Ψήφος κατά της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης η ψήφος στο ΚΚΕ

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΤΗ ΔΕΘ

 

Η εξωτερική πολιτική ήταν ο κεντρικός άξονας της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στο πλαίσιο της 72ης ΔΕΘ η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, στη Θεσσαλονίκη, χτες. Οπως υπογράμμισε, η εξωτερική πολιτική όχι μόνο συνδέεται άρρηκτα με την εσωτερική, αλλά την καθορίζει, τονίζοντας ότι μία κυβέρνηση που συμμετέχει σε εκβιασμούς και πιέσεις σε βάρος άλλων λαών, όπως έπραξαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δεν μπορεί να είναι φιλολαϊκή στο εσωτερικό της χώρας.

Η Αλ. Παπαρήγα ξεκαθάρισε ότι ο λαός δεν μπορεί να περιμένει από το δικομματισμό διασφάλιση των συμφερόντων του, των κυριαρχικών δικαιωμάτων του στο Αιγαίο και τα Βαλκάνια, καθώς κινούνται με γνώμονα τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα των συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Οπως υπογράμμισε, η ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος κατά της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης πραγμάτων και αυτό μπορεί να αποτελέσει το κριτήριο για ψήφο υπέρ του ακόμα και απ’ όσους δε συμφωνούν με ολόκληρη την πολιτική του πρόταση.

Η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έκανε και μια αναφορά στην παροχολογία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, σημειώνοντας ότι δεν ανταποκρίνονται σε καμία περίπτωση στα λαϊκά προβλήματα και στο συμφέρον του λαού, ο οποίος εξάλλου θα πληρώσει και το μάρμαρο αν ποτέ αυτές οι παροχές υλοποιηθούν.

Η συζήτηση με τους εκπροσώπους του Τύπου που ακολούθησε ήταν εφ’ όλης της ύλης της πολιτικής επικαιρότητας.

Η εισηγητική τοποθέτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησε στο πλαίσιο της 72ης ΔΕΘ

«Λέμε καθαρά. Ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε το ΠΑΣΟΚ μπορούν να διασφαλίσουν υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και των κυριαρχικών δικαιωμάτων, ούτε στο Αιγαίο, ούτε στα Βαλκάνια, ούτε μπορούν να διασφαλίσουν ενεργητική συμμετοχή θετική στην επίλυση του Κυπριακού, του Παλαιστινιακού κ.λπ. Και ξεκαθαρίζουμε. Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν είναι θέμα προδοσίας. Δεν είναι κόμματα προδοτικά. Δεν τους κατηγορούμε γι’ αυτό. Τα κόμματα αυτά ενεργούν με βάση τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης της χώρας μας, της αστικής, της οποίας το συμφέρον είναι αναπόσπαστο μέρος του συμφέροντος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου».Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην εισηγητική της ομιλία, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης.

Δεν αφορούν το λαό οι παροχές που υπόσχονται

Αρχίζοντας την ομιλία της, η Αλ. Παπαρήγα σημείωσε: «Πριν τοποθετηθώ στο κύριο θέμα της συνέντευξης που έχουμε επιλέξει, θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο πάνω στη συζήτηση που γίνεται για την εκτίμηση των παροχών που υποσχέθηκαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μπροστά στις εκλογές, για το ποιος θα πληρώσει αυτές τις παροχές και για το αν θα εκπληρωθούν.

Ας μας επιτραπεί να πούμε ότι αυτή η συζήτηση είναι μάλλον εκτός θέματος, όσον αφορά τα λαϊκά προβλήματα και το συμφέρον του λαού. Με ποια έννοια. Δεν είναι παροχές που ανακουφίζουν και βελτιώνουν τη θέση του λαού, των εργατοϋπαλλήλων, των μικρομεσαίων, της φτωχής αγροτιάς. Εάν υλοποιηθούν, κατά κύριο λόγο θα ωφεληθούν αυτοί που έχουν μεγάλη ιδιοκτησία. Και τρίτον, εάν υλοποιηθούν θα πληρώσει το μάρμαρο ο λαός.

Να πω ένα παράδειγμα: Λέει θα διευκολύνεται το νέο ζευγάρι να αποκτήσει σπίτι. Και αναρωτιόμαστε εμείς, ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων που έχει ένα εισόδημα το μήνα ας πούμε 1.300 – 1.400 ευρώ, τόσο είναι το μήνα το εισόδημα, μπορεί να πάρει δάνειο, μπορεί να πληρώνει το δάνειο κάθε μήνα, που θα είναι 300,00 ευρώ – 400,00 ευρώ και 500,00 ευρώ και θα το κάνει μόνο και μόνο γιατί κάποιος φόρος δε θα υπάρξει ή θα απαλλαγούν από κάποια έξοδα; Ενα ζήτημα αυτό.Γίνεται συζήτηση για το αν θα πέσει 1% ο ΦΠΑ. Αυτό είναι το θέμα; Εγώ σας λέω πέφτει και 1%, χώρια πάλι που από αλλού θα σου τα πάρουν. Εμείς π.χ. ζητάμε, να καταργηθεί ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας στα είδη της πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και στα σχολικά είδη. Τα προβλήματα της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων είναι τόσα και τέτοια, που δεν προσφέρουν καμία ανακούφιση αυτές οι δήθεν παροχές.

Ας πάρουμε το φόρο κληρονομιάς: Καλά, ρωτάνε αν η σημερινή οικογένεια, η λαϊκή, έχει τόση μεγάλη κληρονομιά να τη διανείμει στα παιδιά της που θα νιώσει πολύ μεγάλη ανακούφιση από το φόρο; Να καταργηθεί. Εμείς δε λέμε να μη γίνει, αλλά ποιος θα ωφεληθεί; Αυτός που έχει πολλά να αφήσει στα παιδιά του.

Αμα έχεις ένα σπίτι και έχεις δυο παιδιά, τι μεγάλο όφελος θα προκύψει; Να καταργηθεί λέμε, δε λέμε να μην καταργηθεί, αλλά τόση συζήτηση γι’ αυτό το θέμα;

Να σας θυμίσω κάτι άλλο: Οταν γίνονταν οι αγροτικές κινητοποιήσεις στη δεκαετία του ’90, θεωρήθηκε μεγάλο μέτρο να μειωθούν τα καύσιμα. Ποιος ωφελήθηκε απ’ αυτά; Αυτοί που είχαν μεγάλες ιδιοκτησίες περισσότερο, διότι το όφελος που ήρθε στο φτωχό αγρότη ήταν ανεπαίσθητο σε σχέση με τη ζημιά που υπέστη από την Κοινή Αγροτική Πολιτική, τις ποσοστώσεις, τις ποινές που έμπαιναν αν υπερέβαινες τις ποσοστώσεις κ.λπ.Παραδείγματος χάρη, εμείς θεωρούμε παροχή και δεν είναι παροχή, είναι δικαίωμα διεκδίκησης, να έχεις τουλάχιστον κατώτατο μισθό σήμερα, μεικτό μισθό 1.400,00 ευρώ. Το 1.400,00 ευρώ δεν είναι καθαρό. Να έχεις μια σύνταξη 1.160,00 ευρώ κατώτατη. Ετσι μπορείς να αντιμετωπίσεις στο κάτω – κάτω, να πεις θα πάρω ένα δάνειο ή να προγραμματίσω τη ζωή μου μέσα στις συνθήκες που ζούμε, εδώ στον καπιταλισμό με τη λιτότητα, να πεις, ότι μπορώ να προγραμματίσω τη ζωή μου. Σήμερα δεν μπορείς να προγραμματίσεις τίποτα.

Να σας πω για τα μέτρα αυτά που λένε και οι δυο και για τα στεγαστικά, και τα κληρονομικά, θα αυξήσουν την εξαρτώμενη πελατεία των τραπεζών με τα δάνεια, διότι δημιουργούν ένα κίνητρο. Είναι σαν τα κίνητρα που λένε οι τράπεζες: Ελα και για ένα χρόνο δε θα πληρώνεις τόκους ή θα πληρώνεις το δάνειο από τον επόμενο χρόνο. Ενα δόλωμα για να αυξηθεί η πελατεία των τραπεζών.

Τα φοιτητοδάνεια που λένε, ο νόμος που ψήφισε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, τα φοιτητοδάνεια – τέτοια υποστηρίζει και το ΠΑΣΟΚ – τι είναι; Εκεί που έπαιρνε δάνειο ο γονιός, να πάρει τώρα και ο φοιτητής, δηλαδή να αυξηθεί η πελατεία των τραπεζών, γιατί οι τράπεζες θέλουν να αυξήσουν την πελατεία τους, έχουν μεγάλο ανταγωνισμό μεταξύ τους.

Αυτές είναι οι λεγόμενες παροχές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Παροχές, δηλαδή δικαιώματα και διεκδίκηση εμείς εννοούμε, σταθερή δουλιά, ένα μισθό ανθρώπινο, να υπάρχει πρόγραμμα λαϊκής στέγης για τα νέα ζευγάρια με ελάχιστο κόστος, δωρεάν Παιδεία και Υγεία, δωρεάν κοινωνικές υπηρεσίες για να πούμε ότι βελτιώνεται η ζωή σου. Αλλιώς όλα τα μέτρα τα οποία παίρνονται θα τα επωφεληθούν κυρίως, εάν εφαρμοστούν, οι μεγαλοϊδιοκτήτες».

Πρέπει να χτυπηθεί η στρατηγική τους

«Είναι μπίσνες για ψήφους αυτά. Και η συζήτηση από πού θα τα πάρουν, είναι γνωστό από πού θα τα πάρουν και αν θα γίνουν», συνέχισε η Αλ. Παπαρήγα και συμπλήρωσε:

«Δεν υπάρχει κυβέρνηση σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης αντιλαϊκή, ακόμα και φασιστικές κυβερνήσεις, κάποια μέτρα για κάποια τμήματα του πληθυσμού πρέπει να τα πάρουν. Δεν είναι δυνατόν να μην τα πάρουν, για να κλείσουν μάτια, για να εξαγοράσουν, για να κλείσουν στόματα και πάντα αυτό είναι το άγχος, αν θέλετε, όλων των συντηρητικών κυβερνήσεων. Καταλαβαίνουν ότι υπονομεύουν συνεχώς την αγοραστική ικανότητα των εργαζομένων.

Κάτι πρέπει να κάνουν, για να μην πέσει η αγοραστική ικανότητα κάτω από ένα ορισμένο επίπεδο και γιατί ξεσηκώνονται οι λαοί, αλλά και κυρίως θα υπάρξει και κρίση, δε θα αγοράζονται τα προϊόντα και βρίσκουν τρόπους. Ρίχνουν την τιμή των αυτοκινήτων. Τι στοιχίζει η συντήρηση, τα καύσιμα, χώρια που τώρα κάθε πέντε χρόνια πρέπει να αλλάζεις αυτοκίνητο;.

Εχουν βρει, δηλαδή, τρόπους να σου προσφέρουν κάτι το οποίο κυρίως ωφελεί αυτούς, σε ένα βαθμό σε νανουρίζει να το πω έτσι και στα παίρνουν με τον καλύτερο τρόπο στην πορεία.

Οι διαφορές μας, το ξαναλέμε για άλλη μια φορά, με τα δύο κόμματα, δεν είναι απλώς ούτε για το ήθος και το ύφος της διακυβέρνησης, ούτε για τα σκάνδαλα, ούτε για τα γαλάζια και πράσινα παιδιά, ούτε γενικώς γιατί τα δίνουν στους πλούσιους και δε δίνουν στους φτωχούς.

Είναι η ταξική πολιτική που τους οδηγεί σ’ αυτήν την επιλογή. Και αν δε χτυπήσεις τη στρατηγική τους, τις παρενέργειες και τα συμπτώματα δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με αποτελεσματικό τρόπο».

Η εξωτερική πολιτική καθορίζει και την εσωτερική

Αμέσως μετά, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ ήρθε στο κυρίως θέμα της συνέντευξης Τύπου, σημειώνοντας ότι «είναι ένα θέμα που δεν έχει περάσει στην προεκλογική περίοδο. Τα κόμματα της εξουσίας είχαν κάθε λόγο να μην ασχοληθούν με αυτό, αλλά πιστεύω και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης επίσης δεν το έθεσαν. Είναι το θέμα εξωτερικής πολιτικής. Η εξωτερική πολιτική δεν είναι μια αυτόνομη πολιτική. Είναι συνέχεια της εσωτερικής και αντίθετα. Η εξωτερική πολιτική σου καθορίζει και την εσωτερική πολιτική».

Οπως υπογράμμισε: «Εμείς έχουμε θέσει εδώ και πολλά χρόνια, ιδιαίτερα μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, μετά το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ, μετά απ’ αυτήν τη λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων, ένα ζήτημα: Ναι ή όχι στην εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων;

Και το ξεκαθαρίζουμε, δεν το θέτουμε εθνικιστικά. Σε συνθήκες διεθνοποίησης, σε συνθήκες που η διεθνοποίηση πραγματικά προχωράει αλματωδώς, είμαστε υπέρ της συνεργασίας. Ομως, στην εξής βάση: Κάθε λαός πρέπει να αποφασίζει για τον ποιο δρόμο ανάπτυξης θέλει. Πρέπει να αποφασίζει τι και πώς θα αναπτύσσει.

Πρέπει να αποφασίζει ποιος είναι ο εχθρός του και ο αντίπαλος. Δεν μπορεί να θεωρούμε αντιπάλους, αυτούς που οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ή η Ευρωπαϊκή Ενωση θεωρούν αντιπάλους.

Πρέπει να υπάρχει σεβασμός των συνόρων. Η εθνοκρατική οργάνωση δεν έχει ξεπεραστεί. Και δεν πρέπει να εκχωρούνται κυριαρχικά δικαιώματα, παραδείγματος χάρη, η άμυνα της χώρας είναι εκχωρημένη στο ΝΑΤΟ, καθαρά πράγματα. Το ΝΑΤΟ καθορίζει τι εξοπλιστικά προγράμματα θα έχουμε, για ποιο σκοπό και μια σειρά τέτοια πράγματα.

Θεωρούμε, λοιπόν, ότι είναι σοβαρό ζήτημα και για τις εκλογές η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας είναι σε μια περιοχή με οξύτατους ανταγωνισμούς. Και ανταγωνισμός δυνάμεων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά κυρίως ανταγωνισμός των ηγετικών δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με τη Ρωσία και με άλλα ανερχόμενα κέντρα. Αλλά ιδιαίτερα στην περιοχή μας, οι ανταγωνισμοί Ευρωπαϊκής Ενωσης, Ρωσίας, Ηνωμένων Πολιτειών είναι οξύτατοι και το είδαμε και με αφορμή τους αγωγούς. Αυτοί οι ανταγωνισμοί εκδηλώνονται και με οικονομική πίεση και με πολιτική πίεση και με εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων και με αίμα και με πόλεμο. Στα Βαλκάνια, παραδείγματος χάρη, έχει αυξηθεί η στρατιωτική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ με στρατεύματα και βάσεις σε όλες τις Βαλκανικές χώρες. Από τις μεγαλύτερες αμερικανικές ΝΑΤΟικές βάσεις βρίσκονται στο Κοσσυφοπέδιο και στην πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ενώ νέες Βάσεις διαμορφώθηκαν στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία».

Οι πυριτιδαποθήκες των Βαλκανίων

Συνεχίζοντας, επισήμανε: «Πώς συζητάμε, λοιπόν, σήμερα τις σχέσεις μας με την FYROM και το όνομα; Εμείς είχαμε τοποθετηθεί από το 1992 σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα: Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμός, οι οποίοι είχαν υπογράψει ένα κείμενο, που ο μεν Συνασπισμός τώρα ξέχασε ότι το υπέγραψε, κάνει πως δεν το υπέγραψε, τα άλλα κόμματα επίσης νομίζω ότι έχουν μετανιώσει που το υπέγραψαν, αλλά δεν το λένε ανοιχτά.

Εμείς παραμένουμε στη θέση, βεβαίως να γίνουν διαπραγματεύσεις και να επιδιώξουμε όσο γίνεται το όνομα να μην περικλείει κινδύνους, αλλά όποιο και αν είναι το όνομα, πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι ο όρος Μακεδονία, Μακεδονικός ή δεν ξέρω ως σύνθετος, έχει καθαρά γεωγραφική αξία, δεν μπορεί να δεχτούμε ότι υπάρχει εθνική μειονότητα Μακεδονική, ούτε μπορεί να δεχτούμε έγερση μειονοτικού ζητήματος στην Ελλάδα. Εγώ σας λέω ότι μετά τις διαπραγματεύσεις η FYROM παίρνει ένα όνομα άσχετο, που η λέξη Μακεδονία δεν υπάρχει μέσα. Από τη στιγμή που υποστηρίζεται η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, και υποστηρίζεται και από τα δύο κόμματα εξουσίας, ανοίγονται οι ασκοί του Αιόλου – ανεξαρτήτως από το όνομα της FYROM – στα Βαλκάνια. Η δημιουργία αυτού του κρατιδίου, ένα προτεκτοράτο θα είναι το Κόσσοβο, με όχι καθορισμένα σύνορα ανάμεσα στις γειτονικές χώρες, θα είναι μια πυριτιδαποθήκη. Αρα, μπορούμε να μιλάμε μόνο για το όνομα και να βλέπουμε μόνο στις σχέσεις Ελλάδας – FYROM; Αυτό είναι το ζήτημα; Εγώ σας λέω και «βέτο» να βάλει η ελληνική κυβέρνηση. Οι εξελίξεις στα Βαλκάνια δεν αποτρέπονται.

Οι αυριανοί πιθανοί πρωθυπουργοί δε λένε κουβέντα γι’ αυτό. Δεν πρέπει να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός και με αφορμή τις εκλογές ποιες είναι οι πιθανές εξελίξεις αύριο;

Αν θέλετε, όχι μόνο για την ψήφο του, αλλά για να ξέρει η αυριανή κυβέρνηση τι θα έχει να αντιμετωπίσει και να ελεγχθεί και για το πώς. Κουβέντα δε γίνεται γι’ αυτό το ζήτημα».

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να διασφαλίσουν την ειρήνη, τα κυριαρχικά δικαιώματα, τα συμφέροντα του λαού

«Εδώ υπάρχει και το άλλο θέμα», συνέχισε. «Εχει πολλαπλασιαστεί η συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε στρατιωτικές αποστολές και δυνάμεις κατοχής. Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι στα Βαλκάνια, στην Αφρική, δεν είναι και πολύ μακριά μας η Αφρική. Στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και βέβαια και στο Λίβανο.

Εχουν ξεσκεπαστεί τώρα οι ειρηνευτικές αποστολές. Εδώ υπάρχει ένα θέμα. Μπορούν κυβερνήσεις σαν της Νέας Δημοκρατίας ή του ΠΑΣΟΚ να διασφαλίσουν την ειρήνη στην περιοχή; Εμείς λέμε όχι. Οσον αφορά τη δική τους συμβολή, δε λέω ότι τα προβλήματα προέρχονται από τις ελληνικές κυβερνήσεις.

Οταν συμμετέχεις σε στρατιωτική πίεση και στον πόλεμο σε βάρος άλλων λαών, αυτό δεν προκαλεί κινδύνους και για σένα; Και ένα δεύτερο. Δεν μπορεί μια κυβέρνηση να θεωρείται φιλολαϊκή, όταν συμμετέχει σε εκβιασμούς, σε πιέσεις σε βάρος άλλων λαών. Δεν μπορείς να είσαι αντιλαϊκή στους άλλους λαούς και να είσαι φιλολαϊκή κυβέρνηση στο εσωτερικό σου. Αυτά είναι δεμένα: νύχι – κρέας μαζί.

Και γιατί να ξεχάσουμε ότι ο πόλεμος κατά της Γιουγκοσλαβίας έγινε με τη συμμετοχή του ελληνικού εδάφους και όχι μόνο; Οτι δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μιας τέτοιας έκτασης επίθεση στο Ιράκ, αν δεν υπήρχε η βάση της Σούδας; Ο ανεφοδιασμός δεν μπορούσε να γίνει ούτε από το Κατάρ ούτε από αλλού. Επρεπε να γίνει από τη Σούδα.

Επομένως, η Ελλάδα με ευθύνη των κυβερνήσεων συμμετείχε. Και μάλιστα αναγορεύτηκε η Ελλάδα ως η δύναμη εκείνη, η τέταρτη χώρα συμβολής στον πόλεμο κατά του Ιράκ στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών. Πρώτη ήταν η Μεγάλη Βρετανία, δεύτερη η Αυστραλία, τρίτη η Πολωνία και τέταρτη η Ελλάδα.

Αυτά ο ελληνικός λαός δε θα τα πάρει υπόψη του στην κάλπη; Είναι θέματα ξένα από εμάς; Εμείς λέμε καθαρά. Ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε το ΠΑΣΟΚ μπορούν να διασφαλίσουν υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και των κυριαρχικών δικαιωμάτων, ούτε στο Αιγαίο ούτε στα Βαλκάνια, ούτε μπορούν να διασφαλίσουν ενεργητική συμμετοχή θετική στην επίλυση του Κυπριακού, του Παλαιστινιακού κ.λπ. Και ξεκαθαρίζουμε. Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν είναι θέμα προδοσίας. Δεν είναι κόμματα προδοτικά. Δεν τους κατηγορούμε γι’ αυτό. Τα κόμματα αυτά ενεργούν με βάση τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης της χώρας μας, της αστικής, της οποίας το συμφέρον είναι αναπόσπαστο μέρος του συμφέροντος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου».

Εκβιάζουν το λαό, καλλιεργώντας το φόβο των «συμμάχων»

Στη συνέχεια, η Αλ. Παπαρήγα υπογράμμισε: «Η αστική τάξη της χώρας μας αισθάνεται δυνατή απέναντι στο λαϊκό κίνημα όσο έχει τις πολιτικές και οικονομικές πλάτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ξέρετε, η ένταξη στο ΝΑΤΟ και στα σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έγινε απλώς για οικονομικούς λόγους. Το είπαν, άλλωστε, τα πρώτα χρόνια. Ηταν, κυρίως, για να αποκτήσει η εξουσία της αστικής τάξης δύναμη, να έχει πλάτες, να φοβάται ο λαός να διεκδικήσει στην Ελλάδα μήπως οι σύμμαχοι μας τιμωρήσουν.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος εκβιασμός που συντελείται χρόνια τώρα στην Ελλάδα. Και άλλωστε το λένε: Να μη συμμετέχουμε εκεί; Μα τότε θα εκτεθούμε στα μάτια των συμμάχων.

Αυτός είναι επίσης ένας πολύ μεγάλος εκβιασμός. Εναν εκβιασμό έχουμε, αυτόν που λέμε εργοδοτικό. Εναν άλλο εκβιασμό έχουμε, αυτόν της ακυβερνησίας. Και ο μεγαλύτερος εκβιασμός σήμερα που εμποδίζει τον ελληνικό λαό να κάνει το βήμα είναι αυτός: Θα μας τιμωρήσει το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες!

Πρόκειται για ένα ζήτημα μεγάλο. Εχει εμπειρίες ο ελληνικός λαός από τις επεμβάσεις των Βρετανών το ’44 και το ’49 των Αμερικανών. Και ο ελληνικός λαός πρέπει να ξεφοβηθεί όχι μόνο από το δίλημμα τώρα, το αστείο δίλημμα της ακυβερνησίας, αλλά να ξεφοβηθεί από το εξής: Οτι δεν μπορεί ένας λαός να διεκδικήσει το δίκιο του και δεν μπορεί να τα βάλει με κάποιον ισχυρό. Παραμένει σημαντικό και το εθνικό πεδίο πάλης. Πολύ περισσότερο που το εθνικό πεδίο πάλης για όλους τους λαούς είναι σημαντικό.

Τελειώνω, λέγοντας το εξής ζήτημα. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που η αγανάκτηση δε μετατρέπεται σε ένα κίνημα ισχυρό και – αν θέλετε – είναι το κυριότερο εμπόδιο, μαζί με το φόβο της ανεργίας και της απόλυσης, που εμποδίζει σήμερα να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης υπέρ του λαού».

Τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας τα υπερασπίζεται ο λαός

Ολοκληρώνοντας την εισήγησή της, η Αλ. Παπαρήγα κάλεσε την ώρα της κάλπης να στηρίξουν το ΚΚΕ και όσοι δε συμφωνούν μαζί του εφ’ όλης της ύλης, αλλά συμφωνούν με τα εξής ζητήματα:

  • «Κατά του ΝΑΤΟ και της νέας δομής του. Να μην τα ξεχνάμε αυτά. Τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ με νέα μέλη. Το ΝΑΤΟ διευρύνεται με νέα μέλη. Με το λεγόμενο «συνεταιρισμό για την ειρήνη».

Να καταδικαστεί η πολιτική του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα των τελευταίων χρόνων η δράση εκτός συνόρων. Η δυνατότητα προληπτικού χτυπήματος. Η χρήση μικρών πυρηνικών ακόμα και η απειλή χρήσης βίας. Εμποδίζει και σε εκλογικές διαδικασίες. Θυμάστε στη Γιουγκοσλαβία πώς έπεσε η κυβέρνηση Μιλόσεβιτς. Δεν είμαστε εμείς ιδεολογικά και πολιτικά ταυτισμένοι μαζί του. Επεσε με την απειλή χρήσης βίας, αλλά η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας δεν αποφεύχθηκε.

  • Ενάντια στη στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία θεσμοθέτησε όλες τις ΝΑΤΟικές συνταγές για επεμβάσεις όπου, λέει, θίγονται τα συμφέροντα της Ενωσης.
  • Ενάντια στη μετατροπή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας σε μισθοφορικό στρατό για δράση εκτός συνόρων στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων και πολέμων. Καμιά δράση εκτός συνόρων. Να επιστρέψουν στη χώρα τα τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονται στο Κοσσυφοπέδιο, στη Βοσνία, στο Αφγανιστάν.
  • Καμιά εμπλοκή στη Μέση Ανατολή. Εχουμε το σχέδιο εκδημοκρατισμού της Μέσης Ανατολής. Να φύγουν οι αμερικανο – ΝΑΤΟικές βάσεις από την Ελλάδα, Σούδα – Ακτιο και ό,τι υπάρχει. Κέντρο Ναυτικών Αποστολών κ.λπ. Και βεβαίως το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και άλλες ζώνες του ελληνικού εναέριου χώρου να μην παραχωρούνται για επιθετικές ενέργειες.
  • Καμιά παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων άμυνας σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ενωση, καμία υποχώρηση στις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο. Να ανατραπεί η δήλωση της Μαδρίτης Σημίτη – Ντεμιρέλ που αναγνωρίζει στην Τουρκία ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Βεβαίως, όλες αυτές οι θέσεις μας συνδυάζονται με την ανάγκη προσέγγισης και συνεργασίας του ελληνικού και του τουρκικού λαού. Ενδιαφερόμαστε για την ειρηνική συμβίωση των δύο χωρών. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να εξασφαλιστούν και τα κυριαρχικά δικαιώματα.
  • Να μειωθούν οι στρατιωτικές δαπάνες και οι εξοπλισμοί που υπηρετούν ΝΑΤΟικές ανάγκες. Οχι αυτές, βέβαια, που έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας και η άμυνα της χώρας είναι και σύνθετη, έχει και μια δύσκολη μορφολογία η άμυνα.
  • Κατά των τρομονόμων και της τρομοφιλολογίας των λεγόμενων ασύμμετρων απειλών, της συμμετοχής της Ελλάδας στο λεγόμενο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας. Ολα αυτά τα συστήματα έχουν στόχο να εμποδίσουν ένα λαό να αποφασίζει τι θέλει και τι δε θέλει. Και ιδιαίτερα απευθυνόμαστε στη νεολαία, να στρέψει την πλάτη της στα κελεύσματα για κατάρτιση μισθοφορικού στρατού με όποιον τρόπο.

Βέβαια, δε στρεφόμαστε εναντίον της νεολαίας που γίνονται επαγγελματίες φαντάροι. Δε φταίει η νεολαία. Ο θεσμός είναι εκείνος με τον οποίο είμαστε αντίθετοι. Καταλαβαίνετε ότι νέοι σπρωγμένοι από την ανεργία πηγαίνουν να γίνουν επαγγελματίες στρατιώτες και δυστυχώς και οι γονείς τους τούς στρέφουν προς τα εκεί στις περιοχές, οι οποίες είναι σε μια τέτοια κατάσταση.

Τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και το έδαφος της χώρας, αν χρειαστεί – ελπίζουμε να μη χρειαστεί – δεν τα υπερασπίζονται οι επαγγελματίες φαντάροι. Βεβαίως, επαγγελματίες θα είναι όποιες δυνάμεις πρέπει να υπάρχουν. Τα υπερασπίζεται ο λαός χωρίς να παίρνει αμοιβή χωρίς να λυπάται τη ζωή του και χωρίς να ζητάει και αντάλλαγμα μετά.

Πρόκειται για ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα. Πολύ περισσότερο που σήμερα, με βάση το νέο δόγμα, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν και εναντίον του κινήματος. Οταν θίγονται τα συμφέροντα των επιχειρηματιών, σε περίπτωση απεργίας κ.λπ.

Τελειώνω, λέγοντας το εξής: Οι Ενοπλες Δυνάμεις π.χ. οι στρατιώτες, θα μπορούσαν κάλλιστα και να έχουν στοιχείο της εκπαίδευσής τους τη βοήθεια στην περίπτωση που έχουμε σεισμό, στην περίπτωση που έχουμε πυρκαγιές.

Βεβαίως, οι στρατιώτες μας εκπαιδευμένοι και όχι γυμνοί στα αγκάθια, πρέπει να βοηθάνε σε φυσικές καταστροφές και άλλα. Βέβαια πρέπει να υπάρχει θωράκιση γι’ αυτές.

Οχι να λέγεται ότι μπορεί να χρησιμοποιηθούν στην περίπτωση που θίγονται τα συμφέροντα των επιχειρηματιών από μια απεργία. Σε καταστροφές πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Δεν τους έβαλαν και δεν τους έχουν εκπαιδεύσει.

Η εκπαίδευση των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να είναι για την άμυνα της χώρας και για τη στήριξη του λαού σε τέτοιες έκτακτες ανάγκες. Οταν ο λαός υποφέρει και όχι όταν υποφέρει η πλουτοκρατία από τον αγώνα του λαού».

 

Ζημιά για το λαό η εναλλαγή των δύο κομμάτων

 

Τα εκβιαστικά διλήμματα και οι επιπτώσεις τους στη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος αποτέλεσαν αφορμή για ερώτηση στη συζήτηση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με τους δημοσιογράφους:

— Κυρία Παπαρήγα, σας ακούμε καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο να καλείτε τον κόσμο να γυρίσει την πλάτη στα εκβιαστικά και πλασματικά, όπως τα χαρακτηρίζετε, διλήμματα. Τα διλήμματα αυτά αντικειμενικά οδηγούν σε συνθήκες πόλωσης. Φοβάστε ότι μέσα σε συνθήκες πόλωσης θα υπάρξει πίεση προς τα λεγόμενα μικρά κόμματα; Και τελικά, με τη θέση περί μη συνεργασιών, μήπως έστω και άθελα ευνοείτε το δικομματισμό;

Αλ. Π.: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας όταν χαράζει τη στρατηγική του και τα συνθήματα πάνω σε αυτή τη στρατηγική, δεν ξεκινάει από την κάλπη. Δηλαδή τι πουλάει, και τι δεν πουλάει. Ξεκινάμε από το εξής: Οτι πρέπει αυτό που πιστεύουμε ως αλήθεια, ως κίνδυνο για το λαό ή ως κατάκτηση να το πούμε στο λαό, είτε είναι έτοιμος να το δεχτεί είτε όχι. Και έχουμε εμπιστοσύνη στο λαό ότι, αν σήμερα ένα τμήμα του δεν καταλαβαίνει κάτι ή δεν το δέχεται, αύριο θα το βρει μπροστά του και θα μας θυμηθεί.

Επιπλέον, προσπαθούμε στην προεκλογική περίοδο, που οπωσδήποτε υπάρχει ανάγκη να προσαρμόσεις επικοινωνιακά τα συνθήματα και την πολιτική σου, να μη γίνουμε σαν την αγελάδα που ρίχνει την καρδάρα με το γάλα.

Δεν μπορεί δηλαδή στην προπαγάνδα μας να λέμε πράγματα τα οποία μπορεί να προσελκύουν ψήφους, αλλά που θα βρούμε την άλλη μέρα μπροστά μας και, μετά, θα πρέπει να αλλάξουμε την πολιτική μας ή να διαψεύσουμε αυτούς που μας ψήφισαν γι’ αυτά τα παραπλανητικά συνθήματα.

Ξεκαθαρίζουμε. Η εναλλαγή των δυο κομμάτων που είναι κόμματα του κεφαλαίου είναι ζημιά για το λαό. Και ο λαός πρέπει να αναδείξει μια άλλη λύση – η οποία αυτή τη στιγμή δεν είναι έτοιμη – μια λαϊκή πλειοψηφική κυβέρνηση.

Ομως πώς έρχονται οι λύσεις; Πώς τα οράματα γίνονται πραγματικότητα; Δε ζούμε σε μια περίοδο όπου μπορεί να γίνει μια ανατροπή μέσα σε μια μέρα. Σιγά σιγά πρέπει να τα προσεγγίζεις και να τα κατακτάς. Επομένως αυτό που λέει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας, «απώλειες και των δυο κομμάτων» είναι η καλύτερη -ας το πω- «συνταγή».

Υπάρχει ο κίνδυνος να μην έχεις κυβέρνηση για μια έδρα; Γιατί είναι κίνδυνος; Υπάρχει ζήτημα μη αυτοδυναμίας. Αυτό ήδη θα είναι μια πρώτη, μερική νίκη. Δηλαδή θα τους έχει κάνει να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να λύνουν τα ζητήματα όπως τα έλυναν πριν. Θα πονοκεφαλιάσουν, θα βρούνε τη λύση.

Η Κομισιόν, το Δ’ ΚΠΣ, το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να αφήσουν την Ελλάδα ακυβέρνητη. Το ζήτημα είναι να μη συμμετάσχει ο λαός, με την ψήφο του να μην τους λύσει αυτά τα προβλήματα. Ας τα βρούνε μεταξύ τους πώς θα τα λύσουν. Ο λαός να μη φοβάται από μια αδύναμη κυβέρνηση. Μπορεί να μην αρέσει αυτή η θέση μας, αλλά εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε σκόντο σε αυτό που συμφέρει το λαό για να πάρουμε ψήφους.

Μας λένε κάποιοι «βρε παιδιά, αφήστε και μια πορτούλα συνεργασίας εάν δεν υπάρχει αυτοδυναμία. Αυτό μπορεί να βοηθήσει. Μπορεί να έρθει κάποιος να σας ψηφίσει, γιατί θέλει να τιμωρήσει το ένα από τα δυο κόμματα, γιατί συμφωνεί ότι πρέπει αυτά τα κόμματα να τιμωρηθούν, έχει όμως μια σιγουριά ότι αύριο θα συμβάλει στη διαμόρφωση μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Και επομένως μπορεί να πάρετε σήμερα μια ροή ψήφων ανθρώπων που έρχονται μόνο για διαμαρτυρία ή επειδή ξέρουν ότι αυτή η ψήφος μπορεί να επιστραφεί»…

 

Δεν είμαστε καιροσκόποι

Σας το λέω καθαρά. Οχι! δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Η εκλογική μάχη δεν είναι μόνο για την άγρα ψήφων. Δεν είμαστε καιροσκόποι. Αυτή τη δουλιά δεν μπορούμε να την κάνουμε. Και δεν αμφιβάλουμε στη δυνατότητα διαμόρφωσης μιας ριζοσπαστικής πολιτικής συνείδησης. Λέμε «μπορείτε να μας εμπιστεύεστε». Ενα κόμμα που δε διστάζει να πει μπροστά στην κάλπη την αλήθεια, και ενδεχομένως η αλήθεια να φοβίζει, σημαίνει ότι αυτό το κόμμα την άλλη μέρα έχει το ανάστημα να παλέψει για το συμφέρον του λαού και να βοηθήσει στην αναγέννηση του κινήματος.

Αυτό μας χρειάζεται σήμερα. Να αποκτήσει ο λαός εμπιστοσύνη στη δύναμή του. Σας το λέω καθαρά: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μπορεί να λέει πράγματα που να φοβίζουν κάποιους, αλλά δείχνει ακριβώς ότι δε φοβάται τη δικομματική εναλλαγή και γι’ αυτό είναι εγγύηση για τα λαϊκά προβλήματα. Εχουμε το κουράγιο και το σθένος να λέμε την αλήθεια και να μη λυγίζουμε για άγρα ψήφων. Αυτό δεν είναι εγγύηση ότι αύριο θα είμαστε στο πλευρό του λαού; Αφού δεν τους φοβόμαστε, αφού λέμε στο λαό «ξεφοβίσου, σου έχουμε εμπιστοσύνη, ξεφοβίσου, μπορείς»!

Κατά τη γνώμη μας αυτό είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει το ΚΚΕ, έναντι οποιωνδήποτε άλλων που λένε να μειωθεί ο δικομματισμός. Είναι το μετά. Τι θα κάνεις από τη Δευτέρα. Θα πω άλλη μια φορά. Δεν είμαστε εμείς που θα πούμε «ας πάρουμε την ψήφο του λαού στις 16, στις 17 δεν τον έχουμε ανάγκη. Μπορούμε να κάνουμε τις προσαρμογές μας». Εχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό.

Μήνυμα για την Ευρώπη το χαστούκι στους δύο και η ενίσχυση του ΚΚΕ

Η εξωτερική πολιτική και το τι μπορεί να κάνει η «μικρή Ελλάδα» απασχόλησε τη συζήτηση με τους δημοσιογράφους.

— Κυρία Παπαρήγα, θα μπορούσε να προσυπογράψει κανείς, και ας μην είναι οπαδός σας, την ανάλυση που κάνετε για την εξωτερική πολιτική. Ωστόσο, εκεί που κολλάμε είναι στο δέον γενέσθαι. Θέλω να πω, μήπως ζητάτε πολλά από μια μικρή χώρα 10 εκατομμυρίων να αναδιατάξει το στάτους κβο σε μια καυτή γεωστρατηγική περιοχή; Βλέπουμε τον Καντάφι, έδιωξε με τα όπλα τις βάσεις και επαναπροσεγγίζει τη Δύση και με όρους όχι πλήρους ισονομίας.

Α. Π.: Ξέρετε ότι είμαστε ένα κόμμα με μεγάλη εμπειρία. Δεν πετάμε στα σύννεφα. Αλλοι είναι αυτοί που μόλις δουν μια ανάταση του κινήματος νομίζουν ότι λύθηκαν όλα. Ξέρουμε ότι ο αγώνας θα είναι σκληρός. Να ξεκαθαρίσουμε όμως το εξής πράγμα. Ακριβώς δε θέλουμε, ως Κόμμα, να γίνουμε σαν τη Λιβύη του Καντάφι.

Για να δούμε τώρα. «Σχέδιο Ανάν». Τι έλεγαν στην Κύπρο; Αν το καταψηφίσετε, χαθήκατε. Εμείς τι λέμε; Χάθηκε; Δε χάθηκε. Βεβαίως, το κυπριακό πρόβλημα δε λύθηκε. Είναι θέμα πάλης. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί. Αλλά αυτό το ΟΧΙ είχε πολύ μεγάλη σημασία.

Να πάρουμε άλλες χώρες. Χάθηκε η Βενεζουέλα μέσα στο στόμα του λύκου, των Ηνωμένων Πολιτειών, που μέσα από μια εκλογική διαδικασία, που είναι πιο στερεότυπη, κατάφερε ένα χτύπημα στο καθεστώς που υπήρχε εκεί; Δίνει μια μάχη σήμερα. Δεν είναι καλύτερα που δίνει αυτή τη μάχη; Να σας πάρω και άλλες χώρες, που εν πάση περιπτώσει δε λέω ότι κρίθηκε η νίκη του λαού, είναι δύσκολη, αλλά δίνεις μια μάχη.

Με αυτή τη λογική, επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν 200 εκατομμύρια κατοίκους και οι Γερμανοί έχουν πολύ πάνω από εμάς, πρέπει να μας κάνει ό,τι θέλει ο γερμανικός και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός.

Εμείς ποτέ δε μιλάμε στενά εθνικά. Ταυτόχρονα, θεωρούμε ότι όλοι οι λαοί πρέπει να παλεύουν. Και ο γαλλικός, ο ιταλικός κλπ. Είναι κακό να δοθεί σήμερα και μέσα από την εκλογική κάλπη, αλλά κυρίως μετά, με τους αγώνες, ένα μήνυμα ότι στην Ελλάδα κάτι καινούριο γίνεται και αυτό να αποτελέσει μια παρακίνηση, ένα κουράγιο και για τους άλλους λαούς;

Σας το λέω ειλικρινά. Ξέρετε τι σημασία έχει για όλη την Ευρώπη, όπου εναλλάσσονται κεντροδεξιές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις, και δυστυχώς και κομμουνιστικά κόμματα, τα οποία συνεργάστηκαν με τη σοσιαλδημοκρατία, αδυνατίζουν; Το ανανεωτικό εγχείρημα εκεί έχει αποτύχει. Ξέρετε τι σημασία έχει στην Ελλάδα τα 2 κόμματα εξουσίας, που είναι πολύ πιο ισχυρά από τα κόμματα εξουσίας των άλλων χωρών, να έχουν πάρει ένα μεγάλο χαστούκι και να έχει ενισχυθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας; Είναι ένα μήνυμα για την Ευρώπη, είναι μια ελπίδα.

Εχουν και διεθνή διάσταση οι εκλογές. Αλλιώς θα λέμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή, να γίνουμε σαν τη Λιβύη του Καντάφι, να γίνουμε σαν τη Γαλλία του Σαρκοζί, ή σαν τη Γαλλία του Ζοσπέν ή σαν την Ισπανία του Θαπατέρο. Δηλαδή, συνέχεια θα διαλέγουμε ανάμεσα στους δυο; Εμείς λέμε ότι σε κάθε χώρα, είτε το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα στους αγώνες, είτε στην κάλπη, πρέπει να υπάρχουν κάποιες αλλαγές θετικές, κάποιες ειδικές διεργασίες. Ακριβώς γιατί ο αγώνας είναι και εθνικός, είναι και πανευρωπαϊκός, είναι και παγκόσμιος.

Την ευθύνη, όμως, ως Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας την έχουμε κατ’ αρχήν για τη χώρα μας. Εμείς δε θεωρούμε τον εαυτό μας κέντρο της Γης. Πριν απ’ όλα εδώ κρινόμαστε. Και ακριβώς το θεωρούμε και διεθνιστική συνεισφορά αν στην Ελλάδα ο δικομματισμός πάρει ένα γερό χαστούκι, αν έχει απώλειες, αν αρχίσει να δυσκολεύεται και δυσκολέψουμε από τώρα και τα κεντροδεξιά και τα κεντροαριστερά σενάρια. Αν το κίνημα πάνω απ’ όλα έχει καταφέρει να χαλάσει κάποια σχέδια: Για την άνοδο του ορίου συνταξιοδότησης, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ. Εχουμε ανάγκη και ουσιαστική και ψυχολογική από μία νίκη. Οχι εμείς ως Κόμμα, εμείς είμαστε μαθημένοι σε όλα. Το λαϊκό κίνημα.

Πριν απ’ όλα να ενισχυθεί το λαϊκό κίνημα

Στη συζήτηση με τους δημοσιογράφους τέθηκε το θέμα του επίπεδου των ποσοστών στα οποία κινείται το ΚΚΕ.

Επαναλαμβάνετε και σήμερα, αλλά και από την αρχή της προεκλογικής εκστρατείας, ότι το ΚΚΕ δεν υποτάσσει την πολιτική του στην κάλπη.

Α. Π.: Βέβαια. Κάνει το ανάποδο.

Βλέπουμε όμως ότι το ΚΚΕ από το ’96 κινείται σε επίπεδο ποσοστών αρκετά κοντά. Δείχνει, δηλαδή, μια στασιμότητα 5,5 ή 5,4 ή 5,9. Είπατε ότι πολλές φορές μπορεί ένα κόμμα να έχει καλές ιδέες, αλλά αυτό να μη φαίνεται στην κάλπη. Να έχει σωστές ιδέες. Παρ’ όλα αυτά, αν συνεχιστεί αυτή η πορεία και σε αυτές τις εκλογές, δεν μπαίνει ένα ζήτημα στασιμότητας; Δηλαδή, από τη στιγμή που εσείς λέτε έχουμε τις καλύτερες θέσεις κλπ.

Α. Π.: Στην πολιτική το τι είναι δίκαιο και άδικο δεν καθορίζεται από τα εκλογικά ποσοστά.

Τι δείχνουν οι εκλογές όταν η εναλλαγή του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας παραμένει κρατερή; Οταν ο λαός, παρά τα βάσανα που έχει και την αγανάκτηση και τη διαμαρτυρία που δείχνει, δεν έχει αποφασίσει να κάνει το βήμα προς τα εμπρός, τι φταίει; Πολλά πράγματα.

Είναι αυτό που σας είπα. Ο δισταγμός. Γιατί το να συγκρουστείς με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ είναι η μια πλευρά. Καταλαβαίνει ότι είναι μια δύσκολη υπόθεση. Αυτό έχει να κάνει με τη στάθμη του λαϊκού κινήματος.

Θα έβαζα ερωτήματα για το ΚΚΕ αν ο λαός ήταν ευχαριστημένος με την κυρίαρχη πολιτική και επομένως λέγαμε, αφού είναι ευχαριστημένος, εμείς έχουμε πέσει έξω.

Να σας το πω καθαρά. Οι αλλαγές, οι ανακατατάξεις και η όποια ενίσχυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας θα είναι συνάρτηση της ενεργοποίησης του λαού και της μαζικής του πάλης. Αγώνες είχαμε, αλλά αυτοί οι αγώνες είναι πολύ μακριά όχι μόνο ως ποσότητα, αλλά και ως ποιότητα για να έρθουν ανακατατάξεις.

Παρ’ όλα αυτά, σε αυτές τις εκλογές, υπάρχουν διεργασίες και μέσα από τους αγώνες που δεν πρέπει να χαθούν. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας θα δυναμώνει όσο το λαϊκό κίνημα αποφασίζει να αντεπιτεθεί.

Θα μεγαλώνει το κίνημα, θα δυναμώνει και το ΚΚΕ. Είμαστε νύχι – κρέας. Το λαϊκό κίνημα είναι αρκετά πίσω από τις ανάγκες και εδώ ας βγάλουν μερικοί συμπεράσματα για τη συνεργασία στο συνδικαλιστικό κίνημα, για τις συνεργασίες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ολα αυτά εμποδίζουν την πάλη.

Το λαϊκό κίνημα βρίσκεται σε ύφεση και στην Ελλάδα και παγκόσμια. Σε άλλες χώρες τα Κομμουνιστικά Κόμματα εξαφανίστηκαν. Αυτοδιαλύθηκαν. Είναι πολύ σημαντικό ότι στην Ελλάδα έμεινε το Κομμουνιστικό Κόμμα γερό και σταθερό. Και έμεινε, όχι μόνο χάρη σε μας, στους κομμουνιστές. Αποδείχτηκε ότι είμαστε μέσα στο λαό και είχε τέτοιες ρίζες το Κόμμα που αυτές οι ρίζες δεν μπορούσαν να ξεριζωθούν.

Βοηθήσαμε στην ανάπτυξη των αγώνων κι αν θέλετε το γεγονός ότι δεν ηττήθηκε κατά κράτος το λαϊκό κίνημα, είναι γιατί υπήρχε ένας πομπός που του έδινε θάρρος, του έδινε τα σωστά μηνύματα και συνέβαλε βέβαια και στην πράξη.

Είναι μεγαλύτερη η επιρροή του Κόμματος από τα ίδια τα πράγματα κι εμείς μετράμε, πριν απ’ όλα, την ανάπτυξη του κινήματος και πώς αυτό μπορεί να βοηθήσει στην ενίσχυση του Κόμματος και όχι ανάποδα, να ενισχυθεί το Κόμμα πρώτα.

Ενίσχυση του κινήματος, της πίστης του λαού ότι μπορεί να αντιπαλέψει και μέσα από εκεί η ενίσχυση του Κόμματος. Οσο το κίνημα δε μετατρέπεται σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα με κάθετη εναντίωση στην πάλη κατά του δικομματισμού, τότε βεβαίως, όταν υπάρχουν υποχωρήσεις, π.χ. να μείνω στο ΠΑΣΟΚ ή στη Νέα Δημοκρατία μην έχω ακυβερνησία, τότε θα υπάρχει ένας εγκλωβισμός. Επομένως, δεν έχουμε υπαρξιακό πρόβλημα. Πριν απ’ όλα, να ενισχυθεί το λαϊκό κίνημα και η κάλπη πρέπει να βοηθήσει σ’ αυτό.

Υπάρχουν ζητήματα αξιοπιστίας και φερεγγυότητας με τον ΣΥΡΙΖΑ

Για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ έγιναν ερωτήσεις στην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Τις τελευταίες μέρες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αλαβάνος, διακηρύττει σε υψηλούς τόνους την πρόθεση του κόμματός του να μη συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ. Σας άκουσα χτες στην πλατεία Αριστοτέλους να επαναλαμβάνετε ότι, κατά την άποψη του ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ανοιχτά πόρτες και παράθυρα συνεργασίας. Θέλω να μου πείτε πού εδράζετε αυτή την αντίληψή σας.

Και ένα δεύτερο ερώτημα συναφές: Πάλι στην πλατεία Αριστοτέλους σας άκουσα χτες να κάνετε μια αντιπαράθεση και μια κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ με όρους και διαλεκτική της Αριστεράς. Μήπως αυτό, αναρωτιέμαι, έχει να κάνει με κάποιους φόβους για διαρροές ψηφοφόρων του ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ;

— Υπενθυμίζω ότι στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ συμμετέχει η Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών και συνεργαζόμενοι. Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να υπάρξει μια συμμαχία που θα μετέχει και το ΚΚΕ. Θα έρθει η ώρα.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας δε χαράσσει τη στρατηγική του με βάση την κάλπη. Αυτό τουλάχιστον πιστεύω ότι πρέπει να είναι κατανοητό. Δεν υποτάσσουμε τη στρατηγική μας στην κάλπη. Η κάλπη υποτάσσεται στη στρατηγική μας. Αυτό το λέμε καθαρά. Δεν πρόκειται να αλλάξουμε. Πάντα το λέγαμε. Τώρα το λέμε ακόμα πιο δυνατά, ύστερα από τις εμπειρίες των Κομμουνιστικών Κομμάτων, ιδιαίτερα στη Δυτική Ευρώπη και αλλού, που έχουμε μελετήσει.

Σας το λέω καθαρά. Λυπούμαστε γιατί κόμματα με μεγάλη ιστορία στο κίνημα, το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο, κόμματα χάρη στα οποία υπήρχαν κατακτήσεις σημαντικές των λαών τους, είναι σήμερα σε μια κατάσταση κρίσης. Και δεν το λέμε για την εκλογική δύναμη. Γιατί μπορεί να έχεις σωστή πολιτική και η εκλογική σου δύναμη να μην αυγατίζει. Μιλάμε για την κρίση ταυτότητας που έχουν και ψάχνονται και τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Μιλάμε για κόμματα με μεγάλη ιστορία από τις αρχές του αιώνα μας και μετά, για το Γαλλικό, το Ιταλικό και άλλα. Δε μιλάμε για κόμματα που έγιναν την τελευταία 15ετία.

Στην Ελλάδα, από το ’68 γίνεται αυτό το πείραμα. Από το ’68 μέχρι το 2007. Τριάντα εννέα χρόνια πείραμα. Ψάχνουν την ανανέωση τριάντα εννιά χρόνια. Γιατί αυτό το πείραμα δεν πέτυχε, με τα δικά τους κριτήρια;

Για να ξεκαθαρίσω. Με το Συνασπισμό έχουμε ουσιαστικές προγραμματικές διαφορές, τις οποίες δεν μπορούμε να τις κρύψουμε μπροστά στην κάλπη, γιατί οι προγραμματικές διαφορές έχουν σχέση με την αποτελεσματικότητα της πάλης κατά της δικομματικής εναλλαγής. Δε βάζουμε σήμερα ζητήματα για το πώς βλέπουμε το σοσιαλισμό. `Η θεωρητικά ζητήματα ιδεολογίας. Αν βάζαμε αυτά τα ζητήματα ενδεχομένως θα έλεγε ο κόσμος και τι με νοιάζουν εμένα οι μεταξύ σας ιδεολογικές σας διαφορές;

Βάζουμε θέματα που έχουν σχέση με ποια στρατηγική παλεύεις σήμερα την απελευθέρωση κίνησης κεφαλαίου, τις ιδιωτικοποιήσεις, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, τις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό κλπ. Με ποια στρατηγική;

Εδώ έχουμε διαφορές που, σε τελευταία ανάλυση, πηγάζουν από τη θέση απέναντι στο κεφάλαιο, απέναντι στα μονοπώλια κλπ. Αυτές είναι οι διαφορές μας.

Επιπλέον – και θέλω να το τονίσω – υπάρχουν ζητήματα αξιοπιστίας και φερεγγυότητας. Και στη σχέση απέναντί μας. Τα έχουμε ζήσει αυτά. Συνεργαστήκαμε και σε προηγούμενα χρόνια και μόλις άρχισε η συνεργασία πήγαινε το θέμα στην αναγκαιότητα ή όχι του ΚΚΕ. Γιατί να ξαναπεράσουμε αυτές τις περιπέτειες;

Υπάρχει το πριν και το μετά.

Το πριν. Βοήθησε το λαϊκό κίνημα η συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στα συνδικάτα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση; Δε βοήθησε.

Το μετά. Λένε, π.χ., εμείς δε θα είμαστε μια ζωή αντιπολίτευση. Θα παίξουμε και στο κεντρικό σκηνικό. Γιατί αν είμαστε αντιπολίτευση, τότε ενσωματωνόμαστε. Το αντίθετο. Θα είσαι αντιπολίτευση όσον αφορά κυβερνήσεις με συντηρητική πολιτική. Εκεί θα είσαι μονίμως αντιπολίτευση. Αν ο λαός κατακτήσει την πλειοψηφία τότε θα είσαι κι εσύ μαζί με την πλειοψηφία του λαού και θα είσαι μέσα στην εξουσία που θα γίνει. Αυτά δεν είναι καθαρά στον ΣΥΡΙΖΑ.

Να σας πω και κάτι άλλο: Εμείς χαιρόμαστε από μια άποψη, γιατί δε μοιράζουμε τα ιμάτιά μας με το Συνασπισμό. Ξέρετε γιατί χαιρόμαστε; Αν δεν ήμασταν εμείς να του λέμε κάθε μέρα κλείνεις το μάτι στο ΠΑΣΟΚ, που το πιστεύουμε, δε θα έκανε τόσες διαβεβαιώσεις. Και επομένως μάλλον τον βοηθάμε, προεκλογικά τουλάχιστον, με αυτόν τον τρόπο. Καλό είναι όταν ασκείς πίεση και ο άλλος αναγκάζεται να κάνει μια υποχώρηση και να σου πει «δε θα συνεργαστώ με το ΠΑΣΟΚ». Καλό είναι και αυτό.

Θα είναι όμως σίγουρο και στις 17 του Σεπτέμβρη; Αυτό μένει να φανεί. Εμείς θα χαρούμε τα κόμματα εξουσίας να μη βρίσκουν άλλα κόμματα για συνεργασία. Θα χαρούμε.

Να ψηφίσουν με βάση το συμφέρον τους

Κυρία Παπαρήγα, θέλω να σας ρωτήσω ποιος είναι ο στόχος, εφόσον η κάλπη βγάζει νούμερα και ποσοστά και πώς σχολιάζετε το ενδεχόμενο να ανατραπεί η αναλογία περίπου 2 προς 1 σε σχέση με τον Συνασπισμό.

— Η μάχη που δίνει το ΚΚΕ είναι η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι που υποφέρουν από τα πολυκαταστήματα και τα μεγαθήρια, η φτωχή αγροτιά, να ψηφίσουν με βάση το συμφέρον τους. Και το συμφέρον τους είναι να μην ψηφίσουν τα δυο κόμματα και να ψηφίσουν εκείνο το κόμμα το οποίο ακριβώς έχει πολιτική θέση και αντίστασης και πρόταση που αφορά τα συμφέροντα τα συγκεκριμένα και το έχουν δοκιμάσει στην πάλη, ανεξάρτητα αν συμφωνούν σε όλα μαζί μας.

Εμείς αυτό θα μετρήσουμε στη μάχη των εκλογών: Τη μείωση του δικομματισμού και την άνοδο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Αυτό το κριτήριο. Δεν έχουμε βάλει άλλα κριτήρια. Ούτε αν θα είναι έξι κόμματα στη Βουλή ούτε αν θα είναι δύο ή τρία ή δεκαπέντε. Αυτό είναι το κριτήριο. Να πέσει η δύναμη των δυο κομμάτων και να ανέβει το ΚΚΕ. Δε θα κρίνουμε τις εκλογές από το αν ανέβηκε ο Συνασπισμός ή δεν ανέβηκε, ή αν ανέβηκε ο κ. Παπαθεμελής ή ο κ. Καρατζαφέρης.

Αυτή είναι η συνεπής μας θέση. Αλλοι έγραψαν στις αποφάσεις τους την αλλαγή συσχετισμού ανάμεσα σε μας και στον Συνασπισμό. Στο ΚΚΕ δε θα βρείτε τέτοια θέση. Εμείς λέμε αυτοί οι δύο. Και να σας πω και μια άλλη πλευρά με την ευκαιρία, γιατί δε με ρωτήσατε τίποτα – όχι όλοι – για τα θέματα που θέσαμε. Ξεκαθαρίζω: Δεν είναι οι δύο και οι δύο που δίνουμε τη μάχη. Είμαστε εμείς απέναντι στους δύο και επικρίνουμε κάθε άλλον που δε βοηθάει στο αδυνάτισμα των δύο ισχυρών.

Αλλά να πω με την ευκαιρία: Εμείς δεν πετάμε στα σύννεφα και βλέπετε ότι λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Από το ’96 και ιδιαίτερα από το 2000 και μετά το κοινωνικό ακροατήριο του Συνασπισμού δεν ταυτίζεται με το κοινωνικό ακροατήριο του ΚΚΕ. Αυτό να το καταλάβουμε. Αλλα στρώματα είναι προς τα εκεί και άλλα προς τα εδώ, με τα σημερινά δεδομένα.

Επομένως, από ένα σημείο και μετά δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη σύγκριση. Είναι άλλο το κοινωνικό ακροατήριο. Υπάρχουν, π.χ., τμήματα, ανώτερα εισοδηματικά τμήματα εργαζομένων, τα οποία ενδιαφέρονται για ορισμένες αλλαγές στο θέμα του περιβάλλοντος, στο θέμα των δημοκρατικών ελευθεριών, μια καλύτερη ατμόσφαιρα ζωής, που δεν είναι κακό αυτό να τα ονειρεύονται, που όμως δεν ενδιαφέρονται για αλλαγές και ρήξεις στο πεδίο της οικονομίας και απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο.

Ενδιαφέρονται ενδεχομένως για μια καλύτερη αναδιανομή. Αυτό που λέμε, εφ’ όλης της ύλης αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ κλπ., δεν τους ενδιαφέρει. Τους ενδιαφέρει στο επίπεδο μιας αλληλεγγύης, αλλά για ουσιαστικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα δεν ενδιαφέρονται. Αύριο μπορεί να ενδιαφερθούν όταν θα δουν ότι η θέση τους κλονίζεται, γιατί σήμερα υπάρχουν αρκετοί που αντέχουν οικονομικά, αλλά αύριο δε θα αντέχουν πολλοί απ’ αυτούς.

Δεν τα βάζουμε μ’ αυτούς τους ανθρώπους, με αυτό το ακροατήριο. Αν θέλετε, εμείς πιστεύουμε ότι οι προτάσεις μας τους συμφέρουν μακροπρόθεσμα. Δεν πιέζονται πάρα πολύ οικονομικά κλπ., δεν έχουν την ταξική συνείδηση να θέλουν σε βάθος αλλαγές και να έχουν μια βαθύτερη αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Μας απασχολούν τα εργατικά λαϊκά στρώματα, τα άλλα λαϊκά στρώματα που είναι εγκλωβισμένα στα κόμματα του κεφαλαίου. Μας πονάει όταν εργάτες, άνεργοι, φτωχοί αγρότες ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Αυτό είναι το πρόβλημα. Από κει θα έρθουν οι ανακατατάξεις και όχι από την εκλογική σχέση εμάς και του Συνασπισμού.

Και κάτι άλλο: Πέστε ότι μεγάλωσε το ΚΚΕ σε βάρος των άλλων μικρότερων κομμάτων, αλλά ο δικομματισμός ανεβαίνει. Θα πανηγυρίσουμε επειδή μεγάλωσε το ΚΚΕ και επειδή πήραμε από τα άλλα κόμματα ή ανακόψαμε τη ροή προς τα άλλα κόμματα, αλλά ο δικομματισμός είναι ψηλά; Οχι. Αυτή είναι η διαφορά μας και με τα άλλα μικρότερα κόμματα. Δε μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Μας ενδιαφέρει αυτό: Φτωχολογιά και να ψηφίζει Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ;

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Εκλογές 2007, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, ΛΑ.Ο.Σ, Πολιτική Κοροϊδια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ψήφος κατά της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης η ψήφος στο ΚΚΕ
Αρέσει σε %d bloggers: