Ανταγωνισμοί και επιθετικότητα

Δύο νέα μέλη, την Αλβανία και την Κροατία, αποκτά η ΝΑΤΟική λυκοσυμμαχία, όπως αποφασίστηκε στη Σύνοδό της στο Βουκουρέστι, απλώνοντας περισσότερα πλοκάμια στα πολύπαθα Βαλκάνια. Προς ώρας η ΠΓΔΜ μένει εκτός. Ενώ παρότι δεν τελεσφόρησε η προσπάθεια ένταξης της Ουκρανίας και της Γεωργίας, βέβαιο είναι ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και προς ανατολάς θα παραμείνει στόχος προς επίτευξη. Η ίδια η ύπαρξη του ΝΑΤΟ αποτελεί κίνδυνο για τους λαούς. Πόσο μάλλον όταν αυτή ενδυναμώνεται με την ένταξη νέων χωρών σ’ αυτό.
Είναι πια κοινό κτήμα ότι η ευρωατλαντική συμμαχία δεν αποτελεί παρά το στρατιωτικό βραχίονα της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης, που υπάρχει για να υπερασπίζει συμφέροντα ξένα και εχθρικά προς αυτά των λαών. Η διεύρυνση προς ανατολάς αλλά και προς τον βαλκανικό νότο, βασικό στόχο έχει τη διασφάλιση των συμφερόντων της αστικής τάξης στις χώρες όπου ανατράπηκε ο σοσιαλισμός, συγχρόνως όμως και το να εμποδίσει τη διείσδυση και την αύξηση της πολιτικής και στρατιωτικής επιρροής που ασκεί η Ρωσία, στο πλαίσιο του αδυσώπητου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που αφορά και στους αγωγούς μεταφοράς ενέργειας.

Απ’ τη σκοπιά αυτή του ανταγωνισμού ανάμεσα στον αμερικανικό, ευρωενωσιακό και ρωσικό ιμπεριαλισμό πρέπει να ιδωθούν εξελίξεις που έχουν να κάνουν με τη λεγόμενη αντιπυραυλική ασπίδα των ΗΠΑ, τις νέες στρατιωτικές βάσεις σε Κόσσοβο, Βουλγαρία, Ρουμανία, τα σχέδια στρατιωτικοποίησης του Διαστήματος, που φτάνουν έως και το στόχο της απόκτησης τέτοιας στρατιωτικής υπεροχής που να επιτρέπει στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ να καταφέρουν πυρηνικό πλήγμα, χωρίς να υποστούν συνέπειες.

Πρόκειται για εξελίξεις στενά δεμένες με τον ευρύτερο ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για τον έλεγχο των αγορών, των πηγών ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς, για την απόκτηση καλύτερων θέσεων στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής «πυραμίδας» του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, μέσα στο οποίο εμφανίζονται και οι σχέσεις αλληλεξάρτησης μεταξύ των χωρών που στηρίζονται στις αρχές του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Το ΝΑΤΟ, όπως και κάθε άλλη ιμπεριαλιστική ένωση, υπηρετεί ταξικά συμφέροντα. Τα συμφέροντα της αστικής τάξης των χωρών που το απαρτίζουν, του μεγάλου κεφαλαίου στο σύνολό του. Ο προσανατολισμός, η αποστολή του ήταν, είναι και θα παραμείνει απόλυτα εχθρική και επικίνδυνη για τα λαϊκά συμφέροντα. Καμία επίδραση σε θετική κατεύθυνση δεν μπορούν να ασκήσουν κυβερνήσεις κατ’ όνομα «προοδευτικές». Αποδείχτηκε περίτρανα από την ενεργό συμμετοχή που είχαν οι «κεντροαριστερές» και «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις, π.χ., της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, την περίοδο που το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία.

Την πολεμοκάπηλη πορεία του μπορεί να ανακόψει μόνο ένα ισχυρό λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα σε κάθε χώρα αλλά και σε συντονισμό και με την ανάληψη κοινής δράσης και κοινών πρωτοβουλιών. Ενα τέτοιο κίνημα είναι επιτακτικά αναγκαίο σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Γιατί σήμερα οι κίνδυνοι που εγκυμονούνται απ’ την ύπαρξη και τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, απ’ την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, είναι μεγαλύτεροι από ποτέ άλλοτε. Οι λαοί μπορούν να ελπίζουν και στην αποδυνάμωση και στη διάλυση του ΝΑΤΟ στο βαθμό που η πάλη τους υπηρετεί την προοπτική της ανατροπής της εξουσίας της αστικής τάξης της χώρας τους και της οικοδόμησης της λαϊκής εξουσίας.
Advertisements
Αναρτήθηκε στις αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ανταγωνισμοί και επιθετικότητα
Αρέσει σε %d bloggers: