Βάζουμε πλάτη για να αντεπιτεθεί η εργατική τάξη και όχι για να γλιτώσει η πλουτοκρατία από τη κρίση και τις συνέπειές της

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα

 

«Δεν βάζουμε πλάτη για να γλιτώσει η πλουτοκρατία από την κρίση και τις συνέπειές της. Η πλουτοκρατία είναι η μοναδική υπεύθυνη για την κρίση, καθώς και οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τα συμφέροντά της: Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, χτες το ΠΑΣΟΚ. Το δίδυμο της εναλλαγής πρέπει να τιμωρηθεί και όχι οι εργαζόμενοι που παράγουν τον πλούτο. Βάζουμε πλάτη, για να αντεπιτεθεί η εργατική τάξη, για να οικοδομήσει τη συμμαχία της με τα λαϊκά στρώματα, και όλοι μαζί, σαν μια γροθιά να αντιμετωπίσουν τις αιματηρές θυσίες που τους επιφυλάσσουν, να διεκδικήσουν δουλειά και εισοδήματα, όλες τις σύγχρονες ανάγκες». 

 

α παραπάνω τόνισε, στην αρχή της ομιλίας της, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου, που έδωσε αμέσως μετά τη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, που πραγματοποιήθηκε με αίτημα του ιδίου. Συνεχίζοντας την ομιλία της η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είπε:

 

Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό να οργανωθεί η αντίσταση και ο αγώνας

«Τώρα αρχίζει ο μεγάλος αγώνας. Αγώνας για να προλάβουμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Αγώνας για να ενωθούν οι εργαζόμενοι, τα θύματα της κρίσης, σε ισχυρή δύναμη ανατροπής και διεκδίκησης της εξουσίας. Τώρα, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό να οργανωθεί η αντίσταση και ο αγώνας. Ενότητα και αλληλεγγύη για τα κοινά συμφέροντα. Αυτήν την πολιτική σαλπίζει το ΚΚΕ. Θα δώσει όλες του τις δυνάμεις γι’ αυτό το σκοπό.

 

Ποτέ δεν είπαμε ψέματα στο λαό και ποτέ δε λυπηθήκαμε κόπους και θυσίες. 

Οταν καλούμαστε από τον πρωθυπουργό, από την κυβέρνηση, από τις κυβερνήσεις της ΕΕ να συνδράμουμε για να αντιμετωπιστεί η κρίση λέμεΟΧΙ, γιατί ο μοναδικός τους σκοπός είναι να γλιτώσουν από τις συνέπειες της κρίσης τα μονοπώλια, τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και μόνο αυτές, δηλαδή να γλιτώσουν τους ίδιους τους αποκλειστικούς υπαίτιους, τους θύτες.

Εξοδος από την κρίση σημαίνει νέες δυσβάσταχτες θυσίες των εργαζομένων, για να γίνει πιο δυνατό το καπιταλιστικό τέρας που πλουτίζει σε βάρος τους και μόνο σε βάρος τους.

  • Απορρίπτουμε την έκκληση της κυβέρνησης, για να αποτιμηθεί η αντοχή της οικονομίας. Η καπιταλιστική οικονομία, η εξουσία των μονοπωλίων αντέχει μόνο τα κέρδη.
  • Απορρίπτουμε τη θέση ότι πρέπει να υποταχτούμε στην απαίτηση της ΕΕ για το Σύμφωνο Σταθερότητας, όπως και στα πράσινα και ροζ παραπλανητικά διλήμματα για αναθεώρησή του.
  • Απορρίπτουμε την κυβερνητική θέση περί μη πλειοδοσίας, που ισοδυναμεί με επιλογή περιορισμού των διεκδικήσεων των εργαζομένων, με τη λογική «τα κεφάλια μέσα», την ώρα που το μπόι των εργαζομένων πρέπει να σηκωθεί πολύ ψηλά.
Σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα η κρίση

 

Η κρίση, σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα, επανήλθε πιο γενικευμένη και βαθιά μετά από μια περίοδο γενικευμένων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που συγκροτημένα ξεκίνησαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, από τις αρχές της 10ετίας του ’90, που οδήγησαν σε τεράστια κέρδη, στην κατεδάφιση δικαιωμάτων και του εισοδήματος των εργαζομένων. Αυτές οι αναδιαρθρώσεις είχαν δρομολογηθεί για την αντιμετώπιση των συνεπειών που είχε για το κεφάλαιο η προηγούμενη κρίση του 1973. Η κρίση στην Ελλάδα συνδέεται και με την κρίση στα Βαλκάνια και γενικά στη ΝΑ Ευρώπη, θα είναι βαθιά και σχετικά μακρόχρονη, όπως εκτιμούν και οι Θέσεις για το 18ο Συνέδριο. 

Στο ερώτημα τι προτείνουμε, απαντάμε στην κυβέρνηση ότι δεν προτείνουμε μέτρα κατά των εργαζομένων. Προτείνουμε στόχους πάλης στο εργατικό, στο λαϊκό κίνημα.

Αντίθετα, προτείνουμε η κυβέρνηση – όπως και το ΠΑΣΟΚ που θέλει να κυβερνήσει – να ξεκαθαρίσουν και ανοιχτά και χωρίς μισόλογα να ομολογήσουν τη θέση τους απέναντι στους εργαζόμενους για τα αντιδραστικά σαρωτικά μέτρα που προτείνουν οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις και οργανισμοί, η ελληνική πλουτοκρατία, τα επιχειρηματικά μεγαθήρια:

  • Για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης ή και των απλήρωτων ωρών εργασίας, με το ψεύτικο και αποπροσανατολιστικό επιχείρημα ότι η κρίση απαιτεί πολλή δουλειά και περισσότερη από τους εργαζόμενους. Με την καθιέρωση 3ήμερης εργασίας κ.λπ.
  • Για την κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών.
  • Για νέο κύκλο ιδιωτικοποιήσεων στην ενέργεια και τις μεταφορές.
  • Για τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων με αντιστάθμισμα την περικοπή κοινωνικών δαπανών και το φορολογικό κυνηγητό.
  • Για τη διαμόρφωση μισθών κάτω των συλλογικών συμβάσεων, επιδοτούμενη εργασία υπέρ των επιχειρήσεων με ελαστικές και προσωρινές εργασιακές σχέσεις.
  • Με διοχέτευση σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης των εφήβων που σταματάνε, λόγω οικονομικών προβλημάτων, την εκπαίδευση.

 

Και αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε νέες νομοθετικές ρυθμίσεις, ρωτάμε τι μέτρα θα πάρει για να τιμωρηθούν αυστηρά με βαριές ποινές οι καπιταλιστές εργοδότες που πρωτοστατούν σε τέτοια μέτρα κατά των εργαζομένων; 

Την απάντηση εμείς την ξέρουμε, το θέμα είναι να μάθει ο λαός τη θέση της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης οφείλουν να απολογηθούν, επειδή ξεγέλασαν τον εργαζόμενο λαό, για τα παρακάτω:

  • Τους ζήτησαν θυσίες και επέβαλαν οδυνηρές θυσίες και όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν πάνω από το μέσο όρο της Κοινότητας. Χρόνο με το χρόνο έχαναν και εισόδημα, και δικαιώματα, και συνδικαλιστικές, δημοκρατικές ελευθερίες.
  • Τώρα που πέφτουν οι ρυθμοί ανάπτυξης πάλι τους ζητάνε να τα δώσουν όλα.
  • Τους κορόιδεψαν, παρουσιάζοντας την ένταξη και προσαρμογή της Ελλάδας στην ΕΕ ως την οικογένεια των ίσων που όλοι μαζί μοιράζονται τα οφέλη ή και βοηθούνται στη δυσκολία. Οι εσωτερικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί διαψεύδουν. Επιβεβαιώνεται ότι όσο διευρύνεται η ΕΕ τόσο μεγαλώνει η ανισομετρία, η δυσαναλογία, η εξάρτηση και αλληλεξάρτηση.
  • Η μεγαλύτερη αυταπάτη είναι ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να συνδέουν την τύχη τους με την κερδοφορία, τις επενδύσεις, την καπιταλιστική ανάπτυξη.
Σκόπιμος αποπροσανατολισμός

Τα μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση είναι κυρίως μέτρα για να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τους δείκτες που έχει θέσει η ΕΕ για το Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι μέτρα εισπρακτικά φορολογικά που επιβαρύνουν κυρίως τα λαϊκά στρώματα. Είναι μέτρα περιορισμού των δημόσιων δαπανών που και πάλι βαρύνουν τα λαϊκά στρώματα, γιατί θα έχουν σοβαρές συνέπειες σε τομείς της κοινωνικής πολιτικής. Ακόμα και ορισμένα φορολογικά μέτρα, που δήθεν πλήττουν τους πλούσιους, είναι εφ’ άπαξ μέτρα και όχι μόνιμα και θα είναι πολύ λίγο οδυνηρά, αφού με το άλλο χέρι θα δοθεί στήριξη στους επιχειρηματίες, για να εξασφαλίσουν την αναπαραγωγή του κεφαλαίου τους.

Τα μέτρα είναι παραπλανητικά και από το γεγονός ότι δίνονται σκόπιμα ψεύτικες ερμηνείες για την κρίση, ότι δηλαδή οφείλεται σε λάθος επιχορηγήσεις των τραπεζών, που σκοπίμως εμφανίζονται αποσπασμένες από το βιομηχανικό κεφάλαιο και τους φορείς του. Ενώ, βεβαίως, δε γίνεται λόγος για τους παράγοντες που οδηγούν στο ρίσκο, στα λεγόμενα τοξικά προϊόντα. Δε γίνεται λόγος για την αναρχία, τη δυσαναλογία, την υπόσκαψη της αγοραστικής ικανότητας, τον παρασιτικό χαρακτήρα της αγοραπωλησίας μετοχών, χρηματοπιστωτικών «προϊόντων» κ.λπ.

Με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ – και του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης – συντελείται σκόπιμος αποπροσανατολισμός με την προσπάθεια να ταυτιστεί η πρόοδος με τον κρατικό έλεγχο και την κρατική εποπτεία ή ακόμα με την κρατική παρέμβαση και την κρατικοποίηση, μερική ή και ολική, με προτάσεις ενίσχυσης των επιχειρηματιών για να μειωθεί τάχα η ανεργία, με μέτρα ενίσχυσης των τραπεζών για να δίνουν νέα δυσβάσταχτα δάνεια.

Ποτέ δεν υπήρξε καθαρή πολιτική κρατικοποιήσεων και αποκρατικοποιήσεων. Και την περίοδο που υπήρχαν κρατικά μονοπώλια ήταν σε επιλεκτικούς τομείς και, δίπλα στον κρατικό επιχειρηματικό τομέα, δυνάμωναν τα μονοπώλια του ιδιωτικού κεφαλαίου τόσο, που έφτασαν στο σημείο να απαιτήσουν κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου, ποτέ όμως δεν έφτασαν να αρνηθούν το ρόλο του κράτους, δίχως το οποίο δεν είναι δυνατόν να διασφαλιστεί συνολικά η δράση και κερδοφορία του κεφαλαίου. Οσο πιο πολύ μίκραινε ο κρατικός επιχειρηματικός τομέας, τόσο πιο πολύ δυνάμωνε ο ρόλος του κράτους για τις εργασιακές σχέσεις, για τη στήριξη της εξαγωγής κεφαλαίων.

Δεν αποκλείεται να επιλεγούν και πολιτικές κρατικοποίησης ορισμένων επιχειρήσεων, ακόμα και κάποιων ελέγχων στην αγορά, αυτά όμως τα μέτρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν σήμερα ούτε με τον ελάχιστο τρόπο που λειτουργούσαν πριν, λόγω της πορείας απελευθέρωσης, της γιγάντωσης των επιχειρήσεων σε διακρατική βάση, λόγω του ότι έχουν αυξηθεί τα κράτη ανταγωνιστές.

Ακόμα και αν επικρατήσει ένας ορισμένος προστατευτισμός σε βάση εθνικής αγοράς, πάλι θα είναι υπέρ των μονοπωλίων και σε βάρος, όπως πάντα, των εργαζομένων.

Το κεφάλαιο και τα κόμματά του δεν είναι δογματικά στη διαχείριση, μπορεί να κινηθούν ευέλικτα, αλλά πάντα υπέρ της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, ακόμα και με νέο γύρο πολέμων.

Μια κρατική επιχείρηση, αν θέλει να επιβιώσει σε συνθήκες ανταγωνισμού, πρέπει να κάνει ό,τι και οι ιδιωτικές καπιταλιστικές, να εκμεταλλευτεί στυγνά τους εργαζόμενους, να παίξει με τους κανόνες της αγοράς.

Απαιτείται εργατική αντεπίθεση και ένταση της ταξικής πάλης

Εμείς βάζουμε πλάτη σε μια κατεύθυνση: Να επιταχυνθεί η διαδικασία της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της κοινωνικής συμμαχίας με τις αγωνιζόμενες δυνάμεις των αυτοαπασχολούμενων και της μικρομεσαίας αγροτιάς, να ενισχυθεί το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

Η κρίση απαιτεί εργατική αντεπίθεση, ένταση της ταξικής πάλης. Αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, προβάλλει η αναγκαιότητα της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, του παραγωγικού συνεταιρισμού, του εργατικού ελέγχου, η ανυπακοή και αποδέσμευση από τον ευρωμονόδρομο.

Η διαχωριστική γραμμή περνά ανάμεσα στους δύο δρόμους ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή είναι η γραμμή αντιπαράθεσης. Οχι η φαινομενική, ανάμεσα στη φιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική γραμμή διαχείρισης.

Ο ένας είναι ο δρόμος που γνωρίζουμε χρόνια τώρα, που έχει γίνει ακόμα πιο δύσβατος την τελευταία 20ετία, ειδικά μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι ο δρόμος που συμφέρει το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, ο δρόμος της βαθύτερης ενσωμάτωσης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Ο άλλος δρόμος είναι της συγκρότησης του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου πάλης, η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά που κατευθύνεται στη Λαϊκή Εξουσία, Οικονομία. Είναι ο δρόμος που αναγνωρίζει αποκλειστικά και μόνο ως παραγωγό του πλούτου τον εργαζόμενο άνθρωπο και ως κίνητρο της παραγωγής την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.

Η πάλη κατά των νέων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων πρέπει να εξελιχτεί σε πάλη κατά της εξουσίας των μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεών τους.

Προϋποθέσεις για να βγουν οι εργαζόμενοι επιθετικά στο προσκήνιο

α) Μόνο το ενιαίο μέτωπο εργατών, αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων αγροτών, αδιαπέραστο από το συμβιβασμό, τη συντεχνιακή διαίρεση, μπορεί να έχει ορισμένα θετικά αποτελέσματα και να φέρει ανακατατάξεις θετικές στον πολιτικό συσχετισμό, ικανές να ανοίξουν το μόνο δρόμο που συμφέρει το λαό, το δρόμο της ανατροπής.

β) Να παραμερίσουν οι εργαζόμενοι τις ανυπόληπτες ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, ΣΥΔΑΣΕ και ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ και σε ένα μεγάλο μέρος δευτεροβάθμιων, αλλά και αρκετών πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε μεγάλους εργασιακούς χώρους.

Ενίσχυση του ΠΑΜΕ, αλλά και της ΠΑΣΥ και του πόλου συσπείρωσης στο χώρο των αυτοαπασχολούμενων. Να εξουδετερωθεί το νέο κύμα πολυδιάσπασης της εργατικής τάξης από τις νέες εργασιακές σχέσεις. Να αγκαλιάζει τα νέα τμήματά της. Οι μετανάστες αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του κινήματος.

γ) Η ενίσχυση του εργατικού διεθνισμού σε παγκόσμιο, περιφερειακό επίπεδο, σε ρήξη με τις διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις που οδηγούν στον αφοπλισμό και την ενσωμάτωση του κινήματος. Η πάλη κατά του ρατσισμού και εθνικισμού.

Οι θέσεις του ΚΚΕ

— Καμιά κοινωνική συμφωνία που θα έχει στόχο να δώσει νέα ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, στη διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της αναρχίας της παραγωγής, της φτώχειας και της ανεργίας.

— Ανασύνταξη του κινήματος. Το τι θα κατακτήσουν οι εργαζόμενοι καθορίζεται από την ανάγκη και τη δυνατότητα να ξεδιπλωθούν ταξικοί αγώνες που θα οδηγούν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, με βάση την αντιιμπεριαλιστική – αντιμονοπωλιακή γραμμή συσπείρωσης.

— Να συγκροτηθεί η λαϊκή συμμαχία, με στόχο να γίνει ιδιοκτήτης του πλούτου η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της. Αμεσες διεκδικήσεις και ταυτόχρονα ανάδειξη του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου ο κοινωνικός πλούτος ανήκει στο λαό και η παραγωγή υποτάσσεται σε έναν και μοναδικό σκοπό, την ικανοποίηση του συνόλου των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών. Δίχως ορίζοντα δεν μπορεί να έχει άμεσες διεκδικήσεις, πρέπει να απαλλαγεί από το κάλεσμα της θυσίας και τα διλήμματα.

— Να πληρώσει τώρα το μεγάλο κεφάλαιο, καλώντας το εργατικό κίνημα να μην περιοριστεί σε αμυντικούς στόχους «ανακούφισης» απ’ τις συνέπειες της κρίσης, αλλά να προβάλλει μαχητικά και επιθετικά το ριζοσπαστικό πλαίσιο στόχων πάλης (π.χ. ουσιαστικές αυξήσεις, αφορολόγητο όριο 20.000 ευρώ, εφαρμογή του 35ωρου – 5ήμερου – 7ωρου).

— Να αποδυναμωθεί ο δικομματισμός με ταυτόχρονη ισχυροποίηση του ΚΚΕ.

Οι στόχοι πάλης
  • Να παρθούν ριζοσπαστικά μέτρα για φτωχούς και ανέργους, να εξεταστεί και να προτιμηθεί να χαριστούν τα χρέη. Τους δανειολήπτες και τους καταθέτες να καλύψει το κράτος.
  • Ζητάμε άμεσα γενναίες αυξήσεις για να ανέβει η αγοραστική ικανότητα των εργαζομένων, πρόγραμμα λαϊκής στέγης, αυξήσεις των συντάξεων, στο ύψος που διεκδικείται σήμερα από συνεπείς ταξικές δυνάμεις.
  • Απορρίπτουμε τα φιλόπτωχα ταμεία και ζητάμε μέτρα υπέρ των πιο φτωχών και όχι ελεημοσύνες.
  • Ζητάμε και επιδότηση θέρμανσης, αλλά και κατάργηση των φόρων που βαραίνουν τα καύσιμα και τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης με κατάργηση του ΦΠΑ. Είχαμε προσδιορίσει αφορολόγητο όριο τις 15.000 κατά άτομο, και τώρα βλέπουμε ότι πρέπει να πάει παραπάνω. Θα κάνουμε νέα πρόταση.
  • Ζητάμε μείωση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης στις πρώην ΔΕΚΟ.
  • Μείωση των στρατιωτικών δαπανών που αφορούν το ΝΑΤΟ και τον ευρωστρατό.
  • Η κυβέρνηση να φορολογήσει άμεσα το κεφάλαιο με 45% και όχι να έχουμε φτάσει στο 25% και να προτείνεται το 15%. Ούτε η ίση φορολογική πολιτική φτάνει, γιατί υπάρχει κοινωνική ανισότητα. Να καταργηθεί ο αναπτυξιακός νόμος που ισχύει και δίνει τζάμπα χρήμα στο κεφάλαιο.
  • Για να μειωθεί η ανεργία να γίνουν δημόσιες επενδύσεις με αναπροσανατολισμό του Δ΄ ΚΠΣ και να γίνουν κοινωνικά δημόσια έργα π.χ. παιδικοί σταθμοί δωρεάν, έργα αντισεισμικής θωράκισης, αποχέτευσης και αντιπλημμυρικά, διαχείρισης του νερού, προσλήψεις στα νοσοκομεία όχι κατά ομάδες αλλά όλοι ομαδικά.
  • Κατάργηση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης. Αυτοί οι έμμεσοι φόροι αποτελούν το 60% της σημερινής λιανικής τιμής του και συνεπώς συνιστούν μια τεράστια φοροεπιβάρυνση των καταναλωτών, που πρέπει να καταργηθεί, για να ανακουφιστούν τα λαϊκά στρώματα.
  • Κατάργηση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης για τους αγρότες.
  • Κατάργηση του ΦΠΑ σε μια σειρά κατηγορίες βασικών ειδών πλατιάς κατανάλωσης, όπως σε είδη διατροφής, εκπαίδευσης και υγείας, ενώ ταυτόχρονα προβλέπεται ότι με υπουργικές αποφάσεις μπορεί να καταργηθεί ο ΦΠΑ και σε άλλα είδη λαϊκής κατανάλωσης.
  • Καταργούνται τα διόδια ή όπως αλλιώς ήθελε ονομαστεί οποιοδήποτε αντίτιμο για τη διέλευση ή την κίνηση επί όλων των οδών, ιδίως δε των εθνικών οδών, των αυτοκινητοδρόμων και των οδών ταχείας κυκλοφορίας, όλων των τύπων των οχημάτων.
  • Οι απώλειες που θα επέλθουν στα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού από τα παραπάνω μέτρα μπορούν να καλυφθούν από την αύξηση των συντελεστών φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων, από την επιβολή έμμεσης φορολογίας στα ναυτιλιακά καύσιμα, από την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ για τα είδη πολυτελείας και πλουτισμού, από την αύξηση της φορολογίας της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας.

Η Ελλάδα έχει δυνατότητα να αναπτυχτεί με μια ορισμένη αυτάρκεια, που σημαίνει ανεξαρτησία από τις ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις, με την καθοδήγηση της Λαϊκής Εξουσίας. Πρέπει να εμπεδωθεί. Το ερώτημα, αν μια χώρα μπορεί μόνη της να βαδίσει ένα διαφορετικό δρόμο, καλλιεργεί ψευτοδίλημμα. Η Ελλάδα της Λαϊκής Εξουσίας και Οικονομίας δε διατρέχει τους κινδύνους που επικαλείται η άρχουσα τάξη. Οι συγκεκριμένοι κίνδυνοι που επισείει αφορούν πριν απ’ όλα την ίδια και όχι τους εργαζόμενους. Βεβαίως, δε σημαίνει ότι ο δρόμος προς την ανατροπή θα είναι εύκολος, οι μαχητές εργαζόμενοι οφείλουν να το ξέρουν. Θα συναντήσουν τη σθεναρή αντίσταση και αντίδραση της κυρίαρχης τάξης, των συμμάχων της πριν ακόμα φτάσουν στην τελική νίκη. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Αξίζουν οι θυσίες στο δρόμο του αγώνα, σε σύγκριση με τις θυσίες που επιβάλλει το σύστημα».

 

Η συζήτηση της Αλέκας Παπαρήγα με τους δημοσιογράφους

 

Πλούσια συζήτηση με τους δημοσιογράφους ακολούθησε την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνέντευξη Τύπου. Την παραθέτουμε: 

— κ. ΑΤΤΙΑΣ («Alter»): Τι σας είπε ο πρωθυπουργός; Ποιο ήταν το δικό του χρονοδιάγραμμα και το δικό του σχέδιο;

— Α. Π.: Νομίζω ότι είναι προφανές. Το βασικό πρόβλημα το οποίο θέτει ο πρωθυπουργός δεν είναι καινούριο. Ξεκινάει, καταρχήν, ότι υπάρχει κρίση. Αυτό που λέει και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Τώρα ποιος ευθύνεται για την κρίση, εδώ δεν υπάρχει κανένας απολογισμός. Και επειδή είναι και διεθνής κρύβεται ο καθένας πίσω από αυτό.

Δεύτερον, ξεκινάει από το υψηλό δημόσιο χρέος. Το δημιούργησαν οι εργαζόμενοι;

Τρίτον, ξεκινάει από το ότι το δημόσιο χρέος καθορίζει την έλλειψη αντοχής στις οικονομίες. Καλά, αυτό το ζούμε πάρα πολλά χρόνια. Η οικονομία δεν άντεχε αυξήσεις και όταν έτρεχε με ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 5%. Δεν άντεχε! `Η μήπως άντεξε στην Ιρλανδία αυξήσεις μισθών γενναίες; Οχι.

Τα μέτρα; Η χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, άντε και η Ευρωπαϊκή Ενωση να εκταμιεύει πιο συχνά, πιο εύκολα, χρήματα. Αλλά η εκταμίευση που κάνει πηγαίνει πάλι στους επιχειρηματίες. Δεν υπάρχει εκταμίευση της Ευρωπαϊκής Ενωσης που πάει στους εργαζόμενους, στους φτωχούς, στα λαϊκά στρώματα. Η εκταμίευση είναι σαν τα προγράμματα «Βοήθεια στο Σπίτι» και «Ψυχαργώς» και κάτι τέτοια. Αυτά είναι.

 

Και το κυριότερο μέτρο που η κυβέρνηση προτείνει είναι περιστολή των δαπανών. Οταν λέει περιστολή των δημόσιων δαπανών τι καταλαβαίνετε εσείς; Οτι αυτά τα ψίχουλα που δίνονταν στην Υγεία, στην Παιδεία, δεν ξέρω, θα κόψουν μισθούς; Θα κάνουν σταμάτημα μισθοδοσίας στο δημόσιο; Δεν είναι και εύκολο να γίνει. Αρα θα καθηλωθούν οι μισθοί, θα έχουμε και απόλυτη μείωση του εισοδήματος και θα περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες. Και αυτά να τα κάνει, πάλι το δημόσιο χρέος δε μειώνεται και θα αρχίσει ο φαύλος κύκλος, τριήμερη δουλειά, κλπ. 

Οι εργαζόμενοι να ψηφίσουν βλέποντας το αύριο

— κα ΚΑΒΒΑΔΙΑ (ΕΡΤ): Είπατε ότι ο μόνος τρόπος που εσείς βλέπετε για διέξοδο από την κρίση είναι η ανασύνταξη του κινήματος και όλοι μαζί με ενιαίους στόχους να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. Θεωρείτε ότι η προσφυγή στις κάλπες θα μπορούσε να διευκολύνει προς αυτή την κατεύθυνση;

— Α. Π.: Να ξεκαθαρίσω. Μιλάμε για ένα κίνημα το οποίο θα αρχίζει να ξηλώνει το πουλόβερ. Θα αρχίζει να καταφέρνει ουσιαστικά χτυπήματα και στο πολιτικό επίπεδο και απέναντι στην πλουτοκρατία, να ανοίξει ένας δρόμος. Ενα κίνημα που θα το φοβηθούν.

Δεύτερον, βεβαίως και οι εκλογές είναι μία μορφή πάλης και έτσι πρέπει να τη δει ο λαός. Αν τη δει να πάει να διαλέξει ποιος θα τον κυβερνήσει, η Νέα Δημοκρατία ή το ΠΑΣΟΚ, αυτό θα είναι τραγική εξέλιξη. Εδώ ψηφίζεις δρόμους πάλης και ανάπτυξης.

Θα μου πεις για κυβέρνηση ψηφίζουμε. Οχι, το κριτήριο θα είναι αυτό. Χρόνια ψήφιζαν για κυβέρνηση, τώρα ας ψηφίσουν αυτό. Δηλαδή, τώρα πρέπει να ψηφίσουν βλέποντας το αύριο. Αν δε δεις το αύριο και ψηφίσεις ποιος θα είναι από τους δύο κυβέρνηση, με συγχωρείτε, θα χτυπήσουν το κεφάλι τους οι εργαζόμενοι και το θέμα είναι να μην το χτυπήσουν στον τοίχο και πάθουν και καμιά ζημιά. Δε θα συγκινηθεί κανείς αν χτυπάνε το κεφάλι τους.

Θέλω, όμως, να ξεκαθαρίσω το εξής πράγμα. Βεβαίως και οι εκλογές είναι μια μορφή πάλης. Κι εμείς, πρέπει να σας πω, πιστεύουμε ότι πρέπει ο λαός να φτάσει στην κάλπη μέσα από απεργίες, μέσα από κινητοποιήσεις, μέσα από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, μέσα από συζητήσεις στους χώρους δουλειάς, μέσα από συζητήσεις στη γειτονιά, και όχι να πάει στην κάλπη μετρώντας ποιος υποψήφιος του τάζει και ποιος δεν του τάζει, κλπ.

Αλλά εμείς δε θα ακολουθήσουμε αυτό που κάνουν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκινάνε από τις εκλογές. Για τον εξής λόγο. Οχι ότι δεν τις θέλουμε, ίσα ίσα. Αλλά είναι αποπροσανατολισμός. Διότι τι λένε στο λαό; Με την ψήφο σου λύνεις τα ζητήματα. Εμείς λέμε να φτάσεις στην κάλπη μέσα από κινητοποιήσεις, μέσα από απεργίες, μέσα από δραστηριότητες, μέσα από ένα διάλογο και αντίλογο μέσα στο λαό και μέσα στο κίνημα. Και όταν θα πας στην κάλπη να μπορείς από καλύτερες θέσεις να ξέρεις τι κάνεις.

Διότι θέλουν το λαό ψηφοφόρο. Δηλαδή, το κύριο που του περνάνε είναι ότι οι εκλογές θα φέρουν την αλλαγή. Ποια αλλαγή; Αν αλλαγή είναι μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ, εμείς δεν τη δεχόμαστε αυτή την αλλαγή. Αρα και μόνο το γεγονός ότι η καραμέλα είναι εκλογές δείχνει τον περιορισμένο χαρακτήρα της εκλογικής αλλαγής που θέλουν. Λένε, «αγώνες – αγώνες», αλλά το κύριο για αυτούς είναι η ημερομηνία των εκλογών. Εμάς δε μας νοιάζει, και αύριο να προκηρύξει εκλογές.

Στις ευρωεκλογές να πέσει δαγκωτό κατά της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης

— κ. ΑΤΤΙΑΣ («Alter»): Ο πρωθυπουργός έκλεισε το θέμα των εκλογών, αλλά μαθαίνουμε ότι ο κ. Παπανδρέου θα ζητήσει ευθέως εκλογές. Τελικά είδατε εσείς να υπάρχει στην κουβέντα σας και αυτή η εκδοχή ότι αν δε συναινέσετε θα πάμε για εκλογές;

— Α. Π.: Θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής πράγμα. Από τη στιγμή που εμείς βάζουμε όλες τις μορφές πάλης απέναντι στο λαό δεν μπορώ να επικεντρώσω τη συζήτηση για τις εκλογές. Η εκτίμησή μου, η μυρωδιά, δεν είναι πληροφορία αυτή, είναι ότι τουλάχιστον άμεσα, μέσα στο Μάρτιο δε θα τις προκηρύξει. Αλλά αυτό είναι τι μυρίζω εγώ. Μπορεί να τις προκηρύξει. Δηλαδή, δε μου είπε ότι «δε θα κάνω εκλογές» ή «θα κάνω». Αλλά να σας πω κάτι: Εμάς δε μας απασχολεί κυρίως αυτό. Εμείς πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση θα τις κάνει πρόωρα τις εκλογές, δε θα κρατήσει.

Τώρα, αν θα τις κάνει τον Απρίλη ή θα τις κάνει το Σεπτέμβρη δεν είναι το κυριότερο. Δε θέλουμε να αποπροσανατολίζουμε τους εργαζόμενους να βάλουν στον τοίχο ένα ημερολόγιο και να σβήνουν τις μέρες πότε θα γίνουν οι εκλογές. Είναι σα να τους λέμε, ότι, ξέρεις, μόλις γίνουν οι εκλογές την άλλη μέρα έχεις λύσει τα προβλήματά σου.

Εμείς λέμε ότι και μέχρι την ώρα που θα κλείνει η κάλπη πρέπει να δείξεις την πυγμή σου, πρέπει να πεις, όχι, κύριοι, δεν πληρώνω τίποτα, γιατί δε φταίω εγώ για την κρίση, δε θα δεχτώ να γίνω υποζύγιο. Αυτό.

Είναι οι ευρωεκλογές επίσης. Εχουν πολύ μεγάλη σημασία οι ευρωεκλογές, διότι σημασία έχει τι μήνυμα θα υπάρχει σε όλη την Ευρώπη. Εμείς εξίσου ενδιαφερόμαστε να καταψηφιστούν τα κόμματα που ψήφισαν το Μάαστριχτ, τα κόμματα της ευρω-λαγνείας, αλλά και τα κόμματα της ευρω-ψιθυρολογίας, που λένε ότι, ξέρετε, είμαστε η κριτική δύναμη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και θα αλλάξει μέσα από την κριτική και κάτι τέτοια. Αλλη καινούρια παραπλάνηση: Αναθεώρηση του Συμφώνου Σταθερότητας. Ολο να αναθεωρούμε κάτι και όχι ριζικά να κόβουμε από τη ρίζα το κακό φυτό. Εν πάση περιπτώσει.

Λοιπόν, εάν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη καταψηφιστούν τα κόμματα που είτε απολογούνται υπέρ της Ευρωπαϊκής Ενωσης, είτε κάνουν αυτή την παραπλανητική κριτική, αν αυτό το πράγμα βγει σε όλη την Ευρώπη, δε θα είναι μία μάχη για να μην περάσουν οι συνέπειες και τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων;

Και εδώ μάλιστα να σας πω και κάτι; Εδώ θα είναι, όλες οι κυβερνήσεις θα δεχτούν το χτύπημα; Εχει μεγάλη σημασία τι θα ψηφίσει ο Ούγγρος, τι θα ψηφίσει ο Λιθουανός, ο Λετονός, ο Γάλλος, ο Γερμανός, κλπ.

Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί πρέπει να συζητάμε πότε θα γίνουν οι εθνικές εκλογές και στις ευρωεκλογές η ψήφος να είναι με κριτήριο τις εθνικές εκλογές. Οχι, με κριτήριο την Ευρωπαϊκή Ενωση και τη νίλα που έχουν πάθει και τα προβλήματα που έχουν οι λαοί. Εμείς αυτό θέλουμε να ψηφίσουν.

Δεν μπορεί, δηλαδή, να έχεις εκλογές για την Ευρωπαϊκή Ενωση και να περιορίζεις – ωραίοι διεθνιστές είναι και ευρωδιεθνιστές – και να ψηφίζεις με κριτήριο την αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ – Νέα Δημοκρατία. Βεβαίως, θα κριθούν τα κόμματα τα ελληνικά, δεν το συζητάμε. Αλλά πρέπει δαγκωτό κατά της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης να πέσει.

Δεν μπορούμε, λοιπόν, να συζητάμε τώρα την ημερομηνία των εκλογών. Αλλωστε, εμείς κοστουμάκια και ταγεράκια για κυβερνήσεις συνεργασίας, συνδιαχείρισης, δεν ετοιμάζουμε.

Το κυριότερο είναι η οργάνωση, η ταξική ενότητα, η κοινωνική συμμαχία, το πλαίσιο πάλης και η κατεύθυνση

— κ. ΖΩΝΙΟΣ («9,84»): Μπορείτε να μας κάνετε λίγο πιο χειροπιαστό το μήνυμα της αντεπίθεσης σε πολιτικό επίπεδο;

— Α. Π.: Δεν ταυτίζουμε σε καμία περίπτωση το Κόμμα και το κίνημα. Καταρχήν στοιχείο της αντεπίθεσης είναι η ανάπτυξη στο μέγιστο δυνατό βαθμό της ικανότητας του Κόμματος να συμβάλλει στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης, στον αγώνα. Για μας είναι ένα κριτήριο που δείχνει τη δύναμη του Κόμματος, την ποιότητά του. Ξαναλέω, ούτε το κίνημα πρέπει να ταυτιστεί με το Κόμμα, ούτε το Κόμμα με το κίνημα.

Αλλά υπάρχει και μία διαλεκτική σχέση. Εμάς δε μας ενδιαφέρει απλώς το ΚΚΕ να πάρει 2% πάνω – το θέλουμε – και να αδιαφορήσουμε για το κίνημα. Οσο ανεβαίνει το κίνημα, θα ανεβαίνει και το ΚΚΕ στο κάτω κάτω. Δεν είναι δυνατόν το κίνημα να είναι ψηλά και το Κόμμα κάτω, διότι το ΚΚΕ είναι η δύναμη εκείνη η προωθητική που συμβάλλει στην ανάπτυξη του κινήματος.

Βεβαίως και την εκλογική δύναμη τη θέλουμε, γιατί να μην τη θέλουμε και στις εθνικές και στις ευρωεκλογές. Είναι κι αυτός ένας δείκτης, πολύ περισσότερο που εμείς θα τη χρησιμοποιήσουμε για την ανάπτυξη του κινήματος.

Και να ξεκαθαρίσω: Οταν λέμε κίνημα εμείς, δεν εννοούμε κάποια στιγμιότυπα στην πλατεία Συντάγματος ή κάπου. Στα στιγμιότυπα και εμείς μετέχουμε, δεν τα σνομπάρουμε. Εμείς μετράμε πόσοι είναι οργανωμένοι στα Σωματεία, πόσοι συμμετέχουν στις Συνελεύσεις.

Βλέπετε στο κείμενο που σας μοιράσαμε λέμε, να παραμερίσουν τις κεντρικές ηγεσίες, όχι μόνο κάποιες ηγεσίες συνδικαλιστικές, έτσι όπως είναι αυτά τα τριτοβάθμια όργανα να τα παραμερίσουν, να μην τα πάρουν καθόλου υπόψη τους. Είναι μια σειρά δείκτες.

Αλλος δείκτης, η συμμετοχή των μεταναστών. Δεν μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη και ανασύνταξη του κινήματος χωρίς τη συμμετοχή των μεταναστών. Μορφές πάλης, μορφές δράσης, είναι ένα σύνολο παραγόντων και για μας είναι κάτω, ο χώρος δουλειάς κριτήριο. Γιατί, να σας πω κάτι, μπορεί να γεμίσεις το Σύνταγμα και στους χώρους δουλειάς να υπάρχει άπνοια.

Εμάς μας ενδιαφέρει όλες οι δραστηριότητες να στηρίζονται κάτω, γιατί αυτοί θα φέρουν την αλλαγή, οι χώροι δουλειάς. Δε θα τη φέρει ένα συλλαλητήριο απλώς, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαία. Μάλιστα και τα συλλαλητήρια που είναι να γίνουν στις επόμενες μέρες θα τα στηρίξουμε και απεργίες και όλα.

Αλλά το κυριότερο είναι αυτό, η οργάνωση, η ταξική ενότητα, η κοινωνική συμμαχία, αυτά είναι. Και το πλαίσιο πάλης και η κατεύθυνση.

— κ. ΤΣΙΓΟΥΡΗΣ (MEGA): Θα ήθελα να σας ρωτήσω, αν στη συνάντησή σας με τον πρωθυπουργό, σας είπε κάτι συγκεκριμένο, κάτι περισσότερο ειδικό.

— Α. Π.: Δεν εξειδίκευσε. Πρέπει όμως να σας πω το εξής πράγμα: Οταν λέει μέτρα περιστολής δαπανών, καταλαβαίνουμε τι εννοεί. Καθήλωση των μισθών. Μείωση των κοινωνικών δαπανών, να μην κάνει προσλήψεις, μπορεί να καταργηθούν αύριο και αυτά που λέει ο κ. Αβραμόπουλος, να πούνε μετά από έξι μήνες, αναβάλλονται οι προσλήψεις γιατί δεν μπορούμε να τους πληρώνουμε.

Να καθυστερήσουν πληρωμές, όπως κάνουν μ’ αυτούς που δουλεύουν στο Πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», «ΨΥΧΑΡΓΩΣ» κλπ.

Τώρα να κάτσω να τον ρωτήσω ένα ένα; Σ’ αυτές τις συζητήσεις, αφού στο κάτω κάτω ξέρουμε. Εγώ να σας πω, τι έβαλα, δεν είναι κανένα μυστικό. Εβαλα εκ μέρους του Κόμματος τις έξι υποδείξεις που κάνει ο ΟΑΣΑ αν θα τις εφαρμόσει. Εντάξει, δεν πήρα ούτε ναι, ούτε όχι.

Ο κ. Σανιδάς θεωρεί έγκλημα την υπεράσπιση των αξιών του εργατικού, του λαϊκού κινήματος

— κα ΜΠΙΤΣΙΚΑ (ΤΟ ΒΗΜΑ): Τώρα έχουμε ήδη απολύσεις αρκετές, έχουν ξεκινήσει και εσείς ήδη έχετε κάνει κάποια Ερώτηση στη Βουλή σε σχέση με την απόλυση του Νικολόπουλου στο «Τζάμπο» και την παρέμβαση του Σανιδά. Ενα σχόλιο για την παρέμβαση του κ. Σανιδά.

— Α. Π.: Καταρχήν θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής πράγμα, γιατί μπορεί να ρωτήσει κάποιος, ρε παιδιά τόσοι είναι απολυμένοι, για έναν επειδή είναι μέλος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ κάνεις τόση φασαρία; Προσέξτε, έκαναν προσπάθεια εξαγοράς. Θα σου δώσουμε 50.000 ευρώ και να φύγεις απ’ τη μέση. Και αυτό το παιδί είπε «όχι». Και σκέφτεσαι τώρα, πόσα παιδιά, μια χαρά παιδιά μπορεί και να λύγισαν. Το παιδί αυτό ήξερε ότι είχε ένα Κόμμα να τον στηρίξει, το ΠΑΜΕ, μια νεολαία.

Κάποιο παιδί που βρέθηκε μόνο του; Γι’ αυτό έγιναν όλες αυτές οι μεγάλες κινητοποιήσεις. Οχι ότι δεν αξίζουν για άλλους. Ακριβώς θέλουμε να χτυπήσουμε αυτό, κύριε εξαγοράζεις τον υπάλληλό σου και μετά μου μιλάς για αξίες, για τις αξίες της δικαιοσύνης. Ποιες αξίες;

Επρεπε να κάτσει στο σκαμνί αυτός, διότι, κοιτάξτε, είναι εργοδότης. Εξαγορές γίνονται. Δεν εξαγόρασε τον μάνατζερ μιας επιχείρησης για να προτιμήσει να αγοράσει προϊόντα. Καταλάβατε τι λέω; Πήγε και εξαγόρασε τον άνθρωπο αυτόν που δουλεύει κάποιες ώρες, που είναι εργαζόμενος φοιτητής και απ’ τη θέση ισχύος πήγε να τον εξαγοράσει. Γιατί εξαγορές γίνονται, δόξα τω Θεώ, μπόλικες. Δεν είναι το ίδιο όμως αυτό.

Επομένως και ο κ. Σανιδάς θεωρεί έγκλημα το ότι πας να υπερασπίσεις όχι την επαναπρόσληψη ενός ανθρώπου, αλλά πας να υπερασπίσεις και τις αξίες πραγματικά του εργατικού, του λαϊκού κινήματος. Και αυτό το θεώρησε έγκλημα και ζητάει από πριν την καταδίκη των ανθρώπων που πήγαν να κάνουν αυτή τη δουλειά.

Δεν είναι τυχαίο. Για σκεφτείτε, γιατί έγινε αυτό με το «Τζάμπο»; Και μετά μας μιλάνε για τις αξίες. Αυτή είναι η ουσία. Και θέλουμε και εμείς ως Κόμμα, πέρα απ’ τα συνδικάτα, τα σωματεία, να δώσουμε ένα μήνυμα. Υπάρχει αντίσταση. Υπάρχει κόσμος ο οποίος αντέχει και είναι πολύ περισσότεροι απ’ όσο νομίζουμε.

Και ούτε λέμε ότι αντέχουν μόνο οι κομμουνιστές. Αυτό το παράδειγμα πρέπει να διαδοθεί, αλλά δεν είδα να τον καλέσετε και σε καμιά εκπομπή, να γίνει και καμιά συνέντευξη.

Οι αντιφάσεις του συστήματος

— κα ΚΑΒΒΑΔΙΑ (ΕΡΤ): Κυρία Παπαρήγα, θα ήθελα το σχόλιό σας σε δύο θέματα τα οποία άπτονται της κρίσης για την οποία συζητάμε. Το ένα έχει να κάνει με τα παράπονα που εκφράζονται από παράγοντες της αγοράς ότι οι τράπεζες ουσιαστικά έχουν κλείσει τις στρόφιγγες και δεν απελευθερώνουν χρήμα προκειμένου να κινηθεί. Και το δεύτερο θέμα είναι ένα σχόλιό σας για τις εξελίξεις στην «Ολυμπιακή».

— Α. Π.: Για τις τράπεζες, δε θέλω να σου πω αυτός είναι ο καπιταλισμός, αλλά κοιτάξτε να δείτε. Οι τράπεζες δεν είναι μόνο τράπεζες. Μέσα στις τράπεζες είναι οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές. Η Γιούρομπανκ, που σήμερα όλες οι εφημερίδες γράφουν πόσο κέρδος είχε το 2008, ο κ. Λάτσης είναι και πετρελαιάς και τραπεζιτικός και εφοπλιστής και απ’ όλα.

Γιατί πάνε να φανεί ότι το μαύρο πρόβατο της ιστορίας είναι οι τράπεζες. Οι τράπεζες είναι μέσα σε όλο το σύστημα και αγκωνάρι του συστήματος βεβαίως. Οι τράπεζες έχουν το εξής πράγμα: Εχουν κάνει τεράστιες επενδύσεις στην Ουγγαρία, στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία. Εχουν θυγατρικές εταιρείες.

Εάν η Ουγγαρία – σημειώστε το αυτό – καταρρεύσει θα καταρρεύσουν και πολλές τράπεζες στην Ελλάδα. Και να δούμε όλες αυτές τις εξαγωγές κεφαλαίων, που ήταν η Ελλάδα στο σκληρό πυρήνα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, κλπ.

Οι τράπεζες τώρα απ’ τη μια μεριά θέλουν να δώσουν στους βιομήχανους για να ξαναρχίσει η κερδοφορία τους, αλλά απ’ την άλλη μεριά φαίνεται ότι φυλάνε και χρήματα για να μπαλώσουν τρύπες στις τράπεζες για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες οι έξω, θα καταρρεύσουν οι μέσα και θα πάει αλυσίδα.

Αυτές είναι οι αντιφάσεις του συστήματος. Και τα άλλα κόμματα το εμφανίζουν, «οι κακοί τραπεζίτες που δεν τα δίνουν στους επιχειρηματίες». Ο καθένας κοιτάζει τώρα να αρπάξει για πάρτη του. Και είναι πιθανό ένα μέρος των 28 δισ. να πάει στις θυγατρικές. Και θα σου πει τώρα ο τραπεζίτης, άμα καταρρεύσει η τράπεζα στην Ουγγαρία, στις άλλες χώρες, θα καταρρεύσω εγώ στην Ελλάδα, άρα για να βοηθήσω την Ελλάδα να ταΐσω την Ουγγαρία.

Αυτό είναι το σύστημα το καπιταλιστικό, έτσι λειτουργεί. Πώς να το θεραπεύσουμε εμείς; Ας πάει να θεραπευτεί μόνο του. Οι εργαζόμενοι να μην πάθουν, αυτό μας ενδιαφέρει εμάς.

Να κάνω ένα σχόλιο για τη Γενική Τράπεζα και το ταμείο το επικουρικό. Για κοιτάξτε τώρα για να δούμε οι ευρωλάγνοι. Εάν η κυβέρνηση θελήσει, για προεκλογικούς εγώ σας λέω λόγους, να πει δίνω χρήματα στην τράπεζα να πληρώσει τις επικουρικές συντάξεις, αλλά η Ευρωπαϊκή Ενωση μου το απαγορεύει γιατί νοθεύω τους κανόνες του ανταγωνισμού.

Εμείς αυτή την Ευρωπαϊκή Ενωση δεν τη θέλουμε. Υποστηρίζουμε άλλη συνεργασία. Δεν τη θέλουμε. Δηλαδή, να την έχουμε στο κεφάλι να μας πει όχι, μη χρηματοδοτήσεις. Και σου λέει εκ του ασφαλούς η κυβέρνηση, εγώ θέλω να βοηθήσω αλλά δεν μπορώ να νοθεύσω τον ανταγωνισμό.

Πάρτε τώρα την «Ολυμπιακή». Εμείς λέμε δεν υπάρχει καλή και κακή πώληση. Ξέρετε τις θέσεις μας, δημόσιος τομέας αερομεταφορών, κλπ. Και αποκλειστικός στην Ελλάδα. Ερχεται τώρα η AEGEAN, ο κ. Βασιλάκης. Δεν ξέρω τώρα αν μεσολάβησε τίποτα, τον τάισε και ο κ. Παπανδρέου καλό φαΐ εκεί στο δείπνο που πήγανε και του άνοιξε η όρεξη; Μπορεί να είναι και αυτό. Και λέει, θέλω να αγοράσω την «Ολυμπιακή».

Μα, τότε γίνεσαι μονοπώλιο και απαγορεύεται το μονοπώλιο. Αφού πρέπει να είναι πολλές εταιρείες. Τώρα τι παιχνίδια παίζονται, τι να σας πω; Και λέει όμως ο κ. Βασιλάκης, θα πάρω εγώ όλη την «Ολυμπιακή», αλλά θα αφήσω το 20% σε άλλη εταιρεία. Αυτό τι σημαίνει; Υπάρχει και ένας ανταγωνισμός. Είναι και σικέ παιχνίδι; Τι να σας πω; Δε ζούμε σε αυτά τα σπίτια, δεν τα επισκεπτόμαστε και δεν τα ξέρουμε καλά τι κάνουν. Ξέρουμε πώς λειτουργούν.

Πάντως, εμφανίζεται τώρα που τη θέλουν εδώ στην Ελλάδα. Πρώτα τη θέλανε οι σεΐχηδες, τα εμιράτα, τώρα τη θέλουν στην Ελλάδα. Παιχνίδια παίζονται. Στο τέλος μπορεί να βρεθεί και στη «Λουφτχάνσα». Κοιτάξτε, γι’ αυτό λέμε τώρα ή τον ένα δρόμο ή τον άλλον. Δεν μπορεί να θέλεις και το σκύλο χορτάτο και την πίτα γερή. Και να είσαι και υπέρ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να θέλεις και τις τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχτ και να θυμώνεις μετά. Ετσι είναι.

Γι’ αυτό λέμε είναι δύο όχθες. Τι να πιέσω τον πρωθυπουργό; Δεν ξέρω τι θα κάνει; Δηλαδή, όχι μόνο εδώ, και στη Βουλή τα ίδια. Δεν ξέρουμε τι θα κάνει; Αμα του πω κάνε την «Ολυμπιακή» δημόσια, θα πει, μου το απαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Εχουμε δύο πολιτικές που δε συναντιούνται πουθενά. Με τα άλλα κόμματα που έχουν σημεία συνάντησης, δεν ξέρω, μπορεί να του κάνουν πιο καλές προτάσεις.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Θέσεις του ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, εργατικά. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βάζουμε πλάτη για να αντεπιτεθεί η εργατική τάξη και όχι για να γλιτώσει η πλουτοκρατία από τη κρίση και τις συνέπειές της
Αρέσει σε %d bloggers: