Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

Η κεντρική εισήγηση στην ημερίδα της ΚΕ του Κόμματος για την κρίση

Εδώ και τώρα μέτρα στήριξης των εργαζομένων!Την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο απαιτούν οι εργαζόμενοι

«Η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο κατασκευών, με τη μορφή απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, λόγω εκτεταμένης κίνησης επενδυτικών παραγώγων σε τιτλοποιημένα επισφαλή στεγαστικά δάνεια. Επρόκειτο για την «κορυφή του παγόβουνου» στην εκδήλωση μιας γενικευμένης κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου».Τα παραπάνω τόνισε αρχίζοντας την εισήγησή της η Ελένη Μπέλλου, και συνέχισε:

«Στην ελληνική οικονομία η κρίση εκδηλώθηκε ελαφρώς ετεροχρονισμένη σε σχέση με την Ευρωζώνη. Μπήκε σε φάση ύφεσης το 2009, ενώ το 2008 ήταν χρονιά επιβράδυνσης στη διεύρυνση του ΑΕΠ (…).

Η έκταση της ύφεσης στην ελληνική οικονομία οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί και από την πορεία της κρίσης:

α) Σε βαλκανικά κράτη, στα οποία έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους επιχειρήσεων με έδρα την Ελλάδα. Αφορά κυρίως οικονομίες με μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως: Ρουμανία με 7,7% το 2008 και πρόβλεψη για -1,8% το 2009, Βουλγαρία με 4,4% το 2008 και πρόβλεψη για -1% το 2009.

β) Στο διεθνές εμπόριο, μεγάλο μέρος του οποίου διεξάγεται μέσω θαλάσσιων μεταφορικών μέσων, τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή εισροών.

Άποψη από την ημερίδα

γ) Σε σημαντικά ευρωπαϊκά κράτη, π.χ., Γερμανία, Βρετανία, από τα οποία προέρχεται σημαντικό μέρος των εισερχόμενων τουριστών στην Ελλάδα, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς επισκεπτών, αλλά και σε διανυκτερεύσεις και σε εισπράξεις».

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ πριν μια δεκαετία

Η ομιλήτρια αναφέρθηκε αναλυτικά στις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει το Κόμμα πριν μια δεκαετία, όταν είχε ξεσπάσει η κρίση με τις λεγόμενες Ασιατικές Τίγρεις, θύμισε τις διάφορες αστικές θεωρίες που ασχολούνταν «με περίσσια σπουδή με τις φαινομενικές δυσλειτουργίες στη σφαίρα κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή» και σημείωσε ότι η γενική τάση «να μειώνεται το εργατικό εισόδημα παράλληλα με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης (…) πήρε το χαρακτήρα ενιαίων στρατηγικών επιλογών, π.χ., στην ΕΕ, κωδικοποιημένων ως στρατηγική της Λισαβόνας με στόχους αφαίρεσης εργασιακών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για να ικανοποιηθεί ως στόχος η λεγόμενη «μείωση του εργατικού κόστους» στην ευρωενωσιακή αγορά».

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την τωρινή κρίση

Αναφερόμενη στην τωρινή ύφεση τόνισε ότι είναι «αναμενόμενο να έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, να είναι πιο αναιμικό το πέρασμα σε μια νέα φάση αναζωογόνησης και ανόδου» και σημείωσε ότι «οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που η εργατική τάξη, μισθωτοί που την προσεγγίζουν από την άποψη του εισοδήματος και του βιοτικού τους επιπέδου, και κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, μπορούν να φρενάρουν την επιδείνωση της θέσης τους μόνο αν περάσουν στην αντεπίθεση, αν απαλλαγούν από κάθε πολιτική παγίδα συμβιβασμού, συναίνεσης, αποδοχής μιας δήθεν «συνεργασίας των τάξεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης (…).

Η Ελένη Μπέλλου

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα, κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.Εκτιμάμε ότι θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ, θα κλονισθεί πιο βαθιά απ’ ό,τι σήμερα η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, όταν κορυφωθεί ο επόμενος κρισιακός κύκλος, όταν επέλθει η επόμενη φάση ύφεσης.

Ο ιδιαίτερος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στη διάσωση του συστήματος

Αναφερόμενη στη δραστηριότητα που επιδεικνύει η διεθνής σοσιαλδημοκρατία, η Ελ. Μπέλλου τόνισε ότι «έχει ανασκουμπωθεί προκειμένου να πείσει τις εργατικές – λαϊκές μάζες ότι έχει επεξεργαστεί τη νέα συνταγή (…). Στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του ρεύματος που βαφτίζει «δημοκρατικό σοσιαλισμό» την κυριαρχία των μονοπωλίων με τη συνύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων, έχουν εμφανισθεί νέοι πολιτικοί φορείς, όπως το ΚΕΑ στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται ότι έχουν βρει καλύτερα από τα προηγούμενα κόμματα τη χρυσή τομή «αγοράς – ρύθμισης», «ιδιωτικού – κρατικού κεφαλαίου». Ισχυρίζονται ακόμα ότι η καλύτερη εφαρμογή της δοσολογίας απαιτεί εξάλειψη των αντιθέσεων μέσα στην ΕΕ, με την ισχυροποίηση των δομών της, με τη διαμόρφωση μιας ευρωενωσιακής διακυβέρνησης (…).

Ο ιδιαίτερος ρόλος τους συνίσταται στην αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας ως προς την εξυπηρέτηση του συστήματος. Υπηρετούν την ιδεολογική χειραγώγηση με την ουτοπία μιας φιλολαϊκής ΕΕ, μιας φιλολαϊκής διαχείρισης στο έδαφος της οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων».

Νομοτελειακή η ανισομετρία και οι αντιθέσεις στην ΕΕ

Στη συνέχεια η ομιλήτρια σημείωσε ότι και στη φάση της κρίσης «παραμένουν οι ανισομετρίες στο γενικό επίπεδο της παραγωγής, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στις αναλογίες των κλάδων, στους μισθούς και τα ημερομίσθια, στις εξαγωγές και εισαγωγές εμπορευμάτων ως ποσοστά στο ΑΕΠ, στις εκροές – εισροές κεφαλαίων (…).

Αυτές οι ανισομετρίες είναι που κάνουν αδύνατη τη διαμόρφωση ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτές εκφράσθηκαν στις διαφορετικές προτάσεις, π.χ., μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας για τα μέτρα και τα πακέτα διαχείρισης της κρίσης. Αυτές εκφράστηκαν και εκφράζονται στην εξέλιξη των επιτοκίων πάνω από τα βασικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Οι διαφορετικές απόψεις γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας, αν θα γέρνει περισσότερο προς τη δημοσιονομική ευελιξία ή προς τη νομισματική σταθερότητα, εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες των κρατών – μελών και όχι έλλειψη οργάνων ευρωενωσιακής διακυβέρνησης ή υπερβάλλουσα δύναμη της ΕΚΤ όπως ισχυρίζονται το ΚΕΑ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ».

Τάση αλλαγής του συσχετισμού στη διεθνή αγορά

Παράλληλα, σημείωσε ότι «και κατά τη διάρκεια της ύφεσης και κατά τη φάση της σταθεροποίησης και αναζωογόνησης συντελούνται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομιών σε επίπεδο κράτους.

Βεβαίως συχνά οι σημαντικές αλλαγές και ανακατατάξεις κυοφορούνται σε μια πιο μακρόχρονη περίοδο που περιλαμβάνει περισσότερους του ενός κύκλους οικονομικών κρίσεων.

Η σημερινή κρίση αποκρυσταλλώνει τέτοιες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που κυοφορήθηκαν την τελευταία 30ετία, με περίπου 3 κύκλους κρίσης για τις περισσότερες από τις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτές οι αλλαγές επιταχύνθηκαν την τελευταία 10ετία» (…).

«Ετσι άλλωστε προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος συγκεντροποίησης κεφαλαίων, που απαξιώθηκαν στη φάση της ύφεσης, για να τεθούν σε νέα φάση αυτοαύξησής τους μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, της διαδικασίας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η έξοδος από την ύφεση γίνεται με επιδίωξη να αποσπασθεί πρόσθετο κέρδος κατακτώντας νέες αγορές. Οξύνεται ο ανταγωνισμός, η αμφισβήτηση παλιών ρυθμίσεων, η κατοχύρωση μέσω νέων ρυθμίσεων, ακόμα και με τετελεσμένα που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

Οι παραπάνω τάσεις μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

  • Οι ΗΠΑ παραμένουν ακόμη πρώτη δύναμη στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, αλλά με επιδείνωση όλων των άλλων δεικτών.

Θεαματική είναι η άνοδος της Κίνας, η οποία ακόμη υπολείπεται ως προς τη συνολική (κατά κεφαλήν) παραγωγικότητά της.

  • Βελτιώθηκε η ανταγωνιστική θέση εμπορευμάτων της Ευρωζώνης (αντίθετα, επιδεινώθηκε της Ελλάδας). Θεαματικά βελτιώθηκε της Κίνας, ενώ αντίθετα είναι εμφανής η επιδείνωση της ανταγωνιστικής θέσης των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Χαμηλή είναι ακόμη η ανταγωνιστική θέση της Ινδίας και της Ρωσίας, με τάση βελτίωσης.

  • Πιο αντιφατικά αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδας, η οποία χάνει μερίδιο στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, επιδεινώνεται η θέση της ως προς τις εξαγωγές, με κύριο χαρακτηριστικό το συγκριτικά χαμηλότερο μερίδιο σε σχέση με το μερίδιό της στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ βελτιώνεται η θέση της στην εκροή κεφαλαίων.

Σε συνδυασμό και με την εξέλιξη άλλων οικονομικών δεικτών που ήδη αναφέρθηκαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στην περίοδο ένταξής της στην ΕΟΚ – και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη – η ελληνική οικονομία είχε αφενός απώλεια της ανταγωνιστικής θέσης της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής της (κυρίως της Μεταποίησης), αφετέρου αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου και εξαγωγής του σε άμεσες επενδύσεις.

Σημειωτέον ότι στη χιλιάδα των κροίσων που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία περιλαμβάνονται και 10 Ελληνες, εκ των οποίων 4 βρίσκονται ανάμεσα στους 100 πρώτους (Δ. Λεβέντης, Μ. Λαιμός, Φ. Νιάρχος, Στ. Χατζηιωάννου).

Και αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του 18ου Συνεδρίου ότι η ελληνική οικονομία κατέχει ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διατηρώντας την ίδια – προτελευταία θέση – στην Ευρωζώνη αλλά με αναβαθμισμένη θέση στη βαλκανική αγορά».

Ο καζινοκαπιταλισμός…

Σχετικά με την αστική ερμηνεία της κρίσης και τη θεωρία του «καζινοκαπιταλισμού» σημείωσε: «Πρόκειται για τη θεωρία που ενοχοποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την κρίση, για την ύφεση στη βιομηχανική παραγωγή. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τις υπάρχουσες δομές και ρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι Οργανισμοί (στην πραγματικότητα επιχειρήσεις) αξιολόγησης και δανειοδότησης κρατικών φορέων.

Το λιγότερο είναι απλούστευση – αν δεν είναι συνειδητή απάτη – η απομόνωση των παρασιτικών φαινομένων και ο χαρακτηρισμός τους είτε ως «καζινοκαπιταλισμός» είτε ως στρεβλώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε διεθνές επίπεδο (…).

Η σήψη και ο παρασιτισμός (π.χ., το γεγονός ότι το 2008 τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος) είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο, προϊόν της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, προϊόν της σύμφυσης βιομηχανικού – τραπεζικού κεφαλαίου, δηλαδή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του πλασματικού κεφαλαίου (π.χ. τα γνωστά «τοξικά ομόλογα») ή των πλασματικών χρηματιστηριακών τιμών βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του παρασιτισμού.

…και η «υπερκαταναλωτική στρέβλωση»

Ορισμένοι προβάλλουν την ανάγκη «νέου μοντέλου» για την ελληνική οικονομία. Ισχυρίζονται ότι η υπερταχεία ανάπτυξη της Ελλάδας την περίοδο 2000-2008, σύμφωνα με τους δείκτες ευημερίας του ΟΗΕ (κατέλαβε την 24η θέση σε σύνολο 175), ήταν αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Θεωρούν ότι αυτό το «μοντέλο» εξάντλησε τις δυνατότητές του, ενώ το νέο θα είναι αναγκαστικά πιο νοικοκυρεμένο, πιο παραγωγικό, πιο λιτό. Παρεμφερής είναι και η τοποθέτηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Αυτή η άποψη συνειδητά επιχειρεί να αναβαπτίσει στη λαϊκή συνείδηση τον καπιταλισμό. Η άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), η λεγόμενη υπερχρέωση και όχι η «υπερκατανάλωση», είναι χαρακτηριστικό του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Αυτό φαίνεται και από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ, όπου πήρε και τη μορφή της μαζικής χρησιμοποίησης του πλαστικού χρήματος.

Η θεωρία της υπερκατανάλωσης ή και αντίστροφα της υποκατανάλωσης παραγνωρίζει το κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος, η απόσπαση υπεραξίας και όχι η παραγωγή αξιών χρήσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αποσιωπά το γεγονός ότι αρχικά η αναρχία και η ανισομετρία εκδηλώνεται μεταξύ των ίδιων των καπιταλιστών που αγοράζουν και πωλούν μεταξύ τους εμπορεύματα, τα οποία χρησιμοποιούνται στην καπιταλιστική παραγωγή, παραγνωρίζει ότι η αναρχία εκδηλώνεται μεταξύ των κλάδων της βιομηχανικής παραγωγής.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Τα μέτωπα πάλης

Η πηγή της κρίσης μπορεί να στερέψει μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυμένης αναπαραγωγής με στόχο την παραγωγή αξιών χρήσης για ολοένα διευρυμένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Μόνο στη βάση της σοσιαλιστικής βιομηχανίας μπορεί να αλλάξει η κατανομή εργατικού δυναμικού, μέσων και υλών παραγωγής, κοινωνικού πλούτου. Να στηριχθεί η αγροτική συνεταιριστική παραγωγή, το χρήμα να χάσει το περιεχόμενό του ως μορφή της αξίας, ως μέσο μοιράσματος της υπεραξίας, να καταργηθεί ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η λαϊκή, η σοσιαλιστική οικονομία, η πραγματική εναλλακτική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η αναγκαιότητα σήμερα λοιδορείται είτε άμεσα από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις είτε έμμεσα από αυτοχαρακτηριζόμενες ως «δημοκρατικές σοσιαλιστικές», παραποιώντας και διασύροντας την πρώτη ιστορική της έκφραση στη Σοβιετική Ενωση.

Ομως είναι ιστορικό γεγονός ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν δύο κόσμοι: Ο σπαρασσόμενος από τους ανταγωνισμούς και την κρίση καπιταλιστικός και ο σοσιαλιστικός όχι μόνο ή κυρίως με τους θεαματικούς ρυθμούς βιομηχανικής παραγωγής αλλά με τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνικής ευημερίας.

Η ιστορικά επιβεβαιωμένη αλήθεια είναι ότι η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός ηττήθηκαν όταν η ταξική πάλη δεν είχε τη γνώση και τη δύναμη να προχωρήσει στην εξάλειψη κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε πηγής ατομικού πλουτισμού.

Εξαιτίας των θέσεών του για τον άλλο δρόμο κοινωνικής παραγωγής, συγκρότησης της κοινωνίας, το ΚΚΕ κατηγορείται ότι παραπέμπει την ικανοποίηση άμεσων αναγκών των εργαζομένων στο σοσιαλισμό.

Είναι συνειδητό ψέμα από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι σταθερό στη στήριξη δικαιωμάτων – αιτημάτων των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, με συνέπεια λόγων – έργων, γιατί έχει φωτεινή πυξίδα, στρατηγική πλεύση.

Γι’ αυτό μπόρεσε και μπορεί με συνέπεια να υπερασπίζεται την πλήρη και σταθερή καθολική εργασία, την κοινωνική προστασία των ανέργων, της μητρότητας, των εργαζομένων σπουδαστών – φοιτητών, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, το αγροτικό εισόδημα, τα δικαιώματα των ΕΒΕ, των μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, την αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία, τη σύνταξη, την προστασία του περιβάλλοντος, το αντιπάλεμα των αντιλαϊκών συνεπειών από την ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαίνει δύναμη διεκδίκησης, δύναμη αντίστασης σε νέες αντεργατικές – αντιλαϊκές εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις, ακόμη και δύναμη απόσπασης κατακτήσεων, δύναμη για τα σημερινά και προοπτικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Η τρέχουσα πολιτική μάχη των ευρωεκλογών μπορεί να δώσει τη δική της ώθηση στην ισχυροποίηση του ΚΚΕ, στην ανατροπή του συσχετισμού πρώτ’ απ’ όλα σε κοινωνικό επίπεδο».

ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

«Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

Οι θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την καπιταλιστική κρίση, διεθνώς και στη χώρα μας και η ανάγκη να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο οι αγώνες του εργατικού κινήματος απέναντι στις συνέπειές της βρέθηκαν χτες στο επίκεντρο της ημερίδας που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή με θέμα: «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ», που άνοιξε με παρέμβασή της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα..

Τα ζητήματα της κρίσης είναι σύνθετα και απαιτητικά στην κατανόησή του, ωστόσο, όπως επισήμανε, η Ε. Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που έκανε την κεντρική εισήγηση στην ημερίδα, «είναι θεμελιακό για την κομμουνιστική ιδεολογία και τη διαμόρφωση πολιτικής από την σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων. Από αυτήν την άποψη, συνέχισε, είναι θεμελιακό κριτήριο στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης, στη διαμόρφωση κριτηρίων ψήφου, από τις εκλογές του πρωτοβάθμιου σωματείου μέχρι οποιεσδήποτε εκλογές, όχι μόνο τις ευρωεκλογές που έχουμε μπροστά μας.

Ελπίζουμε, συνέχισε, ότι από αυτήν τη συζήτηση θα έχει προκληθεί το ενδιαφέρον και η διάθεση, όλοι μας, να αξιοποιήσουμε τις μέρες που έχουν μείνει μπροστά μας, για να απευθυνθούμε στο συνάδελφο στον τόπο δουλειάς, στη γειτονιά, όσο μπορούμε πιο μαζικά και θαρρετά.

Ο Ριζοσπάστης είναι εκείνο το όργανο που μπορεί να βοηθήσει και βοηθάει στην εκλαΐκευση, αλλά ταυτόχρονα θα θέλαμε να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας για πιο σταθερή επικοινωνία με την ΚΟΜΕΠ, όχι μόνο τις τρεις βδομάδες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, και ταυτόχρονα να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας να αποκτήσετε μια πιο σταθερή επαφή με το θεωρητικό βιβλίο της κομμουνιστικής ιδεολογίας και με το βιβλίο που αφορά τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ιστορικά ζητήματα στη σύγχρονη εποχή».

Στην ημερίδα παρουσιάστηκαν εφτά θεματικές εισηγήσεις σχετικά με τις αιτίες της κρίσης, τις συνέπειες, το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, τις καπιταλιστικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται, τις πολιτικές διεργασίες που προκαλούνται, ξεδιπλώθηκε το φόντο της νέας επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Στην εκδήλωση χαιρέτισαν ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Γ. Αλαβάνος και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Βαλεντίν Πάτσο.

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
Ωρα αντεπίθεσης για το κίνημα

Η παρέμβαση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην ημερίδα της ΚΕ

«Θεωρούμε το ζήτημα της ημερίδας ένα πάρα πολύ σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα και πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι θα υλοποιούσαμε αυτή την ημερίδα και μάλιστα με ακόμα μεγαλύτερη εμβέλεια ακόμα κι αν δεν ήταν οι ευρωεκλογές. Εκτιμήσαμε ότι μέσα στη μάχη των ευρωεκλογών χρειάζεται να εκθέσουμε τις απόψεις μας, να ακούσουμε βεβαίως κι άλλες. Με δεδομένο το εξής: Πέρα από το ότι είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η κρίση παγκόσμια και στην Ελλάδα, τι αλλαγές και τι ανακατατάξεις θα γίνουν, μας ενδιαφέρει πριν απ’ όλα η ετοιμότητα του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, να αποκρούσει τη μεγάλη επίθεση που θα δεχτεί. Το «θα» δεν μπαίνει, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει δεχτεί μεγάλη επίθεση, αλλά γιατί αυτή η επίθεση κλιμακώνεται και θα γίνει χειρότερη από ‘δω και εμπρός. Κι αυτό είναι που μας απασχολεί. Βεβαίως σήμερα θα δοθεί βάρος στην ανάλυση των θέσεών μας για την κρίση και βασικές κατευθύνσεις, δεν θα δοθούν υποδείξεις πώς να παλέψει το εργατικό κίνημα, τα μικρομάγαζα, οι μικροί επιχειρηματίες, η φτωχή αγροτιά». Τα παραπάνω τόνισε στην παρέμβασή της στην ημερίδα, η ΓΓ της ΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:

Αποπροσανατολίζουν και με χυδαία πολιτική αντιπαράθεση

«Ωστόσο μπαίνει το ζήτημα: Ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος στις συνθήκες της κρίσης; Είναι ένα ζήτημα που έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία και μόνο αν θέλετε, το ξεκαθάρισμα της βασικής τοποθέτησης, πέρα από όλες τις άλλες πλευρές που έχει. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη ότι αν δεν ήμασταν σε προεκλογική περίοδο θα γινόταν κάποια ουσιαστική συζήτηση για την κρίση, γιατί έχει αποδειχτεί ότι όταν ξεσπά κρίση, ενδεχομένως για πρώτη φορά εδώ στην Ελλάδα ερχόμαστε κατάφατσα με την κρίση και μάλιστα μια κρίση που χτυπά ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά όταν ξεσπά υπάρχει ένας καταιγισμός παραπληροφόρησης, συσκότισης, μια προσπάθεια να σβηστούν οι αιτίες και οι παράγοντες της κρίσης, γιατί αν συνειδητοποιηθούν οι αιτίες τότε θα γίνει ένα βήμα και προς τη χειραφέτηση του κινήματος και προς το όσο γίνεται πιο ικανό και αποτελεσματικό αντιπάλεμα. Δυστυχώς όμως την περίοδο των εκλογών η αντιπαράθεση, ιδιαίτερα ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ας μου επιτραπεί να πω ότι έχει πάρει χαρακτήρα πολιτικής χυδαιότητας.

Με ποια έννοια; Με την έννοια, την εξής: Οχι απλώς διαφωνίες για την κρίση, ή διαφωνίες για την αντιμετώπιση, ή – έστω – η κλασική δικομματική αντιπαράθεση, αλλά ακολουθείται μια πολύπλευρη και πολύμορφη τακτική. Κατ’ αρχήν η ΝΔ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λέει ότι η κρίση ήρθε απ’ έξω και ότι για την κρίση φταίνε τα ελλείμματα που δημιούργησε αποκλειστικά και μόνο το ΠΑΣΟΚ. Εύκολη τοποθέτηση.Το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του αναγνωρίζει τον διεθνή χαρακτήρα της κρίσης αλλά λέει ότι στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε αν δεν υπήρχαν οι μίζες, τα σκάνδαλα και η ρεμούλα.

Αυτό εμείς θεωρούμε ως χυδαία αντιπαράθεση. Γιατί, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το όποιο θεωρητικό οπλοστάσιο έχουν αυτά τα κόμματα μπορεί να εξαντληθεί σε τέτοιου τύπου επιχειρήματα. Αλλά επειδή μπροστά μας είναι η κάλπη και επειδή υπάρχει ο φόβος εργαζομένων που αρχίζουν να καταλαβαίνουν ορισμένα πράγματα, σκέφτονται, προβληματίζονται, αναζητούν μια σοβαρή εξήγηση και προπάντων αναζητούν προστασία, και είναι πάρα πολύ αγανακτισμένοι και το σκέφτονται μπροστά στην κάλπη γι’ αυτό και η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν απλοϊκά, χυδαία, με στόχο άλλους να χειραγωγήσει και αποπροσανατολίσει και άλλους να οδηγήσει στην αδράνεια».

Ωραιοποιούν την αποχή από τις εκλογές

«Δεν θεωρούμε καθόλου τυχαίο ότι, κυριολεκτικά, γίνεται προσπάθεια αυτού που λέμε, εξωραϊσμού και ωραιοποίησης της αποχής. Δεν ξέρω αν είδατε τις πρώτες στήλες σήμερα των εφημερίδων όπου λένε, τι είναι οι εκλογικές μάχες: σουβλάκια, τζατζίκια και τέτοια. Γι’ αυτό μιλάμε για μια χυδαία αντιπαράθεση και μάλιστα από δημοσιογραφικά συγκροτήματα που αν μη τι άλλο έχουν ένα σοβαρό ή σοβαροφανή τρόπο, που εκθέτουν τις απόψεις τους. Με νύχια και με δόντια. Παράγοντες που ανήκουν σε μια ποικιλία κομμάτων, βασικά στα δύο, ή αν θέλετε εμφανίζονται σαν μελετητές της κοινής γνώμης ή σαν ειδήμονες, με τον δικό τους τρόπο λένε το εξής: Καθίστε στα σπίτια σας, πάτε τις εκδρομές σας, μην ψηφίσετε. Δεν είναι τυχαίο.

Και ξέρετε όλη αυτή η τοποθέτηση, δεν εκφράζει ούτε άγνοια ούτε, αν θέλετε, ένα αίσθημα που μπορεί κανείς σε ένα βαθμό να το καταλάβει – όχι να το ωραιοποιήσει και να το χαϊδέψει – μιας απογοήτευσης, που πολλές φορές μπορεί να παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας απογοήτευσης ριζοσπαστικής, αν μπορεί να το πει κανείς, γιατί η απογοήτευση από μόνη της δεν είναι ριζοσπαστισμός, μιας απογοήτευσης από τη δικομματική εναλλαγή. Εδώ καλλιεργείται με ένα πολύ χυδαίο τρόπο αυτό το ζήτημα και θεωρούμε πραγματικά μείζον ζήτημα να αναδείξουμε τις συνέπειες της κρίσης, τον ρόλο της ΕΕ, το τι έρχεται μπροστά, για ένα λόγο παραπάνω: Οσο πιο μαζική συμμετοχή – και βεβαίως όπως καταλαβαίνετε, εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για μαζική συμμετοχή – αλλά και για τη στήριξη του ΚΚΕ».

Ποια στάση πρέπει να τηρήσει το κίνημα

«Μια κουβέντα θέλω να πω γιατί πιστεύω ότι πρέπει να γίνει συζήτηση. Ποια πρέπει να είναι η στάση του κινήματος, πριν απ’ όλα του εργατικού αλλά και των συμμάχων του. Συνήθως η κυρίαρχη άποψη σκοπίμως λέει το εξής: Τώρα που έχουμε κρίση, πρέπει να περιορίσετε τις διεκδικήσεις, να συμμαζευτούμε, και όλοι μαζί, αγκαλιά, να ξεπεραστεί η κρίση. Αυτή τη θέση την απορρίπτουμε, παίρνοντας υπόψη ότι για την κρίση δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι και δεν πρέπει να την πληρώσουν. Και δεν υπάρχουν ενιαία συμφέροντα και ενιαία πολιτική, ανάμεσα στον λαό, τους επιχειρηματίες, τα κόμματα εξουσίας και με εκείνες τις δυνάμεις που εμείς θεωρούμε ότι δεν βοηθάνε μια συνεπή μαχητική αντιπαράθεση από πλευράς ουσίας.

Υπάρχει και το αυθόρμητο, σχετικά αναπτυγμένο μέσα στις συνθήκες μιας κοινωνίας, όπου όλα τα σφυριά χτυπάνε στο εξής: «Τη δουλιά τη δίνει ο επιχειρηματίας, τη δουλειά τη δίνει το κράτος όταν έχει επιχείρηση, άρα ο εργαζόμενος πρέπει να σκέφτεται πρώτα να είναι καλά ο επιχειρηματίας, για να μπορεί να είναι κι αυτός κάπως καλά». Υπάρχει και ένα τέτοιο συνειδητο-αυθόρμητο αίσθημα. Εμείς σ’ αυτούς τους εργαζόμενους λέμε ότι ακριβώς το αντίθετο πρέπει να γίνει. Σε συνθήκες κρίσης το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να βγει σε αντεπίθεση. Να αξιοποιήσει τις όποιες δυσκολίες έχει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η κρίση αντανακλά αντιθέσεις, αντιφάσεις, δυσκολίες του ίδιου του συστήματος στην αναπαραγωγή του. Εχει αντανάκλαση στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα απ’ την υπόσκαψη του κύρους του, τη μείωση του κύρους του, μέχρι τη δυσκολία να αναπαράγεται η δικομματική εναλλαγή που έχουμε στην Ελλάδα με την ίδια ευκολία. Αν κι εμείς δεν την υιοθετήσαμε ποτέ την άποψη ότι ο δικομματισμός τέλειωσε. Παρόλα αυτά έχει τις δυσκολίες του».

Τώρα χρειάζεται αντεπίθεση

«Ισα ίσα, τώρα χρειάζεται αντεπίθεση, και με αιτήματα και με στόχους πάλης και με μαζική συμμετοχή ακριβώς να οξύνεις τις δυσκολίες του συστήματος γιατί αυτό σημαίνει δυνάμωμα του κινήματος, δεν σημαίνει αυτόματα επίλυση όλων των προβλημάτων αλλά απ’ την κρίση κάποιοι θα βγουν πλουσιότεροι, σαφώς το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων θα βγει φτωχότερο αλλά μπορεί να βγει πλουσιότερο σε πείρα, οργάνωση, συμπεράσματα και ικανότητα αντεπίθεσης. Εμείς έχοντας συνείδηση ότι δεν μπορεί ο αγώνας να ανατρέψει τη στρατηγική του συστήματος, ωστόσο θεωρούμε ότι ποτέ κανείς δεν μπορεί να βάλει απαγορευτικά όρια σε ορισμένες νίκες του κινήματος, δεν μπορεί κανείς να τις προκαθορίσει, σημασία έχει όμως, η διέξοδος, οποιαδήποτε διέξοδος δοθεί που θα είναι σε βάρος των εργαζόμενων να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και κυρίως αυτό το κόστος να μετατραπεί σε ικανότητα του κινήματος να αντεπιτεθεί. Επομένως τώρα πρέπει να δυναμώσει το κίνημα και όχι τώρα να νοικοκυρευτεί και να περιχαρακωθεί. Και δυστυχώς από τη στιγμή που οι ηγεσίες του κινήματος είναι παραδομένες στο συμβιβασμό, κάτι χειρότερο, στην πολιτική διάλυσης του κινήματος, σ’ αυτή την περίπτωση η αντεπίθεση πρέπει να υπάρχει και μέσα στους κόλπους του κινήματος του εργατικού πριν απ’ όλα αλλά και του υπόλοιπου για να παραμεριστούν όλοι εκείνοι οι οποίοι εμποδίζουν τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης».

Αναγκαία η χειραφέτηση από ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης

«Τέλος, σαν προβληματισμό. Βεβαίως και το μαζικό κίνημα έχει πολιτικό ρόλο και διάσταση, χωρίς να σημαίνει ότι αυτή η πολιτική διάσταση ταυτίζεται με ένα κόμμα ή μπορεί να ταυτίζεται, αλλά κόμμα που θέλει να συγκρουστεί με την κυρίαρχη πολιτική. Ωστόσο, είναι φανερό ότι στις σημερινές συνθήκες δεν αρκεί απλώς η δυσαρέσκεια. Δεν αρκεί να προτάσσονται κάποιοι στόχοι, το κίνημα θα είναι ανεπαρκές, ή ακόμα κι όταν φουντώνει θα ξεφουσκώνει, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αν δεν γίνεται μια προσπάθεια χειραφέτησης από ορισμένα ιδεολογικά επιχειρήματα, από ορισμένα ιδεολογήματα, τα οποία μπαίνουν εμπόδια στη μαχητικότητα και στην επιμονή. Π.χ. το ξεκαθάρισμα, «ναι ή όχι στην ΕΕ», «είναι θετική επιλογή η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ ή έχει αρνητικές συνέπειες για το λαό». Και αυτό ανεξάρτητα από τη γνώμη, ή αν θεωρεί κάποιος ότι πρέπει να τραβήξει ως την αποδέσμευση, όπως λέμε εμείς. Δεύτερον, είναι δυνατόν με την κυριαρχία των μονοπωλίων να υπάρχουν λύσεις υπέρ των εργαζομένων; Είναι δυνατόν μέσα στα πλαίσια της δικομματικής εναλλαγής και πηγαίνοντας από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ κι απ’ το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ, να περιμένεις λύσεις; `Η, αν θέλετε, ποιος είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, ποια η εναλλακτική λύση εξουσίας; Αν αυτά τα πράγματα δεν αρχίσουν να απασχολούν τους εργαζόμενους – κι εμείς εκεί θέλουμε να συμβάλουμε – αν δεν υπάρξει ιδεολογική πάλη και μέσα στο μαζικό κίνημα που να ωθεί περισσότερους στην δράση, να ανεβάζει την ευθύνη και να συσπειρώνει, αν όλα αυτά δεν γίνουν, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν και το κίνημα θα βρεθεί στο κατώτατο σημείο της αντίστασης σε συνθήκες κρίσης.

Είμαστε παρόλα αυτά αισιόδοξοι. Γιατί ακριβώς θεωρούμε ότι την περίοδο που διανύουμε αρχίζει και μετακινείται το πεδίο της συζήτησης από το τι είναι ρεαλιστικό και τι δεν είναι, από το τι μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός, τι γίνεται με τον σοσιαλισμό και βεβαίως η απάντηση δεν είναι αυτή που έδωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», πρόκειται για τη μεγάλη νόθευση ενός συνθήματος που χρησιμοποίησαν μεγάλοι επαναστάτες και κόμματα δοκιμασμένα στην εξουσία. Δεν λέω δεν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν, δεν βάζουμε πράσινο ή κόκκινο φως στα συνθήματα, αλλά το θεωρούμε ύβρη και στην ιστορία του κινήματος και πάνω απ’ όλα στα συμφέροντα των εργαζομένων, που υποσκάπτονται και τα υποσκάπτουν συνεχώς μέρα με τη μέρα».

Στον αυριανό «Ρ» οι θεματικές εισηγήσεις

Στη χτεσινή ημερίδα του Κόμματος έγιναν οι εξής θεματικές εισηγήσεις:

«Η εκδήλωση της κρίσης στην ΕΕ και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

«Η κρίση, τα αίτιά της και η ελληνική οικονομία», Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

«Η όξυνση της ταξικής πάλης και ο αστικός σχεδιασμός για την αντιμετώπισή της», Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Ο ρόλος των κοινοτικών κονδυλίων στην περίοδο της κρίσης», Χρύσα Κακουλίδου, επικεφαλής της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ.

«Κριτική των θέσεων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την οικονομική κρίση», Γρηγόρης Λιονής, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Χάνουν όλοι στη φάση της κρίσης;», Θανάσης Αργυρίου, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Η συμμαχία της BRIC και η δυναμική της στις διεθνείς αγορές», Ηλίας Τσιμπουκάκης, συνεργάτης του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Ρεπορτάζ από τις παρεμβάσεις αυτές θα δημοσιευτεί στο αυριανό φύλλο του «Ρ».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

Ο λαός να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συζήτηση στη Βουλή για τα προβλήματα της νεολαίας

Αποστόλης Πλατανιάς

«Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της εκάστοτε κυβέρνησης στην Ελλάδα, που έχει αντιλαϊκή πολιτική. Συνείδηση. Εάν δεν αποκτήσει αυτή τη συνείδηση, δε θα μπορέσει να παλέψει. Και συμμόρφωση και αντίθεση δε γίνεται». Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, στη προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση για τα προβλήματα της νεολαίας, συζήτηση που προκάλεσε το ΚΚΕ. Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.Νιώθουμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε ότι η θέση μας και η στάση μας στα διάφορα προβλήματα – και απέναντι στα προβλήματα της νεολαίας – δεν καθορίζεται με προεκλογικά κριτήρια. Η προεκλογική περίοδος απαιτεί, βεβαίως, ειδικές μορφές δραστηριότητας, περισσότερη συνθηματοποίηση της πολιτικής. Αυτά που υποστηρίζουμε σήμερα γενικά για τον εργαζόμενο λαό και για τη νεολαία ειδικότερα, τα είπαμε και χτες και προχτές και προ κρίσης. Γιατί τα προβλήματα δεν προκλήθηκαν με την οικονομική κρίση. Τώρα έχει μπει ένα παραβάν στο χτες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, στο χτες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Είμαστε υποχρεωμένοι ως κόμμα της αντιπολίτευσης να συμβάλουμε ή να καταθέσουμε προτάσεις για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την κρίση; Βεβαίως. Και δεν είναι θέμα της Βουλής. Είμαστε υποχρεωμένοι μπροστά στο λαό, μέσα στο μαζικό κίνημα να το κάνουμε. Ομως – και αυτό βεβαίως είναι ολοφάνερο – σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε – και δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα – ούτε σε ένα άρθρο, ούτε σε μία τροποποίηση, αν θέλετε, νόμου που έχει στόχο να διασφαλίζει την κερδοφορία, που πάνω στην κερδοφορία υπάρχει και η κερδοσκοπία. Να προβάλουμε μέτρα – και θα πούμε ορισμένα εδώ ειδικά για τη νεολαία, που αντιμετωπίζουν – δε λύνουν, αμβλύνουν – τις συνέπειες της κρίσης πάνω στον εργαζόμενο λαό και στη νέα γενιά, αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε, όχι για λόγους τυπικά συμμετοχής μας στο Κοινοβούλιο, αλλά γιατί το αντιμετωπίζουμε από θέση αρχής.

Ξεκαθαρίζουμε και ένα άλλο πράγμα. Πιστεύουμε στη νεολαία και στο νεολαιίστικο κίνημα. Ουδέποτε μέχρι τώρα την κολακέψαμε και ούτε θα το κάνουμε. Το ίδιο κάνουμε, αν θέλετε, και απέναντι στην εργατική τάξη και στο εργατικό κίνημα. Αυτά να τα ξεκαθαρίσουμε.Με την ευκαιρία, δε θυμηθήκαμε παραμονές των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών την ΕΦΕΕ. Ακούω τώρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που φωνάζουν ότι δεν υπάρχει ΕΦΕΕ. Δεν το θυμηθήκαμε φέτος, το θυμηθήκαμε και πέρυσι – και εννοώ εδώ τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας που είναι φοιτητές και σπουδαστές – το θυμηθήκαμε και το 2008, το θυμήθηκαν και το 2007 και το 2006 και το 2005, όταν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της παράταξης της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας πήγαιναν για να πάρουν μέρος στα πανσπουδαστικά συνέδρια και κανείς άλλος δεν υπήρξε. Και τώρα η ΕΦΕΕ πάει να γίνει φετίχ. Πρέπει να συγκροτηθεί ΕΦΕΕ. Εχει ορισθεί με πρόταση επίσης των μελών της Κομμουνιστικής Νεολαίας που συμμετέχουν η μέρα του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Ιδωμεν τι θα γίνει και αν τελικά θα γίνει το συνέδριο και αν θα λήξει το συνέδριο, διότι πάλι τα κουκιά θα μετράνε και πόσο κοντά είναι οι εθνικές εκλογές.

Πολιτικοί οι λόγοι ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ

Ας αφήσουμε αυτό το θέμα. Ο πρωθυπουργός ανέφερε πολλά για τη μεγάλη σημασία της ένταξης στην τότε ΕΟΚ, σήμερα Ευρωπαϊκή Ενωση, κλπ. Είναι γνωστές οι θέσεις μας και είναι γνωστό γιατί εντάχθηκε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Και μάλιστα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το είπε καθαρά. Πριν απ’ όλα και κυρίως είναι πολιτικοί λόγοι, για την πολιτική στήριξη του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας και της κυρίαρχης τάξης, ούτως ώστε να μπορέσει να παίξει ένα ρόλο βεβαίως στο πεδίο της οικονομίας κατ’ αρχήν στην περιοχή και, δεύτερον, για να θωρακιστεί το αστικό πολιτικό σύστημα – και θωρακίστηκε – απέναντι σε ένα κίνημα λαϊκό, το οποίο βεβαίως δεν ήταν σε δυσθεώρητα ύψη, αλλά ωστόσο είχε σημαντικές παρακαταθήκες, αντιδικτατορική πάλη και, αν θέλετε, είχε παρακαταθήκες μάλιστα – λέω για την περίοδο του 1981 και πριν – και από την τότε θετική στάση του ΠΑΣΟΚ στα λαϊκά προβλήματα.

*

Βεβαίως, εδώ πρέπει να πούμε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ αποτέλεσε συνειδητά για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και εξ αντικειμένου τον παράγοντα της εγκατάλειψης μίας σειράς συνθημάτων και της συντηρητικοποίησης. Και λέμε, ευτυχώς για το ΚΚΕ που κράτησε και την περίοδο του ’61 και την περίοδο του ’81 αυτή τη σταθερή στάση, γιατί τα πράγματα θα ήταν ακόμα χειρότερα για το κίνημα. Δε θα απαντήσω τώρα σε γενικά πράγματα. Επειδή ο πρωθυπουργός είπε ότι γενικά ωφελήθηκε ο ελληνικός λαός και η νεολαία από τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα σταθώ σε ορισμένους αριθμούς οι οποίοι έχουν διαμορφωθεί διαχρονικά προ κρίσης – στατιστικά στοιχεία, παρότι δε μου αρέσει πάρα πολύ η στατιστική – και θα πω ότι ούτε το καλό ποσοστό ούτε το αρνητικό ποσοστό έρχεται μέσα σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια, ακόμα και στην τετραετία μίας κυβέρνησης.Οι αριθμοί στην Ελλάδα – βέβαια εξειδικεύονται ποσοστά που έχουν σχέση με τη νεολαία – είναι ανάλογοι και με την εργατική λαϊκή οικογένεια που ανήκει, γιατί για μας η νεολαία δεν είναι κάτι ομοιόμορφο. Η ομοιομορφία προκύπτει από τα ηλικιακά χαρακτηριστικά, από την εκρηκτική ενεργητικότητα που έχει, από την ευκολία προσαρμογής στο καινούριο. Και δεν είναι τυχαίο πόσο εύκολα προσαρμόζονται μικρά παιδιά στις νέες τεχνολογίες. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το ταξικό στοιχείο, την κοινωνική ένταξη της νεολαίας, πού ανήκει, εάν είναι παιδί της εργατικής τάξης, εάν είναι παιδί μικροαστικών λαϊκών στρωμάτων, εάν είναι παιδί ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, της αστικής τάξης, υψηλόμισθων, χαμηλόμισθων, αυτά δεν μπορούν να αναιρεθούν και να ισοπεδωθούν με τα ηλικιακά χαρακτηριστικά που υπάρχουν και τα οποία οδηγούν σε μία εμφάνιση ομοιομορφίας που όμως είναι πολύ σχετική.

Ολέθριες οι συνέπειες για τη νεολαία

Οι συνέπειες, τώρα, από τη διακυβέρνηση στη χώρα και τη διασύνδεση και την απόλυτη διαπλοκή αυτής της διακυβέρνησης με την πορεία προσαρμογής και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην κατά φάσεις εξέλιξη της ΕΟΚ: Το κόστος από τη μη ικανοποίηση των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών, που πληρώνει η λαϊκή οικογένεια, είναι 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2008 και αυτά δεν έγιναν το 2008, αλλά υπάρχει μία ανοδική πορεία. Είναι πολύ φυσικό όταν συνεχίζεται αμείωτη η ίδια πολιτική και η κυβέρνηση εάν αλλάξει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να είναι το 2011 – 2012, θα είναι χειρότερα, όχι γιατί κατ’ ανάγκη το ένα κόμμα είναι χειρότερο από το άλλο, αλλά γιατί η συνέχεια μίας πολιτικής προκαλεί όξυνση στην «καλύτερη» περίπτωση, γιατί μπορεί να προκαλέσει και πολύ χειρότερα.Η ιδιωτική δαπάνη για ξένες γλώσσες είναι 431 εκατομμύρια ευρώ. Η δαπάνη για φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι 567 εκατομμύρια ευρώ. Η δαπάνη για ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές, ιδιωτικά ΙΕΚ είναι 129 εκατομμύρια ευρώ. Κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το δημοτικό σχολείο 8.000 παιδιά, τέσσερις στους δέκα Ελληνες, μιλάω για όλες τις ηλικίες. Και μη μου πείτε σιγά τον αριθμό, γιατί είναι τάση ανησυχητική. Το 14% των νέων εγκαταλείπει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 60% των σπουδαστών στα ΤΕΙ εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους. Το αντίστοιχο ποσοστό για τους φοιτητές πανεπιστημίων φτάνει μέχρι και το 45%. Περίπου 1 στους 2 σπουδαστές των ΤΕΙ εγκαταλείπει τις σπουδές του, εξ ου κι αυτό που λέμε «οι φοιτητές που γέρασαν». Δεν είναι οι φοιτητές που πέρασαν τα χρόνια; Εχει ψαχτεί γιατί σταματούν τις σπουδές; Δεν είναι όλοι ότι αποχωρούν από χούι.

EUROKINISSI

Εχουν γενικευτεί όλες οι εργασιακές σχέσεις. Μόνο στους χώρους της εκπαίδευσης έχουμε περίπου το 20% των εκπαιδευτικών που απασχολούνται ως ωρομίσθιοι και αναπληρωτές, το 30% των καθηγητών στα πανεπιστήμια είναι συμβασιούχοι, ενώ το 77% είναι στα ΤΕΙ.Αυτό είναι το συλλογικό όφελος από την πολιτική η οποία ακολουθήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, η οποία ήταν εναρμονισμένη με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και μη μου πείτε τώρα ότι είχαμε ανίκανες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, ή ότι είχαμε κακούς πρωθυπουργούς και αυτή είναι η εξήγηση!

Ας πάμε τώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ας πούμε ότι εδώ έχουμε την κακή Ελλάδα με τους κακούς πολιτικούς. Κακοί δεν είναι οι πολιτικοί. Με συνέπεια εφαρμόζουν τις επιλογές που έχουν αποφασίσει να εφαρμόσουν. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση λοιπόν το 1/5 των παιδιών δεν έχουν βασικές ικανότητες ανάγνωσης, γραφής και αριθμητικής. Αυτά είναι στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ενα στα επτά νεαρά άτομα ηλικίας 18 έως 24 ετών, δηλαδή 6 εκατομμύρια νέοι δεν έχουν προχωρήσει πέρα από την υποχρεωτική εκπαίδευση, και αυτά τον 21ο αιώνα. Αν είναι δυνατόν να αρκεί η υποχρεωτική εκπαίδευση με όλα τα κουσούρια που έχει!

Το ποσοστό αυτών που εγκαταλείπουν πρόωρα το σχολείο πριν ολοκληρώσουν την κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση κυμαίνεται στο 14,8%. Βεβαίως από χώρα σε χώρα διαφέρει, αλλά αυτά είναι τα ποσοστά. Ούτε ένας στους τρεις νέους 25 έως 34 ετών με μειονεκτική κοινωνικοοικονομική προέλευση – αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται – δεν ολοκληρώνει την ανώτατη εκπαίδευση. Ας αφήσουμε το πόσοι μπαίνουν ελεύθερα τάχα στα πανεπιστήμια. Περισσότεροι από ένας στους τρεις νέους Ευρωπαίους από 15 έως 24 ετών δεν είναι ενταγμένοι ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία, ούτε στην κατάρτιση. Το ποσοστό ανεργίας των νέων από 15 έως 24 χρόνων το 2007 ήταν 15,3% και το 2008 15,4% που είναι σχεδόν το διπλάσιο του αντίστοιχου του συνολικού εργαζόμενου πληθυσμού. Δεκαεννιά εκατομμύρια παιδιά έως 17 χρόνων και το 20% των νέων ανθρώπων από 18 έως 24 χρόνων βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, δηλαδή δεν είναι φτωχοί ακόμα.

Τα κοινωνικά ταμεία, που λέει η κυβέρνηση και που υποστηρίζουν και το ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα, για μας είναι ύβρις απέναντι στη νεολαία και στο λαό και δεν τα εντάσσουμε στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης. Το 18% των νέων από 18 έως 24 ετών αμείβεται με λιγότερο από το μισό του μέσου εισοδήματος της χώρας όπου ζει.

Τι συζητάμε λοιπόν; Σε τι δηλαδή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έπεσε έξω; Ο πρωθυπουργός προφανώς χρησιμοποίησε αυτή τη θέση και για το ΚΚΕ. Γιατί δηλαδή η καταγγελία αυτών των στοιχείων συνιστά δογματισμό; Δε μας νοιάζει. Πείτε μας όπως θέλετε, είναι πολιτική ορολογία και ο δογματισμός, δε μας ενοχλεί, αλλά πώς επιβεβαιώνεται; Δεν είναι ούτε αντικομμουνισμός αυτό, ούτε τίποτα. Πώς επιβεβαιώνεται; Τα στοιχεία δείχνουν αυτό το πράγμα και μιλάμε εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια για την Ευρώπη και για την Ελλάδα δεκαοκτώ χρόνια.

Η νεολαία μπορεί να ζήσει καλύτερα

Εμείς ξεκινάμε από την εξής θέση: Η ελληνική νεολαία, ως αναπόσπαστο βεβαίως κομμάτι του εργαζόμενου λαού, μπορούσε και μπορεί να ζήσει καλύτερα. Τι εννοούμε εμείς σήμερα, με τα σημερινά δεδομένα; Να έχουν δουλειά όλοι οι νέοι άνθρωποι είτε τελειώσουν το λύκειο, είτε τελειώσουν την επαγγελματική εκπαίδευση ή το πανεπιστήμιο. Είναι εξασφαλισμένο αυτό; Οχι. Οι ευκαιρίες είναι πολύ λιγότερες από τη ζήτηση των θέσεων εργασίας σε μία χώρα που έχουμε και υπογεννητικότητα.

Δεύτερον: Λαμβάνοντας υπόψη την άνοδο της παραγωγικότητας και αν η παραγωγικότητα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη – που δεν είναι έτσι – αλλά στις άλλες χώρες είναι πιο μεγάλη, αυτό που λέμε η πενθήμερη δουλειά, 35 ώρες τη βδομάδα, το 7ωρο, αυτά είναι εξασφαλισμένα στις χώρες με υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας που είναι και παγκόσμιες δυνάμεις; Οχι. Αυτό το αίτημα είναι ουτοπικό και υπερβολικό επειδή κάτι δεν έχει αποδοθεί ως δικαίωμα στη νεολαία; Το να το ζητάς είναι ουτοπία, είναι δογματισμός, είναι οπισθοδρόμηση, είναι συντηρητισμός; Κάτι τέτοια ακούμε.

Λέμε για διακοπές για όλη τη νεολαία, για στέγη για τα νέα ζευγάρια. Καλά, με τα δάνεια ξέρουμε τι μπορεί να γίνει και ακούμε τώρα στις διαφημίσεις ότι έπεσε στο 1% το επιτόκιο για τα στεγαστικά δάνεια. Μα, μπορεί σήμερα ο νέος ή η νέα που ανήκει κοινωνικά στην εργατική τάξη – και μάλιστα στο μεγαλύτερο μέρος της χαμηλόμισθης εργατικής τάξης – να πληρώνει το βασικό; Μπορεί να πληρώνει 300 και 400 ευρώ; Εγώ σας λέω ότι και άτοκο να είναι, μπορεί να δίνει 300 ευρώ τη δόση όταν παίρνει 700 ευρώ το μήνα; Αυτό λοιπόν που λέμε εμείς λαϊκή στέγη με κοινωνικά κριτήρια είναι οπισθοδρομικό, είναι δογματικό, είναι συντηρητικό;

Οταν λέμε, παραδείγματος χάριν, ότι σήμερα μέχρι τα 18 χρόνια το παιδί πρέπει να βρίσκεται στο θρανίο και να είναι δωδεκάχρονη η υποχρεωτική εκπαίδευση, αυτό θα πει εκσυγχρονισμός. Το να μη χρειάζεται το παιδί να δουλεύει όταν σπουδάζει και μέχρι να τελειώσει το πανεπιστήμιο, αυτό πια σημαίνει ένα ολόκληρο πλέγμα μέτρων τα οποία δεν έχουν αποδοθεί ούτε χτες, ούτε προχτές. Αυτό είναι παρωχημένο σήμερα; Δεν είναι για τον 21ο αιώνα; Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχουν δυνατότητες γι’ αυτό. Υπάρχουν δυνατότητες και οικονομικές και επιστημονικές.

Και πού πάμε τώρα; Και γιατί δε γίνονται αυτά; Θα το πούμε με μια λέξη. Μπορεί κανείς σε τελευταία ανάλυση να πει ότι είναι αυτό το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο έχει το πλεονέκτημα να αυξάνει τις ανάγκες των ανθρώπων ταχύτατα – αυτή είναι και η προσφορά του – και ταυτόχρονα να υπονομεύει την υλοποίησή τους. Και τα πάντα καθορίζονται από την κερδοφορία.

Και να σας πω κάτι; Ορισμένες απ’ αυτές τις κατακτήσεις, οι περισσότερες απ’ αυτές που ανέφερα τώρα, στο σοσιαλισμό υπήρχαν, παρά τα λάθη που έγιναν από ένα σημείο και μετά. Υπήρχαν. Η επτάωρη δουλειά, οι δωρεάν διακοπές και η εξάλειψη της ανεργίας. Βεβαίως, ακούμε και το εξής: «τα είχαν όλα αυτά αλλά δεν είχαν ελευθερία»… Για να δούμε, δεν ξέρω, αν η βάση των ελευθεριών δεν είναι η εξασφάλιση της δουλειάς και μιας ζωής με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, τότε πια είναι; Και η ασφάλεια, όχι η ανασφάλεια του αύριο. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα. Σήμερα και 1.500 ευρώ να έχει κάποιος μισθό, δεν είναι βέβαιος για το τι θα κάνει αύριο. Αλλά δεν είχαν, λέει, «ελευθερίες». Δεν είναι η ώρα να το συζητήσουμε αυτό. Αλλά για μας αυτή είναι η βάση της ελευθερίας, χωρίς να σημαίνει ότι καθορίζεται μόνο από το εισόδημα, τις διακοπές και τη στέγη…

Κύριε πρωθυπουργέ, ήσασταν στην Πράγα, στη Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τι «αποφασίστηκε» για την αντιμετώπιση των συνεπειών της ανεργίας; Εδώ μέσα είναι και νέοι. Και οι νέοι αναζητούν σήμερα δουλειά. Η διατήρηση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων σε θέσεις εργασίας με την προσωρινή προσαρμογή των ωρών εργασίας και σε συνδυασμό με επανεκπαίδευση και χρηματοδοτική υποστήριξη από το δημόσιο ταμείο. Η εκ περιτροπής εργασία. Στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί επί ΠΑΣΟΚ το 1998. Απλώς τώρα απαντάνε με το ίδιο μέτρο που λεγόταν το 1998, που δεν υπήρχε οικονομική κρίση, στην Ευρώπη τουλάχιστον. Μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους της εργασίας. Και πολύ σωστά σημειώθηκε σε συζητήσεις που έγιναν σε τηλεοπτικούς σταθμούς: εδώ χτυπιέται ακόμα περισσότερο η κοινωνική ασφάλιση.

Ξέρετε τι άκουσα χθες; Ο ΟΠΑΔ, ο Οργανισμός Περίθαλψης Δημοσίου, αφαιρεί ογδόντα τρεις (83) εξετάσεις και φάρμακα, κατηγορίες, τα οποία θα πληρώνουν οι ασθενείς. Η μια από τις 83 που αναφέρθηκαν, γιατί πολλές δεν τις κατάλαβα καθόλου, είναι η εξής: το τακτικό σπινθηρογράφημα που πρέπει να κάνει ένας ασθενής – εδώ οι άντρες δώστε προσοχή – που έχει καρκίνο προστάτη. Γιατί ξέρουμε ότι ο κίνδυνος μετάστασης είναι στα οστά. Και μιλάμε για καθολικό σπινθηρογράφημα. Και εξαιρείται! Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι είναι οι άλλες εξετάσεις που εξαιρούνται και ενώ ζούμε ήδη σε καθεστώς όπου μια σειρά εξετάσεων σε μακροχρόνια πάσχοντες ανθρώπους ή άλλες ειδικές περιπτώσεις, με τη σημερινή κατάσταση δεν εξασφαλίζονται. Ποια ασφάλεια έχει η νεολαία; Θα μου πεις, ο νέος των 20 χρονών, ξέρω, δεν σκέφτεται τον προστάτη. Αλλά για πόσο θα είναι νέος; Δε θα φτιάξει οικογένεια; Δε θα έχει παιδί; Δε θα έχει προβλήματα η οικογένεια;

Με βάση λοιπόν αυτά, τι κάνει το ΚΚΕ; Βεβαίως έχουμε αυτό που λέμε μια πολιτική απειθαρχίας, ανυπακοής. Είναι πολιτική θέση αυτή. Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της εκάστοτε κυβέρνησης, βέβαια, στην Ελλάδα που έχει αντιλαϊκή πολιτική. Συνείδηση. Εάν δεν αποκτήσει αυτή τη συνείδηση, δεν θα μπορέσει να παλέψει. Και συμμόρφωση και αντίθεση δεν γίνεται.

Να αμφισβητηθεί η πολιτική εξουσία των μονοπωλίων

Και δεύτερον, να το πούμε καθαρά, ή θα αμφισβητηθεί η ίδια η πολιτική εξουσία των μονοπωλίων ή δεν υπάρχει λύση. Μπορείς να αποτρέψεις τα χειρότερα, να αποσπάς, να κατακτάς; Μπορείς. Ποτέ εμείς δε βάλαμε όρια και τείχη στην ταξική πάλη. Σήμερα πρέπει να μιλάμε όσο γίνεται και για ιδεολογική χειραφέτηση των εργαζομένων από ορισμένα ιδεολογήματα. Οχι απλώς πολιτική χειραφέτηση από τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά και ιδεολογική χειραφέτηση, γενικότερα, από κρίσιμα ζητήματα. Βεβαίως, χρειάζεται σε βασικά ζητήματα ιδεολογικά χειραφετημένο εργατικό κίνημα, συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους στη φτωχή αγροτιά, σύνδεση βεβαίως με τα κινήματα της νεολαίας των γυναικών κλπ. και τελικά αμφισβήτηση των δυο γραμμών διαχείρισης, της φιλελεύθερης και της σοσιαλδημοκρατικής, που δεν ήταν καθαρές. Και τα φιλελεύθερα κόμματα σε όλη την Ευρώπη είχαν σοσιαλδημοκρατική διαχείριση και η σοσιαλδημοκρατία είχε φιλελεύθερη.

Παρ’ όλα αυτά δε μένουμε με σταυρωμένα χέρια. Βεβαίως θα υποστηρίξουμε αμυντικά αιτήματα και βεβαίως να ξεκαθαρίσω τι αμυντικά αιτήματα είναι. Είναι αμυντικά αιτήματα που προϋποθέτουν και απαιτούν πλήγματα στα κέρδη των μονοπωλίων, να αφαιρεθούν, να τους δυσκολέψεις σ’ αυτήν την υπερκερδοφορία. Να πω εδώ ένα παράδειγμα: Αντιστρατευόμαστε όταν τα επιδόματα ανεργίας τα παίρνει ο εργοδότης. Αυτό το φαύλο κύκλο τον ξέρουμε. Αυτή τη συγκυρία, την περιοδική απασχόληση την εκμεταλλεύεται ο εργοδότης και βγάζει διπλάσια και τριπλάσια. Δεν θέλουμε επιδοτούμενους άνεργους, αλλά η κατάσταση μας αναγκάζει να ανεβάσουμε τα αιτήματά μας στην επιδότηση της ανεργίας, δηλαδή στο 80% του βασικού μισθού – βεβαίως, εμείς παλεύουμε για την αύξηση του βασικού μισθού – και χωρίς καμιά προϋπόθεση, από την πρώτη ημέρα της ανεργίας, από τη στιγμή που σε απολύει. Να υπάρχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και βιβλιάριο ασθενείας σε όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Είναι άνεργος, δεν είναι εθελοντής άνεργος. Να υπάρχει επιδότηση ενοικίου. Πάγωμα του δανείου στη διάρκεια της ανεργίας. Να ασφαλίζονται οι ημέρες ανεργίας. Τώρα, μια ώρα την εβδομάδα αν δουλεύεις, θεωρείται κανονική εργασία! Κανένας νέος έως τα δεκαοκτώ του χρόνια έξω από το δημόσιο σχολείο. Και εδώ πρέπει να υπάρξουν μέτρα αντιμετώπισης της σχολικής διαρροής με ενίσχυση της λαϊκής οικογένειας.

Μέχρι την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος εμείς διεκδικούμε μέτρα για τους εργαζόμενους μαθητές και φοιτητές – σπουδαστές, εξάωρη εργασία με πληρωμή ως οκτάωρο, άδεια με αποδοχές την περίοδο των εξετάσεων και ειδικότερα υπάρχουν μέτρα που πρέπει να παρθούν για τους νυχτερινούς μαθητές, όπου πρέπει να αναδιοργανωθεί η νυκτερινή σχολική εκπαίδευση. Δεν είμαστε υπέρ του να δουλεύουν την ημέρα και να πηγαίνουν στο σχολείο το βράδυ. Αλλά όσο υπάρχει αυτό, ανεξαρτήτως τι λέει το ΚΚΕ ή τι λέει το κίνημα ή τι λέει το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα, αυτά τα μέτρα πρέπει να παρθούν.

Και με την ευκαιρία υπάρχει ένα ολόκληρο ζήτημα, αυτό που λέμε οι νέοι που χρειάζονται να κάνουν πρακτική άσκηση έξω από το χώρο του σχολείου, γιατί κατ’ αρχήν η πρακτική άσκηση πρέπει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο του σχολείου και τους στέλνουν στη γνωστή εργοδοσία. Κατ’ αρχήν πρέπει να πληρώνονται και να ασφαλίζονται κανονικά. Θα πρέπει να υπάρχει Οργανισμός του Υπουργείου που να ελέγχει και δεν πρέπει αυτοί οι σπουδαστές να αξιοποιούνται σε άσχετες δουλειές από την ειδικότητά τους. Είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα, γιατί στην Πράγα αποφασίστηκε το εξής πράγμα. Να αυξηθούν αυτοί που εργάζονται ως μαθητευόμενοι. Αυτό είναι ένα από τα μέτρα που αποφάσισε χτες η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Καταλαβαίνετε, δηλαδή, τι έχει να γίνει. Οι μαθητευόμενοι θα πηγαίνουν στα υπόγεια των ξενοδοχείων, θα καθαρίζουν τα ξενοδοχεία, ενώ υποτίθεται ότι θα πηγαίνουν για σεφ… Φυσικά, εμείς αναφορικά με αυτό έχουμε καταθέσει πολλές φορές τις θέσεις μας, φυσικά για σταθερή δουλειά, τριανταπεντάωρη και τέτοια πράγματα, όπως και σε ζητήματα που έχουν σχέση με την ενιαία δωρεάν λαϊκή Παιδεία. Βεβαίως, δημόσια. Ομως, το «δημόσιο» δεν μας λέει τίποτε, διότι υπάρχει δημόσια που την πληρώνει χρόνια η λαϊκή οικογένεια.

Να καταργηθούν οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Διεκδικούμε την κατάργηση των αντιεκπαιδευτικών νόμων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που μετατρέπουν πια ακόμα και τα Πανεπιστήμια σε παραγωγή εργατικού δυναμικού, το οποίο χρησιμοποιείται, βεβαίως, είτε για φτηνή εργατική δουλειά είτε για μειωμένης οικονομικής απόδοσης.

Υποστηρίζουμε την κατάργηση των κατευθύνσεων της Μπολόνια, την κατάργηση της αξιολόγησης, που στόχο έχει την κατηγοριοποίηση των Πανεπιστημίων, τη διαμόρφωση μιας αληθινά ενιαίας ανώτατης εκπαίδευσης με ισότιμα Ιδρύματα. Ποτέ δεν ήταν ισότιμα ιδρύματα. Τώρα πια, όμως, πάμε κυριολεκτικά για ταξική κατηγοριοποίηση των ιδρυμάτων. Χθες μια εφημερίδα ανέφερε – δεν θυμάμαι ποια – ότι είναι εντελώς υποβαθμισμένα τα περιφερειακά Πανεπιστήμια. Είναι υποβαθμισμένα επειδή είναι περιφερειακά; Οχι. Είναι υποβαθμισμένα, διότι ακριβώς εκεί ωθείται το νεανικό, ας πούμε, δυναμικό, που ανήκει στην εργατική τάξη, σε φτωχά λαϊκά στρώματα, και το οποίο δεν είχε τη δυνατότητα με τα πολλά φροντιστήρια και τα εξωσχολικά να αποκτήσει ίσες ευκαιρίες. Για εμάς, όμως, αυτό δεν είναι μέσο για ενιαίες ευκαιρίες.

Είμαστε αντίθετοι στον ανταγωνισμό των Πανεπιστημίων. Εκεί πάμε με την αξιολόγηση. Τα Πανεπιστήμια πρέπει να συνεργάζονται. Σε τελευταία ανάλυση, είναι ο ενιαίος επιστημονικός χώρος.

Διεκδικούμε τον αναπροσανατολισμό της έρευνας. Σήμερα πια τα Πανεπιστήμια, έχουν κυριολεκτικά μετατραπεί σε μαγαζάκια των επιχειρηματιών. Πάντα ήταν συνδεδεμένα ορισμένα Πανεπιστήμια. Τώρα πάνε να διασυνδεθούν όλα. Αυτό έχει τραγικές συνέπειες – και για πολλά χρόνια πριν – στην έρευνα. Ζητάμε, λοιπόν, τον αναπροσανατολισμό της έρευνας, ώστε να υπηρετεί τη βασική έρευνα, που έχει σχέση με τις λαϊκές ανάγκες και να υπάρχει γενναία χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, ώστε να καλύπτονται με επάρκεια όλοι οι τομείς.

Μέτρα, παραδείγματος χάρη, για την αγροτική νεολαία, για τους νέους, που είπε ο πρωθυπουργός, για την επιχειρηματικότητα, μπορούν να παρθούν όταν η γενική πορεία είναι το ξεκλήρισμα, είναι η αντιαγροτική πολιτική; Με την ευκαιρία να πούμε για την πολιτική ενίσχυση της επιχειρηματικότητας της αγροτικής νεολαίας. Ποιοι μπορούσαν να πάρουν, να αξιοποιήσουν τα δάνεια, γιατί δάνεια ήταν… Αυτοί που είχαν μεγάλη ιδιοκτησία, πάνω από το μέσο όρο της αγροτικής ιδιοκτησίας. Αυτοί που είναι στο μέσο όρο και κάτω, δεν μπορούν να επωφεληθούν απ’ αυτά τα δάνεια, γιατί δεν μπορούν να μπουν στον ανταγωνισμό. Εδώ πια έχουμε συγκέντρωση της γης και της ιδιοκτησίας σε λίγα χέρια.

Το ίδιο ισχύει και για τα δάνεια στις μικρομεσαίες, όπως λένε, επιχειρήσεις. Ακούμε ότι από αυτό το πακέτο των 28 δισεκατομμυρίων, δόθηκαν 22.000 σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σε ποιες; Πρέπει να έχουν τρία χρόνια κερδοφορία και να τρέχει η κερδοφορία και τον τέταρτο χρόνο. Χαίρω πολύ. Αυτοί, όμως, που έχουν ζημιά και κινδυνεύουν; Πού πάει;

Για να δούμε, πού δουλεύουν οι νέοι; Σε ποιους κλάδους; Νέοι και νέες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι νέες, παρά το γεγονός ότι ας πούμε ιδεολογικά έχουν χειραφετηθεί από παλιές συντηρητικές απόψεις, αυτές αναπαράγονται μόλις κάνουν οικογένεια. Πού δουλεύουν οι νέοι; Στον τουρισμό, στο εμπόριο, στον επισιτισμό, στα ταχυφαγεία και σε ορισμένους νέους κλάδους που έχουν σχέση με τις τηλεπικοινωνίες. Εδώ όταν δουλεύουν με stage, με 500, 300 και 700 ευρώ, όταν κρέμεται κάθε μέρα πάνω από το κεφάλι τους η απόλυση, αυτοί θα πάνε να πάρουν δάνειο για να κάνουν μία επιχείρηση;

Στα ταχυφαγεία κατ’ εξοχήν ήταν οι μικροί επιχειρηματίες, η οικογενειακή επιχείρηση. Σήμερα μία σειρά από ταχυφαγεία έχουν ενταχθεί μέσα σε ένα κλάδο μονοπωλιακό. Ποια πολιτική επιχειρηματικότητας μπορείς να ακολουθήσεις γι’ αυτούς που με τα μηχανάκια μεταφέρουν τις πίτσες; Θα τους δώσεις χρήματα να κάνουν τι είδους επιχείρηση; Επομένως, πρέπει να στηριχθεί ο άνεργος. Τι να κάνουμε δηλαδή;

Μπροστά ή πίσω;

Ολοκληρώνοντας: Εχουμε καταθέσει εκατό χιλιάδες φορές θέσεις συγκεκριμένες. Θα δώσουμε τώρα θεματικές συνεντεύξεις μπροστά στις ευρωεκλογές. Το ζήτημα είναι το εξής: Δεν είναι ότι δεν ξέρετε τις προτάσεις μας ή ότι δεν έχουμε προτάσεις. Το ζήτημα δεν είναι αν έχει προτάσεις κάποιος. Το ζήτημα είναι πού τις εντάσσει.

Εμείς, λοιπόν, ξεκαθαρίζουμε για μία ακόμη φορά: Αυτό που λέμε, ή με το λαό ή με τα μονοπώλια, ακόμα περισσότερο μπαίνει σε συνθήκες κρίσης. Σε συνθήκες κρίσης πρέπει να ανέβει η επιθετικότητα του κινήματος, γιατί σε συνθήκες κρίσης ωριμάζουν ανατρεπτικές αλλαγές – ωριμάζουν δε σημαίνει ότι μπορούν εύκολα να γίνουν – και όχι σε συνθήκες κρίσης να υπάρχει υποχώρηση, σε μια περίοδο που έχουν αφαιρεθεί σε όλη την Ευρώπη σημαντικές κατακτήσεις που υπήρχαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτό έχει και νόημα να συζητά κανείς και για την ψήφο στις ευρωεκλογές ή στις εθνικές εκλογές. Αυτό είναι το κυριότερο.

Μπροστά ή πίσω; Με μια πολιτική αντιμονοπωλιακή, εάν θέλετε, αντικαπιταλιστική ή με μια πολιτική διαχείρισης, σοσιαλδημοκρατική ή φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατικοανανεωτική; Θα απαντήσει ο λαός αυτό που τελικά θα αποφασίσει να απαντήσει και εμείς θα συνεχίσουμε.

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, νεολαία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο λαός να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ


Υπάρχει άλλος δρόμος για τους λαούς, η προοπτική μιας Ευρώπης της ισότιμης συνεργασίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού

Είκοσι ένα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα καλούν τους εργαζόμενους, στις ευρωεκλογές, να αποδυναμώσουν τις δυνάμεις που στηρίζουν την ΕΕ, δίνοντας δύναμη στη δύναμή τους με ψήφο στα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν σε κάθε χώρα, τονίζοντας ότι είναι προς όφελος των εργαζομένων να μεγαλώσει το ρεύμα της λαϊκής αμφισβήτησης της ΕΕ

Motion Team

«Μην περιμένετε λύσεις από την ΕΕ. Είναι επιλογή του κεφαλαίου. Προωθεί μέτρα προς όφελος των μονοπωλίων, είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης. Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις δίχως να αμφισβητηθεί συνολικά το Μάαστριχτ και οι «4 ελευθερίες». Στις ευρωεκλογές μην εμπιστευθείτε τις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν αντιλαϊκές, συντηρητικές πολιτικές». Τα παραπάνω αναφέρονται ανάμεσα σε άλλα στη «Διακήρυξη 21 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από χώρες της ΕΕ», με την οποία καλούν τους λαούς να ψηφίσουν τα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν σε κάθε χώρα. Ολόκληρη η Διακήρυξη έχει ως εξής:Εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, βιοτέχνες,

Μικροί αγρότες, γυναίκες, νέες και νέοι,

Σας απευθυνόμαστε με αφορμή τις ευρωεκλογές του Ιούνη του 2009. Eργάτες και αγρότες, αγωνιστές του φιλειρηνικού, του γυναικείου, του νεολαιίστικου κινήματος, αγωνιστές για τα δημοκρατικά δικαιώματα, τις λαϊκές ελευθερίες, τη διεθνή αλληλεγγύη, αγωνιστές των κινήσεων και κινημάτων ενάντια στις συνθήκες της ΕΕ και το ΝΑΤΟ, μας ενώνει το όραμα μιας κοινωνίας δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως φτώχεια, κοινωνική αδικία και ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Συναντιόμαστε σε αυτή την καμπάνια για μια Ευρώπη της λαϊκής ευημερίας, της ειρήνης, των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, για μια Ευρώπη των λαών, που δεν έχει σχέση με την ΕΕ του κεφαλαίου και του πολέμου.
Από μεγάλη διαδήλωση του Πορτογαλικού ΚΚ στη Λισαβόνα τον Μάρτη του 2008 ενάντια στα αντιδημοκρατικά μέτρα της κυβέρνησης

Μας γνωρίζετε, μπορείτε να μας εμπιστευθείτε. Εχουμε συναντηθεί σε κοινούς αγώνες: Στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις για δουλειά με δικαιώματα, για την υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών, για δημόσια δωρεάν Παιδεία και Υγεία, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την κατοχή σε Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν και Γιουγκοσλαβία. Στους αγώνες για την προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, των δικαιωμάτων των μεταναστών. Σταθήκαμε στο πλευρό των διαδηλώσεων της νεολαίας και των φοιτητών, των κινητοποιήσεων των αγροτών. Αγωνιστήκαμε για τη νίκη του ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα που έγιναν στην Ιρλανδία, στη Γαλλία και την Ολλανδία.Σας λέμε την αλήθεια για την οικονομική κρίση. Η ρίζα της βρίσκεται στη συσσώρευση του πλούτου στους λίγους από τη στυγνή εκμετάλλευση των πολλών, που καταδικάζονται σε φτώχεια, αβεβαιότητα, ανασφάλεια. Μη δεχτείτε να πληρώσετε εσείς την κρίση, δεν είστε υπεύθυνοι γι’ αυτή. Η πραγματική διέξοδος υπέρ των λαών βρίσκεται στην αντιμετώπιση της αιτίας της, που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός και όχι κάποια παραλλαγή της διαχείρισής του. Διεκδικήστε αυτά που σας ανήκουν, την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών σας, έχοντας ως κριτήριο την κοινωνική πρόοδο, και όχι το χτες. Μην περιμένετε λύσεις από την ΕΕ: Είναι μέρος του προβλήματος, έχει λύσεις που εξυπηρετούν μόνο την ολιγαρχία.

Αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση του ΚΚ των Λαών της Ισπανίας το 2008 στην Σαλαμάνκα
Η ΕΕ είναι επιλογή του κεφαλαίου. Προωθεί μέτρα προς όφελος των μονοπωλίων, της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Με τη «Συνθήκη της Λισαβόνας» ενισχύονται τα χαρακτηριστικά της ως ιμπεριαλιστικού, οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού μπλοκ αντίθετου στα συμφέροντα των εργατών και των λαών. Εντείνονται οι εξοπλισμοί, ο αυταρχισμός, η κρατική καταστολή.

Στο όνομα του «εκσυγχρονισμού», της «ανταγωνιστικότητας» και «επιχειρηματικότητας», της «ευελφάλειας» (flexicurity) δυναμώνουν οι επιθέσεις σε εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, υπονομεύονται το δικαίωμα στην απεργία, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες. Επιχειρείται να μειωθούν οι μέρες εργασίας και οι μισθοί στο όνομα της κρίσης προκειμένου να διασφαλιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Η προοπτική που επιφυλάσσεται για τους εργαζόμενους είναι δουλειά δίχως δικαιώματα μέχρι θανάτου. Είναι εφιαλτικό το τοπίο στις εργασιακές σχέσεις, όπου η αύξηση του ημερήσιου χρόνου απασχόλησης και η απόφαση για το 65ωρο συνυπάρχει με ημιαπασχόληση, ανεργία, εργασιακή ανασφάλεια. Είναι αλλεπάλληλα τα πλήγματα σε μισθούς, συντάξεις, με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη διάκριση του χρόνου εργασίας σε ενεργό και ανενεργό, την άνοδο των τιμών, τον πολλαπλασιασμό των εργατικών ατυχημάτων. Με την παράδοση στο μεγάλο κεφάλαιο των συστημάτων Εκπαίδευσης, Υγείας και Πρόνοιας. Τη συρρίκνωση των μικρών και μεσαίων αγροτικών εκμεταλλεύσεων, προς όφελος των μεγαλοαγροτών και των μονοπωλιακών ομίλων. Την αύξηση της κρατικής καταστολής, την άνοδο του αντικομμουνισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας. Πρώτα θύματα της έντασης της εκμετάλλευσης, της αυξανόμενης καταστολής και καταπίεσης είναι οι νέοι, οι γυναίκες, οι μετανάστες εργάτες.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ανέχεται τη σφαγή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Στηρίζει επιθετικά σχέδια ενάντια σε λαούς, ιδιαίτερα της Μεσογείου, της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής. Συμμετέχει στην κούρσα των εξοπλισμών, στην εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας», στην επαναφορά του δόγματος του πρώτου πυρηνικού πλήγματος. Ευθυγραμμίζεται με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Ο μιλιταρισμός είναι δομικό της στοιχείο.

Οι εξελίξεις δικαιώνουν τις δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, του Αμστερνταμ, της Νίκαιας. Που είπαν «όχι» στη Συνθήκη του Σένγκεν και του Προυμ. Χτες δεν ήμασταν μόνοι. Σήμερα είμαστε ακόμα περισσότεροι. Τρεις ολόκληροι λαοί απέρριψαν το «ευρωσύνταγμα», τη Συνθήκη της Λισαβόνας, χιλιάδες εργάτες και νεολαίοι αγωνίζονται σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ. Τα κόμματά μας έχουν σημαντική συμβολή στον αγώνα αυτό. Δεν υποταχθήκαμε στη «μοναδική σκέψη». Συμβάλαμε να κρατιέται ζωντανή η ελπίδα και η προοπτική.

Σήμερα είναι φανερά τα αποτελέσματα των πολιτικών που προώθησε η ΕΕ. Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις δίχως να αμφισβητηθεί συνολικά το Μάαστριχτ και οι «4 ελευθερίες» που κατοχυρώνει για το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι έχουν συσσωρεύσει σημαντική εμπειρία. Στις ευρωεκλογές μην εμπιστευθείτε τις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν αντιλαϊκές, συντηρητικές πολιτικές.

Τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν έχουν σχέση με την ολοκλήρωση της ενιαίας εσωτερικής αγοράς, την επιτάχυνση της Στρατηγικής της Λισαβόνας, την οδηγία Μπολκεστάιν, την «ευελφάλεια», την ΚΑΠ. Οι δημοκρατικές και αγωνιστικές παραδόσεις, οι λαϊκές ελευθερίες δεν είναι συμβατές με την ισχυροποίηση του «Χώρου Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης», την ενίσχυση των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών με πρόσχημα την τρομοκρατία. Με τις διώξεις και φυλακίσεις κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με την αποκατάσταση του ναζισμού-φασισμού και την απαράδεκτη κατάσταση με τους «μη πολίτες» σε Λετονία, Εσθονία και Σλοβενία.

Υπάρχει άλλος δρόμος για τους λαούς. Μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων προβάλλει η προοπτική μιας άλλης Ευρώπης, της ευημερίας των λαών, της κοινωνικής προόδου, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της ισότιμης συνεργασίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού. Τα αδιέξοδα, οι αντιθέσεις, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΕΕ είναι στοιχεία που πρέπει να αξιοποιήσουν οι λαοί. Είναι προς όφελος των εργαζομένων να μεγαλώσει το ρεύμα της λαϊκής αμφισβήτησης της αντιλαϊκής και απάνθρωπης πολιτικής της ΕΕ.

Ετσι θα γίνεται πιο αποτελεσματικός ο καθημερινός αγώνας για την υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Θα έρχεται πιο κοντά η δυνατότητα μιας πραγματικής εναλλακτικής λύσης. Παλέψτε μαζί μας:

  • Για αξιοπρεπή μόνιμη σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα. Για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
  • Να γίνουν οι λαοί κύριοι των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας των χωρών τους.
  • Για καθολικά δωρεάν δημόσια συστήματα Υγείας, Πρόνοιας. Για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης και ουσιαστικές αυξήσεις στις συντάξεις. Για αναβαθμισμένη ενιαία δημόσια δωρεάν Παιδεία για όλους.
  • Για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών.
  • Για τη στήριξη των μικρομεσαίων αγροτών και τη διατροφική ασφάλεια. Για την ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος που θυσιάζεται για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.
  • Για το δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει κυρίαρχα το δρόμο ανάπτυξής του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος αποδέσμευσης από τις πολυεπίπεδες εξαρτήσεις από ΕΕ και ΝΑΤΟ καθώς και της σοσιαλιστικής επιλογής.
  • Για την ειρήνη, για την απομάκρυνση όλων των αμερικανοΝΑΤΟικών στρατιωτικών βάσεων, τη διάλυση του ΝΑΤΟ, ενάντια στο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» και στον Ευρωστρατό, στη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.
  • Για αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται. Για δίκαιη λύση του Κυπριακού. Για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής Κούβας, την κατάργηση της κοινής θέσης της ΕΕ.

Ψηφίστε τα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουμε σε κάθε χώρα.

Αποδυναμώστε τις δυνάμεις που στηρίζουν την ΕΕ – δώστε δύναμη στη δύναμή σας.

ΟΧΙ στην ΕΕ των μονοπωλίων και του μιλιταρισμού

Για μια Ευρώπη της ευημερίας των λαών, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, του σοσιαλισμού.

Τα κόμματα που υπογράφουν τη Διακήρυξη

1. Εργατικό Κόμμα Βελγίου2. Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας

3.Κόμμα Βουλγάρων Κομμουνιστών

4. Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας

5. Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία

6. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

7. Κομμουνιστικό Κόμμα Εσθονίας

8. Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας

9. Εργατικό Κόμμα Ιρλανδίας

10. Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας

11. Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας

12. Σοσιαλιστικό Κόμμα Λιθουανίας

13. Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου

14. Κομμουνιστικό Κόμμα Μάλτας

15. Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας

16. Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα

17. Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας

18. Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα

19. Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα

20. Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας

21. Κομμουνιστικό Κόμμα Σουηδίας.

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Βήμα προς τα εμπρός η ψήφος στο ΚΚΕ

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνέντευξη Τύπου, χτες, για την παρουσίαση του ψηφοδελτίου του Κόμματος για τις ευρωεκλογές

Στις πρώτες σειρές οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ

«Η σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου αντιστοιχεί στις πολιτικές θέσεις του Κόμματος για τη μάχη των ευρωεκλογών του 2009, δηλαδή 17 χρόνια μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχ, που αποτελεί το σύγχρονο ορόσημο αποκάλυψης της αντιδραστικής φύσης, της αντιλαϊκής στρατηγικής της ΕΕ σε βάρος όλων των λαών των κρατών – μελών και ευρύτερα, αφού ως περιφερειακή ιμπεριαλιστική ένωση διαδραματίζει αρνητικό ρόλο στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα».Με τα λόγια αυτά ξεκίνησε την εισηγητική της ομιλία στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησε για την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του ΚΚΕ, η ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην κατάμεστη αίθουσα της ΚΟΑ στην Θεμιστοκλέους. Συνεχίζοντας υπογράμμισε:

«Aντιστοιχεί, όσο είναι δυνατόν στα πλαίσια ενός ψηφοδελτίου με περιορισμένο αριθμό των 22 θέσεων, στην κοινωνική, ηλικιακή και φυλετική σύνθεση, στην πολιτική συνεργασίας και συμμαχίας του Κόμματος. Στο ψηφοδέλτιο μετέχουν 4 δραστήριοι κοινωνικοπολιτικοί παράγοντες που δεν είναι μέλη του ΚΚΕ, είναι συνεργαζόμενοι, σύντροφοι νέοι στην ηλικία, γυναίκες, στελέχη που μετέχουν σε κεντρικές θέσεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, του αγροτικού, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, του γυναικείου κινήματος, της νεολαίας, κλπ.

Σημαντική θέση κατέχουν στο ψηφοδέλτιο δύο σύντροφοι, ένας άνδρας και μία νέα γυναίκα, που ζουν στην Γερμανία και τη Δανία, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στους Ελληνες που ζουν και εργάζονται στην Ευρώπη και βιώνουν τις συνέπειες από την ίδια τάση που εμφανίζεται και στην Ελλάδα όσον αφορά τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ανεξαρτήτως από ποιο επίπεδο ξεκίνησαν λίγο πριν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Θα προσέξατε, φαντάζομαι, ότι στο ψηφοδέλτιο δίνεται σημασία παράλληλα με την κοινωνικοταξική ένταξη και το ζήτημα του επιστημονικού αντικειμένου, η γνώση σε ζητήματα περιβάλλοντος, Υγείας, της διατροφής, θέματα που είναι στο επίκεντρό μας στην εκλογική μάχη, ως κρίσιμα προβλήματα του λαού, ως αμαρτίες της ΕΕ και της πολιτικής στην Ελλάδα.Προβλέπουμε θεματικές συνεντεύξεις ώστε να δώσουμε όσο γίνεται υπεύθυνα τις συγκεκριμένες θέσεις μας σε ορισμένα μεγάλα προβλήματα, όπως είναι της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης, της πολιτικής απέναντι στις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων.

Σε επόμενη συνέντευξη, την ερχόμενη Δευτέρα, θα δώσουμε την πανευρωπαϊκή διάσταση του εκλογικού μας αγώνα, αναδεικνύοντας με πόσα κόμματα δίνουμε μαζί τη μάχη σε ενιαίο μέτωπο πάλης, ο καθένας βέβαια εξειδικεύει στη χώρα του».

Κριτήριο ψήφου η καθημερινή ζωή

Συνεχίζοντας η Αλ. Παπαρήγα τόνισε: «Η καθημερινή ζωή του εργαζόμενου λαού, αυτό είναι το αντικείμενο, το περιεχόμενο των ευρωεκλογών, από εδώ καθορίζεται και το κριτήριο ψήφου. Ψηφίζουμε όλοι και όλες κρίνοντας την κυβέρνηση της ΝΔ, και ένα ένα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και την πολιτική της Κομισιόν, σε όλο το διάστημα από το 1992 και μετά.

Ενα πράγμα έχουμε στο νου μας. Επιλέγοντας ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι σαν να πηγαίνεις από τον Αννα στον Καϊάφα.

Στελέχη του Κόμματος παρακολουθούν τη συνέντευξη Τύπου

Οτι όσο μεγαλώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια, όσο τα δύο κόμματα των καπιταλιστών επιχειρηματιών, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες που κατέχουν μονοπωλιακή θέση, συνειδητοποιούν ότι αρχίζει ο λαός να καταλαβαίνει καλύτερα τα πράγματα, τόσο χύνεται μελάνι για να θολώσουν τα νερά, για να μην ανακαλύψουν οι εργαζόμενοι τη ρίζα του προβλήματος, να θεωρήσουν τα βάσανά τους ότι προέρχονται από άγνωστη αιτία, ή γεννώνται από την κακή διαχείριση και τα σκάνδαλα, ή γενικά είναι παγκόσμια προβλήματα. Κάνουν προσπάθεια να περιορίσουν τις ευθύνες στη διαχείριση και όχι στη στρατηγική, και σε τελευταία ανάλυση στο πρόβλημα ποιος κατέχει τον πλούτο, τα μέσα παραγωγής που δημιουργεί ο λαός.Τα σκάνδαλα είναι το καταφύγιο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που δε θέλουν να πουν την αλήθεια αλλά να σώσουν το σύστημα, να σώσουν την καπιταλιστική αγορά, τη στρατηγική των μονοπωλίων.

Είναι η εύκολη λύση, το κουτσομπολιό, η αγιοποίηση ή το ρίξιμο στο βούρκο των προσώπων, για να μείνει ανέπαφο το σύστημα.

Είναι η εύκολη λύση να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για κομματισμό και ρουσφετολογία, για παιχνίδια εξουσίας.

Είναι η εύκολη λύση να συσκοτίζουν την αιτία της κρίσης και να την αποδίδουν στον καζινοκαπιταλισμό, στο νεοφιλελευθερισμό ή στη σοσιαλμανία, στην έλλειψη τάχα ρύθμισης και ελέγχου της αγοράς, στις κλιματικές αλλαγές, στον υπερκαταναλωτισμό».

Ο δεξιός και ο αριστερός μπαλαντέρ του συστήματος

«Χρειάζεται – σημείωσε η Αλ. Παπαρήγα – ένας δεξιός και ένας αριστερός μπαλαντέρ για να έχει το σύστημα και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι διασφάλιση ότι δε θα υποστεί επικίνδυνες ρωγμές αν δεν μπορούν τα δυο κόμματα να τα βγάλουν πέρα.Το σαράκι του αποπροσανατολισμού κατατρώγει και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξαρτήτως των διαφορών και ιδιομορφιών που έχουν το καθένα έναντι του άλλου. Είναι σανίδα σωτηρίας και άλλοθι, αφού δεν έχουν ή δε θέλουν να έχουν ριζική εναλλακτική λύση. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης εναλλακτική λύση είναι να μη λειτουργεί απρόσκοπτα ο δικομματισμός, να αναγκασθούν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να τους μοιράσουν κάποια υπουργεία.

Διαψεύδονται όμως σε όλα τα μήκη και πλάτη των κρατών – μελών της ΕΕ, καθώς έχουμε ζήσει εναλλαγή κυβερνήσεων, μεγάλη ποικιλία κυβερνήσεων, από κεντροαριστερά μέχρι και κοινή κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλιστών στη Γερμανία, και όμως παντού και πάντα η γενική τάση είναι η ίδια. Από το ένα κακό στο άλλο.

Η καθημερινότητα, βεβαίως, καθορίζεται από την κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα, και σε τελευταία ανάλυση από το δρόμο ανάπτυξης, που καθορίζεται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και την εξασφάλιση της συνεχούς απρόσκοπτης αναπαραγωγής του με συγκέντρωση και συγκεντροποίηση και ανεβασμένη συνεχώς κερδοφορία.

Από τότε που η Ελλάδα έγινε αναπόσπαστο μέλος της ΕΟΚ, από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι με την κατά φάσεις μετεξέλιξή της.

Δεν υπάρχει επιλογή που δεν έχει σχέση με την ευρωπαϊκή πολιτική, που δεν παίρνει υπόψη όχι μόνο τα συμφέροντα των επιχειρηματιών στην Ελλάδα αλλά και τα πανευρωπαϊκά συμφέροντα του κεφαλαίου, τα παγκόσμια συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Δεν υπάρχει κυβερνητική επιλογή που να μη φροντίζει για την πιο βαθιά ενσωμάτωση της χώρας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ».

Γιατί μαζική υποστήριξη στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ

«Η ψήφος στο ψηφοδέλτιο, στο ΚΚΕ, μπορεί σήμερα κατά τον καλύτερο τρόπο να εκφράσει ένα πλατύ φάσμα εργατοϋπαλλήλων, μισθωτών επιστημόνων και ελευθεροεπαγγελματιών επιστημόνων που συμπιέζονται, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων μικροεπιχειρηματιών, που έχουν κοινό σημείο τη σχετική ή και απόλυτη χειροτέρευση της ζωής τους, την αβεβαιότητα του αύριο και συνειδητοποιούν ότι ευθύνεται η πολιτική που ακολουθείται χρόνια στην Ελλάδα από τα δύο κόμματα εξουσίας, που απορρέει και από δικές τους επιλογές αλλά και από τη βασική τους επιλογή να προσαρμόσουν και να ενσωματώσουν τη χώρα στις επιλογές της ΕΕ.

Δεν είναι απαραίτητο όσοι ψηφίσουν το ΚΚΕ να συμφωνούν μαζί μας σε όλο το πλάτος και βάθος στην ανάλυσή μας για τον καπιταλισμό, την ΕΕ, για την εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη.

Δε χρειάζεται να τινάξουν από πάνω τους τις όποιες αμφιβολίες ή και ενστάσεις έχουν.

Η μαζική ψήφιση του ΚΚΕ από εργατικά, λαϊκά στρώματα είναι απόδειξη ότι δεν ανέχεται ο λαός να τον παραπλανούν, να του κλέβουν τον πλούτο που παράγει, να του στερούν τα σύγχρονα δικαιώματα, να του χειροτερεύουν τη ζωή.

Εχει αξία η συμμετοχή στις εκλογές και η στήριξη του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ. Την άλλη μέρα θα έχει γίνει ένα βήμα επιλογής προς τα εμπρός.

Η αποχή δεν ασκεί καμία πίεση, ίσα ίσα τα κόμματα εξουσίας προτιμούν την αποχή από την ψήφο καταδίκης, μπορεί να την ερμηνεύσουν όπως θέλουν, το ένα κόμμα να τη φορτώνει στο άλλο. Πολύ περισσότερο έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρήσουν ότι οι μετέχοντες στην κάλπη δε θα σκεφθούν να μετέχουν στη δράση, στην αντίσταση, στην τιμωρία.

Δεν τιμωρείται η ΕΕ με την ψήφο στα κόμματα που στηρίζουν την ΕΕ ως μονόδρομο ή ερωτοτροπούν μαζί της ως μοναδική επιλογή.

Η ψήφος στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης, σημαίνει πράσινο φως για νέα μέτρα, αντιπολίτευση για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση. Η ψήφος σε άλλα κόμματα είναι ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΧΑΜΕΝΗ, όχι γιατί είναι μικρότερα κόμματα, αλλά για την πολιτική τους στάση και πράξη.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι έτοιμος να βάλει στη ζυγαριά ανταλλάγματα παίζοντας το παιχνίδι του εκβιασμού ποιος από τα δύο κόμματα τον έχει ανάγκη. Κόμμα βαθύτατα αντιδραστικό, με ήπια συμπεριφορά απέναντι στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, με τη μέθοδο της συκοφαντίας εναντίον των άλλων και πιο ειδικά του ΚΚΕ.

Ανάλογη στάση είναι των Οικολόγων που αναθέτουν στα μονοπώλια την «πράσινη ανάπτυξη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα παντός συνθήματος, που πάει δεξιά όταν το κίνημα πέφτει και υιοθετεί αριστερή φρασεολογία όταν το κίνημα ανεβαίνει.

Καταβάλλει αγωνιώδη προσπάθεια να συμβιβάσει κεφάλαιο και εργάτες, εκμεταλλευτή και θύμα. Με όποιον τρόπο κι αν το επιχειρεί, η πολιτική του πρέπει να καταδικαστεί και στις ερχόμενες ευρωεκλογές και στις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν».

Θεωρούμε τον λαϊκό παράγοντα πρωταγωνιστή και όχι έναν ψηφοφόρο

Το ΚΚΕ έχει αποδείξει:

Οτι μπορεί να δει μακριά, να κάνει έγκαιρη πρόβλεψη και σωστή, πέρα και πάνω από τα φαινόμενα της συγκυρίας.

Ο,τι ζούμε σήμερα το προβλέψαμε και καλέσαμε το λαό να βάλει φραγμό και όχι στο παρά πέντε και στο και πέντε.

Δεν είμαστε πιο έξυπνοι από τα άλλα κόμματα. Θέλουμε να βλέπουμε και να ενημερώνουμε.

Δε φοβόμαστε τίποτε και κανένα. Ενα πράγμα φροντίζουμε: Να έχουμε επαγρύπνηση, να μην πέφτουμε σε παγίδες, να φοβόμαστε μήπως υπολειφθούμε του αγώνα και όχι μήπως ξεπεράσουμε τα όρια.

Οτι το ΚΚΕ έχει πρόταση ενότητας, συμμαχίας, συνεργασίας, που διαφέρει από τα άλλα κόμματα γιατί:

Η ενότητα δεν καθορίζεται από τη συμμετοχή μας σε μια αστική φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση ως αυτοσκοπό γιατί τάχα με τη συμμετοχή μας θα λύσουμε ζητήματα. Καθορίζεται από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας. Η αντίθεση μονοπώλια – λαός μπορεί να συνενώσει τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Με αυτό το κριτήριο καθορίζουμε τη στάση μας και όχι από το πώς αυτοαναγορεύεται ένα κόμμα.

Η πρόταση συμμαχίας αφορά και στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, και γιατί θεωρούμε τον λαϊκό παράγοντα πρωταγωνιστή και όχι έναν ψηφοφόρο.

Η κατηγορία του απομονωτισμού είναι ομολογία ότι θέλουν μερεμέτια για το σύστημα. Δε θέλουν το λαό πρωταγωνιστή. Κρίνουν τα πάντα από τις σχέσεις ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και όχι από την πίστη ότι ο συσχετισμός θα αλλάξει μόνο από το λαό και ότι πραγματική αλλαγή είναι αυτή που έρχεται με τη χειραφέτηση του λαϊκού παράγοντα και την ανερχόμενη συνείδηση αλλαγής όχι στο επίπεδο της διακυβέρνησης μόνο, αλλά της ίδιας της εξουσίας».

Τι πρέπει να πάρει υπόψη ο ψηφοφόρος που θέλει να αντιδράσει

Καταλήγοντας η Αλ. Παπαρήγα υπογράμμισε: «Σήμερα υπάρχουν όλα τα μέσα και οι δυνατότητες για να βελτιωθεί ριζικά η ζωή σου, η δική σου και της οικογένειάς σου.

Ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι είναι απίστευτα τεράστιος. Η παραγωγικότητα της εργασίας είναι ασύγκριτα υψηλότερη από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν.

Σήμερα είναι και ρεαλιστική και αναγκαία η δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου και η βελτίωση των συνθηκών εργασίας με ταυτόχρονη αύξηση του μισθού και των κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων. Η εξασφαλισμένη εργασία για όλους.

Υπάρχουν αντικειμενικά τα μέσα και οι δυνατότητες για σύγχρονη δωρεάν Παιδεία, Υγεία, πρόληψη, Πρόνοια, για εξασφαλισμένη στέγη, υγιεινό περιβάλλον, διακοπές.

Υπάρχει δυνατότητα όλοι και όλες μόλις φεύγουν από τα θρανία του λυκείου, της επαγγελματικής μόρφωσης, των ΑΕΙ, να βρουν δουλειά, όχι οποιαδήποτε, αλλά δουλειά που ταιριάζει στο πτυχίο τους και υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Δηλαδή, υπάρχει δυνατότητα να καταργηθεί η ανεργία.

Αυτό είναι πρόοδος και κοινωνική εξέλιξη, να βελτιώνεται η ζωή των εργαζομένων, του λαού ανάλογα με τα επιτεύγματα της εργασίας, της επιστήμης και της τεχνικής.

Αυτό το εμποδίζουν τα μονοπώλια που κυριαρχούν παντού. Η ΕΕ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που τα υπηρετούν. Οι κρατικοί και οι άλλοι μηχανισμοί του καπιταλιστικού συστήματος.

Η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και του πλούτου από την πλουτοκρατία είναι το εμπόδιο.

Είναι υπερώριμη και επιτακτική η ανάγκη τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής να περάσουν στην ιδιοκτησία και την υπηρεσία της κοινωνίας. Και φυσικά ελέγχοντας την εξουσία.

Ετσι κλέβουν τον παραγόμενο πλούτο και χρησιμοποιούν κάθε τεχνολογικό επίτευγμα σε βάρος των εργαζομένων.

Οι ανάγκες των μονοπωλίων για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη και επικράτηση στο μεταξύ τους ανταγωνισμό απαιτούν βάθεμα της εκμετάλλευσης, να γίνεται διαρκώς πιο φθηνή η εργατική δύναμη. Συνεπάγεται τη συμπίεση και τον εκτοπισμό των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών επιχειρηματιών, το ξεκλήρισμα των φτωχών αγροτών.

Η πιο βαθιά και γενικευμένη καπιταλιστική κρίση που έπληξε και όλες τις χώρες της ΕΕ, αποτέλεσμα της υψηλής κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου, της αναρχίας και της ανισομετρίας που βασιλεύουν παντού και της μείωσης των λαϊκών εισοδημάτων είναι αποδείξεις ότι ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα ιστορικά όριά του. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους λαούς παρά μόνο δεινά, κρίσεις και πολέμους.

Οτι έχουν ωριμάσει αντικειμενικά οι συνθήκες για ριζική αλλαγή.

Δεν κρίνεται στην κάλπη ούτε η λαϊκή εξουσία, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε η αποδέσμευση. Κρίνεται, όμως, αν θα γίνει ένα βήμα εμπρός ή θα πισωγυρίσουμε».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βήμα προς τα εμπρός η ψήφος στο ΚΚΕ

ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

1. ΠΑΦΙΛΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

Γεννήθηκε το 1954 στο Πίτσιο Φθιώτιδας. Απόφοιτος της Νομικής Θεσσαλονίκης. Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1991. Ευρωβουλευτής του ΚΚΕ. Μέλος της ΚΝΕ και της ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ από τη δικτατορία. Βουλευτής Φθιώτιδας την περίοδο ’89 – ’93. Εχει διατελέσει Νομαρχιακός Σύμβουλος Αθηνών. Γενικός Γραμματέας Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη. Γενικός Γραμματέας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης από το 2000. Από τη θέση αυτή συνέβαλε στην ανάπτυξη του φιλειρηνικού κινήματος και της πάλης κατά του ιμπεριαλισμού και των πολέμων.



2. ΤΟΥΣΣΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γεννήθηκε το 1954 στην Κοιλάδα Αργολίδας. Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ναυτεργάτης. Πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ από το 1997 έως το 2004. Μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ από το 1999 – 2004. Υπερασπίστηκε αποφασιστικά τα συμφέροντα των εργαζομένων μέσα από τις γραμμές των ναυτεργατών και του ΠΑΜΕ, καθώς και στο Ευρωκοινοβούλιο ως ευρωβουλευτής του ΚΚΕ.

3. ΑΓΓΟΥΡΑΚΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ

Γεννήθηκε το 1951 στο Βουκουρέστι Ρουμανίας από οικογένεια πολιτικών προσφύγων, αγωνιστών του ΚΚΕ και του Δημοκρατικού Στρατού, με στερημένη την ιθαγένεια.
Σπούδασε από το 1968 μέχρι το 1973 πληροφορική στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Είναι Διδάκτωρ Πληροφορικής του ίδιου Πανεπιστημίου όπου εργάστηκε μέχρι το 1979. Το 1979 πήρε την ελληνική ιθαγένεια και ήρθε στην Ελλάδα. Μέλος της ΚΝΕ από το 1968 και του ΚΚΕ από το 1979. Μέλος της ΚΕ με πλούσια εμπειρία και δράση σε ζητήματα διεθνών σχέσεων, έρευνας και τεχνολογίας.
Από το 1997 μέχρι το 2000 ήταν βουλευτής.

4. ΣΥΝΤΥΧΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Γεννήθηκε το 1967 στο Ηράκλειο Κρήτης. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Σόφιας της Λαϊκής Δημοκρατίας Βουλγαρίας με πτυχίο master στην Κοινωνιολογία. Μέλος της Ομοσπονδίας Γονέων – Μαθητών Νομού Ηρακλείου. Εχει πρωτοστατήσει σε πολλούς αγώνες για τα ζητήματα της νεολαίας και των εργαζομένων στο Νομό Ηρακλείου. Μέλος της ΚΝΕ από το 1978 και του ΚΚΕ από το 1986. Μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ.

5. ΜΕΘΩΝΙΟΥ ΛΕΤΤΑ

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1955. Απόφοιτος της Σχολής Τεχνολόγων Ιατρικών Εργαστηρίων του ΤΕΙ Αθήνας. Εργάζεται στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς οι «Αγιοι Ανάργυροι». Αντιπρόεδρος στην Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) με ιδιαίτερη συμβολή και συμμετοχή στους αγώνες για τα προβλήματα του τομέα της Υγείας και των εργαζομένων στο χώρο.

6. ΑΠΕΡΓΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Μετανάστης στη Δανία. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1955. Απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ και ερασιτέχνης μουσικός, σολίστας σε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στην Κοπεγχάγη το 1988. Σε συνεργασία με τον Δανό μαέστρο Anders Anhfeldt ανέβασαν σε μεγάλη πρωτομαγιάτικη εκδήλωση το 1989 το «Κάντο Χενεράλ» και τον «Επιτάφιο». Εχει παίξει και σε δανέζικα κινηματογραφικά έργα και σε παιδικά προγράμματα της δανέζικης τηλεόρασης. Σήμερα εργάζεται στην οικοδομή.
Επανειλημμένα πρόεδρος και μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Κοινότητας της Δανίας και στο ΔΣ της Συνομοσπονδίας Μεταναστευτικών Κοινοτήτων στη Δανία. Στο τελευταίο Συνέδριο του ΠΑΜΕ, τον Ιούνη του 2008, εκλέχτηκε στο συντονιστικό του όργανο.
Είναι μέλος του ΔΣ της οργάνωσης «Κοπεγχάγη για την Ειρήνη», η οποία είναι και μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης.

7. ΓΚΙΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γεννήθηκε το 1957 στο Ρωμαίικο Λιβαδειάς Βοιωτίας. Οικονομολόγος – λογιστής και αγρότης. Μέλος της πανελλαδικής γραμματείας της ΠΑΣΥ και μέλος του Τμήματος Αγροτικής Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Νομαρχιακός Σύμβουλος Ν. Βοιωτίας.

8. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ ΑΝΝΑ

Γεννήθηκε το 1977 στη Θεσσαλονίκη. Διαμένει μόνιμα από το 2004 στη Γερμανία. Διδάκτωρ Φυσικών Επιστημών με εξειδίκευση σε Περιβαλλοντικά Θέματα στο Πολυτεχνείο του Ααχεν. Κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης στους Ορυκτούς Πόρους και το Περιβάλλον του ΑΠΘ. Μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.

9. ΚΑΤΣΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Γεννήθηκε στην Γλυφάδα Πυλίας Μεσσηνίας το 1956. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή Αθηνών και ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου από το 1985.
Διετέλεσε επί 6 χρόνια μέλος του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας και εκπρόσωπος των επιστημονικών φορέων στη Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα (ΣΕΑ) για την ανασυγκρότηση της Καλαμάτας.
Επικεφαλής του Ενωμένου Μεσσηνιακού Αγωνιστικού Συνδυασμού (Ε.ΜΑΣ) και Νομαρχιακός Σύμβουλος την περίοδο 1998 – 2002.
Πρόεδρος επί 12 χρόνια του ερασιτεχνικού σχήματος «ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ».
Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου κατά των Ναρκωτικών (ΕΣΥΝ). Μέλος της Επιτροπής Ειρήνης Μεσσηνίας.
Υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας με το ΚΚΕ στις εκλογές από το 2000 έως το 2007.

10. ΜΑΡΟΥΔΑΣ ΡΙΖΟΣ

Αγρότης. Γεννήθηκε το 1969 στην Ανατολή Λάρισας. Πρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Ν. Λάρισας. Μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΥ. Δημοτικός Σύμβουλος Λακερείας Λάρισας. Μέλος του Τμήματος Αγροτικής Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

11. ΜΑΥΡΟΘΑΛΑΣΙΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ

Αυτοαπασχολούμενος, εγκαταστάτης ηλεκτρολόγος. Γεννήθηκε το 1956 στην Αθήνα, σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο ΚΑΤΕΕ Πάτρας. Πρόεδρος του Συνεταιρισμού Ηλεκτρολόγων (ΣΕΗΛΕ), μέλος του Προεδρείου της ΓΣΕΒΕΕ, επικεφαλής της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα ΕΒΕ.

12. ΜΟΛΥΒΔΑΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ – ΑΔΑΜ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Από το 1988 έως το 1994 υπήρξε επίκουρος καθηγητής της Πειραματικής Φυσιολογίας του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1994 είναι καθηγητής Φυσιολογίας του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Διετέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Τμήματος Πανεπιστημίου Θεσσαλίας από το 2000-2004 και από το 2006 έως σήμερα είναι κοσμήτορας της Σχολής Υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Φυσιολογικής Εταιρείας. Μέλος της American Heart Association, Τμήμα Βασικών Επιστημών, της American Physiology Society και της International Society for Heart Research (ISHR). Εχει κάνει πολλές δημοσιεύσεις σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά και έχει πλούσιο διδακτικό και συγγραφικό έργο.

13. ΜΠΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

Τραπεζοϋπάλληλος. Γεννήθηκε το 1961 στην Κέρκυρα. Πρόεδρος του κλαδικού Σωματείου Εργαζομένων στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα. Μέλος του Γενικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΟΤΟΕ και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων στην Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας. Νομαρχιακός Σύμβουλος Αθήνας.

14. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Ιδιωτική υπάλληλος, με πλούσια εμπειρία και δράση στο κίνημα της νεολαίας από τα μαθητικά της χρόνια, κατόπιν μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Γραφείου Πόλης της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΚΚΕ.

15. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΚΗΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας. Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Συμμετείχε στα εκλεγμένα όργανα του φοιτητικού κινήματος. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων και μέλος του ΔΣ του Ελληνικού Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας. Εκλεγμένος στην Κεντρική Αντιπροσωπεία του ΤΕΕ.

16. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Γυμναστής. Συμμετείχε δραστήρια στους αγώνες του κλάδου και γενικότερα στους αγώνες της νεολαίας. Μέλος της ΚΝΕ από το 1995. Μέλος του Γραφείου του ΚΣ και Γραμματέας της Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ.

17. ΠΕΡΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γεννήθηκε στη Σάμο το 1960. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως εμποροϋπάλληλος. Συμμετείχε δραστήρια στους αγώνες του κλάδου και στο συνδικαλιστικό κίνημα από διάφορες θέσεις ευθύνης. Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και επικεφαλής της Γραμματείας του ΠΑΜΕ.

18. ΤΑΣΙΟΥΛΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Γεννήθηκε το 1972. Μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, οικοδόμος, απόφοιτος Λυκείου. Πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας. Στέλεχος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων με δραστήρια συμμετοχή στους αγώνες του κλάδου.

19. ΤΖΕΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Γεννήθηκε στα Ν. Μουδανιά Χαλκιδικής το 1951. Απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών (Πολιτικές – Οικονομικές Επιστήμες). Εργαζόταν στην ΚΥΔΕΠ, όπου και ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση. Ηταν εκλεγμένος στο ΔΣ της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στις συνεταιριστικές οργανώσεις (ΟΣΕΓΟ). Μετά το κλείσιμο της ΚΥΔΕΠ εργάζεται στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης, όπου και ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ στη Β’ Θεσσαλονίκης. Είναι μέλος του Γραφείου της ΕΠ της ΚΟΘ του ΚΚΕ.

20. ΤΡΕΛΛΗ ΦΑΝΗ

Γεννήθηκε, το 1959 στην Ελιά Εβρου. Παιδί μεταναστών έζησε στη Γερμανία μέχρι τα 17.
Ιδιωτική υπάλληλος, πρόεδρος του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων – Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αλεξανδρούπολης και μέλος της διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Εβρου. Μέλος της Γραμματείας του ΠΑΜΕ Ν. Εβρου.

21. ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Καθηγητής σύγχρονης Κοινωνικής και Πολιτικής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2004.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Σπούδασε Ιστορία και Γεωγραφία στη Γαλλία και εργάστηκε στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης (1985 – 2002), στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του ίδιου Πανεπιστημίου (2002 – 2004) καθώς και σε άλλα εκπαιδευτικά και ερευνητικά ιδρύματα.
Εχει πλούσιο συγγραφικό έργο. Εκτός από τις επιστημονικές του εργασίες, που έχουν δημοσιευτεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει συμβάλει ως συγγραφέας και επιμελητής τόμων σε πολλές εκλαϊκευτικές ιστορικές εκδόσεις. Είναι επίσης συγγραφέας σχολικών βιβλίων.

22. ΔΡΟΥΤΣΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Είναι ευρωβουλευτής του ΚΚΕ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και εκλέχτηκε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Φοιτητικών Συλλόγων Ιταλίας. Εργάστηκε για χρόνια ως πολιτικός μηχανικός συγκοινωνιολόγος και κατασκευαστής δομικών έργων και ως συμβασιούχος με τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης για τη Σχολική Στέγη.
Διετέλεσε πρόεδρος της Περιφερειακής Επιτροπής Θεσσαλονίκης της Ενωσης Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) και δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης και μέλος της διοίκησης πολλών κοινωνικών σωματείων της Θεσσαλονίκης.
Είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Καταναλωτών Μακεδονίας και της Κίνησης Πολιτών Θεσσαλονίκης.

Αναρτήθηκε στις ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ 2009

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ 2009

* ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΕΕ – ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ – ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ! ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

* ΑΝΥΠΑΚΟΗ – ΡΗΞΗ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΦΥΚΤΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Εργάτες, Υπάλληλοι, Αγρότες, Αυτοαπασχολούμενοι ΕΒΕ, Συνταξιούχοι, Νέοι και νέες, Γυναίκες,

Στις ευρωεκλογές του Ιούνη μια απάντηση πρέπει να δώσουμε: ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Με την ψήφο μας να τιμωρήσουμε όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, που βάζουν πλάτη, για να πέσουν τα βάρη της οικονομικής κρίσης στο λαό.

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ!

ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟ ΚΚΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ

Ο ΚΑΥΓΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΔ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΕΧΕΙ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΟΥΝ ΤΗ ΛΑΙΚΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ, ΝΑ ΕΞΩΡΑΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΕ, ΝΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΣΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Στις ευρωεκλογές μπορούμε να πούμε δυο μεγάλα ΝΑΙ και δυο μεγάλα ΟΧΙ:

  • Λέμε ΟΧΙ στην ΕΕ των μονοπωλίων, της κρίσης, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, του μιλιταρισμού, των επεμβάσεων! Λέμε ΟΧΙ στα κόμματα του ευρωμονόδρομου και του ευρωσυμβιβασμού!
  • Λέμε ΝΑΙ στη συνεργασία των λαών για την Ευρώπη της ειρήνης, των δικαιωμάτων και ελευθεριών, του σοσιαλισμού. Λέμε ΝΑΙ στο ΚΚΕ της ελπίδας και του αγώνα κατά των αντιλαϊκών πολιτικών, για τη λαϊκή συμμαχία και εξουσία!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »