Οι «βολεμένοι» δημοσιογράφοι και οι αγώνες

 

Η εντύπωση που έχει καλλιεργηθεί τις τελευταίες μέρες είναι ότι οι δημοσιογράφοι εξαιρέθηκαν από τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου και γι’ αυτό σταμάτησαν τις κινητοποιήσεις τους. Η πραγματικότητα σε ό,τι αφορά το πρώτο είναι εντελώς διαφορετική (στο δεύτερο θα αναφερθούμε παρακάτω), αλλά δεν προκαλεί εντύπωση και αυτή η περίπτωση διαστρέβλωσης. Αυτός είναι ο κανόνας των «αντικειμενικών» αστικών ΜΜΕ, όπου υποτίθεται ότι «ελεύθεροι» δημοσιογράφοι ενημερώνουν και σχολιάζουν. Πώς γίνεται, όμως, θύματα διαστρέβλωσης να είναι και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι;

Και σε αυτόν τον αγώνα, που βρίσκεται σε εξέλιξη, τα αστικά ΜΜΕ κάνουν τη δουλειά τους. Συκοφαντούν απεργίες και απεργούς, καλλιεργούν τον «κοινωνικό αυτοματισμό», διαστρεβλώνουν, προβοκάρουν, αποπροσανατολίζουν… Ανάμεσα στους χιλιάδες δημοσιογράφους εφημερίδων και σταθμών της Αθήνας, υπάρχει μεγάλη διαστρωμάτωση. Από τους ανασφάλιστους και με «μαύρα» – ψίχουλα, ή με κάθε λογής «ελαστικές» σχέσεις εργασίας, μέχρι τους μισθωτούς, αλλά και τους πολυθεσίτες (και με αργομισθίες) και τα «παχυλά» συμβόλαια. Και, ταυτόχρονα, η κάθε μορφής διαπλοκή (Γραφεία Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων, μυστικά κονδύλια, «payrol» κλπ.), που διαβρώνει και εξαγοράζει συνειδήσεις.

Την κύρια ευθύνη για την «ενημέρωση» φέρουν οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, δηλαδή το κεφάλαιο. Συνένοχοι είναι και οι δημοσιογράφοι – διευθυντικά στελέχη, οι οποίοι επιλέγονται από τους ιδιοκτήτες, επειδή ακριβώς αποδέχονται και υπηρετούν τα συμφέροντα και την πολιτική του κεφαλαίου γενικά, αλλά και τα «στενότερα» συμφέροντα του ιδιοκτήτη. Και, τέλος, η όχι ευκαταφρόνητη αριθμητικά ομάδα εκείνων, που, για το παντεσπάνι τους (και δε νοιάζονται καν για ΣΣΕ και Ασφαλιστικό), προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε αυτό το σύστημα ενημέρωσης. Για να μην αποκαλυφθεί το βασικό πρόβλημα, ότι, δηλαδή, τα ΜΜΕ ανήκουν στο κεφάλαιο και εξυπηρετούν τα συμφέροντά του με όλους τους τρόπους, βολεύει να διαχέεται η ευθύνη, γενικά στους δημοσιογράφους. Ακόμη και σε αυτούς – που είναι οι περισσότεροι – που εργάζονται σκληρά και με χαμηλούς μισθούς στον τομέα του Τύπου και των ΜΜΕ.

Οι προωθούμενες αντιδραστικές αλλαγές στο Ασφαλιστικό επιβαρύνουν και τους δημοσιογράφους το ίδιο, όπως και τους άλλους κλάδους εργαζομένων. Συνένοχη για τη στρεβλή εικόνα των δήθεν δημοσιογράφων που βολεύτηκαν είναι η προσκείμενη στο δικομματισμό πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ. Ιδιαίτερη (αλλά όχι μοναδική) περίπτωση εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, αποτελεί μέρος του συστήματος ενημέρωσης. Το κεφάλαιο, για να ελέγχει πλήρως την ενημέρωση, πρέπει να ελέγχει και τους εργαζόμενους σε αυτήν και, άρα, και τη συνδικαλιστική τους έκφραση. Και δεν της επιτρέπει (και έχει πολλούς τρόπους να το κάνει) την πολυτέλεια κάποιων δήθεν «αγωνιστικών» ελιγμών, που ενίοτε είναι απαραίτητοι «για τον έλεγχο της βάσης» που αντιδρά.

Αυτή η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ όχι μόνον εμποδίζει τις όντως έντονες αγωνιστικές διαθέσεις των δημοσιογράφων «της βάσης» να εκφραστούν, αλλά, συνειδητά, τους οδηγεί σε δεινή ήττα και, ταυτόχρονα, τους αφήνει εκτεθειμένους, ως δήθεν βολεμένους…

Αρνήθηκε να αντιταχθεί στην ουσία της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης. Επικέντρωσε την όλη αντίθεση στις «αντιδημοσιογραφικές ρυθμίσεις» (!) και ιδιαίτερα στο θέμα της ενοποίησης του ΤΣΠΕΑΘ (Ταμείο δημοσιογράφων) με το «ενιαίο ταμείο επιστημόνων». «Διεκδίκησε» την έτσι κι αλλιώς αναμενόμενη «εξαίρεση», δηλαδή το ξεχωριστό «Ταμείο Τύπου», αποδεχόμενη πλήρως την πολιτική ενοποίησης της κυβέρνησης. Συμπαραστάτη βρήκε και την προσκείμενη στο ΣΥΝ «Συσπείρωση Δημοσιογράφων», η οποία, ναι μεν αντιτάχθηκε στο νομοσχέδιο συνολικά, απέφυγε, όμως, να θίξει την ουσία της αντιασφαλιστικής πολιτικής και επικέντρωσε την αντιπαράθεση με την πλειοψηφία, στο αν η ενοποίηση θα συμπεριλάβει ή όχι όλες τις ειδικότητες εργαζομένων στον Τύπο και τα ΜΜΕ.

Η πλειοψηφία του ΔΣ υπονόμευσε τη λειτουργία της Διασωματειακής Συντονιστικής Επιτροπής των Ενώσεων Εργαζομένων στον Τύπο – ΜΜΕ, επειδή εκεί υπήρχαν σαφώς πιο προωθημένες θέσεις και αγωνιστικές διαθέσεις και επέλεξε τον «αγωνιστικό συντονισμό» με ΔΣΑ, ΤΕΕ, ΙΣΑ κλπ. Ερήμην του ΔΣ, ήταν σε διαρκή επικοινωνία με τα κυβερνητικά επιτελεία και προετοίμαζε τα πατήματα εξόδου από τον αγώνα.

Αρνήθηκε πεισματικά να συγκαλέσει συνελεύσεις σε εφημερίδες – σταθμούς και στη συνέχεια Γενική Συνέλευση, όπως από την πρώτη στιγμή ζήτησε η «Μαχόμενη Δημοσιογραφία». Μετά την τελευταία πανεργατική πανελλαδική κινητοποίηση (12 Φλεβάρη), δε δεχόταν ούτε συζήτηση στο ΔΣ. Με τη δικαιολογία «είμαστε σε αναμονή, η υπόθεση θέλει λεπτούς χειρισμούς», επέβαλε πλήρη αγωνιστική απραξία. Μόλις στις 12 Μάρτη εδέησε να δεχτεί συζήτηση, όπου ανακάλυψε ότι στο νομοσχέδιο υπάρχουν «θετικά»: Το ξεχωριστό Ταμείο Τύπου, η εξαίρεση του ΕΔΟΕΑΠ και η αύξηση των συντάξεων του ΤΣΠΕΑΘ. «Είναι ανοησίες τα περί απόσυρσης του νομοσχεδίου», είπε ο πρόεδρος Π. Σόμπολος και σε αυτήν τη γραμμή ο αντιπρόεδρος Δ. Τσαλαπάτης πρότεινε γενικά και αόριστα «απόσυρση των αντιασφαλιστικών διατάξεων» και μια 3ωρη στάση εργασίας στις 19 Μάρτη. Απόφαση, που, μόλις ανακοινώθηκε, ξεσήκωσε γενική κατακραυγή και ανάγκασε την πλειοψηφία αμέσως την επομένη – και μάλιστα χωρίς συνεδρίαση – να ανακοινώσει ότι «η ΕΣΗΕΑ αποφάσισε 24ωρη απεργία»!

Ετσι δημιουργήθηκε η εικόνα των «βολεμένων», που την αναπαράγουν τα «παράθυρα». Ποια είναι, όμως, η πραγματικότητα;

1. Το ξεχωριστό Ταμείο Τύπου (δημοσιογράφοι, διοικητικοί υπάλληλοι, τυπογράφοι, προσωπικό πρακτορείων, εφημεριδοπώλες) δεν αλλάζει διόλου την ουσία, γιατί:

α. Η ενοποίηση γίνεται «προς τα κάτω». Τα περί «οικονομικής και διαχειριστικής αυτοτέλειας» των «κλάδων» είναι το τυρί στη φάκα της αποδοχής της ενοποίησης. Η υποχρεωτική ενοποίηση από την πρώτη στιγμή, και μάλιστα στο κατώτερο επίπεδο των κλάδων Υγείας, είναι η αρχή.

β. Από την ενοποίηση εξαιρείται προς το παρόν ο ΕΔΟΕΑΠ (Ταμείο Υγείας δημοσιογράφων – προσωπικού) όχι ως χάρη, αλλά γιατί σ’ αυτήν τη φάση έμειναν εκτός ΟΛΑ τα Ταμεία που είναι ΝΠΙΔ.

2. Το νομοσχέδιο (άρθρο 51, παράγραφος 3) αλλάζει τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων του ΤΣΠΕΑΘ. Πρόκειται για απόφαση του ΔΣ του ΤΣΠΕΑΘ (3/10/2007) για αλλαγή του ΠΔ 284/1974. Η κυβέρνηση σκοπίμως δεν προώθησε νέο ΠΔ, αλλά καθυστέρησε τη ρύθμιση για να τη συμπεριλάβει στο νομοσχέδιο, ως «δώρο» – στήριξη της πλειοψηφίας. Ο νέος τρόπος υπολογισμού είναι άρση μιας μεγάλης αδικίας, γιατί οι συντάξεις του ΤΣΠΕΑΘ για τους πολλούς είναι απαράδεκτα χαμηλές.

3. Οι δημοσιογράφοι και οι άλλες ειδικότητες εργαζομένων στα ΜΜΕ είναι αντιμέτωποι και με τη μείωση των εσόδων των Ταμείων τους, με την παρακράτηση του 10% του αγγελιόσημου. Που δεν είναι «κοινωνικός πόρος», αλλά δώρο της χούντας προς τους εκδότες, για να μην καταβάλλουν εργοδοτικές εισφορές.

4. Ολες οι άλλες αλλαγές (όρια συνταξιοδότησης, γυναίκες, μητέρες, επικουρικές συντάξεις κλπ.) αφορούν το ίδιο ακριβώς και τους δημοσιογράφους, όπως όλους τους άλλους.

Αυτή είναι, δυστυχώς, η αλήθεια για τους χιλιάδες εργαζόμενους δημοσιογράφους. Και κερατάδες και δαρμένοι. Στο χέρι τους είναι να βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα. Και λόγω της φύσης της δουλειάς τους, δεν μπορούν να ισχυρίζονται ότι δε γνωρίζουν.

Από την άλλη, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τα αστικά ΜΜΕ θα γίνουν φιλολαϊκά μόνο όταν πάψουν να ανήκουν στη λεγόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία.

Του
Παναγιώτη ΡΑΜΜΟΥ
μέλους του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και της Γραμματείας του ΠΑΜΕ στα ΜΜΕ

Advertisements
Αναρτήθηκε στις ασφαλιστικό, εργατικά. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι «βολεμένοι» δημοσιογράφοι και οι αγώνες
Αρέσει σε %d bloggers: