Το «λαμπρό» επίτευγμα του οπορτουνισμού στην Ιταλία

Η ιταλική πλουτοκρατία ζει ευτυχισμένες μέρες. Τόσο ευτυχισμένες, που τη ζηλεύουν όλες οι αστικές τάξεις εντός και εκτός της ΕΕ. Η επιλογή της να εμπιστευτεί και να στηρίξει αυτή την περίοδο την κεντροαριστερή κυβέρνηση Πρόντι (όπου συμμετέχουν η Κομμουνιστική Επανίδρυση και το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών), έναντι της κεντροδεξιάς της οποίας ηγείται ο Μπερλουσκόνι, δικαιώθηκε και με το παραπάνω.

Την ταξική νίκη που πέτυχε σε βάρος της εργατικής τάξης της Ιταλίας μόνο στον ύπνο της θα την είχε δει. Δηλαδή τη νίκη; Εδώ μιλάμε για θρίαμβο!

Το εργατικό κίνημα της Ιταλίας όχι μόνο δεν ξεσηκώθηκε κατά της κυβέρνησης Πρόντι που δεν τήρησε τη μόνη ουσιαστικά προεκλογική δέσμευση που είχε υπέρ των εργατών, και δεν κατάργησε νόμο του Μπερλουσκόνι που ελαστικοποιούσε την εργασία, πατώντας σε νόμο του 1997, της προηγούμενης κεντροαριστερής κυβέρνησης, και θεσμοθέτησε την προσωρινή απασχόληση…

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι συνταξιούχοι όχι μόνο δε βγήκαν μαζικά στο δρόμο του αγώνα διεκδικώντας πραγματικές αυξήσεις και ικανοποιητικούς μισθούς και όχι πείνας (800 ευρώ είναι σήμερα ο κατώτερος μισθός!), διεκδικώντας σταθερή εργασία, σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα, αξιοπρεπείς συντάξεις κλπ…

Οχι μόνο δεν εξεγέρθηκαν κατά των συνδικαλιστικών ηγεσιών και των κομμάτων που στον «κοινωνικό διάλογο» παζάρεψαν και συμφώνησαν με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου νέες δραστικές περικοπές στα ασφαλιστικά – μισθοδοτικά και εργασιακά τους δικαιώματα…

Αλλά επικύρωσαν κιόλας αυτή τη συμφωνία! Τη νομιμοποίησαν και με τη δική τους ψήφο, με δημοψήφισμα!

Ακούγεται απίστευτο, είναι αδιανόητο και όμως έγινε. Πάνω από 5 εκατ. εργάτες, συνταξιούχοι, άνεργοι ψήφισαν μαζί και σε ποσοστό 75% ενέκριναν: Τη σταδιακή αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης από το 2008 έως το 2013! Από τα 57 έτη που είναι σήμερα το όριο συνταξιοδότησης, να πάει στα 61 για τους εργάτες και στα 62 για τους αυτοαπασχολουμένους! Από 35 έτη εργασίας να πάει στα 36, ενώ για να πάρει ένας εργαζόμενος μια αξιοπρεπή σύνταξη, σε σχέση με την κατώτερη, πρέπει να φτάσει τα 40 έτη δουλιάς και εισφορών! (Αυτό και εκεί προφανώς θα λέγεται κίνητρο για εθελοντική παραμονή στην εργασία που έχουν στα προγράμματα τους και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ). Ακόμα είπαν ΝΑΙ: Στην κατάργηση της υπερωριακής αποζημίωσης, ενώ θα συνεχίζεται η υπερωριακή εργασία. Στη γενική μείωση των συντάξεων με μια ελάχιστη αύξηση μόνο των κατωτέρων (δηλαδή των επιδομάτων της εξαθλίωσης). Στο πάγωμα των εξευτελιστικών επιδομάτων ανεργίας και νέα κίνητρα προς τους επιχειρηματίες για να προσλαμβάνουν νέους εργαζόμενους και γυναίκες προσωρινής και ελαστικής απασχόλησης για τρία χρόνια! Και άλλα τέτοια.

Πάνω από 10 εκατ. εργαζόμενοι γενικά απείχαν από την ψηφοφορία και από την αντιπαράθεση. Προς τιμή τους, μόνο οι βιομηχανικοί εργάτες, και μάλιστα σε μεγάλα ποσοστά, ψήφισαν ΟΧΙ σε αυτήν την ταπεινωτική συμφωνία και η Ομοσπονδία Μετάλλου με 53%. Οι 100.000 εργάτες της «Φίατ» ψήφισαν 85% ΟΧΙ. Σημειωτέων ότι για τους βιομηχανικούς εργάτες από 40 ετών και άνω η συμφωνία των «κοινωνικών εταιρών» δεν αλλάζει τίποτα στο ασφαλιστικό καθεστώς. Τι πονηρή που είναι η αστική τάξη και οι πολιτικοί της υπηρέτες!..

Το ερώτημα λοιπόν που αβίαστα προκύπτει είναι το εξής: Πώς οδηγήθηκε η εργατική τάξη της Ιταλίας, που είναι μια ισχυρή κοινωνική δύναμη, με ιστορία σκληρών ταξικών αγώνων και σημαντικών κατακτήσεων, σε αυτή την απερίγραπτα θλιβερή κατάσταση (της ταξικής ύπνωσης, τύφλωσης, παράλυσης;) ώστε να βγάζει τα μάτια της με τα ίδια της τα χέρια; Να ψηφίζει το 2007 να γυρίσει στην κατάσταση που βρίσκονταν τη δεκαετία του ’70 και του ’60, όταν ο πλούτος που σήμερα αυτή παράγει είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τότε; Προφανώς η απάντηση δε βρίσκεται σε εύκολες εξηγήσεις του τύπου ότι ξεγελάστηκε προς στιγμή από την καπατσοσύνη της ιταλικής πλουτοκρατίας. Ούτε ακόμα εξηγείται με τις βάσιμες (σε πολλές περιπτώσεις) καταγγελίες περί νοθείας του αποτελέσματος ή την έλλειψη ενημέρωσης και της ύπαρξης εκβιαστικών διλημμάτων από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Αυτά υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν, και στην Ιταλία και παντού, όσο η εργατική τάξη παραμένει δύναμη υπό εκμετάλλευση και όχι δύναμη εξουσίας.

Το γιατί λοιπόν παραμένει και δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο. Αυτό που έγινε στην Ιταλία, μας αφορά όλους. Ολη την εργατική τάξη της Ευρώπης και όχι μόνο. Ολους όσοι νοιάζονται για το παρόν και το μέλλον του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Οσοι το προσπερνούν έτσι, σαν να πρόκειται για μια απλή απεργία που απέτυχε, στην ουσία ομολογούν ότι έχουν πολύ σοβαρούς λόγους να κρύψουν το τι γίνεται στη διπλανή χώρα και ποια συμπεράσματα βγαίνουν.

Ο λόγος γίνεται για την ηγεσία του ΣΥΝ και όχι μόνο. Που ενώ ήταν λαλίστατη και πανηγύριζε για τη νίκη της Κεντροαριστεράς στην Ιταλία, για την κατεύθυνση και το χαρακτήρα του εργατικού κινήματος εκεί (στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Φόρουμ), τώρα, όπως κάνει κάθε φορά που αποκαλύπτεται εκ του αποτελέσματος η χρεοκοπία των πολιτικών επιλογών και των προσανατολισμών της, παριστάνει την ανήξερη. Βεβαίως υπάρχει και η «Αυγή» που δε θέλει να γίνει κατανοητό στους αναγνώστες της και το παρουσιάζει «ως ισχυρό μήνυμα συνδικαλιστικής δημοκρατίας και συμμετοχής»! Πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας.

Η κατάσταση της απελπισίας και απόγνωσης που βρίσκεται σήμερα η εργατική τάξη της Ιταλίας κυριολεκτικά κραυγάζει για το τι σημαίνει κυριαρχία του οπορτουνισμού στο εργατικό – λαϊκό κίνημα. Δείχνει σε τι τραγικά αποτελέσματα και αδιέξοδα οδηγεί η εγκατάλειψη από τα κομμουνιστικά κόμματα και τις ταξικές οργανώσεις των εργατών της ταξικής – επαναστατικής πυξίδας.

Η Ιταλία είναι η χώρα εκείνη όπου ο οπορτουνισμός κυριάρχησε πλήρως σε όλα τα επίπεδα και τα πεδία της ταξικής – πολιτικής και ιδεολογικής πάλης. Στο όνομα «της ανανέωσης», του «ρεαλισμού», της «άμεσης αποτελεσματικότητας του κινήματος και των αγώνων», στο όνομα «του λιγότερου κακού», και «του να μην απομονωθούμε από το λαό» απορρίφθηκε και καταδικάστηκε, με τα κριτήρια της αστικής τάξης, ο σοσιαλισμός του 20ού αιώνα. Η ΕΕ, ο «ευρωμονόδρομος» του κεφαλαίου, υιοθετήθηκε ως μονόδρομος και για το λαό. Η πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού παραπέμφθηκε στις καλένδες.

Στο εργατικό κίνημα, σε πλήρη συνεργασία με τις σοσιαλδημοκρατικές και άλλες εργοδοτικές δυνάμεις, υιοθετήθηκε η λογική των «κοινωνικών διαλόγων», ως νέο πεδίο ανάπτυξης της ταξικής πάλης! Και ο στόχος: «Να μην ανατραπεί το κοινωνικό κράτος»!

Και τέλος, η υποστήριξη και η συμμετοχή σε κεντροαριστερές κυβερνήσεις με τη φιλοδοξία αυτές να διαχειριστούν διαφορετικά από τις κεντροδεξιές κυβερνήσεις, τη στρατηγική του «ευρωμονόδρομου». Να βρουν, έναν… φιλολαϊκό τρόπο προώθησης των καπιταλιστικών αναπροσαρμογών – μεταρρυθμίσεων, ώστε και η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία του κεφαλαίου να ανεβαίνει και το εισόδημα και τα δικαιώματα των εργαζομένων να μη θίγονται!

Η συμμετοχή της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης και του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών στην κυβέρνηση Πρόντι δικαιολογήθηκε ακόμα και από στελέχη των δυο κομμάτων που διαφωνούσαν με αυτή την επιλογή, ως τουλάχιστον χρήσιμη, γιατί έτσι, «μέσα από την κυβέρνηση, θα εμποδίσουν τα χειροτέρα μέτρα»!

Μετά από όλα αυτά τι νόημα και τι δύναμη είχε το ΟΧΙ που έλεγαν στην επαίσχυντη συμφωνία η Κομμουνιστική Επανίδρυση και το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών, όταν συμμετείχαν στον «κοινωνικό διάλογο» που την αποφάσισε; Οταν συμμετέχουν στην κυβέρνηση που την προωθεί; Οι υπουργοί τους απλά απείχαν από το κυβερνητικό συμβούλιο που την ενέκρινε! Και τώρα τι σημασία έχει ακόμα κι αν την καταψηφίσουν στο Κοινοβούλιο;

Η ιταλική πλουτοκρατία πανηγυρίζει για τη νέα μεγάλη νίκη και προχωρά ακάθεκτη για την επόμενη. Δεν έχει αντίπαλο, αφού δυστυχώς το εργατικό κίνημα σέρνεται πίσω από τις δικές της επιλογές και τη στρατηγική της.

Η ιταλική εμπειρία αποδείχνει ότι ο σύγχρονος οπορτουνισμός δε θυσιάζει μόνο το μέλλον και την προοπτική της εργατικής τάξης για κάποια άμεσα οφέλη, μα θυσιάζει και το παρόν της. Το οπορτουνιστικό δηλητήριο προκαλεί τύφλωση, παράλυση στην εργατική τάξη και στο κίνημά της γιατί την αφοπλίζει ιδεολογικά – πολιτικά – ταξικά. Η αποκάλυψη και η καταπολέμησή του, αποτελεί βασική προϋπόθεση για να αποκτά το εργατικό – λαϊκό κίνημα δύναμη και προοπτική. Να γνωρίζει και να εμπιστεύεται τη δύναμή του. Να παλεύει για το δίκιο και τη δική του εξουσία.

Πάντως η ελληνική πλουτοκρατία και τα κόμματά της είναι φανερό γιατί καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που έχουν απέναντί τους το ΚΚΕ και όχι μόνο το Συνασπισμό…

Του
Παναγιώτη ΜΕΝΤΡΕΚΑ*
*Ο Παναγιώτης Μεντρέκας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ΣΥΝ, οπορτουνισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το «λαμπρό» επίτευγμα του οπορτουνισμού στην Ιταλία
Αρέσει σε %d bloggers: