Είναι αφερέγγυος

Η ηγεσία του ΣΥΝ εξανίσταται όταν κανείς επισημαίνει την αφερεγγυότητα του κόμματος αυτού. Μια προσεκτική ματιά σε ορισμένα απ’ τα πεπραγμένα του είναι ενδεικτική και αποκαλυπτική.

Εχει, έστω και με καθορισμό ποσοστού, συμφωνήσει στη μερική απασχόληση και στα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, που δημιούργησαν μισθούς των 400 και 500 ευρώ. Αυτό δεν τον εμποδίζει να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για τη «γενιά των 500 ευρώ».

Από κοινού με την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ συμμετείχε στους «κοινωνικούς διαλόγους» αποψίλωσης εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Στη συνέχεια αποχωρούσε, αφού στο μεταξύ είχε υπονομεύσει την οργάνωση και ανάπτυξη των αγώνων.

Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ούσα αυτή μηχανισμός του κράτους, ο Συνασπισμός αποδέχτηκε τον «Καποδίστρια», ψήφισε στην ΚΕΔΚΕ το πρόγραμμα ΘΗΣΕΑΣ που προβλέπει την εκτέλεση έργων μέσω «σχημάτων σύμπραξης» με τους επιχειρηματίες. Ψήφισε σε ΚΕΔΚΕ και ΕΝΑΕ όλες τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις, που αφορούσαν σε ιδιωτικοποιήσεις, ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, αύξηση της φορολογίας. Και φυσικά «συνέπραξε» με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ: Από κοινού ΣΥΝδιοικούν σε ουκ ολίγους δήμους.

Ο Αλ. Αλαβάνος το 2002 δήλωνε ως ευρωβουλευτής: «Παρά τις πολύχρονες και συνεχείς καταγγελίες μου ότι η κυβέρνηση παραβιάζει την οδηγία 89/48, εμμένει να μην αναγνωρίζει τους τίτλους των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων που δίνονται σε συνεργασία με τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών» (ΚΕΣ)! Τον περασμένο Απρίλη, σχετικά με την πρόταση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την αναγνώριση των πτυχίων των Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων στη χώρα μας δήλωνε: «…Μια κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει στην αφαίρεση της άδειας από τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών».

Για την Υγεία, μιλάει για δημόσιο τομέα αλλά συγχρόνως και για τις «μεγάλες ιδιωτικές μονάδες Υγείας και μαιευτήρια» που «πρέπει να τεθούν υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και σε βάθος χρόνου οι υπόλοιπες μονάδες». Γίνεται, όμως, να συνυπάρχουν αρμονικά δημόσιος και ιδιωτικός τομέας; Ο δημόσιος έλεγχος, ακόμα κι αν μπορέσει να υπάρξει, δεν καταργεί την επιχειρηματική δραστηριότητα σε έναν τομέα που δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ίχνος της.

Στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενάντια στη Γιουγκοσλαβία έλεγε: «Οχι στην εθνοκάθαρση – Οχι στον πόλεμο». Οταν ο πόλεμος έγινε στο όνομα της εθνοκάθαρσης. Στον πόλεμο ενάντια σε Αφγανιστάν και Ιράκ έλεγε: «Οχι στην τρομοκρατία – Οχι στον πόλεμο», όταν ο πόλεμος γινόταν στο όνομα της τρομοκρατίας. Εξίσωνε έτσι το θύτη με το θύμα! Μιλούσε για «επαρχιώτικο αντιιμπεριαλισμό», χλευάζοντας την αντιιμπεριαλιστική δράση.

Στις πυρκαγιές απέκλεισε το οργανωμένο σχέδιο που εδράζεται στην επιχειρηματική δράση πάνω στη γη, εμποδίζοντας το λαό να αντιληφθεί και να αντιπαλέψει την πολιτική εμπορευματοποίησής της που καθοδηγεί το χέρι εμπρηστών. Υπέδειξε σαν ενόχους τις γιαγιάδες, τους βοσκούς και τους πυλώνες της ΔΕΗ. Αργότερα θυμήθηκε να διατυπώσει το αίτημα «εθνικοποίηση της γης».

Την ώρα που λέει ότι κάνει αντιδικομματικό αγώνα, εστιάζει κυρίως στην ήττα της κυβέρνησης. Για το ΠΑΣΟΚ αρκείται σε κριτική ότι εγκατέλειψε τις διακηρύξεις της 3ης Σεπτέμβρη, λες και ήταν αυτές κόντρα στην πλουτοκρατία. Αφήνει να εννοηθεί ότι είναι ανάγκη των καιρών «οι κυβερνήσεις συνεργασίας», αλλά ο ίδιος, όπως λέει, δεν πρόκειται να συνεργαστεί ούτε με ΠΑΣΟΚ ούτε με ΝΔ. Τι τελικά προτείνει ως διέξοδο; Θολούρα, σύγχυση και εμπόδια στον απεγκλωβισμό από την πολιτική του δικομματισμού.

Ο λαός μπορεί να κρίνει και οφείλει να κατακρίνει όσους νομίζουν ότι μπορούν εσαεί να τον «δουλεύουν ψιλό γαζί».

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Εκλογές 2007, ΚΚΕ, Πολιτική Κοροϊδια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Είναι αφερέγγυος
Αρέσει σε %d bloggers: