών».

 

Κοροϊδεύουν το λαό

«Δε στέκομαι συνολικά στις προτάσεις μας», σημείωσε η ομιλήτρια. «Εμείς μιλάμε για τους πυλώνες του ασφαλιστικού συστήματος, εργατοϋπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγροτιά. Γι’ αυτό τώρα μιλάνε και τα άλλα κόμματα, μόνο που η ενοποίηση είναι προς τα κάτω.

Και, τέλος, ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι από τα πρώτα ζητήματα όποια κυβέρνηση και αν βγει, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ ή συνεργασίας κεντροδεξιάς-κεντροαριστεράς, επειδή ακούγονται πολλά σενάρια, από τα πρώτα θέματα που θα θέσει είναι το νέο πακέτο μέτρων για την Κοινωνική Ασφάλιση. Είναι δεσμευμένοι άλλωστε. Είναι και ιδεολογικά και πολιτικά και με τις υπογραφές τους.

Τώρα κοροϊδεύουν το λαό. Αυτό που ίσως δεν έχουν καταλήξει ακόμα ή έχουν καταλήξει και δεν το λένε, είναι μέσα από ποιον κρίκο θα περάσουν τα νέα μέτρα.

Μπορεί, π.χ., να μην αυξήσουν άμεσα τα όρια συνταξιοδότησης, απλώς έχεις το …δικαίωμα να δουλέψεις μέχρι τα 71 και έτσι θα τα αυξήσουν ντε φάκτο. Αυτό αναφέρεται στα προγράμματά τους. Θα εξομαλύνω, λέει, τις κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στους ασφαλισμένους. Εμείς μια διαφορά βλέπουμε: Ανάμεσα στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων και στην πλουτοκρατία, το κεφάλαιο, στα μονοπωλιακά συγκροτήματα. Την ταξική διαφορά.

Ακριβώς επειδή υπάρχουν εσωτερικές διαφορές μέσα στους εργαζόμενους θα αρχίζουν από πάνω προς τα κάτω να κατεβάζουν την οροφή. Εξ ου και τα δύο κόμματα – και εδώ δεν είναι μόνο τα δύο κόμματα, είναι και ο Συνασπισμός – μιλάνε για το εγγυημένο κατώτατο εισόδημα και την εγγυημένη κατώτατη σύνταξη, που ανεξάρτητα με ποια πρόθεση, αν θέλετε, το λέει ο καθένας, περικλείει τη μεγάλη παγίδα, την προς τα κάτω εξομοίωση».

 

Τα ζητήματα Υγείας

«Θέλω να σας πω για τα ζητήματα της Υγείας», τόνισε στη συνέχεια η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. «Είναι αναπόσπαστα δεμένα με το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης. Κατ’ αρχήν κρατώντας τα ζητήματα της Υγείας και τα ζητήματα των συντάξεων σε ένα ενιαίο Ταμείο, χρόνια τώρα, όταν άδειαζαν τα Ταμεία της σύνταξης, παίρνανε από τον κλάδο Υγείας και τα έβαζαν στη σύνταξη, π.χ., τα λεγόμενα ευγενή Ταμεία. Αυτό έχει γίνει πολλές φορές, με πιο χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ΟΤΕ. `Η, μπορεί να γίνει και το αντίθετο. Αν ένα Ταμείο θεωρείται πλεονασματικό στο απόθεμα των συντάξεων να καλύπτουν τις τρύπες στο ζήτημα της Υγείας.

Ξεκαθαρίζουμε το εξής πράγμα: Για μας άλλο Υγεία, άλλο σύνταξη. Η Υγεία είναι ξεχωριστό ζήτημα, αφορά στο υπουργείο Υγείας. Δεν μπορεί να μπερδεύεται με τις ασφαλιστικές εισφορές. Και με αυτή την έννοια δωρεάν Υγεία για όλους.

Οι ελλείψεις που υπάρχουν στον τομέα της Υγείας είναι και από τα ελλείμματα, χρέη δηλαδή προς τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αλλά είναι και η μεγάλη περικύκλωση του συστήματος Υγείας και των ασφαλιστικών οργανισμών από τα μεγαθήρια πια στον τομέα της Υγείας, που έχουν σχέση είτε με το υγειονομικό υλικό, είτε με τις νέες τεχνολογίες, είτε με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες ή νοσοκομεία, οι οποίοι κυριολεκτικά απομυζούν τους εργαζόμενους μέσω των νοσοκομείων και μέσω των ασφαλιστικών οργανισμών».

Εμείς θεωρούμε, για να ανακεφαλαιώσω, ότι η δωρεάν Υγεία πρέπει να αναφέρεται σε όλους και χωρίς άλλες εισφορές, χωρίς καταβολή εισφορών. Μια φορά δουλεύεις, σε υπερεκμεταλλεύονται. Τη μια τα παίρνουν για τη σύνταξη, την άλλη για την Υγεία, την άλλη συμμετοχή στα φάρμακα, την άλλη συμμετοχή στα νοσήλια. Δέκα φορές αρπάζουν από την τσέπη των εργαζομένων».

 

Ο,τι ενισχύει το λαό το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν το φοβάται

«Εχουμε ξαναμιλήσει», συνέχισε η Αλ. Παπαρήγα, «δε θα ήθελα να επεκταθώ, απλώς να κάνω ένα σχόλιο για την κινδυνολογία των τελευταίων ημερών.

Ο,τι φοβίζει τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να αποτελεί μεγάλη ανακούφιση για το λαό και τους εργαζόμενους. Φοβούνται, ενδεχομένως, ότι το πρώτο κόμμα δε θα έχει μεγάλη κοινοβουλευτική αυτοδυναμία λόγω του εκλογικού συστήματος. Το φοβούνται; Αυτό είναι καλό για το λαό!

Δεν μπορεί να υπάρχουν ενιαία αισθήματα, άρα εθνική ομοψυχία, όπως λένε, ανάμεσα σε κόμματα αντιλαϊκά και στο λαό, ανάμεσα στην πλουτοκρατία και στο λαό. Ο,τι φοβίζει τους μεν, είναι καλό για τους άλλους. Ακριβώς αυτή, αν θέλετε, είναι και η διαφορά μας, μια από τις διαφορές, πολύ ουσιαστική, και με τα άλλα κόμματα που διεκδικούν από την πλευρά τους τη μείωση του δικομματισμού.

Αναμφισβήτητα η πάλη εναντίον των δύο κομμάτων, που σημαίνει αποδυνάμωσή τους, δημιουργεί προβλήματα στην εναλλαγή. Ποιος είναι ο ρόλος ενός κόμματος φιλολαϊκού; Οταν το αστικό πολιτικό σύστημα αρχίζει και δέχεται πλήγματα, αρχίζει να μην αισθάνεται καλά στα πόδια του, να του προσφέρουμε στήριγμα να σταθεί ή να το διαλύσουμε ακόμα περισσότερο και, μάλιστα, με συγχωρείτε αν χρειάζεται και μια κλοτσιά – μακάρι να ήταν άμεσο ζήτημα, αλλά δεν είναι – να του τη δώσουμε;

Αυτή είναι η διαφορά του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ο,τι ενισχύει το λαό το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν το φοβάται. Οσο πιο ισχυρό και πλατύ γίνεται το λαϊκό κίνημα, εμείς δεν το φοβόμαστε. Αρκεί τι; Να βλέπει τη δικιά του αυτοτέλεια.

Για να δούμε την πείρα της Γαλλίας και της Ιταλίας. Αυτή η πείρα δοκιμάστηκε. Οταν το αστικό πολιτικό σύστημα άρχισε να έχει τριγμούς, εκεί δυστυχώς βρέθηκαν και κομμουνιστικά κόμματα, με μεγάλες σημαντικές παραδόσεις στο κίνημα και δεν τις υποτιμούμε καθόλου, και ακριβώς εκείνη τη στιγμή φοβήθηκαν την αστάθεια.

Και τι έκαναν; Αντί να ενισχύσουν το λαό και να τον βοηθήσουν να μεγαλώσει την αστάθεια υπέρ της σταθεροποίησης του λαϊκού κινήματος, βάλανε εναντίον του συστήματος. Που έφτασε όχι μόνο να χάσουν τη δύναμή τους, αλλά και το λαϊκό κίνημα να υποχωρήσει.

Η Ιταλία είναι το πιο κλασικό παράδειγμα. Τα παραδοσιακά αστικά και φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εξαφανίστηκαν. Ολα τα ιστορικά κόμματα που ξέραμε στην Ιταλία έφυγαν από το χάρτη της Γης. Υπήρχαν αλλεπάλληλες συγκρούσεις. Για να δούμε, από αυτό τι προέκυψε; Δυστυχώς η ισχυροποίηση του πολιτικού συστήματος που κινείται σε βάρος του λαού. Βγάλανε και τον Μπερλουσκόνι τους, φτιάξανε και τον Πρόντι τους. Και ποιος φόβος σήμερα υπάρχει στην Ιταλία; Μην πέσει, λέει, η κυβέρνηση του Πρόντι, ξανακάνει εκλογές και ορισμένα κόμματα βρεθούν έξω από τη διακυβέρνηση. Αυτό είναι το ζήτημα;

Εμείς ξαναλέμε, η μάχη για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης δεν είναι περίπατος. Αυτό όμως που δίνει δύναμη είναι η οργάνωση του λαού, η ανάπτυξη της πολιτικής λαϊκής πρωτοβουλίας, το πολιτικό πρόγραμμα που διαθέτει το λαϊκό κίνημα και με άμεσους στόχους αλλά και με στόχους ριζικής ανατροπής. Και, βέβαια, συστατικό στοιχείο αυτής της άλλης πορείας είναι το πόσο ισχυρό θα είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Οταν ο λαός, δηλαδή, είναι σε δράση και φέρνει τον αντίπαλό του σε δυσκολία.

Για εμάς είναι κομβικό ζήτημα αυτό. Δηλαδή τι; Να ανησυχήσουμε μήπως βγει μια κυβέρνηση που δεν καταφέρει να περάσει τη συνταξιοδότηση στα 71; Να ανησυχήσουμε, δηλαδή, αν η επόμενη κυβέρνηση έχει δυσκολία να φέρει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα; Δεν μπορούμε να τους νικήσουμε, μπορούμε όμως να τους δυσκολέψουμε. Κι αυτό το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας θα το κάνει.

Οσο καιρό ο λαός θα είναι στην αντιπολίτευση εκεί θα είναι και το ΚΚΕ. Οταν ο λαός με τη θέλησή του, με την ικανότητά του, πάρει την πλειοψηφία και γίνει εξουσία, θα είμαστε κι εμείς σ’ αυτό το σύστημα εξουσίας. Ευχαριστώ».

Υπόθεση του λαού να διεκδικήσει τον άλλο δρόμο ανάπτυξης

Σε ερώτηση δημοσιογράφου, γιατί το ΚΚΕ απορρίπτει το ενδεχόμενο μιας συνεργασίας με ένα κόμμα, το οποίο θα δεσμεύσει σε ένα πρόγραμμα που θα κινείται σε μια φιλολαϊκή κατεύθυνση, όχι με μαξιμαλιστικούς στόχους, αλλά για την κατοχύρωση ορισμένων εργασιακών δικαιωμάτων, η Αλέκα Παπαρήγα απάντησε:

«Είναι ξένη προς το ΚΚΕ η άποψη ότι την «κλοτσιά» ως την «επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα» θα την κάνει το ΚΚΕ. Οποιαδήποτε μορφή και αν πάρει η πάλη με ό,τι αποτέλεσμα να έχει, θα είναι απόφαση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού.

Βεβαίως, το ΚΚΕ προπαγανδίζει, διαδίδει θέσεις – δεν είμαστε ουδέτεροι – αλλά αυτό θα γίνει μόνον όταν ο λαός θα αποφασίσει ότι υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης και πρέπει να το διεκδικήσει. Τώρα με ποιες μορφές και τρόπους δεν μπορώ να το προδιαγράψω αυτό, αν δεν το αποφασίσει ο λαός. Κανένα κόμμα Κομμουνιστικό δεν μπορεί να το κάνει μόνο του.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί ακριβώς να συμβάλλει, να βοηθάει, να δίνει ώθηση. Επομένως – γιατί μπαίνει σ’ εμάς αυτό το ερώτημα – αφού δεν μπορεί ο λαός να νικήσει, γιατί δεν κάνετε κάτι που να νικήσει λίγο; Αυτό δεν εξαρτάται από εμάς. Εμείς τι κάνουμε τόσα χρόνια; Διατυπώνουμε γενικότερες πολιτικές θέσεις, διαμορφώνουμε στόχους πάλης και αγώνα. Πηγαίνουμε σε Συνδικάτα, παντού, στους Συλλόγους εκεί που είναι μαζικοί χώροι, και καλούμε το λαό να οργανωθεί, να παλέψουμε με κάθε μορφή. Να έχουμε Σωματεία ζωντανά και όχι σφραγίδες και όχι υποκατάστατα των διοικήσεών τους και όταν μάλιστα οι διοικήσεις ασκούν κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Προσπαθούμε δηλαδή και δεν το φοβόμαστε αυτό, ο λαός οργανωμένος να διεκδικεί, να είναι στο προσκήνιο.

Διατυπώνουμε συγκεκριμένους στόχους πάλης σε κάθε φάση του αγώνα. Δε λέμε ή όλα ή τίποτα. Βεβαίως, έχουμε και πρόγραμμα πάλης για το Σοσιαλισμό, δεν το κρύβουμε αυτό. Προσπαθούμε, αν θέλετε, να υπάρχουν έστω και μικρά αποτελέσματα σαν αποτέλεσμα του αγώνα και για να ελαφρύνουν τη θέση των εργαζομένων, αλλά κυρίως να αποκτούν κουράγιο και συνείδηση της δύναμής τους».

Διά των αγώνων υπονομεύουν τους αγώνες

«Δηλαδή, από εμάς εξαρτάται μόνο αυτό; Να πω ένα παράδειγμα. Το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Δεν πρόλαβε να αναγγελθεί το νομοσχέδιο Γιαννίτση και εμείς βγήκαμε και είπαμε δεν παίρνουμε μέρος στο «διάλογο». Δεν το είχαμε και πολυδιαβάσει, ξέραμε όμως τι θα πει, γιατί δεν είναι τίποτα άγνωστο, άμα δε θέλεις κάνεις πως δεν ξέρεις.

Προχωρήσανε οι εργαζόμενοι και ταξικά σωματεία και όχι μόνο κομμουνιστές, σε καταλήψεις συμβολικές υπουργείων. «Επαναστατική γυμναστική» μας έλεγαν κάποιοι ανανεωτές, και κορόιδευαν και όλοι κοίταγαν πώς να γίνει ένα ενιαίο πλαίσιο που να βελτιώσει το νομοσχέδιο Γιαννίτση.

Βεβαίως, όταν και οι ηγεσίες των συνδικάτων είδαν ότι ο λαός δεν το δεχόταν, αναγκάστηκαν να βγουν και να πουν και κατά του «διαλόγου». Εγινε μια μεγάλη κινητοποίηση, ήμασταν μέσα εκεί εμείς και μέσα και μπροστά και πίσω και με κριτικό τρόπο ήμασταν μέσα.

Τι έγινε μετά; Η κυβέρνηση το πήρε πίσω. Θρίαμβο λέγανε όλοι. Τι λέγαμε εμείς; Είναι μια πρώτη νίκη των εργαζομένων, προσέξτε, θα το πάρουν πίσω, όμως, θα το φέρουν με άλλο νομοσχέδιο που αντί να έχει τα 10 άρθρα, να έχει τα 8. Και σιγά – σιγά αυτό το κίνημα το συγκεκριμένο, στο οποίο πραγματικά για πρώτη φορά υπήρξαν Επιτροπές Απεργιακές έξω από τους τόπους δουλιάς, υπήρχε μια τεράστια ανάταση, αυτό το κίνημα ανακόπηκε. Και τέτοιες μεγάλες κινητοποιήσεις δεν είχαμε ποτέ.

Πώς ανακόπηκε; Με ευθύνη βεβαίως και των κομμάτων, αλλά και των ηγεσιών στο συνδικαλιστικό κίνημα της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ, του Συνασπισμού και όλων των άλλων, οι οποίοι άρχισαν να ρίχνουν νερό στο κρασί τους. Αποκορύφωμα, εδώ στο Ζάππειο έγινε η συνάντηση της ΓΣΕΕ με τους εκπροσώπους των κομμάτων και εδώ ήταν τότε ο κ. Σκανδαλίδης, αν δεν κάνω λάθος, δε θυμάμαι ποιος ήταν από το Συνασπισμό, άρχισε το κρασί να νερώνεται. Και ήρθε ο «νόμος Ρέππα».

Είναι διαφορετικό πράγμα, ένας αγώνας να μην οδηγήσει στην απόσπαση των κατακτήσεων που θέλει, και είναι άλλο πράγμα, να εγκαταλείπεις τον αγώνα και να μινιμοποιείς εσύ τις κατακτήσεις σου και να υποκύπτεις στους ελιγμούς των κυβερνήσεων.

Βεβαίως, όλα ή τίποτα δε γίνεται. Λοιπόν, σας λέω καθαρά, εμείς δεν μπορούμε να μπούμε σ’ αυτή τη λογική. Γιατί μέσα στο κίνημα φαίνεται μέχρι πού μπορείς να πας, και εκεί δε βάζουμε εμπόδια. Πάρτε τις θέσεις των κομμάτων μετά το νομοσχέδιο Γιαννίτση που το πήρε πίσω.

Τι έκανε η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, για να προετοιμάσει το λαό να αντιπαλέψει το καινούργιο σχέδιο νόμου; Τίποτα. Τι κάνουν σήμερα τα συνδικάτα, οι κεντρικές ηγεσίες να προετοιμάσουν το λαό – δε λέω τώρα παραμονές των εκλογών – για το τι σημαίνει η Συνθήκη της Λισαβόνας; Τίποτα δεν κάνουν.

Και το τελευταίο. Το να εξαγγείλεις μια απεργία, τώρα πια δε λέει τίποτα. Αν θέλεις να πετύχει η απεργία, πριν απ’ όλα θα πας να στηρίξεις εκεί που γίνεται το μεγάλο ζόρι, στα εργοστάσια και στους τόπους δουλιάς. Κάθε φορά εμείς βάζουμε ζήτημα, 5.000 απεργιακές επιτροπές έξω από τα εργοστάσια, να εκφραστεί αυτό που θέλει ο εργαζόμενος, να απεργήσει. Διά των αγώνων υπονομεύουν τους αγώνες και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τώρα που είναι αντιπολίτευση και από δίπλα ο Συνασπισμός, επειδή δεν μπορεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τη Σοσιαλδημοκρατία παραπαίει, παραπαίει κυριολεκτικά πότε έτσι, πότε αλλιώς.

Ε, όχι, εδώ πρέπει να έχεις σταθερή γραμμή. Ούτε για τα άμεσα υπάρχει σταθερή γραμμή. Δεν είναι δικιά μας ευθύνη».

Προτάσσουμε αυτά που συμφέρουν το λαό

Ο διάλογος της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τους δημοσιογράφους

Διάφορες πλευρές της εκλογικής μάχης βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης που είχε χτες, στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλ. Παπαρήγα, με τους εκπροσώπους του Τύπου.Σχετικά με το πώς αντιμετωπίζει το ΚΚΕ το δίλημμα που θα τεθεί στο λαό σε περίπτωση επανάληψης των εκλογών, λόγω μη αυτοδυναμίας, σημείωσε:

— «Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας δε χαράζει την πολιτική του, βάζοντας την κάλπη πάνω απ’ όλα, παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα της κάλπης παίζει σημαντικό ρόλο.

Αυτό που το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας βλέπει πριν απ’ όλα είναι τι συμφέρει το λαό. Και δεύτερον, γιατί γενικά δε φτάνει να λες τι συμφέρει το λαό, αλλά τι μπορεί να δυναμώσει την οργάνωση του λαού, το λαϊκό κίνημα, τις κοινωνικές του πολιτικές συμμαχίες, το άνοιγμα δρόμου προς τα μπρος.

Ας πούμε ότι γίνεται και νέα εκλογική μάχη. Τότε βεβαίως το δίλημμα θα είναι μεγάλο. Εμείς ακριβώς και στη νέα εκλογική μάχη, ακόμα πιο καθαρά, θα ζητήσουμε από το λαό να διευρύνει τη νίκη του. Πιθανόν ένα μέρος του λαού να θέλει ακόμα περισσότερες εμπειρίες, ας τις πάρει τις εμπειρίες του, τι να κάνουμε εμείς.

Εμείς είμαστε βέβαιοι ότι δυναμώνει σήμερα η πεποίθηση ότι ο λαός κοιτάζει μπροστά και πρέπει να ξεκολλήσει από τα δύο κόμματα. Και δεν πρόκειται να κάνουμε καμία κίνηση που να αναστείλουμε τον απεγκλωβισμό.

Οποιος σήμερα, στο όνομα της ιδιοτέλειας – ό,τι πάρω σ’ αυτή τη μάχη, μην έχω δεύτερη και χάσω ή μη μείνω και εκτός Βουλής – βάλει το παραμικρό εμπόδιο στη συνειδητοποίηση του λαού, νομίζω θα έχει κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.Εμείς αυτό κοιτάμε. Θέλουμε να βοηθήσουμε το λαό να καταλάβει ότι δεν έχει να φοβάται τίποτα. Εχει δύναμη, να την ανακαλύψει, να τη χρησιμοποιήσει και τότε θα καταλάβει ότι ο αντίπαλος δεν είναι τόσο δυνατός όσο φαίνεται.

Με τίποτα δε θα προτάξουμε την κάλπη του ΚΚΕ σε σχέση με την ανάγκη ο λαός να αποκτήσει τη θετική, καμιά φορά και την αρνητική εμπειρία, για το τι πρέπει να κάνει από εδώ και μπρος».

Χαμένη είναι η λαϊκή ψήφος στο δικομματισμό

Σε άλλη ερώτηση, σχετικά με το αν το ΚΚΕ θεωρεί ότι η ψήφος στα μικρότερα κόμματα είναι χαμένη, η Αλ. Παπαρήγα υπογράμμισε:

«Πριν απ’ όλα – κι αυτό ήταν το κύριο βάρος της ομιλίας – χαμένη ψήφος είναι στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Από ποια άποψη; Ακόμα και αν τους ψηφίζεις, γιατί ελπίζεις ότι μπορεί να διορθωθούν. Αυτοί δεν αλλάζουν, αυτό είναι και το σύνθημά μας. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε. Και επομένως δεν έχεις καμία ελπίδα. Εχεις αυταπάτες, χαμένη ψήφος.

Βεβαίως, αυτοί που τους πιστεύουν, γιατί έχουν συμφέροντα, καλά κάνουν και τους ψηφίζουν. Χαμένη ψήφος στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ είναι η λαϊκή ψήφος. Κερδισμένη ψήφος είναι των βιομηχάνων, των τραπεζιτών ή των θυλάκων που διαφθείρουν και τους χρησιμοποιούν ως αγωγούς ρουσφετολογίας, υπάρχουν και πολλοί άλλοι που έχουν συμφέρον από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτούς είναι κερδισμένη ψήφος, για το λαό είναι χαμένη.

Εάν θέλεις να δώσεις ψήφο, όπου στηρίζεις το λαϊκό κίνημα στην πάλη του κατά της δικομματικής εναλλαγής πρέπει να πάει σ’ εκείνο το κόμμα που έχει καθαρή θέση απέναντι στο δικομματισμό και το διπολισμό. Μη μένουμε στο δικομματισμό, υπάρχει και ο διπολισμός. Η κερδισμένη ψήφος είναι αυτή που πάει στο ΚΚΕ.

Στις 17 μπορεί να υπάρξουν και κόμματα και πολιτικοί που σου λένε την έχω την ψήφο, τώρα μπορώ να τη χρησιμοποιήσω όπως θέλω, στο όνομα του «Α» ή «Β». Μ’ αυτήν την έννοια, βεβαίως, είναι χαμένη η ψήφος, με την έννοια ότι δεν πάει σε μια πραγματικά ριζοσπαστική, αντιδικομματική πολιτική. Πάει στην πολιτική τού ναι μεν, αλλά. Για να μην πω τίποτε άλλο και χωρίς να θέλω να εξισώσω τα δύο κόμματα μεταξύ τους, δε λέω ότι είναι τα ίδια.

Βεβαίως, κερδισμένη είναι αυτή που θα πέσει στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, κερδισμένη για το λαό. Και να το τελειώσω, δεν είναι μια αποταμίευση του ΚΚΕ. Σας λέω ειλικρινά, το βράδυ των εκλογών, εάν έχουμε μια θεαματική άνοδο, δεν ξέρω αν ο λαός το πρώτο που θα δει, είναι να χορεύουμε, θα μας δει μ’ αυτό που λέμε το αίσθημα της πολύ μεγάλης ευθύνης, ότι πρέπει να ανταποκριθούμε.

Και να ανταποκριθούμε όχι στην ψήφο των κομμουνιστών. Να ανταποκριθούμε στην ψήφο ανθρώπων που μας ψήφισαν έχοντας και διαφωνίες, αλλά μας εμπιστεύτηκαν. Και όταν σε εμπιστεύεται κι αυτός που μπορεί να έχει και κάποιες διαφωνίες μαζί σου η ευθύνη είναι πολύ μεγάλη.

Εμείς νιώθουμε ότι μπορούμε να αναλάβουμε ευθύνες, σε συνδυασμό με τη λαϊκή πάλη, την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία. Λοιπόν, κερδισμένη – το λέμε – είναι η ψήφος στο ΚΚΕ. Δεν είμαστε «φιλάνθρωποι» να πούμε, δε βαριέσαι. Με όρους φιλανθρωπίας δεν μπορεί να γίνεται πολιτική.

Ας ξεκαθαρίσουν τα άλλα κόμματα τη θέση τους όχι προεκλογικά – δε μετράει τόσο – ας την είχαν ξεκαθαρίσει πριν, δεν ξέρω τι θα κάνουν μετεκλογικά».

Κρίνουμε τα κόμματα απ’ όλη την πορεία τους

Σχετικά με τις κυβερνήσεις συνεργασίας, τη συμμετοχή σ’ αυτές των «μικρότερων» κομμάτων και την αποτελεσματικότητά τους, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σημείωσε:

«Ξαναλέω και ξανατονίζω ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας δρα με βάση κάποιες αρχές και κάποιες θέσεις τις οποίες προβάλλει στο λαό. Δεν μπορεί αυτές να τις απεμπολά γιατί ενδεχομένως η απεμπόληση μιας θέσης, μπορεί να του φέρει κάποιες ψήφους. Αυτό για μας δεν είναι κέρδος.

Δεν αρνούμαστε ότι θέλουμε άνοδο της εκλογικής μας δύναμης. Από καλύτερες θέσεις να συμβάλλουμε στην πάλη του λαού. Δεν το αρνούμαστε αυτό. Αν θέλετε και από μια πλευρά γιατί αισθάνεσαι ότι έχεις ένα αποτέλεσμα στη δράση σου – αρκεί να μην το βλέπεις με ιδιοτέλεια – και αυτό σε ικανοποιεί.

Υπάρχουν και οι εφήμεροι ψήφοι. Καλοί είναι αυτοί, αλλά όταν αυτοί οι εφήμεροι ψήφοι παραπλανούν το λαό και τον κοροϊδεύουν, τότε δε νομίζω ότι μας αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά ή αξίζει στο λαό.

Να πω τώρα συγκεκριμένα. Η κριτική μας απέναντι στο Συνασπισμό και στο ΛΑ.Ο.Σ. ή σε όποιον άλλον, ειλικρινά σας λέω, δε βασίζεται μόνο στο τι λένε στην προεκλογική περίοδο.

Στην προεκλογική περίοδο, ένα κόμμα μπορεί να πει φραστικά πάρα πολύ ωραία πράγματα, μπορεί βεβαίως να διολισθήσει κάτω από την πίεση και το άγχος και να πει και τα χειρότερα. Κρίνουμε τα κόμματα μέσα από μια ολόκληρη πορεία. Δεν μπορείς να κρίνεις ούτε από μια δήλωση, ούτε τίποτα, δεν είναι και σωστό. Μπορεί και μια δήλωση να είναι και λίγο ατυχής στη συγκεκριμένη στιγμή.

Για το Συνασπισμό, ξέρουμε το πρόγραμμά του. Το πρόγραμμά του, θα σας το πω καθαρά, έχει αιχμές θετικές που κι εμείς τις έχουμε. Ως σύνολο όμως, το πρόγραμμά του εκφράζει τις ανάγκες ενός τμήματος – να το πω κοινωνικό στρώμα, πέστε το και έτσι, δεν είναι ακριβώς, αλλά εν πάση περιπτώσει – ενός στρώματος εργατοϋπαλλήλων που έχουν σχετικά καλά εισοδήματα. Δουλεύουν κυρίως στη Δημόσια Διοίκηση και στα πανεπιστήμια. Δεν έχουν ακόμα πληγεί οικονομικά, αύριο μπορεί να πληγούν. Και οι άνθρωποι αυτοί έχουν την ανάγκη, να το πω έτσι, μιας βελτίωσης της ποιότητας ζωής σε θέματα πολιτισμού ή οικολογίας. Είναι σωστά αυτά που λένε, δε λέμε ότι είναι όλα λάθος.

Ωστόσο, μέσα σε αυτό το πρόγραμμα δεν υπάρχει αυτό που λέμε αντίθεση, ρήξη στο πεδίο της οικονομίας. Δεν μπορεί να μιλάς για βελτίωση της ζωής των εργαζομένων δίχως μια διαφορετική πολιτική στο πεδίο της οικονομίας και κατά συνέπεια και στην οικονομική πολιτική.

Και μην ταυτίζουμε πεδίο οικονομίας και οικονομική πολιτική. Η οικονομική πολιτική καθορίζεται από την πολιτική που έχεις στο πεδίο της οικονομίας. Εδώ ο Συνασπισμός δεν κάνει τομή. Μπορεί να κάνει τομές σε διάφορα ζητήματα επιμέρους. Μπορεί να έχει πολύ ωραίες ιδέες, αλλά στην πολιτική το κάθε κόμμα κρίνεται από τη γενική γραμμή πλεύσης.

Εχει ισχυρούς δεσμούς συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ στο συνδικαλιστικό κίνημα σε κρίσιμες αποφάσεις, όπως στα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης κ.λπ., η συνθήκη τάδε δεν είναι ούτε μαύρη ούτε άσπρη, τη συνθήκη Μάαστριχτ την ψήφισε. Ενα ναι μεν αλλά. Ενα μπέρδεμα. Τέλος, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι τμήμα της κρατικής εξουσίας. Δεν μπορείς να έχεις πολιτική ρήξης με το δικομματισμό και να συνδιοικείς χρόνια, είτε με συνεργασία είτε χωρίς συνεργασία, αλλά να συνδιοικείς στην ουσία.

Και κρατήστε σημείωση ότι ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο και στον εγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων στο δικομματισμό και στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής. Πολύ σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα μετά τον «Καποδίστρια 1» που ο Συνασπισμός τον ψήφισε και τον υπερασπίζεται.

Να πάρουμε άλλα θέματα στη διεθνή πολιτική και τη στάση του Συνασπισμού. Πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας: «Οχι στον πόλεμο – όχι στην εθνοκάθαρση». Ιράκ: «Οχι στον πόλεμο – όχι στην τρομοκρατία». Δηλαδή, υιοθετούσε ένα σύνθημα του ιμπεριαλισμού – να το πούμε – που αδυνάτιζε την κυρίαρχη θέση. Προεκλογικά τι λέει; Να ηττηθεί η Νέα Δημοκρατία να χάσει ο δικομματισμός. Αυτό μεταφράζεται να βγει το ΠΑΣΟΚ.

Αν θέλεις να καταλάβει ο λαός ότι πρέπει να χτυπήσει τη δικομματική και τη διπολική εναλλαγή, δεν μπορείς να αρχίζεις ότι βάζω σε μια ζυγαριά ποιος είναι καλύτερος από τον άλλο. Δικαίωμά σου να έχεις μια γνώμη.

Επομένως, είναι μια μακρόχρονη πολιτική. Υπάρχει μια διεθνής εμπειρία που λέει ότι οι πρώην δεν κατάφεραν ποτέ να είναι συνεπείς. Είδατε πού κατάντησε ο Γκορμπατσόφ. Δεν ταυτίζω κανέναν με τον Γκορμπατσόφ, λέω οι πρώην δεν κατάφεραν ποτέ ούτε οι ίδιοι να αυγατίσουν, ούτε το λαό να τον βοηθήσουν, ακριβώς γιατί είναι πρώην».

Οσο ο λαός είναι στην αντιπολίτευση, εκεί θα είναι και το ΚΚΕ

Για το αν αποκλείει το ΚΚΕ κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας, αλλά και με ποιο ποσοστό θα είναι ικανοποιημένο, η Αλ. Παπαρήγα υπογράμμισε:

«Εμείς έχουμε ξεκαθαρίσει ότι όσο ο λαός είναι στην αντίσταση με την έννοια ότι υλοποιείται μια αντιλαϊκή πολιτική, άρα είναι στην αντιπολίτευση να το πω καλύτερα, θα είμαστε κι εμείς στην αντιπολίτευση. Αμα ο λαός θέλει την απώλεια αυτοδυναμίας να την αξιοποιήσει και ν’ ανοίξει ένας δρόμος προς τα εμπρός, θα είμαστε κι εμείς στο άνοιγμα του δρόμου προς τα εμπρός.

Οποιαδήποτε συμμετοχή του Κόμματος σε τέτοιες κυβερνήσεις, σημαίνει ανάσχεση του λαϊκού κινήματος. Ξέρουμε ότι θα βγει μια κυβέρνηση. Θα την φτιάξουν την κυβέρνηση, υπάρχουν πρόθυμοι. Ας υπάρχει κι ένα κόμμα το οποίο ακριβώς σταθερά μένει στο λαϊκό μετερίζι, με τις αδυναμίες που έχουμε, δε λέω ότι είμαστε οι τέλειοι.

Να πω και κάτι άλλο: Λένε ότι άμα μπει ένα μικρό κόμμα, θα πιέζει το μεγαλύτερο. Μα εδώ, αυτά τα κόμματα δεν τα πιέζει ούτε το λαϊκό κίνημα. Πώς δηλαδή; Οπως πιέσανε οι Πράσινοι στη Γερμανία; Δηλαδή, ποιοι πίεσαν; Οι Πράσινοι έκαναν υποχώρηση και στα θέματα της περιβαλλοντικής πολιτικής.

Ξέρετε τι γίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις; Το αντίθετο θα γίνει. Αυτά τα κόμματα που μπήκαν στις κυβερνήσεις – αυτό έδειξε η ιστορία – αν είχαν και πέντε προοδευτικά συνθήματα τα εγκατέλειψαν. Εδώ μιλάμε για κομμουνιστικά κόμματα με μια πολύ μεγάλη παράδοση, κι όχι κόμματα που έγιναν τη δεκαετία του ’90 και τη δεκαετία του 2002. Κόμματα με μεγάλη εμπειρία, που είχαν 25% και 30% δύναμη εκλογική, που είχαν ισχυρές θέσεις μέσα στο εργατικό κίνημα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Θα σας πω και κάτι άλλο: Μπορεί μέσα από μια καλή συμμαχία προσωρινά ένα κομμουνιστικό κόμμα να χάσει και κάποιες δυνάμεις, γιατί υπάρχει και αυτή η τάση, να πηγαίνω με αυτόν που μου λέει ότι τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Μπορεί. Αλλά, ταυτόχρονα, να έχει μια προσωρινή απώλεια ως σύμμαχος, ο πιο ισχυρός να του πάρει κάτι ενδεχομένως. Εγώ σας λέω ας …πάει και το παλιάμπελο, εάν η συμμαχία φέρνει αποτελέσματα για το λαϊκό κίνημα.

Μα δεν έχουμε ένα παράδειγμα που αυτή η συμμαχία δεν έφερε ζημιά και στους ίδιους και στο κίνημα. Για πείτε μου, στην Ιταλία υπάρχει η συμμετοχή των κομμουνιστών. Πού έκαναν περιορισμό στην κυβέρνηση Πρόντι; Το αντίθετο. Αυτοπεριορίστηκαν. Δε μου λέτε, άμα πας με τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ θα σε πάρουν εσένα υπόψη; Το ξαναλέω, δεν παίρνουν το λαό υπόψη και θα πάρουν τώρα ένα κόμμα που του δίνει μια έδρα και δυο έδρες;».

Δεν ήταν κατηγορηματική η στάση του ΣΥΝ απέναντι στο δικομματισμό

Σε ερώτηση, γιατί το ΚΚΕ επιμένει ότι ο ΣΥΝ και ο ΛΑ.Ο.Σ. έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τη συνεργασία με τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας, τόνισε:

«Ξέρετε, όταν ένα κόμμα έχει μια κατηγορηματική δήλωση διαρκώς, κανένα άλλο κόμμα δεν μπορεί να το συκοφαντήσει. Να σας πω συγκεκριμένα: Ο Συνασπισμός ξεκίνησε μ’ ένα θετικό σύνθημα απ’ τη σκοπιά του. Δηλαδή ότι στις εκλογές «να πέσει ο δικομματισμός, να ενδυναμωθεί ο Συνασπισμός». Δεν είχαμε απαίτηση να πει «να ενδυναμωθεί το ΚΚΕ».

Στην πορεία, το αλλάζει και αρχίζει: «Να φύγει η Νέα Δημοκρατία». Οχι ότι είμαστε αντίθετοι, να φύγει 10.000 φορές, αλλά δεν μπορείς ν’ αρχίζεις να βάζεις τον κόσμο να μετράει ποιος είναι καλύτερος. Εμείς δε θα βάλουμε μαύρες σημαίες άμα έρθει η Νέα Δημοκρατία ούτε άμα έρθει το ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να είσαι συνεπής. Η συντηρητική πολιτική έχει δυο κεφάλια και πρέπει να φύγει και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Επομένως, αρχίζει να τα θολώνει τα νερά. Μάλιστα προχτές – κι αν θέλετε αυτό είναι που μου έδωσε το δικαίωμα να το πω, κάτι ανάλογο είχαμε και απ’ τον κ. Καρατζαφέρη – λέει: «Ο λαός θέλει κυβερνήσεις συνεργασίας». Δε λέει «κοίταξε λαέ, υπάρχουν κυβερνήσεις συνεργασίας και κυβερνήσεις συνεργασίας». Αυτό τι σημαίνει, «ο λαός θέλει κυβερνήσεις συνεργασίας»; Βεβαίως στη συνέντευξη όντως ήταν κατηγορηματικός, απαντώντας και σ’ εμάς. Αν ήταν κατηγορηματική η θέση του προεκλογικά, θα το παίρναμε υπόψη.

Πάντως, κατηγορηματική η στάση του απέναντι στο δικομματισμό δεν είναι όλα αυτά τα χρόνια. Δεν αρκεί η θέση, είναι και η στάση. Δεν είναι. Ξαναλέω: Πολιτικά σωστό είναι να συμβάλλεις, η λαϊκή συνείδηση, ανεξάρτητα σε ποιο κόμμα θα ρίξει την ψήφο, να συνειδητοποιήσει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν ταυτίζεται με ένα κόμμα, αλλά ταυτίζεται και με τη σοσιαλδημοκρατία και με τα φιλελεύθερα κόμματα.

Η νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν είναι μια ιδιοτροπία, απλώς ένα αποτέλεσμα μιας συντηρητικοποίησης αντιλήψεων, είναι απόλυτη ανάγκη του καπιταλιστικού συστήματος να πάρει αυτά τα μέτρα. Δεν είναι ζήτημα διαχείρισης, δεν είναι ζήτημα μορφής του πολιτικού συστήματος. Πέντε κόμματα να είναι στην κυβέρνηση, άμα δεν έχουν ταξική πολιτική υπέρ του λαού, αυτά τα μέτρα θα παίρνουν.

Ο Συνασπισμός, λοιπόν, θολώνει τα νερά. Και αν θέλετε, υπερασπίζεται αυτό που λέμε, τους εύκολους δρόμους. Αν υπήρχε εύκολος δρόμος αντιμετώπισης των προβλημάτων, πρώτοι εμείς θα τον ακολουθούσαμε. Και αυτό αρέσει, οι εύκολοι δρόμοι. Τέλος, δεν αντιστοιχεί, αν θέλετε, το ύφος της αντιπολίτευσης με την ουσία της αντιπολίτευσης. Να μην το πούμε αυτό;».

Υπάρχει χαμένη και κερδισμένη ψήφος, ταξικά και πολιτικά

Τέλος, ερωτηθείσα γιατί το ΚΚΕ μιλάει για «χαμένη ψήφο», όταν το ίδιο αντέδρασε σε ανάλογη δήλωση παλιότερα του Θ. Πάγκαλου, η Αλ. Παπαρήγα ήταν κατηγορηματική, σημειώνοντας:

«Από ποια σκοπιά αντιδράσαμε; Υπάρχει κερδισμένη και χαμένη ψήφος. Εμείς ξεκινάμε: Κερδισμένη είναι η ψήφος που πάει στο ΚΚΕ ή γενικότερα, να το πω έτσι, κερδισμένη η ψήφος η οποία ανεβάζει το λαϊκό κίνημα, δημιουργεί αντεπίθεση και, σε τελευταία ανάλυση, ανοίγει και το ζήτημα της εξουσίας. Δε στέκομαι τώρα μόνο προεκλογικά. Κερδισμένη είναι η συμμαχία που ανοίγει το δρόμο προς τα εμπρός και συγκρούεται όχι μόνο με τα κόμματα, αλλά και με την τάξη που βρίσκεται πίσω τους.

Χαμένη είναι η ψήφος που πάει σ’ αυτά τα κόμματα. Δεν ξεκινάς σε μεγάλο ή μικρό κόμμα. Δηλαδή πραγματικά, αν η λογική μας είναι ότι χαμένη είναι η ψήφος σ’ ένα μικρό κόμμα, αυτή είναι λάθος, είναι ρατσιστική λογική. Γιατί στην πολιτική μπορεί ο μικρός να διεκδικήσει να γίνει μεγάλος. Εμείς ποτέ δεν αντιδράσαμε στην ταξική επιλογή των κομμάτων που λένε «καταψηφίστε το ΚΚΕ». Μα είναι λογικό. Τι θα πει ο κ. Πάγκαλος; Τι θα πει το ΠΑΣΟΚ; «Ψηφίστε ΚΚΕ»;

Μπορεί να κάνουμε παρατήρηση όταν το «χαμένη ψήφος» πάει στο μέγεθος, όταν όμως πούμε «χαμένη ψήφος ας πούμε στο ΛΑ.Ο.Σ.», σε καμία περίπτωση δε στεκόμαστε στο μέγεθος. Αυτό σας το λέω, θα ήταν ρατσιστικό και δεν είναι προοδευτική αντίληψη αυτή. Αυτός που έχει ριζοσπαστική πολιτική και είναι μικρός, πρέπει να γίνει μεγάλος. Επομένως, δεν έχουμε καμία αντίδραση στον Πάγκαλο για το «χαμένη ψήφος». Βεβαίως, υπάρχει κερδισμένη και χαμένη ψήφος. Ταξικά, πολιτικά.

Καλά κάνει ο Συνασπισμός και αντιδρά σ’ αυτό, θεωρεί ότι η πολιτική του είναι σωστή και άρα η ψήφος τους εκεί είναι κερδισμένη. Αλλά δεν πάμε με βάση το μέγεθος, μεγάλοι, μικροί, μικρομεσαίοι κ.λπ. Ισα – ίσα η λογική η δικιά μας είναι κόντρα στο ρεύμα. Εμείς θέτουμε το ζήτημα καθαρά. Είμαστε το μόνο Κόμμα που στο πρόγραμμά μας, αλλά και στην πολιτική συμμαχιών που έχουμε, αυτή που σήμερα ακόμα δεν έχει, ας πούμε, ένα εύρος μεγάλο στο πολιτικό επίπεδο, στο κοινωνικό έχει περισσότερα αποτελέσματα – όπως ξέρετε κατεβαίνουμε με την «Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών», έχουμε πολλούς συνεργαζόμενους στο ψηφοδέλτιο που δεν τους βαφτίζουμε «συμμαχία», γιατί δε συγκροτούν κόμμα οι συνεργαζόμενοι. Εν πάση περιπτώσει. Ομως, η πολιτική συμμαχιών έχει σχέση με τη διεκδίκηση, την απόσπαση κατακτήσεων, την αντεπίθεση για τη λαϊκή εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα άλλα κόμματα στο ζήτημα της εξουσίας δε λένε τίποτα. Αρα περιμένουν κάποιες αλλαγές που θα τους επιτρέψουν να πάρουν μέρος. Εμείς δεν παίρνουμε μέρος, τι να κάνουμε; Αλλωστε, σε τι θα ωφελήσουμε το λαό; Να βοηθήσουμε τη Νέα Δημοκρατία να κάνει κυβέρνηση ή να βοηθήσουμε το ΠΑΣΟΚ να κάνει κυβέρνηση; Ο λαός να αποφασίσει».

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Εκλογές 2007, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, ΛΑ.Ο.Σ, Πολιτική Κοροϊδια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι θέσεις των Κομμάτων για ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ-ΥΓΕΙΑ-ΠΡΟΝΟΙΑ είναι κριτήριο ψήφου
Αρέσει σε %d bloggers: