Το δίκιο το παίρνεις, δε στο δίνουν

Ορεξη νά ‘χεις, χρόνο και χρήμα, καθότι πρέπει νά ‘σαι και λιγάκι αργόσχολος για να μπορείς να παρατηρείς και να σχολιάζεις όλο το δούλεμα που πάει σύννεφο.Στη μια στήλη – ο εκδότης, κατασκευαστής και διάφορα άλλα ευεργετικά – να σου εξηγεί πώς με το ένα ευρώ που προβλέπει αύξηση η σύμβαση της ΓΣΕΕ, σπάει η εισοδηματική πολιτική, στην άλλη στήλη – του ίδιου εκδότη – να αναλύεται πώς οι αυξήσεις κάνουν κακό στην ανάπτυξη, στην τρίτη – του ίδιου εκδότη – να εξηγείται πώς αυτοί οι άκαρδοι πελάτες διαλέγουν λάθος μονοπώλιο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν τα κέρδη από την ανισορροπία και στην τέταρτη στήλη – της εφημερίδας ενός από τα κόμματα που στηρίζει ο εκδότης – να απειλείται το σύστημα με προσφυγή στη… νομιμότητα!

Είναι με τέτοιο σάλτο να μην το ρίχνουν στην πλάκα οι οδηγοί στα διόδια; Που στο κάτω κάτω της γραφής δε χρωστάνε 16 δρχ. τη διέλευση στον Μπόμπολα που ο …πτωχός δεν έχει ρέστα να τους δώσει…

Αν ήταν «χριστιανοί» του 1989 στο Βερολίνο, θα είχαν κερδίσει κεντρική θέση στα δελτία ειδήσεων όλου του κόσμου καθώς κάθε Δευτέρα διαδήλωναν για τη δημοκρατία.

Είναι μεταλλεργάτες της Ζώνης και κάθε Πέμπτη διαδηλώνουν για τα αυτονόητα της ζωής τους. Χτες το παράκαναν. Φώναζε ο διαδηλωτής στη μούρη του αστυνόμου «το δίκιο είναι του εργάτη!».

Αυτονόητα τον ψέκασαν και τον έστειλαν στο νοσοκομείο – τον εργάτη που με τον φόρο του πληρώνει και το «όργανο» και το γκλομπ και το δακρυγόνο – για να μάθει – ο εργάτης – ότι την επόμενη φορά πρέπει να διαδηλώνει για το Θιβέτ.

Εκείνο το παιδί στα 17 του που πήγε άκλαφτο από μηνιγγίτιδα, μπορούσε να ήταν το δικό σου. Αλλά μην ανησυχείς, δουλεύει η δικαιοσύνη. Θα βρει έναν γιατρό να δικάσει ώσπου να πεθάνει το επόμενο κι ύστερα θα ξαναδικάσει ως το επόμενο. Εσύ στο μεταξύ ψήφιζέ τους να σου τάζουν νοσοκομεία και υγεία και άκου τους να σου φτύνουν στη μούρη: «σιγά τα πράγματα, που είχαν υγεία στο σοσιαλισμό. Δεν είχαν ελευθερία».

Οταν προχτές ο Τσίπρας έλεγε πως αφήνει το ΚΚΕ στη μοναξιά του και παίρνει τους «δρόμους της φωτιάς», δε φανταζόμασταν ότι εννοούσε αυτό που είπε ο Αλαβάνος για τη νομιμότητα. Αλλά τελικά αυτό εννοούσε. Τό ‘χε πει και ο ίδιος στο MEGA την περασμένη βδομάδα. Οπότε τρέμε σύστημα.

Αλλα παιχνίδια, καμιά σχέση με το μεροκάματο.

152-146. Και η δημοκρατία λειτουργεί. Το ωραίο είναι πως ορισμένοι είδαν και πυρετό στο Κοινοβούλιο! Γιατί; Ο Αλαβάνος, λέει, έθιξε τον Βενιζέλο ως συνταγματολόγο.

Ρε, δεν πάτε να κάνετε καμιά δουλειά;

Εχετε πάρει χαμπάρι πως από την πολιτική που εφαρμόσατε ή στηρίζετε, στενάζει ο κόσμος; Υπάρχει εργάτης, έστω ένας, που να καίγεται να μάθει αν ο συνταγματολόγος και ο κολλητός του που πολιορκεί την κυβέρνηση με τη νομιμότητα, πλακώθηκαν στη Βουλή για να τα πιουν μετά στη Βαλαωρίτου ή κάπου εκεί γύρω;

Αϊ…

Ασχετο: ανοιχτή η οδός Λήδρας. Ισχυρότατος συμβολισμός, αλλά η κατοχή σύμμαχης χώρας από σύμμαχη χώρα παραμένει… Είναι προφανές πως ιμπεριαλισμός, δημοκρατία και ελευθερία πάνε πακέτο.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ
Advertisements
Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το δίκιο το παίρνεις, δε στο δίνουν

Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος

«`Η θα γίνει λαϊκή περιουσία ο παραγόμενος πλούτος και η παραγωγή θα οργανωθεί προς όφελος της ευημερίας του λαού, ή θα συνεχίζεται η αφαίρεση των δικαιωμάτων σας και η αύξηση των κερδών του κεφαλαίου. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει».

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου από τα ΝΕΑ

Μόλις τρεις μέρες πριν, η ΚΕ του ΚΚΕ απευθύνθηκε με την παραπάνω φράση στην εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα.

Ε, ο «τρίτος δρόμος» έσκασε μύτη. Επαναφέροντας την ξεφωνημένη «ενότητα στο πρόβλημα». Οπου ο εργάτης θα πρέπει να ξεχάσει ποιος τον πούλησε ξανά και ξανά και να κάνει μαζί του κομπρεμί «ενωμένος» στο πρόβλημα της σωτηρίας του καπιταλισμού. Πότε; Την ώρα που το σύστημα ομολογεί πως προτιμά να χύνει το μέλι στους δρόμους αντί να ταΐσει ανθρώπους, πως έχει να δώσει μόνο κουπόνια σίτισης αντί για πλήρη εργασία με πλήρη δικαιώματα, εκείνη την ώρα προσφέρεται ξανά σα λύση η δοκιμασμένη συνταγή της διαχείρισης.

«Μεικτή οικονομία» και «νέο κράτος», τα φρούτα που προσφέρονται. Και οι από καιρό πρόθυμοι δήλωσαν ήδη «παρών».

«Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις προς όφελος του λαού. Ο αγώνας είναι και θα είναι δύσκολος. Χρειάζεται να οργανωθεί πρώτα απ’ όλα στους κλάδους, στους τόπους δουλειάς. Μόνο ένα κίνημα που θα φοβίζει το κεφάλαιο και τα κόμματά του μπορεί να έχει και άμεσα αποτελέσματα», διακηρύσσει το ΚΚΕ.

Μπα, απαντούν οι πρόθυμοι. Αρκεί η «υιοθέτηση ενός μοντέλου ανάπτυξης με γνώμονα την ισόρροπη ανάπτυξη»! Μπουρμπούτσαλα, δηλαδή. Που, καθώς βγάζουν μάτι, περνάνε στα ψιλά, για να μείνει στο προσκήνιο η εικόνα ενός τύπου που πίνει φραπέ παριστάνοντας τον «Κον Μπεντίτ». Ναι, αυτόν που μετά το «Μάη» ανακάλυψε την «ελευθερία» και τη «δημοκρατία» στη βομβαρδισμένη από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ Γιουγκοσλαβία και το κατακρεουργημένο Ιράκ, ως ντελάλης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Ασχετο: Για το τι παίζεται στο Βουκουρέστι, τα λένε όλα μόνοι τους: Βέτο προς το παρόν για την ΠΓΔΜ, ναι στη διεύρυνση, ναι και σ’ όλα τ’ άλλα, για τα οποία δε λένε λέξη: «Αντιπυραυλική ασπίδα», αύξηση των δυνάμεων στο Αφγανιστάν κ.ά. «Ερχονται χρόνια δύσκολα», που λέει και το τραγούδι…

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. 1 Comment »

Εχεις την εξουσία; Δικό σου το κέρδος

Τι «κλάμα» κι αυτό, κάθε χρόνο την ίδια περίοδο, με αφορμή τα κέρδη των τραπεζών, που δήθεν «κερδοσκοπούν». Κέρδη τρελά βγάζουν και στο πλαίσιο του δικού τους συστήματος τα βγάζουν νόμιμα! Αυτό είναι το σύστημα, δικοί τους οι νόμοι και σ’ όποιον δεν αρέσει κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να το ανατρέψει.

Του ΣΤΑΘΗ από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Το «κλάμα», όμως, δε θέλει ανατροπή. Θέλει να κρύψει τον καημό του, καθώς ξανά και ξανά προσπαθεί να εξασφαλίσει ένα άλλοθι στον καπιταλισμό, για τον οποίο υπονοεί – το «κλάμα» – ότι μπορεί να υπάρχει και χωρίς κερδοσκοπία.

Κατανοητή η διάθεση «αντιπολίτευσης» από τους απολογητές αυτού του συστήματος, μόνο που τα περιθώρια στενεύουν διαρκώς.

Οι ίδιοι που κλαίγονται, δήθεν, για τα κερδοσκοπικά κέρδη των τραπεζών, είναι αυτοί που όπως χτες – επί ΠΑΣΟΚ – έτσι και σήμερα – επί ΝΔ – παρουσιάζουν ως προοδευτική εξέλιξη ό,τι μεγεθύνει την – επίσης νόμιμη – κλοπή της υπεραξίας που παράγουν οι εργάτες. Οι προωθούμενες νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις έχουν κοινό παρονομαστή με τις προηγούμενες και – όλως τυχαία – έχουν και κοινό εισηγητή. Ξεσχολισμένο εργατολόγο – «σοφό», που, όπως επί ΠΑΣΟΚ έτσι και επί ΝΔ, «προτείνει» ρυθμίσεις που θα συμβάλουν, δήθεν, στην αντιμετώπιση της μαύρης εργασίας. Επί Πρωτόπαππα, ο ισχυρισμός χρησιμοποιήθηκε για να πλασαριστεί η ενοικίαση εργατών. Σήμερα, για την «αναμόρφωση» της αγοράς εργασίας.

Είναι σαν τις αυξήσεις στα διόδια. Το ταμείο που τις εισπράττει κάθε φορά είναι ένα. Αλλά άλλοτε παρουσιάζονται ως οικολογικό μέτρο (αποθαρρύνει το ΙΧ, λένε) κι άλλοτε ως μέτρο προστασίας του δημόσιου ταμείου («ο ιδιώτης κατασκευαστής του δρόμου βάζει τα λεφτά του αντί για το Δημόσιο και έναντι παίρνει τα διόδια», το επιχείρημα).

Είναι διαγωνισμός για μια ενιαία, διαχρονικά αντιλαϊκή πολιτική. Μία πολιτική. Είτε το ΠΑΣΟΚ την εφάρμοζε χτες, είτε η ΝΔ σήμερα, ή ακόμα όταν πλευρές της παρουσιάζουν οι οπορτουνιστές ως σύγχρονη αριστερή διαχείριση, μία είναι η πολιτική. Που θεωρεί τις τράπεζες στήριγμα της ανάπτυξης, τις κατασκευαστικές παράγοντα της ανάπτυξης, τις ελαστικές σχέσεις στοιχείο που ενισχύει το θεοποιημένο ανταγωνισμό. Μία πολιτική είναι, που στην ΕΕ έχει και θεσμική κατοχύρωση. Τόσο μέσα από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όσο και με το «ευρωσύνταγμα» που το ονομάζουν τώρα ευρωσυνθήκη. Αυτά που καταγγέλλονται ως πολιτική μιας κακιάς κυβέρνησης δεν είναι άλλα από την αποθέωση της μιας και ενιαίας πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου.

Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής θα βρεις θέσεις, όπως δρόμοι χωρίς διόδια, μισθοί ικανοί να θρέψουν την οικογένεια χωρίς την ανάγκη δανείων, 5ήμερο, 7ωρο, σύνταξη στα 50 και 55. Μόνο που αυτά δεν τα βρίσκεις στα ρεπορτάζ, που δήθεν καταγγέλλουν τις «ανάλγητες» πολιτικές. Γιατί είναι αιτήματα για το σήμερα, που, όμως, η ικανοποίησή τους προϋποθέτει ότι εκπαιδεύεις τον εργάτη σε μια διαφορετική αντίληψη. Σ’ αυτήν που λέει πως δε χρωστάει τίποτα, του χρωστάνε τα πάντα. Μια αντίληψη που λέει πως ο εργάτης πρέπει μέσα και από την αγωνιστική ταξική διεκδίκησή του να έχει καθαρό πως είναι σε πόλεμο με τον αστό. Μια τέτοια αντίληψη στενεύει τα όρια να κάνει πολιτική ο αστός παρουσιαζόμενος ως αριστερός ή δεξιός, ώστε να εναλλάσσονται οι δυνάστες και να παραμένει ο ζυγός. Μια τέτοια αντίληψη, που φτάνει την κουβέντα αναγκαστικά ως το επίπεδο της εξουσίας, μεταφέρουν στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς δεκάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ καθημερινά, αλλά αυτό το ρεπορτάζ δε θα το βρεις δίπλα στο «κλάμα» για τα κέρδη των τραπεζών που δήθεν θα μειωθούν αρκεί να υπάρξει μια «αριστερή» πολιτική.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εχεις την εξουσία; Δικό σου το κέρδος

Δύο τα ταμεία

«Είναι η οικονομία, βλάκα!». Η φράση είναι «όλα τα λεφτά».

Και όταν πουλάς την εργατική σου δύναμη ως «προώθηση» προϊόντων.

Και όταν δουλεύοντας αναπνέεις θάνατο.

Και όταν επικοινωνείς με …τον καρκίνο.

Οικονομία όλα.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Διάφοροι κατά καιρούς αναθεωρητές χρεώνουν στους κομμουνιστές «βολονταρισμό», γιατί – λένε – αυτοί, οι κομμουνιστές θέλουν να βάλουν την πολιτική μπροστά από την οικονομία. Ουδέν ψευδέστερο. Είναι η οικονομία, που σε οδηγεί στην πολιτική επιλογή. Είναι η καπιταλιστική οικονομία, που ορίζει τις πολιτικές για την εξυπηρέτησή της. Είναι η άρνησή της και η επιστημονική τεκμηρίωση για την ανάγκη μιας άλλης οικονομίας, που οδηγεί σε πολιτικό πρόγραμμα ενάντια στον καπιταλισμό, για το σοσιαλισμό.

Αυτή η «στεγνή» τεκμηρίωση παράγει αναγκαστικά πολιτική που υπηρετεί τη λύση. Καμιά επανάσταση δε διακηρύχτηκε βολονταριστικά. Είναι η ανακάλυψη και ανάλυση των νόμων που διέπουν την αναπαραγωγή του κεφαλαίου αυτή που απέδειξε πως μόνο μια άλλη πολύ συγκεκριμένη οργάνωση της παραγωγής μπορεί να δώσει λύση σ’ αυτό που μοιάζει, αλλά δεν είναι αδιέξοδο: Το πώς ο παραγόμενος πλούτος θα βρεθεί στα χέρια αυτών που τον παράγουν. Κάθε άλλη ανάλυση ζητάει να δεχτούμε ως αδιατάραχτο τον καπιταλισμό και πάνω σ’ αυτό το δεδομένο να μιλήσουμε για δικαιοσύνη, αναδιανομή, ισομετρία κι άλλα μπουρμπούτσαλα.

Οσο, λοιπόν, πιο πολύ μιλούν διάφοροι για την κυριαρχία της πολιτικής στην οικονομία, τόσο περισσότερο πρέπει να τους αντιγυρίσεις αυτήν τη φράση. Είναι η οικονομία, που καθορίζει την πολιτική. Ποτέ το αντίστροφο. Δεν μπορείς να κάνεις αριστερή πολιτική με δεξιά οικονομική βάση. Και δεν μπορείς να κάνεις αριστερή πολιτική χωρίς προλεταριακή οικονομία.

Είναι κυρίαρχο για τον καπιταλισμό το θέμα της αγοράς. Είναι κυρίαρχο για το σοσιαλισμό η κατάργηση του εμπορίου. Χωρίς αυτές τις δυο προϋποθέσεις, δεν μπορεί να υπάρχει πολιτική που με συνέπεια να υπηρετεί το ένα ή το άλλο σύστημα.

Επανέλαβε την Παρασκευή στη Θεσσαλονίκη ο Τσίπρας ότι τα προβλήματα τα δημιούργησαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ότι, μάλιστα, αυτές είναι που οδήγησαν σε αδιέξοδο την οικονομία της Ευρώπης και της Ελλάδας. Πρώτον, είναι συζητήσιμο το αν οι αναφερόμενες οικονομίες είναι σε αδιέξοδο. Μια χαρά πάνε τα κέρδη και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Οτι η τσέπη των εργατών σε Ευρώπη και Ελλάδα δεν πάει καλά, αυτό δε σημαίνει πως δεν πάει καλά και η καπιταλιστική οικονομία σε Ευρώπη και Ελλάδα. Οτι ο Τσίπρας και οι δικοί του θέλουν να μπολιάσουν την εργατική τάξη με την ιδέα πως η οικονομία των αστών και των εργατών είναι ένα και το αυτό, δηλώνει μόνο το ταξικό μετερίζι που έχουν επιλέξει να υπηρετούν. Μόνο οι αστοί έχουν συμφέρον να πείσουν τον εργάτη ότι ένα είναι το ταμείο. Τα ταμεία ήταν και παραμένουν δύο, σε πείσμα των οπαδών της ταξικής συνύπαρξης.

Αν μας χωρίζει άβυσσος από τον Τσίπρα και την ομάδα του, είναι ακριβώς εκεί: Στην Οικονομία! Οταν διδάσκει υποταγή στους εργάτες μιλώντας τους για αριστερή διαχείριση του καπιταλισμού, να ετοιμάζεται να τους βρει και απέναντι.

Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δύο τα ταμεία

Αλλο γειτονιά, άλλο «εφημερίδα»

Μπλέξαν οι γραμμές τους; Οι του ΣΥΝ διαμαρτύρονται για τις μετοχές του Βγενόπουλου και περίπου κηρύσσουν νέο πελοποννησιακό πόλεμο. Η εφημερίδα του Μπόμπολα, όμως, καταγγέλλει ότι κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ είναι αυτοί που τα έχουν βάλει με τις μετοχές του Βγενόπουλου. Ξέρει κάτι παραπάνω, που μας διαφεύγει;

Του Γιάννη Ιωάννου από το ΕΘΝΟΣ

Ευτυχώς που το ΚΚΕ είναι απομονωμένο. Κι έτσι οι δυνάμεις του μπόρεσαν να οργανώσουν το τελευταίο χρονικό διάστημα μόνο 3 απεργίες και 3 συλλαλητήρια σε πάνω από 60 πόλεις σε κάθε μία από τις 6 διοργανώσεις. Φαντάζεσαι να έβγαινε κι από την απομόνωση;

Οταν ψηφίζανε τη Λευκή Βίβλο για την ανατροπή του οχτάωρου και την προώθηση της απασχολησιμότητας, λέγανε πως είναι προοδευτικό κείμενο ενάντια σε συντηρητικές προτάσεις. Οταν ανατράπηκε ο σοσιαλισμός, είδανε τη νίκη της δημοκρατίας. Με ανάλογο πνεύμα πρέπει να ερμηνευτούν και οι δηλώσεις Παπαδημούλη για τους δεξιόστροφους εχθρούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Για το ΠΑΣΟΚ, άστα καλύτερα. Πάνω που ξεκίνησαν την επίθεση, έπιασε μπόρα.

Αυτό το «Τζεϊχαρισπαϊτεν», που φόρτωσε στον Τσίπρα ο Λιακόπουλος, κάτι σε γερμανικό φέρνει. Το παιδί είναι κοσμοπολίτης, δεν μπορεί να πάει μπροστά με τέτοιο παρατσούκλι, δεν το λυπάται;

Το ρίχνουμε στην πλάκα; Τι να κάνουμε; Τους λες ότι κάνουν ανώδυνη αντιπολίτευση, γιατί απλά συμφωνούν με τον πυρήνα της εφαρμοζόμενης πολιτικής και σου απαντούν ότι καταφεύγεις σε βρισιές. Κι όμως, μία προς μία, οι δράσεις τους οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα. Μόλις προχτές επανεμφανίστηκαν οι «1.000» – που είναι 400 – καθηγητές του κλίματος ΣΥΝ, για να προάγουν, λέει, το διάλογο στην Εκπαίδευση. Είναι αυτοί που έχουν χειροκροτήσει το νόμο – πλαίσιο. Προχτές το υπουργείο υπέγραψε το μνημόνιο, που παραδίδει σε οκτώ εταιρείες εκπαιδευτικό έργο. Μούγκα από τον ΣΥΝ και τους υπόλοιπους. Στις επικοινωνίες γίνεται χαμός με τα ευρυζωνικά, ο καυγάς, δηλαδή, γίνεται για τη συγκέντρωση της τεράστιας αγοράς που ανοίγεται και ο ΣΥΝ ψάχνει να βρει γιατί κάτι δικοί του δεν πήραν έγκαιρα χαμπάρι το παιχνίδι με τη μετοχή κι έμειναν απέξω…

Αγορά! Ιερό πράγμα. Δίνει περιεχόμενο στις λέξεις, καθαγιάζει τα πάντα. Δείτε τι κομψά παρουσιάζεται ο θάνατος: «Απασχόληση», «εξυπηρέτηση», «εμπορία», «διακίνηση», «ανάγκες χρηστών», «πωλητής». Αθώες λέξεις. Μέσα στο κλίμα της αγοράς. Την έρευνα την έκανε, λέει, μια «εταιρεία ανάπτυξης».

Μεγάλο πράγμα οι λέξεις. Σύμφωνα με αυτές, όταν δουλεύεις, δεν σου αρπάζει τον πλούτο που παράγεις ο κεφαλαιοκράτης. Οχι. Αφαιρείς χρήματα από το αφεντικό σου: «χρήματα που θα δώσουν οι επιχειρήσεις» είναι το ένα ευρώ στους μισθούς. Και τι είναι η σύμβαση που υπέγραψε η ΓΣΕΕ; Ενα χαρτί που καλύπτει «ανάγκες των μεν και των δε». Μη σε ξανακούσω να λες «πουλημένη ΓΣΕΕ». Για την ανάγκη σου παλεύει.

Λένε κι αλήθειες οι λέξεις. Οπως αυτό το «κοινοί τόποι». Πράγματι, σε κοινούς τόπους ζουν και βασιλεύουν οι της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ. Γι’ αυτό πρέπει να τους πάρεις παραμάζεμα μαζί, ταυτόχρονα…

Ακου, απορία: Γιατί δεν τα βρίσκουνε στο πολιτικό σκηνικό; Μαζί δεν υπογράψανε τη σύμβαση; Μαζί δεν εφαρμόζουνε εναλλάξ κάθε αντεργατική διάταξη; Μαζί δεν εξαγγέλλουν προγράμματα λιτότητας; Μαζί δε σακατεύουν τα παιδιά στα σχολεία; Μαζί δε χώνουν τους ιδιώτες στην Υγεία; Πού δεν είναι μαζί;

Βγες απ’ το κάδρο! Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αλλο γειτονιά, άλλο «εφημερίδα»

Πέρνα απέναντι

Ενα ευρώ! Ούτε όσο ανέβηκαν μόνο χτες οι τιμές στη λαϊκή. Αυτό και κάτι λιγότερο είναι η πραγματική αύξηση στο μεροκάματο. Μείωση, δηλαδή. Αυτό ονομάζει ο αστικός Τύπος «σωρευτική αύξηση» 12,42%, υπολογίζοντας σε ποσοστά τι υπολογίζουν οι βιομήχανοι ότι θα προκύψει ως «εργατικό κόστος» μετά από δύο χρόνια.

Παλιά η κομπίνα και αποκαλυπτικά τα ρεπορτάζ για την ταξικότητα με την οποία αντιμετωπίζει ο αστικός Τύπος τέτοια θέματα. Ούτε παλικαρισμοί, ούτε «αντιπολιτεύσεις», τίποτα. Αντίθετα και έπαινοι και πανηγύρια και χτυπήματα στην πλάτη για την υπευθυνότητα της ΓΣΕΕ.

Η μόνη αλήθεια που αχνοφαίνεται στα σχετικά ρεπορτάζ είναι πως το ένα ευρώ που συμφώνησαν να δώσουν οι βιομήχανοι είναι πράγματι κοντά στις «διεκδικήσεις» της ΓΣΕΕ. Δεν τους λένε τυχαία εργοδοτικούς και κυβερνητικούς συνδικαλιστές.

Για τους ανεκδιήγητους του ΣΥΝ, τι να πεις; Τα λένε όλα μόνοι τους. Από τη μια «κλάμα» για τη γενιά των 400 ευρώ, ώστε να φαίνονται πολλά τα 750, που αυτοί, ναι και αυτοί, έχουν συμφωνήσει στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Κι απ’ την άλλη «εποικοδομητικές κριτικές», γιατί λείπει, λέει, από τη σύμβαση η ρήτρα πληθωρισμού! Είναι ακριβές οι ντομάτες για να τους απαντήσεις με πρακτικό τρόπο.

«ΣΥνασπισμένη ΡΙΖοσπαστική Αριστερά»: Μαγκιά στα κανάλια, πασαρέλα στους θεσμούς και όταν έρθει η ώρα να σταθεί απέναντι στο αφεντικό μούγκα. Είναι βλέπεις κι ο φόβος των εργατών που δε μασάνε λόγια και σωστά εντοπίζεται το πρόβλημα από την καθαρόαιμη εφημερίδα των αστών.

Αντε, κατά τ’ άλλα, τώρα να μπεις στο μυαλό των αστών και να καταλαβαίνεις κάθε φορά τι ακριβώς θέλει ο καθένας τους. Είναι, πάντως, απολαυστικό το μεταξύ τους παιχνίδι. Οταν, λέει, νόμιζαν πως χάνει ο Παπανδρέου στήριζαν ΣΥΡΙΖΑ, μόλις είδαν ότι χάνει ο Βενιζέλος το γύρισαν. Δηλαδή περίμεναν τις δημοσκοπήσεις για να δουν ότι τα πιο ακραία μικροαστικά στοιχεία, οι ανυπόμονοι ευρωλιγούρηδες, θα ήταν αυτοί που θα πηδούσαν πρώτοι απ’ το καράβι; Οχι πως είναι καλύτεροι οι άλλοι, αλλά έχει ένα ενδιαφέρον αυτή η ενδοοικογενειακή αντιπαράθεση.

Ενδιαφέρουσα και η κριτική που χαρακτηρίζει «στρακαστρούκα» τη μομφή και το δημοψήφισμα και δε βολεύεται με τίποτα λιγότερο από ένα ενιαίο κόμμα που θα αντιπαρατεθεί κυβερνητικά στη ΝΔ αφού έτσι κι αλλιώς πολιτικά ταιριάζουν. Βιάζεσαι Γιώργη και ξεχνάς ότι άλλος είναι ο ρόλος του ΣΥΝ σ’ αυτή τη φάση… Ασε που τα λέει όλα η «Απογευματινή»: Μ’ όλο αυτό το κόλπο η κυβέρνηση αποκτά άλλη μια «νωπή εντολή»!

Οι πιο ωραίοι είναι στο «συγκρότημα». Από τη μια ευθέως χειροκροτούν τη νέα σύμβαση κι από την άλλη βλέπουν ότι το ΠΑΣΟΚ κάνει αντιπολίτευση. Σε ποιον; Γιατί στο ΣΕΒ βάρεσε ήδη προσοχή μαζί με τη ΝΔ.

Διά ταύτα: Βγες απ’ το κάδρο! Είσαι εργάτης! Τους ψήφισες μια, τους ψήφισες δυο, σε εκβίασαν τρεις, σου τάξανε τέσσερις. Μα κάθε φορά τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Ηδη σου λένε ότι περίπου φταις που έχεις έναν περίπου κανονικό μισθό την ώρα που δίπλα σου άλλοι πεινάνε κι ότι για λόγους «ισότητας» πρέπει να εξομοιωθούν όλοι εκεί γύρω από το προωθούμενο κατώτερο εγγυημένο εισόδημα.

Ερχονται χειρότερα και δεν είναι κινδυνολογία. Απέναντι έχεις μονοπώλια. Και κόμματα που υπηρετούν την αστική τάξη. Χτες το Ασφαλιστικό, αύριο οι εργασιακές σχέσεις, σήμερα τα χρέη σου που γι’ αυτούς σημαίνει περισσότερα κέρδη. Πέρνα απέναντι. Τρομάζει τους αστούς. Είναι το μόνο που τρομάζει τους αστούς. Να βλέπουν έναν εργάτη όχι μόνο να τους απειλεί κατάμουτρα, αλλά και να οργανώνει τη ζωή του έτσι που να κάνει πράξη την απειλή του: Να τους καταργήσει!

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πέρνα απέναντι

Ενα κι ένα κάνουν δύο

Με καλή πρόθεση θέλουμε να ερμηνεύουμε την ομολογία συναδέλφων, που και κομμουνιστές δεν είναι και δεν έκρυψαν ποτέ ότι προσβλέπουν σε μια σοσιαλδημοκρατία, που πράγματι – στο δικό τους μυαλό – μπορεί να δώσει λύσεις.

Του Σπύρου Ορνεράκη από τα ΝΕΑ

Εντοπίζουμε αυτήν ακριβώς την ομολογία για το πού πάνε, πού, ήδη, είναι τα πράγματα ως προς την ΕΕ, όχι μόνο ως επιβεβαίωση της θέσης του ΚΚΕ από το 1992 ακόμα, αλλά, κυρίως, ως απόδειξη πως όταν ένα κι ένα κάνουν δύο, αργά ή γρήγορα, αυτή η αλήθεια θα λάμψει – μετρώντας, βέβαια, θύματα σ’ αυτήν την πορεία, που η αλήθεια που αποκάλυπτε τότε το ΚΚΕ συκοφαντούνταν με το να παρουσιάζεται ως «δόγμα» των κομμουνιστών…

Η πραγματικότητα, ως σιδερένια φτέρνα πια, έρχεται να βεβαιώσει ξανά και ξανά ότι, πράγματι, ένα κι ένα κάνουν δυο. Κι ότι το κέρδος που συγκεντρώνει το κεφάλαιο δεν είναι άλλο από στυγνή εκμετάλλευση εργατών. Κι, ακόμα χειρότερα, ότι δεν μπορεί το κέρδος να συνεχίζει να είναι κέρδος, όσο δεν πατάει κατακέφαλα όλο και πιο σκληρά τους εργάτες. Τόσο απλό είναι αυτό που δηλώνει η ομολογία ότι οι τέσσερις ελευθερίες του κεφαλαίου, που κατοχυρώθηκαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, δεν είναι άλλο τίποτα από την ελευθερία του κεφαλαίου να ξεσκίζει τους εργάτες.

Αυτό είναι το θεμελιώδες στη συγκεκριμένη συνθήκη κι από τη θέση που παίρνουν απέναντι σ’ αυτό κρίνονται οι πάντες. Ειδικά ο ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, που συνεχίζει να σφυρίζει κλέφτικα… Οτι υπερασπίζουν με νύχια και με δόντια την ΕΕ αυτών των συγκεκριμένων τεσσάρων ελευθεριών του κεφαλαίου, από μόνο του, αυτό και μόνο αυτό, λέει πως δε χρειάζεται να ξέρουμε καμία άλλη θέση τους, αυτό μόνο φτάνει για να τους κατατάξει ευθέως, ανοιχτά, πολεμικά, απέναντι, στην πρώτη γραμμή του αντίπαλου στρατοπέδου.

Ολα τα άλλα, περί «δημοψηφισμάτων», όταν προέρχονται απ’ αυτούς, είναι κάτι χειρότερο κι απ’ την πράξη της γάτας που σκεπάζει τα κακά της. Αυτή το κάνει με όρους ενστίκτου, για λόγους προφύλαξης, να μη φανούν τα ίχνη της και γιατί ενστικτωδώς είναι πολύ καθαρό ζώο. Οι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το κάνουν συνειδητά, γιατί συνειδητά είναι απέναντι. Δεν είναι καθαροί, οπορτουνιστές γαρ, γι’ αυτό και «πέμπτη φάλαγγα» και δεν μπορούν ούτε να το κρύψουν με ό,τι κάνουν καθημερινά. Και επιμένουν ότι η ΕΕ είναι το «κοινό μας σπίτι». Ε, δεν είναι!

Τα λένε οι αστοί μόνοι τους: Οτι το κέρδος έχει ανάγκη τη σιγή νεκροταφείου. Οτι είναι πολλά τα λεφτά γύρω από το χρόνο εργασίας κι άρα προσεκτικά βήματα, δηλαδή διάλογος, κι ότι το πρόβλημα με τα χρέη δεν το έχουν οι εργάτες, αλλά οι τράπεζες που κινδυνεύει η αξιοπιστία τους, μπαρούφα, αλλά σημαντικό να βλέπεις από ποια σκοπιά ανησυχούν ορισμένοι για το χρέος της εργατικής οικογένειας.

Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι «πόσα παίρνεις, ρε, για να πουλάς τους εργάτες», αλλά πόσα χάνει κάθε μέρα ο εργάτης, και μόνο που υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να τον πείσουν ότι έχει συμφέρον από ένα δημοκρατικό καπιταλισμό.

Ασχετο: Είχαν στη Γυάρο «κρουασάν»; Ενας «καθηγητής» στο Πάντειο ισχυρίζεται πως οι Φλωράκης και Θεοδωράκης τον καιρό της χούντας τρώγανε κρουασάν! Πού; Στη Γυάρο!

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:
Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» – «Rizospastis» newspaper : ΔΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

Αναρτήθηκε στις Δια του τύπου. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ενα κι ένα κάνουν δύο