ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑΣ – ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Πάλη ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση για κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα στο ύψος των σύγχρονων αναγκών

Η Κοινωνική Ασφάλιση είναι αντικείμενο ταξικής πάλης, στην οποία το ΚΚΕ συμπεριλαμβάνει και τις κάλπες, σημείωσε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ παρουσιάζοντας τις θέσεις του Κόμματος, ενόψει των ευρωεκλογών. Γι’ αυτό ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο φτωχός επαγγελματίας πρέπει να ψηφίσει με συνείδηση της τάξης ή του κοινωνικού στρώματος που ανήκει

Από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου του ΚΚΕ

Με δεδομένο ότι στο πλαίσιο της ΕΕ οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου συνδιαμορφώνουν τη στρατηγική και συναποφασίζουν το σύνολο των αντιασφαλιστικών κατευθύνσεων, το ΚΚΕ θεωρεί το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, της σύνταξης, της Υγείας και της Πρόνοιας, καθοριστικό μέτωπο στο πεδίο της ταξικής πάλης. Από αυτήν την άποψη, η στάση κάθε κόμματος απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα και τις πραγματικές ανάγκες της εργατικής λαϊκής οικογένειας, αποτελεί σημαντικό κριτήριο ψήφου στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Αυτό ήταν το στίγμα της Συνέντευξης Τύπου που έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, παρουσιάζοντας τις αντιδραστικές εξελίξεις στα ζητήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης που συντελέστηκαν σε εθνικό και ευρωενωσιακό επίπεδο, τη στρατηγική των κομμάτων του ευρωμονόδρομου απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα και την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Ακολουθεί η εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και η συζήτηση με τους δημοσιογράφους.

Δραματικές περικοπές σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων

Παίρνοντας το λόγο στη συνέντευξη Τύπου, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε εισηγητικά:

«Οπως καταλαβαίνετε, το θέμα είναι πολύ μεγάλο. Τονίζουμε ότι αυτά που θα πούμε, και για τη σύνταξη και ιδιαίτερα για την Υγεία, αφορούν όλους. Δηλαδή όλους τους μισθωτούς, τους εργατοϋπάλληλους, αφορούν τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους, αφορούν και την αγροτιά. Για μας το θέμα είναι ενιαίο.

Υπάρχει επίσης και ένα άλλο πρόβλημα. Κάθε μέρα κάτι προστίθεται. Είτε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως κατεύθυνση, είτε πολύ περισσότερο στα επιτελεία των κομμάτων, της κυβέρνησης βεβαίως πριν απ’ όλα, στα Υπουργεία, κάθε μέρα κάτι προστίθεται. Πραγματικά, αν θέλει κανείς να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, πρέπει να διαθέσει ένα πολυάριθμο επιτελείο. Και αυτά δε φθάνουν στους εργαζόμενους ως ενημέρωση, φθάνουν ως αποτέλεσμα, στις πλάτες τους.

Αφήνω προσωρινά κατά μέρος τα χάλια του ΙΚΑ, του ΝΑΤ, του ΟΓΑ, για να σταθώ σε δύο παραδείγματα, που συνήθως γι’ αυτά τα Ταμεία δε γίνεται πάρα πολύς λόγος. Το ένα παράδειγμα αφορά τον οργανισμό των αυτοαπασχολούμενων, τα μικρομάγαζα, τον ΟΑΕΕ. Ενας σύντροφος έλεγε προηγούμενα ότι έχει υποβάλει χαρτιά για τη σύνταξή του και περιμένει 13 μήνες να πάρει αυτή τη σύνταξη του εμπόρου, του επαγγελματία. Δηλαδή 13 μήνες πώς ζει; Και επιπλέον, δεν πρέπει να ασκεί το επάγγελμα για να πάρει σύνταξη. Και για να πάρεις σύνταξη έχεις μια ηλικία. Πώς θα ζήσεις 13 μήνες;

Να πιάσουμε ένα επίσης σοβαρό ζήτημα. Ξεκινάει από τους νόμους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – από το ’93, δηλαδή που ήταν η Νέα Δημοκρατία. Καταργήθηκε η κρατική επιχορήγηση για τους παλαιούς ασφαλισμένους προ του 1992, που προηγούμενα έφθανε στο ύψος του 40%. Από το ’95 έως το 2000, επί ΠΑΣΟΚ, δε δόθηκε, στο όνομα της ΟΝΕ, η νομοθετημένη επιχορήγηση ούτε για τους νέους ασφαλισμένους στα Ταμεία του ΤΕΒΕ που ξέραμε.

Πρόσφατα το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΑΕΕ αποφάσισε αυξήσεις, προσέξτε, 6% στις εισφορές στον κλάδο σύνταξης από 1/1/2009 και από 1/6/2009 αυξήσεις για 20% στον κλάδο Υγείας. Αυξήσεις χαράτσι, σε μια περίοδο που η μεγάλη πλειοψηφία των αυτοαπασχολουμένων και των μικρών επιχειρήσεων δέχονται ισχυρά πλήγματα από την οικονομική κρίση και τα αλλεπάλληλα φορολογικά μέτρα. Και το αντίκρισμα σε παροχές θα είναι κατώτερο, γιατί όλος ο τομέας και της σύνταξης και της υγείας παίρνει την κάτω βόλτα.

Δεύτερο παράδειγμα: Το Ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων αφαίρεσε 87 εξετάσεις, που είναι χειρουργικές, φάρμακα κλπ., ακόμα και σε καρκινοπαθείς. Αυτές δεν τις καλύπτει το Ταμείο, γιατί λέει δεν έχει χρήματα. Και επειδή πρέπει να ισοσκελίζονται οι ισολογισμοί φεύγουν απέξω.

Των ανθρώπων οι οποίοι έπαθαν καρκίνο του προστάτη, και όταν έχεις καρκίνο του προστάτη, η πιο πιθανή μετάσταση είναι στα οστά, δεν καλύπτονται οι εξετάσεις σπινθηρογράφημα καθολικό οστών. Φύγανε και οι εγχειρήσεις στη μέση, ολικής αρθροπλαστικής γονάτου και ισχίου. Μιλάμε δηλαδή για εγχειρήσεις, οι οποίες είναι για χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο. Και πάρα πολλά άλλα φάρμακα, έχουμε δώσει και ορισμένα πιο αναλυτικά στοιχεία στο 18σέλιδο κείμενο.

Αυτά τώρα ο ασφαλισμένος δεν τα ξέρει. Θα πάει να κάνει σπινθηρογράφημα και θα διαπιστώσει ότι δεν τον καλύπτει το Ταμείο. Αυτά δεν τα λέει η κα Πετραλιά, δεν τα λένε οι προϊστάμενοι ή οι Διευθυντές των Υπουργείων στους ανθρώπους που δουλεύουν στο Δημόσιο.

Βαθιά αντιδραστικές οι κατευθύνσεις της ΕΕ

Αλλά «περιέργως» κάτι τέτοια δεν τα βάζει και το ΠΑΣΟΚ στην κεντρική του προεκλογική εκστρατεία. Αλλα βάζει, για άλλα τσακώνεται με τη Νέα Δημοκρατία. Για τη διαφάνεια στα ασφαλιστικά Ταμεία. Ποια διαφάνεια; Οπως λέει το ΠΑΣΟΚ να περνάνε στο internet! Θα πάει ο καθένας να ψάχνει στο internet; Αυτό είναι το θέμα; `Η θα πηγαίνεις στα κανάλια να κάνεις καταγγελίες;

Πρόκειται για μεγάλο ψέμα αυτό που λένε όλα τα κόμματα, εκτός από το ΚΚΕ. Το «εκτός από το ΚΚΕ» δε θα κουραστούμε να το λέμε. Το μεγάλο ψέμα που λένε είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν καθορίζει πολιτική στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, στην Υγεία, στην Πρόνοια, πρόληψη, στη συνταξιοδότηση.

Βεβαίως, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες, δεν φτιάχνει τέτοιους νόμους. Καθορίζει όμως και αυτά, στη βασική κατεύθυνση. Και τα καθορίζει με τις ιδιωτικοποιήσεις, με την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, με την απαγόρευση στην ουσία στήριξης των Ταμείων, με το πρόγραμμα σταθερότητας, με τους στόχους σύγκλισης, με το πρόγραμμα της ΟΝΕ.

Και τα καθορίζει και τα καθόρισε και για τις χώρες που επρόκειτο να γίνουν μέλη ή πρόκειται να γίνουν τώρα μέλη. Ξέρετε ότι για να υποβάλεις αίτηση για να γίνεις μέλος στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει, από το να έχεις παραδώσει τον Μλάντιτς, μέχρι να έχεις κάνει αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα. Αυτά τα καθορίζει.

Οταν κάνει τη μερική απασχόληση, όταν θεωρεί εργασία μια ώρα το μήνα και ένα μήνα το χρόνο, τότε για να πάρεις σύνταξη …φέξε μου και γλίστρησα. Υπολογίζεται ότι ο αγρότης και η αγρότισσα για να πάρουν την κανονική σύνταξη πρέπει να δουλεύουν 47 χρόνια. Κάποτε δούλευε από 8 χρόνων. Αλλά με την Κοινή Αγροτική Πολιτική φεύγουν από την παραγωγή. Και βεβαίως δεν είμαστε υπέρ του να δουλεύουν ισοβίως. Και οι αγρότες και οι αγρότισσες πρέπει να έχουν όριο συνταξιοδότησης, δεν θα δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν. Αλλά τώρα τους έχουν κάνει αυτήν την «καλή πολιτική» που τους βγάζουν από τη γη και όταν είναι 30 και 40 χρόνων και 50 και 70.

Κατάργηση της εισφοράς για Υγεία και Πρόνοια

Εφερα αυτά τα δύο παραδείγματα, για να πούμε το εξής: Με ποιο κριτήριο το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας τοποθετείται στην κοινωνική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, των κομμάτων αστικής εξουσίας και των άλλων κομμάτων.

Εχουμε ένα βασικό κριτήριο, από το οποίο δεν πρόκειται να αποστασιοποιηθούμε ποτέ. Και το κριτήριο είναι το εξής: Ολοι οι μισθωτοί εργαζόμενοι, με εξαίρεση τα διευθυντικά στελέχη και τους οργανωτές της παραγωγής που είναι κοντά στην εργοδοσία, αλλά και όλοι οι μισθωτοί εργαζόμενοι, είτε έχουν μικρό μισθό είτε έχουν μεγάλο μισθό είτε μεσαίο μισθό, παίρνουν το μισθό για ένα μέρος της δουλειάς που παρέχουν, για ένα μέρος του εργάσιμου χρόνου που δίνουν. Υπάρχει απλήρωτη δουλειά, και γι’ αυτούς που έχουν σχετικά καλύτερο μισθό και γι’ αυτούς που είναι χαμηλόμισθοι. Είναι δηλαδή η κλοπή της μισθωτής εργασίας.

Και βεβαίως αυτή η κλοπή επεκτείνεται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και στους άλλους εργαζόμενους. Διότι η κλοπή του εργάτη ενσωματώνεται και στα προϊόντα. Και επίσης και ο αγρότης και οι αυτοαπασχολούμενοι, από τη στιγμή που είναι ενταγμένοι μέσα στο σύστημα των μονοπωλίων, εισπράττουν και αυτοί τις συνέπειες της ζημιάς. Και αυτοί προσφέρουν περισσότερα και εισπράττουν πολύ λιγότερα.

Γιατί το λέμε αυτό, ότι υπάρχει απλήρωτος χρόνος εργασίας; Γιατί αυτό τεκμηριώνει την εξής θέση μας, προσαρμοσμένη αν θέλετε μέσα στις σημερινές συνθήκες που ζούμε, με το συσχετισμό δύναμης που υπάρχει. Και αυτή είναι η βασική θέση που θέλουμε να πούμε σήμερα. Από κει καθορίζονται όλα τα άλλα.

Εμείς είμαστε υπέρ της κατάργησης της εισφοράς για θέματα Υγείας, Πρόνοιας γενικότερα, κοινωνικής πολιτικής. Καμία εισφορά των εργαζομένων. Υπάρχει απλήρωτη δουλειά. Δωρεάν! Και να μείνει η εισφορά στη σύνταξη, η οποία όμως, γιατί εδώ υπάρχει και διαφορά αμοιβών δεν πρέπει να ανέβει. Αλλο, στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Εκεί θα καταργηθεί και αυτή η εισφορά. Αλλά στις σημερινές συνθήκες θα υπάρχει εισφορά για τη σύνταξη, αλλά ταυτόχρονα εμείς υποστηρίζουμε την αύξηση των μισθών και το μεγαλύτερο βάρος να το σηκώνουν κράτος και καπιταλιστές.

Οπως και για τους αυτοαπασχολούμενους, βεβαίως θα δίνει και ο ίδιος την εισφορά του, αλλά θα υπάρχει και η κρατική επιχορήγηση. Και μιλάμε για τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς. Διότι κοιτάξτε να δείτε, όταν λένε «κρατική επιχορήγηση», πάλι ο εργαζόμενος την πληρώνει. Από την άμεση – έμμεση φορολογία και με όλους τους τρόπους.

Οταν λέμε «εισφορά της εργοδοσίας», πάλι ο εργαζόμενος την πληρώνει. Από τη στιγμή που αφήνει ένα μέρος απλήρωτης δουλειάς ο εργοδότης και πληρώνει τη μισή δουλειά που παρέχεται, το μισό χρόνο εργασίας, πάλι αυτά που δίνει είναι ένα μικρό μέρος από την απλήρωτη δουλειά προς τον εργαζόμενο. Και η τριμερής χρηματοδότηση, που την υποστηρίζουμε στα πλαίσια του καπιταλισμού, πάλι βγαίνει από τις τσέπες των εργαζομένων.

Ισες παροχές για όλους στον τομέα της Υγείας

Το δεύτερο στοιχείο, στην κοινωνική πολιτική που υποστηρίζουμε, είναι το εξής: Ισες παροχές για όλους, είτε είναι εργατοϋπάλληλοι είτε είναι μικρομάγαζα είτε είναι αγροτιά είτε είναι μετανάστες είτε είναι άνεργοι είτε είναι μισο-άνεργοι, ό,τι να ΄ναι.

Δηλαδή ο καρκίνος, η πρόληψη για τον καρκίνο, τα τεστ Παπανικολάου, η υπογονιμότητα που υπάρχει, γύρω στις 200 – 300 χιλιάδες ζευγάρια σήμερα που η πλειοψηφία ανήκει στα λαϊκά στρώματα. Αυτοί που είναι πλούσιοι τα βρίσκουν. Και μια σειρά άλλα πράγματα, ασθένειες, πρόληψη, άτομα με ειδικές ανάγκες.

Δεν μπορεί να εξαρτάται η θεραπεία ή η πρόληψη μιας ασθένειας ή οι μακροχρόνιες ασθένειες, δεν μπορεί να εξαρτώνται από το αν ανήκουν στον Α ή στο Β κλάδο, στο Α ή στο Β Ταμείο, από το αν είναι εργαζόμενοι ή όχι, δηλαδή από την εισφορά τους.

Καταργώντας την εισφορά καταργείται και το έχεις – δεν έχεις, φέρε το βιβλιάριο, πόσα ένσημα έχεις, έχεις – δεν έχεις. Παροχές Υγείας ίσες για όλους. Ο καρκίνος δεν κάνει διάκριση αν είμαι κοπτοραπτού ή αν έχω μικρό μαγαζί ή αν καλλιεργώ τα χωράφια μου.

Πρέπει να έχουν ίσες παροχές, όχι να εξαρτάται από το σε ποιο Ταμείο είσαι. Αλλα Ταμεία δίνουν εκείνο, άλλα Ταμεία δεν δίνουν το άλλο. Αυτό από πού το βρήκαμε; Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι εργαζόμενοι.

Στα Οινόφυτα, παραδείγματος χάρη, πρέπει να υπάρχει γενικός προληπτικός έλεγχος, όχι γι’ αυτόν που χρειαζόμαστε όλοι, αλλά και για το εξασθενές χρώμιο που πίνουν.

Στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη χρειάζεται να υπάρχει πρόληψη για τα ατυχήματα. Δηλαδή σε κάθε κλάδο προτείνουμε εξειδίκευση κι αυτή πρέπει να ξεκινάει από την πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Δεν εννοούμε το Κέντρο Υγείας που υπάρχει σήμερα, αλλά ένα Κέντρο Υγείας πλήρες και με όλες τις ειδικότητες των γιατρών, ούτως ώστε να σταματήσει με το παραμικρό να πηγαίνουν στα νοσοκομεία, κάτι που θα μπορεί να αντιμετωπιστεί στο Κέντρο Υγείας. Αλλά εκεί να υπάρχει όλη η πρόληψη και βέβαια εδώ ο ρόλος των Σωματείων κ.λπ., και των φορέων πρέπει να είναι ουσιαστικός. Μιλάμε για ταξικά Σωματεία που μπορούν να κάνουν έλεγχο μακριά από την πίεση της εργοδοσίας.

Εξειδίκευση στις γυναίκες. Ας πούμε οι γυναίκες, στα μυοσκελετικά προβλήματα, από μια ηλικία και μετά υποφέρουν περισσότερο από τους άνδρες. Επομένως, θέλει εξειδίκευση. Στα παιδιά τα ανήλικα. Και εδώ παίζει ρόλο η σχολιατρική υγιεινή και μια σειρά πράγματα.

Από κει και πέρα έχουμε τις γνωστές προτάσεις. Τα όρια συνταξιοδότησης. Για τους μισθωτούς, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τα 60 χρόνια για τους άνδρες και τα 55 για τις γυναίκες. Στα 55 και 50, αντίστοιχα, για τα βαρέα και ανθυγιεινά. Μειωμένο όριο συνταξιοδότησης κατά 5 χρόνια για τη γυναίκα ή τον άνδρα με ανάπηρο παιδί.

Το συνταξιοδοτικό δικαίωμα να κατοχυρώνεται με 4.050 ημέρες ασφάλισης. Κανονικό συνταξιοδοτικό. Στα 30 χρόνια ή 9.000 ημέρες ασφάλισης κάθε εργαζόμενος να μπορεί να συνταξιοδοτείται, ανεξάρτητα από το όριο ηλικίας και βάση υπολογισμού της σύνταξης να είναι το 80% του τελευταίου μισθού. Κι εμείς ξεκινάμε από κατώτερο μισθό τα 1.400 ευρώ και κατώτερη σύνταξη 1.120.

Στο κείμενο που πήρατε δίνουμε αναλυτικά στοιχεία για την προστασία των μητέρων στις χώρες του σοσιαλισμού και μάλιστα μιλάμε και για την περίοδο ’70 – ’80, δηλαδή πριν 20 – 30 χρόνια, που αν δε γινόταν η αντεπανάσταση και το πράγμα προχώραγε χωρίς τα λάθη που έγιναν στην πορεία, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Κάνετε σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα. Και ανάμεσα στις χώρες του λεγόμενου κοινωνικού κράτους όπως οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Καμία σχέση.

Στρατηγική ταύτιση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Θέλω να σταθώ στο εξής ζήτημα: Θυμώνει η Νέα Δημοκρατία όταν λέμε ότι έχει την ίδια πολιτική με το ΠΑΣΟΚ. Τσινάει το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα χρησιμοποιεί τα πιο βρώμικα μέσα εναντίον του ΚΚΕ, με κύριο επιχείρημα: Μας ταυτίζετε με τη Νέα Δημοκρατία στα βασικά ζητήματα.

Εμείς απαντάμε με στοιχεία. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, ελέω βεβαίως της ενσωμάτωσης και της προσαρμογής στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ελέω και του δικού τους προγράμματος, έδωσαν πράσινο φως σε μια άνευ προηγουμένου διείσδυση των μονοπωλίων στον τομέα της Υγείας. Είτε είναι επιχειρήσεις, νοσοκομεία κλπ., είτε είναι φάρμακο, ιατρικά εργαλεία. Ανευ προηγουμένου.

Οι τραπεζίτες αγοράζουν νοσοκομεία. Οι πετρελαιάδες αγοράζουν νοσοκομεία. Που σημαίνει ότι έχει ψωμί το πράγμα. Και οι δύο είναι υπέρ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και είναι και υπέρ της ανταποδοτικότητας στις εισφορές των εργαζομένων. Δηλαδή δίνεις – παίρνεις. Χαίρω πολύ, αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Η συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σημαίνει καχεξία στο δημόσιο τομέα και γιγάντωση του ιδιωτικού.

Ας πάμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Βαβυλωνία. Ομως μέσα σ’ αυτή τη Βαβυλωνία, υπάρχει ένας άξονας. Μιλάει για δημόσιο τομέα, αλλά για τον ιδιωτικό δεν τολμά να πει αυτό που λέει το ΚΚΕ: Την απαγόρευση, και μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού, δράσης επιχειρήσεων.

Και αρχίζουν. Να γίνει έλεγχος στον ιδιωτικό τομέα. Πού να γίνει έλεγχος; Στα νοσοκομεία που αγοράζουν οι καρχαρίες και οι πολυεθνικές; Και τι έλεγχος θα γίνει; Πρώτα – πρώτα τι έλεγχος να γίνει από τη στιγμή που τα Ασφαλιστικά Ταμεία συμπράττουν με τον ιδιωτικό τομέα; Σύμπραξη ίσον νόμος.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. συνήθως ανακατεύει την κουτάλα και οι προτάσεις του είναι γενικόλογες. Αλλά από τη στιγμή που είναι στην πολυκατοικία, όπως λέει, της δεξιάς παράταξης, θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν μπορεί – και το έχει αποδείξει ήδη – να έχει μια πολιτική κατά της εμπορευματοποίησης.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν έχουν δημοσιεύσει βέβαια τις θέσεις τους. Δεν τους έχουμε ακούσει και είναι ένα θέμα. Δηλαδή, ένα κόμμα το οποίο δεν ξέρεις τι λέει, αλλά εν πάση περιπτώσει, μπορεί να δημοσιεύσουν, να μην τους αδικήσω.

Μια κουβέντα να πω. Από τη στιγμή που υποστηρίζουν το εμπόριο ρύπων, το Κιότο πια έχει γίνει σημαία, από τη στιγμή που υποστηρίζουν ότι μπορείς ας πούμε να αγοράζεις ρύπους και να πουλάς ρύπους, στην Υγεία είναι υπέρ της κατάργησης του ιδιωτικού τομέα; Είναι υπέρ της κατάργησης των κρατήσεων για την Υγεία; Πολύ δύσκολο φαίνεται.

Αποκαλυπτικά στοιχεία

Λοιπόν, για να δούμε και πιο συγκεκριμένα Νέα Δημοκρατία – ΠΑΣΟΚ. Στην τελευταία 15ετία, 1992 – 2007, η συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού στη δημόσια δαπάνη υπηρεσιών Υγείας μειώθηκε από 41,4 το ’92 σε 27 το 2007 κι αυτό αφορά και τις δυο κυβερνήσεις. Ανατράπηκε η αναλογία μεταξύ κρατικού προϋπολογισμού και Ασφαλιστικών Ταμείων. Το ΄99 τα έσοδα των δημοσίων νοσοκομείων προέρχονταν, προσέξτε, το 76% από τα νοσήλια και το 8,19% από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Το 2006 τα έσοδα των δημοσίων νοσοκομείων προέρχονταν: 82,13% από τα νοσήλια και 3,5% από τον κρατικό προϋπολογισμό. Για ποια δημόσια Υγεία μιλάμε; Τη δεκαετία του ΄90, με αποφάσεις των κυβερνήσεων, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, αυξήθηκαν τα νοσήλια σε ποσοστό συνολικά 806%. Το ΠΑΣΟΚ στις 3/2/98 καθιέρωσε το ενοποιημένο κλειστό νοσήλιο που οδήγησε σε αυξήσεις από 29% έως 64% ανάλογα με τη θέση νοσηλείας.

Εξαιρέθηκαν από τα νοσήλια μια σειρά ιατρικών – εργαστηριακών πράξεων και φαρμάκων τα οποία χρεώνονται χωριστά και πληρώνονται από τα Ταμεία. Παραδείγματος χάρη, σε ένα νοσηλευόμενο που θα χρειαστεί στεφανιογραφία, λιθοτριψία, μαγνητική, αξονική τομογραφία, αυτά χρεώνονται στα Ασφαλιστικά Ταμεία ξεχωριστά. Πας και στο ιδιωτικό κέντρο. Και εδώ και όταν πληρώνει λίγο ο εργαζόμενος χρεώνονται τα Ταμεία, αφού δεν επιχορηγούνται.

Η δαπάνη της ημερήσιας φαρμακευτικής δόσης που ξεπερνά το 70% της τιμής του νοσηλίου πληρώνεται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία ξεχωριστά. Μα το νοσήλιο το καθορίζει η ιατρική ανάγκη, η ανάγκη του ασθενούς. Εξαιρέθηκαν πλήρως από το νοσήλιο φάρμακα όπως κυτταροστατικά, ανοσοκατασταλτικά, ορμόνες, σκιαγραφικά, για διαγνωστικές εξετάσεις, μοσχεύματα, ειδικά φίλτρα κλπ., κι αυτά βεβαίως τα φορτώνουν στα Ταμεία. Τα Ταμεία ή θα ανεβάσουν το νοσήλιο των ασφαλισμένων ή θα τους στέλνουν στα ιδιωτικά κέντρα και θα πληρώνουν και οι εργαζόμενοι ή θα χρεοκοπήσουν εντελώς τα Ταμεία.

Υπάρχουν εξετάσεις που δεν έχουν κοστολογηθεί από το κράτος και επειδή δεν έχουν κοστολογηθεί δεν δικαιολογούνται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Παραδείγματος χάρη, υπάρχει ένα πακέτο απαραίτητων εξετάσεων για τους νεφροπαθείς που ελέγχονται πριν και μετά τη μεταμόσχευση και το οποίο κοστίζει 1.753 ευρώ.

Ο μεταμοσχευμένος πρέπει να κάνει συχνά εξετάσεις. Κι αυτές οι εξετάσεις δεν είναι σάκχαρο, ουρία και οι γενικές εξετάσεις αίματος, είναι ειδικές. Γι’ αυτές πληρώνουν, δεν καλύπτονται από το Ταμείο, το οποιοδήποτε Ταμείο εκατό τοις εκατό.

Οι ανασφάλιστοι μετανάστες υποχρεώνονται να καταβάλλουν κατά κανόνα το συνολικό κόστος και σε περίπτωση νοσηλείας προκαταβάλλουν το 50% της δαπάνης. Ο μετανάστης που μπορεί να είναι άνεργος και ο εργοδότης να τον έχει με μαύρη εργασία.

Αν είναι παράνομοι τους παρέχονται σε περίπτωση επείγοντος περιστατικού οι πρώτες βοήθειες και μέχρι τη σταθεροποίηση της υγείας τους. Δεν υπάρχει εργοδοτική εισφορά για τα επαγγελματικά νοσήματα και εργατικά ατυχήματα. Αυτή είναι η κατάσταση.

Οι προτάσεις του ΚΚΕ

Οι δικές μας οι προτάσεις είναι: Αποκλειστική χρηματοδότηση από το κράτος και την εργοδοσία. Να μην ανέβουν οι κρατήσεις για τους εργαζόμενους, αντίθετα να ανέβουν οι μισθοί κ.λπ., για να υπάρχουν οι συντάξεις. Δεν μπορείς να έχεις μια πλήρη πρόταση για το συνταξιοδοτικό αν δε μιλήσεις για δουλειά για όλους που λέμε εμείς, για σταθερή δουλειά, για Ασφάλιση, από εκεί καθορίζονται οι συντάξεις.

Οσο για την περίθαλψη, δωρεάν υπηρεσίες. Δεν είναι επιχείρηση για να έχει κέρδη και ζημιές, δεν είναι μισθολογικό κόστος, δεν είναι εργατικό κόστος. Για μας είναι στις συνθήκες του καπιταλισμού η επιστροφή ενός μέρους από την απλήρωτη δουλειά.

Και φυσικά αυτά είναι αντικείμενο ταξικής πάλης. Στην ταξική πάλη συμπεριλαμβάνουμε και τις κάλπες, είναι κι αυτές πάλη. Γι’ αυτό ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο φτωχός επαγγελματίας, πρέπει να ψηφίσει με συνείδηση της τάξης ή του κοινωνικού στρώματος που ανήκει.

Αν αυτό το ξεχάσει, τότε θα υποτιμήσει ότι αμέσως μετά τις ευρωεκλογές επιταχύνονται τα μέτρα. Ηδη η Ευρωπαϊκή Ενωση στην τελευταία Σύνοδο της Πράγας ασχολήθηκε και το πρώτο πράγμα που θα πέσει από πάνω είναι η Κοινωνική Ασφάλιση. Αυτό το καθόρισε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αυτό το καθόρισε η Παγκόσμια Τράπεζα, είναι παγκόσμια επιλογή. Επομένως, σε κάθε χώρα πρέπει να θεωρηθεί η κάλπη ως μορφή ταξικής πάλης και πρέπει να ψηφίσει κανείς τέτοια με συνείδηση.

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο δε ζητάει ζητιανιά για τους εργαζόμενους. Απαιτεί να πάρουν πίσω τα κλεμμένα, είτε είναι από τα ασφαλιστικά ταμεία δισεκατομμύρια κλεμμένα, είτε είναι κυρίως ο κλεμμένος κόπος του στη δουλειά».

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, κοινωνική ασφάλιση. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑΣ – ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η κεντρική εισήγηση της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, στην ημερίδα

Οχι άλλα βάρη στις πλάτες του εργάτη. Την κρίση να πληρώσει η ολιγαρχία απαιτούν οι εργαζόμενοι

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη που μας πέρασε η ημερίδα της ΚΕ του Κόμματος με θέμα: «Η διεθνής οικονομική κρίση και η θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ». Σήμερα, ο «Ρ» δημοσιεύει ολόκληρο το κείμενο της κεντρικής εισήγησης που έκανε η Ελ. Μπέλλου, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:«Αξιότιμοι προσκαλεσμένοι,

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο κατασκευών, με τη μορφή απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, λόγω εκτεταμένης κίνησης επενδυτικών παραγώγων σε τιτλοποιημένα επισφαλή στεγαστικά δάνεια.

Ο κίνδυνος κατάρρευσης αμερικανικών χρηματοπιστωτικών κολοσσών με ισχυρές θέσεις στη διεθνή αγορά του χρηματικού κεφαλαίου προκάλεσε μια σταδιακή και γενικευμένη μεγάλη πτώση των τιμών στα σημαντικότερα χρηματιστήρια του κόσμου. Επρόκειτο για την «κορυφή του παγόβουνου» στην εκδήλωση μιας γενικευμένης κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου.

Τα σημερινά δεδομένα και οι εκτιμήσεις των διεθνών οικονομικών οργανισμών στην αισιόδοξη εκδοχή τους δίνουν το 2010 ως έτος κατώτατου σημείου της ύφεσης. Ηδη έχει καταγραφεί αύξηση των ανέργων κατά 25 εκατομμύρια και προβλέπεται να προστεθούν και άλλα 40 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του χρόνου.

Προβλέπεται συρρίκνωση του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος το 2009, κατά 1,7% σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και κατά 2,75% σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ. Ο δεύτερος εκτιμά τη συρρίκνωση του διεθνούς εμπορίου κατά 13,2% το 2009.Το ΔΝΤ υπολογίζει την απαξίωση του χρηματικού κεφαλαίου σε 4,1 τρισ. δολάρια από την εκδήλωση της κρίσης μέχρι σήμερα.

Η εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα

Στην ελληνική οικονομία η κρίση εκδηλώθηκε ελαφρώς ετεροχρονισμένη σε σχέση με την Ευρωζώνη. Μπήκε σε φάση ύφεσης το 2009, ενώ το 2008 ήταν χρονιά επιβράδυνσης στη διεύρυνση του ΑΕΠ. Το κυριότερο είναι ότι το τμήμα της Βιομηχανίας (Ορυχεία – Λατομεία, Μεταποίηση, Ηλεκτρισμός, Παροχή Νερού, κατά την αστική στατιστική) είχε κατά 4% συρρίκνωση το 2008/2007, ευρισκόμενη σε ύφεση από το 2005.

Το 2008 όλοι οι κλάδοι της Μεταποίησης βρέθηκαν σε ύφεση, με εξαίρεση τον κλάδο Τροφίμων (αύξηση 1,2%).

Η κρίση στη Μεταποίηση φαίνεται στη μεγάλη συρρίκνωση των βιομηχανικών εμπορευμάτων (περίπου κατά 7%).

Μεγάλη συρρίκνωση είχε ο κατασκευαστικός κλάδος (-9,4%).

Την περίοδο 2002-2008 η τάση ήταν σημαντική συρρίκνωση της παραγωγής στα περισσότερα από τα κυριότερα αγροτικά προϊόντα με εξαίρεση το μαλακό σιτάρι, τον αραβόσιτο και τα ροδάκινα.

Αποψη από την ημερίδα

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το πραγματικό αγροτικό εισόδημα επιδεινώθηκε το 2008 κατά -7,1%, λόγω στασιμότητας στις τιμές πώλησης από τους παραγωγούς και μεγάλης αύξησης των τιμών βιομηχανικών προϊόντων.Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το καθαρό αγροτικό εισόδημα ως συσχετισμός της καθαρής προστιθέμενης αξίας σε σχέση με το κόστος συρρικνώθηκε το 2008 στο 80,1% εκείνου του 2000 (=100)1.

Στο 2008 σημειώθηκε μεγάλη πτώση τιμών στο Χρηματιστήριο Αθηνών, η συνολική χρηματιστηριακή αξία του οποίου ως ποσοστό του ΑΕΠ διαμορφώθηκε στο τέλος του 2008 στο 1/3 περίπου εκείνης του τέλους του 2007 (Δεκέμβρης 2008: 28%, Δεκέμβρης 2007: 86%)2. Σημαντικό μέρος αυτής της πτώσης οφείλεται στη μαζική αποχώρηση ξένων επενδυτών τον Οκτώβρη του 2008.

Ανεξάρτητα από τη φάση στον κύκλο της κρίσης, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας είναι η μακροχρόνια οξυμένη ελλειμματική δημοσιονομική της κατάσταση. Και μόνο με την επιβράδυνση του ΑΕΠ, που επιταχύνθηκε στο δεύτερο εξάμηνο του 2008, επιδεινώθηκαν θεαματικά οι όροι δανειοδότησης του κράτους.

Οι τελευταίες εκτιμήσεις προβλέπουν ύφεση κατά 1% στο ΑΕΠ το 2009. Η έκταση της ύφεσης στην ελληνική οικονομία οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί και από την πορεία της κρίσης:

Η Ελένη Μπέλλου στο βήμα

α) Σε βαλκανικά κράτη, στα οποία έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους επιχειρήσεων με έδρα την Ελλάδα. Αφορά κυρίως οικονομίες με μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως: Ρουμανία με 7,7% το 2008 και πρόβλεψη για -1,8% το 2009, Βουλγαρία με 4,4% το 2008 και πρόβλεψη για -1% το 20093.β) Στο διεθνές εμπόριο, μεγάλο μέρος του οποίου διεξάγεται μέσω θαλάσσιων μεταφορικών μέσων, τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή εισροών.

γ) Σε σημαντικά ευρωπαϊκά κράτη, π.χ., Γερμανία, Βρετανία, από τα οποία προέρχεται σημαντικό μέρος των εισερχόμενων τουριστών στην Ελλάδα, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς επισκεπτών, αλλά και σε διανυκτερεύσεις και σε εισπράξεις.

Αντιφατικές είναι οι επιδράσεις των ακόμα υψηλών κοινοτικών εισροών σε σχέση με τη βιομηχανική και αγροτική συρρίκνωση.

Ολα αυτά δείχνουν ότι θα είναι βαθιά η εκδήλωση της κρίσης στην ελληνική οικονομία. Γίνονται προβλέψεις για 2ετή διάρκεια. Θα οξύνει τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις, με αύξηση της ανεργίας, της μερικής απασχόλησης, επέκταση των ευέλικτων σχέσεων. Ηδη έχει διευρυνθεί η φτώχεια, σύμφωνα με τις αστικές μετρήσεις, με ιδιαίτερη συγκέντρωση σε παιδιά έως 15 χρόνων, και σε άτομα ηλικίας 18-24, περίπου το 1/4.

Βεβαίως, οι δείκτες της φτώχειας αποτυπώνουν ένα μέρος της. Δεν αποτυπώνουν το γεγονός ότι οι μισθοί και τα ημερομίσθια υπολείπονται της αυξητικής ανόδου του ΑΕΠ και της παραγωγικότητας σε φάση διευρυμένης αναπαραγωγής στην Ελλάδα.

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ πριν μια δεκαετία

Για την εκτίμηση της σημερινής κρίσης και την πρόβλεψη εξόδου από την ύφεση διεθνώς και στην Ελλάδα θεωρούμε χρήσιμο να αναφερθούμε στη γενική εκτίμησή μας για την κρίση που είχε εκδηλωθεί πριν από μια δεκαετία περίπου. Επίσης, να θυμίσουμε την τότε πρόβλεψή μας για την περίοδο που θα ακολουθούσε.

Το 1998 βρισκόταν σε εξέλιξη μια άλλη φάση ύφεσης που είχε ξεκινήσει στα μέχρι τότε θεωρούμενα «οικονομικά θαύματα», στις χαρακτηριζόμενες ως «Ασιατικές Τίγρεις», μια ύφεση που είχε αγκαλιάσει οικονομίες της ΝΑ Ασίας αλλά και την Ιαπωνία, χώρες της Λατ. Αμερικής, και με ορισμένο ετεροχρονισμό εκδηλώθηκε το 2000 στις ΗΠΑ. Το παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν συρρικνώθηκε κατά 1%, οι δε διεθνείς ροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις και το διεθνές εμπόριο είχαν πολύ μεγάλη περιστολή.

Τότε για πρώτη φορά μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση και σε χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ξαναεκδηλώθηκε ο προβληματισμός για την ευρωστία του καπιταλισμού, εκφράσθηκαν οι αστικές ανησυχίες μήπως σε κάποια φάση η αστική πολιτική δυσκολευτεί να ελέγξει την εργατική και λαϊκή δυσαρέσκεια – αντίδραση για τις συνέπειες της κρίσης.

Μέρος της προσπάθειας να ελεγχθεί η κατάσταση από τη σκοπιά της σταθερότητας της εξουσίας του κεφαλαίου ήταν και οι διάφορες θεωρίες για τα αίτια της κρίσης. Αυτές οι θεωρίες επικεντρώνονταν στον τρόπο λειτουργίας των χρηματιστηρίων, έδιναν έμφαση στη διαχείριση – διαφάνεια επενδυτικών χρηματικών κεφαλαίων μεγάλου ρίσκου (Hedges Funds), στους όρους δανειοδότησης κρατών από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Με άλλα λόγια, ασχολήθηκαν με περίσσια σπουδή με τις φαινομενικές δυσλειτουργίες στη σφαίρα κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή.

Τότε το ΚΚΕ εκτίμησε ότι είχε εκδηλωθεί μια κρίση υπερπαραγωγής, ή αλλιώς μια κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, όπως και σε προηγούμενα χρόνια, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την κρίση του 1973. Υποστηρίξαμε ότι ήταν κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου ανεξάρτητα από τη μορφή που πήρε αρχικά η εκδήλωσή της.

Σε αντίθεση με τις αστικές διαφωνίες, που ξεκινούσαν από το ίδιο το ΔΝΤ, σχετικά με τα διαχειριστικά μέτρα για την επίσπευση εξόδου από τη φάση της ύφεσης ή για μια υποτιθέμενη πρόληψη της ύφεσης στις ΗΠΑ και σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, το ΚΚΕ είχε προβλέψει ότι έτσι ή αλλιώς η έξοδος από την ύφεση, η αναζωογόνηση ακόμα και το πέρασμα σε μια νέα ανοδική φάση διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής θα οδηγούσε στην εκδήλωση μιας νέας κρίσης υπερσυσσώρευσης, πιο βαθιάς και πιο συγχρονισμένης από την προηγούμενη.

Επίσης, το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει ότι σε όλες αυτές τις χώρες οι συνθήκες εργασίας, πληρωμής, ζωής της εργατικής τάξης όχι μόνο δε θα καλυτέρευαν αλλά, αντίθετα, θα χειροτέρευαν και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Είχαμε στηρίξει αυτή την πρόβλεψή μας στο γεγονός ότι τα μερίδια συμμετοχής στη διεθνή καπιταλιστική παραγωγή και αγορά άλλαζαν προς όφελος νέων ανερχόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, με πολύ μεγάλο εγχώριο πληθυσμό και ακόμα πολύ φθηνή εργατική δύναμη. Σε αυτό είχαν συντελέσει και οι αντεπαναστατικές ανατροπές, η οπορτουνιστική διάβρωση και κρίση του κομμουνιστικού κινήματος, γενικότερα η υποχώρηση του εργατικού κινήματος, η ενσωμάτωση συνδικαλιστικών οργανώσεων στο σύστημα.

Ετσι, και σε συνθήκες διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής κυριάρχησε η τάση να μειώνεται το εργατικό εισόδημα παράλληλα με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Αυτή η τάση πήρε το χαρακτήρα ενιαίων στρατηγικών επιλογών, π.χ., στην ΕΕ, κωδικοποιημένων ως στρατηγική της Λισαβόνας με στόχους αφαίρεσης εργασιακών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για να ικανοποιηθεί ως στόχος η λεγόμενη μείωση του εργατικού κόστους στην ευρωενωσιακή αγορά.

Στην περίοδο που ακολούθησε, στην τρέχουσα πρώτη 10ετία του 21ου αιώνα, έγιναν νέες εξαγορές και συγχωνεύσεις, προχώρησε περισσότερο η διεθνική διαπλοκή των κεφαλαίων, οξύνθηκε ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός και παράλληλα η διαμόρφωση στενότερων ή χαλαρότερων περιφερειακών συμμαχιών – ενώσεων.

Ισχυροποιήθηκε η τάση που συσσώρευε αλλαγές μεταξύ των ανισόμετρα εξελισσόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, τάση που οδηγεί προς την ανατροπή ενός συσχετισμού στη διεθνή καπιταλιστική αγορά που διαμορφώθηκε πριν από 70 χρόνια περίπου. Παράλληλα, αυτή η τάση εκδηλώθηκε και με νέες κρατικές και διακρατικές απαιτήσεις, για αλλαγές στις διεθνείς συνεννοήσεις και συνεργασίες, π.χ., στις Συμφωνίες του ΠΟΕ, στη σύνθεση της διοίκησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στη σύνθεση των διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων, στο νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές ανταλλαγές βιομηχανικών υλών στην παγκόσμια αγορά, στη διεύρυνση του G7.

Ολα αυτά που πιο αχνά διαφαίνονταν κατά τον προηγούμενο διεθνή κρισιακό καπιταλιστικό κύκλο, πήραν χαρακτήρα ανεπίστρεπτων τάσεων στο σημερινό. Σε αυτό το έδαφος εξελίχθηκε ο νέος κύκλος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε διεθνές επίπεδο που βρίσκεται σε εξέλιξη, με χαρακτηριστικό της το γεγονός ότι τώρα ξεκίνησε στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε ίσως και βαθύτερα στην Ευρωζώνη, αγκαλιάζει ταυτόχρονα Μ. Βρετανία, Ιαπωνία, Ρωσία, Τουρκία, χώρες της Λατινικής Αμερικής. Επιδρά επί του παρόντος με επιβράδυνση στην Κίνα και στην Ινδία.

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την παρούσα διεθνή οικονομική κρίση

Αναμενόμενο είναι να έχει η παρούσα ύφεση μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, να είναι πιο αναιμικό το πέρασμα σε μια νέα φάση αναζωογόνησης και ανόδου. Το κυριότερο όμως είναι τι μπορούμε να προβλέψουμε για τη θέση της εργατικής τάξης και γενικότερα των μισθωτών και του μεγαλύτερου μέρους των αυτοαπασχολούμενων σε φάση ανάκαμψης από την ύφεση.

Εκτιμάμε ότι θα συνεχισθεί και θα ενταθεί η ίδια τάση που εκδηλώθηκε και στις δυο προηγούμενες δεκαετίες, η τάση επιδείνωσης, αν δεν πραγματοποιηθεί εμφανής ιδεολογική – πολιτική και οργανωτική αναζωογόνηση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, χειραφέτηση του συνδικαλιστικού κινήματος από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, απεμπλοκή του από ευρωενωσιακούς μηχανισμούς χειραγώγησης (βλέπε ΟΚΕ κλπ.), ιδεολογική – πολιτική χειραφέτηση ευρύτερων εργατικών δυνάμεων από την παραπλανητική επιρροή της λεγόμενης σοσιαλδημοκρατίας, με μορφή παλαιών ή νέων πολιτικών σχημάτων της.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που η εργατική τάξη, μισθωτοί που την προσεγγίζουν από την άποψη του εισοδήματος και του βιοτικού τους επιπέδου, και κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, μπορούν να φρενάρουν την επιδείνωση της θέσης τους μόνο αν περάσουν στην αντεπίθεση,αν απαλλαγούν από κάθε πολιτική παγίδα συμβιβασμού, συναίνεσης, αποδοχής μιας δήθεν «συνεργασίας των τάξεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Χάνει τον χαρακτήρα του το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ως πάλη για το μισθό – ωράριο κλπ. όταν ηγετικά του όργανα όπως της ΓΣΕΕ κλείνουν συμφωνίες με τον ΣΕΒ για από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα, κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.

Εκτιμάμε ότι θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ, θα κλονισθεί πιο βαθιά απ’ ό,τι σήμερα η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, όταν κορυφωθεί ο επόμενος κρισιακός κύκλος, όταν επέλθει η επόμενη φάση ύφεσης.

Με φαντασία, αλλά επιστημονική φαντασία, μπορούμε να πούμε ότι οδεύουμε σε ένα νέο 1929, ίσως σε ένα νέο 1937.

Αυτές οι προβλέψεις γίνονται και από αστούς αναλυτές, από ιμπεριαλιστικά κέντρα στρατηγικών μελετών σε κρατικό ή διακρατικό επίπεδο.

Ο ιδιαίτερος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στη διάσωση του συστήματος

Προκειμένου να διασωθεί το σύστημα, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, από τον Σαρκοζί και τον Ομπάμα μέχρι τον Μπράουν και τον Μπίσκι υπόσχονται έναν «ανθρώπινο, υγιή καπιταλισμό».

Ιδιαίτερη δραστηριότητα επιδεικνύει η διεθνής σοσιαλδημοκρατία. Επικεντρώνεται στην προσπάθεια να ενοχοποιηθεί για την κρίση αποκλειστικά και μόνο ο «νεοφιλελευθερισμός», η δήθεν αναποτελεσματική συνταγή αναλογίας μεταξύ «αγοράς – ρύθμισης» σε κρατικό, περιφερειακό ή και σε διεθνές επίπεδο.

Η διεθνής σοσιαλδημοκρατία έχει ανασκουμπωθεί προκειμένου να πείσει τις εργατικές – λαϊκές μάζες ότι έχει επεξεργαστεί τη νέα συνταγή. Δηλαδή υποστηρίζει ότι έχει βρει τη δοσολογία ανάμεσα στην πολιτική (επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών κλπ.) που υποβοηθά τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, τη στήριξη των μονοπωλίων, και ταυτόχρονα ελέγχει τις αρρυθμίες της αγοράς με ορισμένη ή ορισμένες κρατικές τράπεζες, ακόμα και με την κρατικοποίηση κάποιων προβληματικών επιχειρήσεων στη βιομηχανία, στις μεταφορές. Η «Πράσινη Οικονομία» και η «καλύτερη διανομή» είναι τα απαραίτητα συμπληρώματα.

Στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του ρεύματος που βαφτίζει «δημοκρατικό σοσιαλισμό» την κυριαρχία των μονοπωλίων με τη συνύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων, έχουν εμφανισθεί νέοι πολιτικοί φορείς, όπως το ΚΕΑ στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται ότι έχουν βρει καλύτερα από τα προηγούμενα κόμματα τη χρυσή τομή «αγοράς – ρύθμισης», «ιδιωτικού – κρατικού κεφαλαίου». Ισχυρίζονται ακόμα ότι η καλύτερη εφαρμογή της δοσολογίας απαιτεί εξάλειψη των αντιθέσεων μέσα στην ΕΕ, με την ισχυροποίηση των δομών της, με τη διαμόρφωση μιας ευρωενωσιακής διακυβέρνησης.

Προσαρμόζουν στη σημερινή πραγματικότητα της ΕΕ την παλιά σοσιαλδημοκρατική γραμμή των μεταρρυθμίσεων. Στη θέση του κρατικού μονοπωλίου – υπηρέτη των ιδιωτικών μονοπωλίων βάζουν το διευρωπαϊκό – διακρατικό μονοπώλιο και πάνω από την κυβερνητική διαχείριση θέτουν μια ισχυρή διακρατική διακυβέρνηση, ικανή δήθεν να εκφράζει τα γενικά συμφέροντα στην ΕΕ, επιλύοντας αντιθέσεις μεταξύ κρατών-μελών της.

Εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως», δίνοντας «αριστερό» σοσιαλίζον άλλοθι στην ισχυροποίηση υπαρχόντων και στην εμφάνιση νέων κατασταλτικών μηχανισμών.

Ο ιδιαίτερος ρόλος τους συνίσταται στην αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας ως προς την εξυπηρέτηση του συστήματος. Υπηρετούν την ιδεολογική χειραγώγηση με την ουτοπία μιας φιλολαϊκής ΕΕ, μιας φιλολαϊκής διαχείρισης στο έδαφος της οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων.

Νομοτελειακή η ανισομετρία και οι αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ

Η παρούσα κρίση στην Ευρωζώνη κατά γενική ομολογία όξυνε τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών – μελών, ακόμα και στο σκληρό πυρήνα της. Και αυτό ήταν αναμενόμενο, στις προβλέψεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ.

Παρά τη διαπλοκή των κεφαλαίων, παρά την ενιαία στρατηγική απέναντι στην εργατική τάξη, παραμένει το έθνος – κράτος ως όργανο που εξασφαλίζει την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, που εξυπηρετεί τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε ανταγωνισμό με αντίστοιχες διαδικασίες σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ.

Οπως στη φάση της διευρυμένης αναπαραγωγής έτσι και στη φάση της ύφεσης, υφίσταται καπιταλιστική ανισομετρία. Παραμένουν οι ανισομετρίες στο γενικό επίπεδο της παραγωγής, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στις αναλογίες των κλάδων, στους μισθούς και τα ημερομίσθια, στις εξαγωγές και εισαγωγές εμπορευμάτων ως ποσοστά στο ΑΕΠ, στις εκροές-εισροές κεφαλαίων.

Ολες αυτές οι ανισομετρίες αντανακλώνται στη δημοσιονομική κατάσταση του κάθε κράτους, στα διαφορετικά μεγέθη δημοσίου χρέους και ελλειμμάτων, στα διαφορετικά επιτόκια δανεισμού των κρατών που διαμορφώνει η διεθνής αγορά ανάλογα με τη θέση του κάθε κράτους μέσα στην Ευρωζώνη αλλά και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Αυτές οι ανισομετρίες είναι που κάνουν αδύνατη τη διαμόρφωση ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτές εκφράσθηκαν στις διαφορετικές προτάσεις π.χ. μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας για τα μέτρα και τα πακέτα διαχείρισης της κρίσης. Αυτές εκφράστηκαν και εκφράζονται στην εξέλιξη των επιτοκίων πάνω από τα βασικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Οι διαφορετικές απόψεις γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας, αν θα γέρνει περισσότερο προς τη δημοσιονομική ευελιξία ή προς τη νομισματική σταθερότητα, εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες των κρατών – μελών και όχι έλλειψη οργάνων ευρωενωσιακής διακυβέρνησης ή υπερβάλλουσα δύναμη της ΕΚΤ όπως ισχυρίζονται το ΚΕΑ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Στις σημερινές συνθήκες της ύφεσης, αυτές οι ανισομετρίες εκδηλώθηκαν πιο οξυμένα απ’ ό,τι σε προηγούμενη φάση για την ελληνική οικονομία, οξύνθηκαν και οξύνονται διαχρονικά προβλήματά της όπως το δημόσιο χρέος, το εμπορικό έλλειμμα, η μακροχρόνια στασιμότητα της μεταποίησης.

Τάση αλλαγής του συσχετισμού στη διεθνή αγορά

Βεβαίως, η όξυνση των ανισομετριών είναι γενικό φαινόμενο και μέσα στην ΕΕ και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Το γενικό χαρακτηριστικό της απαξίωσης κεφαλαίου κατά την εξέλιξη της κρίσης δεν εκδηλώνεται αναλογικά από κράτος σε κράτος, από κλάδο σε κλάδο, από επιχείρηση (ατομικό κεφάλαιο και με τη μετοχική μορφή του) σε επιχείρηση.

Ετσι, και κατά τη διάρκεια της ύφεσης και κατά τη φάση της σταθεροποίησης και αναζωογόνησης συντελούνται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομιών σε επίπεδο κράτους.

Βεβαίως, συχνά οι σημαντικές αλλαγές και ανακατατάξεις κυοφορούνται σε μια πιο μακρόχρονη περίοδο που περιλαμβάνει περισσότερους του ενός κύκλους οικονομικών κρίσεων.

Η σημερινή κρίση αποκρυσταλλώνει τέτοιες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που κυοφορήθηκαν την τελευταία 30ετία, με περίπου 3 κύκλους κρίσης για τις περισσότερες από τις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτές οι αλλαγές επιταχύνθηκαν την τελευταία 10ετία.

Την περίοδο 1980 – 2008 κυριάρχησε η τάση συρρίκνωσης των μεριδίων των ΗΠΑ, της Ευρωζώνης και της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν (ΠΑΠ). Αντίθετα, αυξήθηκε το μερίδιο της Κίνας (αύξηση του μεριδίου κατά 440% για την περίοδο 1980 – 2007) που ανέβηκε στην τρίτη θέση, μετά την 2η θέση της Ευρωζώνης ως συνόλου. Επίσης, αυξήθηκε το μερίδιο της Ινδίας (αύξηση κατά 110% για την περίοδο 1980 – 2007) και της Ρωσίας (αύξηση κατά 19,3% για την περίοδο 2000 – 2007).

Το μερίδιο της Ευρωζώνης μειώνεται σταθερά στην περίοδο 2000 – 2007 (κατά 12,8%) και της Ελλάδας επίσης (κατά 24%, με σχεδόν διπλάσια ποσοστιαία απώλεια από το μέσο όρο της Ευρωζώνης). Η τάση επιδείνωσης στα μερίδια συνεχίζεται για τα έτη 2008, 2009 για ΗΠΑ, Ευρωζώνη (και Ελλάδα), Ιαπωνία.

Σε γενική κατεύθυνση, οι ίδιες τάσεις αποτυπώνονται και στα ποσοστιαία μερίδια στις παγκόσμιες εισροές/εκροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις, με ορισμένες διαφοροποιήσεις. Συγκεκριμένα: Ανοδικά (με διακυμάνσεις) είναι τα μερίδια εισροών/εκροών για την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία στην περίοδο 1980 – 2006, καθοδικά είναι για τις ΗΠΑ. Η Ιαπωνία διατηρεί το μερίδιό της στις εκροές, ενώ η Ευρωζώνη αυξάνει το μερίδιό της τόσο στις εισροές όσο και στις εκροές, κατέχοντας την πρώτη θέση παγκοσμίως. Ειδικότερα για την Ελλάδα, μειωμένο είναι το μερίδιο στις εισροές 1980 – 2006 (από 1,22% σε 0,41%) και αυξημένο στις εκροές (από 0% το 1990 σε 0,34% το 2006). Δηλαδή, η Ελλάδα γίνεται σε αυτήν την περίοδο χώρα εξαγωγής κεφαλαίων.

Σημαντικός δείκτης είναι και τα μερίδια στις παγκόσμιες εξαγωγές και εισαγωγές, όπου παρατηρούνται οι εξής τάσεις για την περίοδο 1980 – 2007:

Οι ΗΠΑ έχουν απώλεια μεριδίου στις εξαγωγές (από 11,1% το 1980 σε 8,41% το 2007), η Ιαπωνία εξίσου απώλεια (από 6,42% σε 5,13%), η Ευρωζώνη σχεδόν διατηρεί το μερίδιό της, με αυξομειώσεις μέσα στην περίοδο, κατέχοντας και διατηρώντας την 1η θέση (1980: 30,75%, 1990: 35,05%, 2007: 29,19%), χωρίς να υποτιμιέται η κατά 6% απώλεια σε ποσοστό μεριδίου την περίοδο 1990 – 2007. Η Ελλάδα έχει απώλεια μεριδίου (1980: 0,25%, 2007: 0,17%).

Θεαματική αύξηση έχει η Κίνα κατά 890% (1980: 0,89%, 2007: 8,81%), καταλαμβάνοντας τη 2η θέση, μπροστά από τις ΗΠΑ.

Ανερχόμενη, αλλά ακόμη με μικρά μερίδια, είναι η τάση για τη Ρωσία (2007: 2,57%) και την Ινδία (2007: 1,05%).

Οι τάσεις στα μερίδια των παγκόσμιων εισαγωγών, καταγράφονται ως εξής:

Η Ευρωζώνη είναι πρώτη στο μερίδιο εισαγωγών, αλλά με τάση μείωσης (1980: 34,28%, 2007: 28%), η Ελλάδα με διακυμάνσεις παραμένει στα ίδια επίπεδα (1980: 0,51%, 2007: 0,53%). Μειώνεται το μερίδιο για την Ιαπωνία (1980: 6,81%, 2007: 4,41%), ενώ αυξάνεται για τις ΗΠΑ (1980: 12,39%, 2007: 14,35%), κατέχοντας τη 2η θέση στις εισαγωγές. Αυξάνεται σημαντικά για την Κίνα (1980: 0,96%, 2007: 6,8%), κατέχοντας την 3η θέση. Επίσης, αυξάνεται πιο περιορισμένα για τη Ρωσία και την Ινδία.

Ανακατατάξεις, επίσης, γίνονται και μεταξύ ατομικών (ή και εταιρικών) κεφαλαίων. Σύμφωνα με τη λίστα των 1.000 πλουσιότερων ανθρώπων που εδρεύουν στη Βρετανία, σύμφωνα με δημοσίευμα της βδομαδιάτικης έκδοσης «Sunday Times», από τους 10 που βρίσκονται στην κορυφή οι μισοί αύξησαν τα πλούτη τους εν μέσω κρίσης κατά 1,054 δισ. ευρώ (κατά 43%), ενώ οι άλλοι μισοί είχαν συρρίκνωση του πλούτου τους κατά 33,738 δισ. ευρώ (-242%).

Σε συνθήκες ύφεσης, παράλληλα με την αύξηση του αριθμού ζημιογόνων εταιρειών, εξακολουθεί να υπάρχει κερδοφορία σε επιχειρήσεις είτε εκφρασμένη με μειωμένους ρυθμούς είτε και με αυξημένους. Στη δεύτερη περίπτωση π.χ. συγκαταλέγεται η γερμανική Siemens, η οποία κατά το πρώτο τρίμηνο του 2009 είχε κέρδη 1,01 δισ. ευρώ έναντι 412 εκατ. στο αντίστοιχο τρίμηνο του 2008 (αύξηση 145%), με αύξηση πωλήσεων 5% σε ετήσια βάση.

Ανάλογα φαινόμενα ισχύουν και για την ελληνική οικονομία. Οι εκτιμήσεις για τα κέρδη των 8 μεγαλύτερων τραπεζών (Εθνική, Alpha, Eurobank, Πειραιώς, Κύπρου, Marfin, ΑΤΕ, Emporiki) στο πρώτο τρίμηνο του 2009 τα υπολογίζουν σε 610 εκατ. ευρώ έναντι 1.195,9 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο τρίμηνο του 2008, μειωμένα κατά 50%.

Οι ανακατατάξεις στα μερίδια γίνονται και μέσα σε έναν υποκλάδο π.χ. στις αερομεταφορές, μεταξύ ΟΑ και AegeanAirlines. Οι ανακατατάξεις προωθούνται και μέσω εξαγορών που κάνει π.χ. ο όμιλος Marfin (μεταξύ αυτών και της Vivartia και της ΟΑ), των κυοφορούμενων νέων συγχωνεύσεων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα.

Η τάση αυτή είναι εμφανέστατη στη διεθνή αγορά, ιδιαίτερα στους κλάδους στους οποίους κατ’ αρχήν εκδηλώθηκε η κρίση υπερπαραγωγής, όπως στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Ετσι, άλλωστε, προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος συγκεντροποίησης κεφαλαίων, που απαξιώθηκαν στη φάση της ύφεσης, για να τεθούν σε νέα φάση αυτοαύξησής τους μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, της διαδικασίας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η έξοδος από την ύφεση γίνεται με επιδίωξη να αποσπασθεί πρόσθετο κέρδος κατακτώντας νέες αγορές. Οξύνεται ο ανταγωνισμός, η αμφισβήτηση παλιών ρυθμίσεων, η κατοχύρωση μέσω νέων ρυθμίσεων, ακόμα και με τετελεσμένα που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

Οι παραπάνω τάσεις μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

  • Οι ΗΠΑ παραμένουν ακόμη πρώτη δύναμη στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, αλλά με επιδείνωση όλων των άλλων δεικτών.

Θεαματική είναι η άνοδος της Κίνας, η οποία ακόμη υπολείπεται ως προς τη συνολική (κατά κεφαλήν) παραγωγικότητά της.

  • Βελτιώθηκε η ανταγωνιστική θέση εμπορευμάτων της Ευρωζώνης (αντίθετα επιδεινώθηκε της Ελλάδας). Θεαματικά βελτιώθηκε της Κίνας, ενώ αντίθετα είναι εμφανής η επιδείνωση της ανταγωνιστικής θέσης των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Χαμηλή είναι ακόμη η ανταγωνιστική θέση της Ινδίας και της Ρωσίας, με τάση βελτίωσης.

  • Πιο αντιφατικά αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδας, η οποία χάνει μερίδιο στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, επιδεινώνεται η θέση της ως προς τις εξαγωγές, με κύριο χαρακτηριστικό το συγκριτικά χαμηλότερο μερίδιο σε σχέση με το μερίδιό της στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ βελτιώνεται η θέση της στην εκροή κεφαλαίων.

Ο δείκτης «καθαρή διεθνής επενδυτική θέση» για την Ελλάδα εξακολουθεί να είναι αρνητικός (άθροισμα Αμεσων Επενδύσεων, Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου, Παραγώγων, Λοιπών Επενδύσεων, Συναλλαγματικών Διαθεσίμων), ύψους 183.944 εκατ. ευρώ το 2008, ωστόσο μειώνεται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (2006: -83,6%, 2007: -94%, 2008: -75,7%)4.

Σε συνδυασμό και με την εξέλιξη άλλων οικονομικών δεικτών που ήδη αναφέρθηκαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στην περίοδο ένταξής της στην ΕΟΚ – και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη – η ελληνική οικονομία είχε αφ’ ενός απώλεια της ανταγωνιστικής θέσης της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής της (κυρίως της Μεταποίησης), αφ’ ετέρου αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου και εξαγωγής του σε άμεσες επενδύσεις.

Σημειωτέον ότι στη χιλιάδα των Κροίσων που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία περιλαμβάνονται και 10 Ελληνες, εκ των οποίων 4 βρίσκονται ανάμεσα στους 100 πρώτους (Δ. Λεβέντης, Μ. Λαιμός, Φ. Νιάρχος, Στ. Χατζηιωάννου).

Και αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του 18ουΣυνεδρίου ότι η ελληνική οικονομία κατέχει ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διατηρώντας την ίδια – προτελευταία θέση – στην Ευρωζώνη αλλά με αναβαθμισμένη θέση στη βαλκανική αγορά.

Για ορισμένες αστικές ερμηνείες της κρίσης

Ολη αυτή η ανισόμετρη και αντιφατική καπιταλιστική εξέλιξη στην Ελλάδα, στην ΕΕ, στις ΗΠΑ και διεθνώς ουδεμία σχέση έχει με τις θεωρίες περί «καζινοκαπιταλισμού», «υπερκατανάλωσης» κλπ.

Για τον «καζινοκαπιταλισμό»

Πρόκειται για τη θεωρία που ενοχοποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την κρίση, για την ύφεση στη βιομηχανική παραγωγή. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τις υπάρχουσες δομές και ρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι Οργανισμοί (στην πραγματικότητα επιχειρήσεις) αξιολόγησης και δανειοδότησης κρατικών φορέων.

Το λιγότερο είναι απλούστευση -αν δεν είναι συνειδητή απάτη- η απομόνωση των παρασιτικών φαινομένων και ο χαρακτηρισμός τους είτε ως «καζινοκαπιταλισμός» είτε ως στρεβλώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε διεθνές επίπεδο.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι συμφωνίες του Μπρέτον – Γουντς κατέρρευσαν στην κρίση του 1971-1973.

Η σήψη και ο παρασιτισμός (π.χ. το γεγονός ότι το 2008 τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος) είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο, προϊόν της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, προϊόν της σύμφυσης βιομηχανικού – τραπεζικού κεφαλαίου, δηλαδή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του πλασματικού κεφαλαίου (π.χ. τα γνωστά «τοξικά ομόλογα») ή των πλασματικών χρηματιστηριακών τιμών βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του παρασιτισμού.

Δεν είναι παράδοξο φαινόμενο η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου να εμφανίζεται μέσω των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων που λειτουργούν ως χώρος συγκέντρωσης κάθε αναπασχόλητου εισοδήματος (καπιταλιστών και εργαζομένων) και μετατροπής του σε κεφάλαιο.

Είναι στη φύση του καπιταλισμού η τάση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και εξίσου στη φύση του είναι η τάση διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου, όπως και η αναγκαστική διακοπή της υπερπαραγωγής και η απαξίωση του κεφαλαίου.

Η Πίστη σπρώχνει στην υπερπαραγωγή, στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, μέχρι τη στιγμή που αναπόφευκτα θα διακοπεί αυτή η υπερπαραγωγή, η διευρυμένη καπιταλιστική παραγωγή. Θα διακοπεί, όταν έχει τραβηχτεί στα άκρα της και μαζί θα έχουν οξυνθεί οι συνέπειες της αναρχίας και της σήψης (πλασματικό κεφάλαιο) της καπιταλιστικής παραγωγής, η αντίθεση κεφαλαίου – εργατικής δύναμης.

Για την «υπερκαταναλωτική στρέβλωση» της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Ορισμένοι προβάλλουν την ανάγκη «νέου μοντέλου» για την ελληνική οικονομία. Ισχυρίζονται ότι η υπερταχεία ανάπτυξη της Ελλάδας την περίοδο 2000-2008, σύμφωνα με τους δείκτες ευημερίας του ΟΗΕ (κατέλαβε την 24η θέση σε σύνολο 175), ήταν αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Θεωρούν ότι αυτό το «μοντέλο» εξάντλησε τις δυνατότητές του, ενώ το νέο θα είναι αναγκαστικά πιο νοικοκυρεμένο, πιο παραγωγικό, πιο λιτό. Παρεμφερής είναι και η τοποθέτηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αυτή η άποψη συνειδητά επιχειρεί να αναβαπτίσει στη λαϊκή συνείδηση τον καπιταλισμό. Η άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), η λεγόμενη «υπερχρέωση» και όχι η «υπερκατανάλωση», είναι χαρακτηριστικό του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Αυτό φαίνεται και από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ, όπου πήρε και τη μορφή της μαζικής χρησιμοποίησης του πλαστικού χρήματος.

Η θεωρία της υπερκατανάλωσης ή και αντίστροφα της υποκατανάλωσης παραγνωρίζει το κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος, η απόσπαση υπεραξίας και όχι η παραγωγή αξιών χρήσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αποσιωπά το γεγονός ότι αρχικά η αναρχία και η ανισομετρία εκδηλώνεται μεταξύ των ίδιων των καπιταλιστών που αγοράζουν και πωλούν μεταξύ τους εμπορεύματα, τα οποία χρησιμοποιούνται στην καπιταλιστική παραγωγή, παραγνωρίζει ότι η αναρχία εκδηλώνεται μεταξύ των κλάδων της βιομηχανικής παραγωγής.

Η αναρχία και ανισομετρία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής πρώτ’ απ’ όλα εκδηλώνεται αφ’ ενός μεταξύ των συναλλαγών των καπιταλιστών μέσα στην κατηγορία παραγωγής βιομηχανικών προϊόντων και αφ’ ετέρου μεταξύ αυτών και των καπιταλιστών της κατηγορίας παραγωγής προϊόντων άμεσης κατανάλωσης.

Δευτερογενώς εκδηλώνεται η αναρχία στη σφαίρα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων άμεσης κατανάλωσης στο μέρος τους που αφορούν συναλλαγή καταναλωτή με επιχειρηματία. Δηλαδή δευτερογενώς εκδηλώνεται ως καταναλωτική αδυναμία του εργατικού εισοδήματος, που βέβαια η όξυνσή της σχετίζεται ευθέως ανάλογα με το βαθμό εκμετάλλευσης.

Στην κρίση διακόπτεται απότομα η διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή.

Μέσω της ύφεσης επέρχεται εν μέρει και στιγμιαία η αποκατάσταση των πιο ακραίων δυσαναλογιών για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος άναρχης διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής.

Ανακεφαλαιώνοντας για την κρίση

Αυτό που γίνεται σήμερα, η απαξίωση κεφαλαίων σε οποιαδήποτε μορφή (εμπορευματική, χρηματική) και η απαξίωση της εργατικής δύναμης (ως εμπόρευμα), έγινε κατ’ επανάληψη στο παρελθόν, με τυπική έναρξη στις αρχές του 19ου αιώνα, θα γίνει και στο μέλλον όσο θα υπάρχει καπιταλισμός.

Το αναπόφευκτο των κρίσεων βρίσκεται στο DNA του καπιταλισμού. Βρίσκεται στον αντιφατικό εμπορευματικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, στην αναρχία και ανισομετρία της, στην τάση να εξασφαλίζεται αρχικά το πρόσθετο καπιταλιστικό κέρδος με την εισαγωγή νέων μηχανημάτων πιο παραγωγικών, αλλά και με την εξαγωγή βιομηχανικού κεφαλαίου σε χώρες με φθηνότερη εργατική δύναμη, παράγοντες που οξύνουν την αντίθεση κεφαλαίου – εργατικής δύναμης, την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, λόγω της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Το ίδιο το κυνήγι του πρόσθετου κέρδους διαμορφώνει την τάση μείωσης του μέσου ποσοστού κέρδους.

Καπιταλιστική οικονομία σημαίνει κίνητρο να σπρωχτεί η καπιταλιστική αναπαραγωγή στα άκρα της, να συσσωρευτούν αμύθητα κέρδη, δηλαδή να πάρει χρηματική κερδοσκοπική μορφή η απομύζηση της υπεραξίας από την εργατική τάξη. Σημαίνει ότι τα αμύθητα κέρδη, εκφρασμένα σε διάφορες μορφές κεφαλαίου, και μάλιστα στη σφαίρα της κυκλοφορίας του (αμοιβαία κεφάλαια, ομόλογα, μετοχές σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και χρηματοδοτικές εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, HedgesFunds), για να αναπαραχθούν ως κεφάλαιο, ως αυτοαυξανόμενη αξία, πρέπει να ξαναμπούν στην παραγωγική διαδικασία: να ρουφήξουν, ως ο βρυκόλακας, νέα απλήρωτη εργασία, να τη μετατρέψουν σε εμπόρευμα, που με την πώλησή του θα εκφραστεί σε νέο κέρδος.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Τα μέτωπα πάλης

Η πηγή της κρίσης μπορεί να στερέψει μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυμένης αναπαραγωγής με στόχο την παραγωγή αξιών χρήσης για ολοένα διευρυμένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Μόνο στη βάση της σοσιαλιστικής βιομηχανίας μπορεί να αλλάξει η κατανομή εργατικού δυναμικού, μέσων και υλών παραγωγής, κοινωνικού πλούτου. Να στηριχθεί η αγροτική συνεταιριστική παραγωγή, το χρήμα να χάσει το περιεχόμενό του ως μορφή της αξίας, ως μέσο μοιράσματος της υπεραξίας, να καταργηθεί ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η λαϊκή, η σοσιαλιστική οικονομία, η πραγματική εναλλακτική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η αναγκαιότητα σήμερα λοιδορείται είτε άμεσα από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις είτε έμμεσα από αυτοχαρακτηριζόμενες ως «δημοκρατικές σοσιαλιστικές», παραποιώντας και διασύροντας την πρώτη ιστορική της έκφραση στη Σοβιετική Ενωση.

Ομως είναι ιστορικό γεγονός ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν δυο κόσμοι: ο σπαρασσόμενος από τους ανταγωνισμούς και την κρίση καπιταλιστικός και ο σοσιαλιστικός όχι μόνο ή κυρίως με τους θεαματικούς ρυθμούς βιομηχανικής παραγωγής, αλλά με τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνικής ευημερίας.

Η ιστορικά επιβεβαιωμένη αλήθεια είναι ότι η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός ηττήθηκαν όταν η ταξική πάλη δεν είχε τη γνώση και τη δύναμη να προχωρήσει στην εξάλειψη κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε πηγής ατομικού πλουτισμού.

Εξαιτίας των θέσεών του για τον άλλο δρόμο κοινωνικής παραγωγής, συγκρότησης της κοινωνίας, το ΚΚΕ κατηγορείται ότι παραπέμπει την ικανοποίηση άμεσων αναγκών των εργαζομένων στο σοσιαλισμό.

Είναι συνειδητό ψέμα από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι σταθερό στη στήριξη δικαιωμάτων – αιτημάτων των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, με συνέπεια λόγων – έργων, γιατί έχει φωτεινή πυξίδα, στρατηγική πλεύση.

Γι’ αυτό μπόρεσε και μπορεί με συνέπεια να υπερασπίζεται την πλήρη και σταθερή καθολική εργασία, την κοινωνική προστασία των ανέργων, της μητρότητας, των εργαζομένων σπουδαστών – φοιτητών, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, το αγροτικό εισόδημα, τα δικαιώματα των ΕΒΕ, των μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, την αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία, τη σύνταξη, την προστασία του περιβάλλοντος, το αντιπάλεμα των αντιλαϊκών συνεπειών από την ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαίνει δύναμη διεκδίκησης, δύναμη αντίστασης σε νέες αντεργατικές – αντιλαϊκές εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις, ακόμη και δύναμη απόσπασης κατακτήσεων, δύναμη για τα σημερινά και προοπτικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Η τρέχουσα πολιτική μάχη των ευρωεκλογών, μπορεί να δώσει τη δική της ώθηση στην ισχυροποίηση του ΚΚΕ, στην ανατροπή του συσχετισμού πρώτ’ απ’ όλα σε κοινωνικό επίπεδο.

——————————————————————–

1. Eurostat Statistics in focus, (18) 2009.

2. Εκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2008, σελ. 36.

3. Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδας, σελ. 67.

4. Εκθεση διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, σελ. 157.

Αναρτήθηκε στις Θέσεις του ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, Οικονομική Κρίση, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

«Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

Οι θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την καπιταλιστική κρίση, διεθνώς και στη χώρα μας και η ανάγκη να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο οι αγώνες του εργατικού κινήματος απέναντι στις συνέπειές της βρέθηκαν χτες στο επίκεντρο της ημερίδας που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή με θέμα: «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ», που άνοιξε με παρέμβασή της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα..

Τα ζητήματα της κρίσης είναι σύνθετα και απαιτητικά στην κατανόησή του, ωστόσο, όπως επισήμανε, η Ε. Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που έκανε την κεντρική εισήγηση στην ημερίδα, «είναι θεμελιακό για την κομμουνιστική ιδεολογία και τη διαμόρφωση πολιτικής από την σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων. Από αυτήν την άποψη, συνέχισε, είναι θεμελιακό κριτήριο στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης, στη διαμόρφωση κριτηρίων ψήφου, από τις εκλογές του πρωτοβάθμιου σωματείου μέχρι οποιεσδήποτε εκλογές, όχι μόνο τις ευρωεκλογές που έχουμε μπροστά μας.

Ελπίζουμε, συνέχισε, ότι από αυτήν τη συζήτηση θα έχει προκληθεί το ενδιαφέρον και η διάθεση, όλοι μας, να αξιοποιήσουμε τις μέρες που έχουν μείνει μπροστά μας, για να απευθυνθούμε στο συνάδελφο στον τόπο δουλειάς, στη γειτονιά, όσο μπορούμε πιο μαζικά και θαρρετά.

Ο Ριζοσπάστης είναι εκείνο το όργανο που μπορεί να βοηθήσει και βοηθάει στην εκλαΐκευση, αλλά ταυτόχρονα θα θέλαμε να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας για πιο σταθερή επικοινωνία με την ΚΟΜΕΠ, όχι μόνο τις τρεις βδομάδες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, και ταυτόχρονα να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας να αποκτήσετε μια πιο σταθερή επαφή με το θεωρητικό βιβλίο της κομμουνιστικής ιδεολογίας και με το βιβλίο που αφορά τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ιστορικά ζητήματα στη σύγχρονη εποχή».

Στην ημερίδα παρουσιάστηκαν εφτά θεματικές εισηγήσεις σχετικά με τις αιτίες της κρίσης, τις συνέπειες, το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, τις καπιταλιστικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται, τις πολιτικές διεργασίες που προκαλούνται, ξεδιπλώθηκε το φόντο της νέας επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Στην εκδήλωση χαιρέτισαν ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Γ. Αλαβάνος και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Βαλεντίν Πάτσο.

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
Ωρα αντεπίθεσης για το κίνημα

Η παρέμβαση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην ημερίδα της ΚΕ

«Θεωρούμε το ζήτημα της ημερίδας ένα πάρα πολύ σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα και πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι θα υλοποιούσαμε αυτή την ημερίδα και μάλιστα με ακόμα μεγαλύτερη εμβέλεια ακόμα κι αν δεν ήταν οι ευρωεκλογές. Εκτιμήσαμε ότι μέσα στη μάχη των ευρωεκλογών χρειάζεται να εκθέσουμε τις απόψεις μας, να ακούσουμε βεβαίως κι άλλες. Με δεδομένο το εξής: Πέρα από το ότι είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η κρίση παγκόσμια και στην Ελλάδα, τι αλλαγές και τι ανακατατάξεις θα γίνουν, μας ενδιαφέρει πριν απ’ όλα η ετοιμότητα του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, να αποκρούσει τη μεγάλη επίθεση που θα δεχτεί. Το «θα» δεν μπαίνει, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει δεχτεί μεγάλη επίθεση, αλλά γιατί αυτή η επίθεση κλιμακώνεται και θα γίνει χειρότερη από ‘δω και εμπρός. Κι αυτό είναι που μας απασχολεί. Βεβαίως σήμερα θα δοθεί βάρος στην ανάλυση των θέσεών μας για την κρίση και βασικές κατευθύνσεις, δεν θα δοθούν υποδείξεις πώς να παλέψει το εργατικό κίνημα, τα μικρομάγαζα, οι μικροί επιχειρηματίες, η φτωχή αγροτιά». Τα παραπάνω τόνισε στην παρέμβασή της στην ημερίδα, η ΓΓ της ΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:

Αποπροσανατολίζουν και με χυδαία πολιτική αντιπαράθεση

«Ωστόσο μπαίνει το ζήτημα: Ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος στις συνθήκες της κρίσης; Είναι ένα ζήτημα που έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία και μόνο αν θέλετε, το ξεκαθάρισμα της βασικής τοποθέτησης, πέρα από όλες τις άλλες πλευρές που έχει. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη ότι αν δεν ήμασταν σε προεκλογική περίοδο θα γινόταν κάποια ουσιαστική συζήτηση για την κρίση, γιατί έχει αποδειχτεί ότι όταν ξεσπά κρίση, ενδεχομένως για πρώτη φορά εδώ στην Ελλάδα ερχόμαστε κατάφατσα με την κρίση και μάλιστα μια κρίση που χτυπά ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά όταν ξεσπά υπάρχει ένας καταιγισμός παραπληροφόρησης, συσκότισης, μια προσπάθεια να σβηστούν οι αιτίες και οι παράγοντες της κρίσης, γιατί αν συνειδητοποιηθούν οι αιτίες τότε θα γίνει ένα βήμα και προς τη χειραφέτηση του κινήματος και προς το όσο γίνεται πιο ικανό και αποτελεσματικό αντιπάλεμα. Δυστυχώς όμως την περίοδο των εκλογών η αντιπαράθεση, ιδιαίτερα ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ας μου επιτραπεί να πω ότι έχει πάρει χαρακτήρα πολιτικής χυδαιότητας.

Με ποια έννοια; Με την έννοια, την εξής: Οχι απλώς διαφωνίες για την κρίση, ή διαφωνίες για την αντιμετώπιση, ή – έστω – η κλασική δικομματική αντιπαράθεση, αλλά ακολουθείται μια πολύπλευρη και πολύμορφη τακτική. Κατ’ αρχήν η ΝΔ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λέει ότι η κρίση ήρθε απ’ έξω και ότι για την κρίση φταίνε τα ελλείμματα που δημιούργησε αποκλειστικά και μόνο το ΠΑΣΟΚ. Εύκολη τοποθέτηση.Το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του αναγνωρίζει τον διεθνή χαρακτήρα της κρίσης αλλά λέει ότι στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε αν δεν υπήρχαν οι μίζες, τα σκάνδαλα και η ρεμούλα.

Αυτό εμείς θεωρούμε ως χυδαία αντιπαράθεση. Γιατί, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το όποιο θεωρητικό οπλοστάσιο έχουν αυτά τα κόμματα μπορεί να εξαντληθεί σε τέτοιου τύπου επιχειρήματα. Αλλά επειδή μπροστά μας είναι η κάλπη και επειδή υπάρχει ο φόβος εργαζομένων που αρχίζουν να καταλαβαίνουν ορισμένα πράγματα, σκέφτονται, προβληματίζονται, αναζητούν μια σοβαρή εξήγηση και προπάντων αναζητούν προστασία, και είναι πάρα πολύ αγανακτισμένοι και το σκέφτονται μπροστά στην κάλπη γι’ αυτό και η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν απλοϊκά, χυδαία, με στόχο άλλους να χειραγωγήσει και αποπροσανατολίσει και άλλους να οδηγήσει στην αδράνεια».

Ωραιοποιούν την αποχή από τις εκλογές

«Δεν θεωρούμε καθόλου τυχαίο ότι, κυριολεκτικά, γίνεται προσπάθεια αυτού που λέμε, εξωραϊσμού και ωραιοποίησης της αποχής. Δεν ξέρω αν είδατε τις πρώτες στήλες σήμερα των εφημερίδων όπου λένε, τι είναι οι εκλογικές μάχες: σουβλάκια, τζατζίκια και τέτοια. Γι’ αυτό μιλάμε για μια χυδαία αντιπαράθεση και μάλιστα από δημοσιογραφικά συγκροτήματα που αν μη τι άλλο έχουν ένα σοβαρό ή σοβαροφανή τρόπο, που εκθέτουν τις απόψεις τους. Με νύχια και με δόντια. Παράγοντες που ανήκουν σε μια ποικιλία κομμάτων, βασικά στα δύο, ή αν θέλετε εμφανίζονται σαν μελετητές της κοινής γνώμης ή σαν ειδήμονες, με τον δικό τους τρόπο λένε το εξής: Καθίστε στα σπίτια σας, πάτε τις εκδρομές σας, μην ψηφίσετε. Δεν είναι τυχαίο.

Και ξέρετε όλη αυτή η τοποθέτηση, δεν εκφράζει ούτε άγνοια ούτε, αν θέλετε, ένα αίσθημα που μπορεί κανείς σε ένα βαθμό να το καταλάβει – όχι να το ωραιοποιήσει και να το χαϊδέψει – μιας απογοήτευσης, που πολλές φορές μπορεί να παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας απογοήτευσης ριζοσπαστικής, αν μπορεί να το πει κανείς, γιατί η απογοήτευση από μόνη της δεν είναι ριζοσπαστισμός, μιας απογοήτευσης από τη δικομματική εναλλαγή. Εδώ καλλιεργείται με ένα πολύ χυδαίο τρόπο αυτό το ζήτημα και θεωρούμε πραγματικά μείζον ζήτημα να αναδείξουμε τις συνέπειες της κρίσης, τον ρόλο της ΕΕ, το τι έρχεται μπροστά, για ένα λόγο παραπάνω: Οσο πιο μαζική συμμετοχή – και βεβαίως όπως καταλαβαίνετε, εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για μαζική συμμετοχή – αλλά και για τη στήριξη του ΚΚΕ».

Ποια στάση πρέπει να τηρήσει το κίνημα

«Μια κουβέντα θέλω να πω γιατί πιστεύω ότι πρέπει να γίνει συζήτηση. Ποια πρέπει να είναι η στάση του κινήματος, πριν απ’ όλα του εργατικού αλλά και των συμμάχων του. Συνήθως η κυρίαρχη άποψη σκοπίμως λέει το εξής: Τώρα που έχουμε κρίση, πρέπει να περιορίσετε τις διεκδικήσεις, να συμμαζευτούμε, και όλοι μαζί, αγκαλιά, να ξεπεραστεί η κρίση. Αυτή τη θέση την απορρίπτουμε, παίρνοντας υπόψη ότι για την κρίση δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι και δεν πρέπει να την πληρώσουν. Και δεν υπάρχουν ενιαία συμφέροντα και ενιαία πολιτική, ανάμεσα στον λαό, τους επιχειρηματίες, τα κόμματα εξουσίας και με εκείνες τις δυνάμεις που εμείς θεωρούμε ότι δεν βοηθάνε μια συνεπή μαχητική αντιπαράθεση από πλευράς ουσίας.

Υπάρχει και το αυθόρμητο, σχετικά αναπτυγμένο μέσα στις συνθήκες μιας κοινωνίας, όπου όλα τα σφυριά χτυπάνε στο εξής: «Τη δουλιά τη δίνει ο επιχειρηματίας, τη δουλειά τη δίνει το κράτος όταν έχει επιχείρηση, άρα ο εργαζόμενος πρέπει να σκέφτεται πρώτα να είναι καλά ο επιχειρηματίας, για να μπορεί να είναι κι αυτός κάπως καλά». Υπάρχει και ένα τέτοιο συνειδητο-αυθόρμητο αίσθημα. Εμείς σ’ αυτούς τους εργαζόμενους λέμε ότι ακριβώς το αντίθετο πρέπει να γίνει. Σε συνθήκες κρίσης το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να βγει σε αντεπίθεση. Να αξιοποιήσει τις όποιες δυσκολίες έχει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η κρίση αντανακλά αντιθέσεις, αντιφάσεις, δυσκολίες του ίδιου του συστήματος στην αναπαραγωγή του. Εχει αντανάκλαση στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα απ’ την υπόσκαψη του κύρους του, τη μείωση του κύρους του, μέχρι τη δυσκολία να αναπαράγεται η δικομματική εναλλαγή που έχουμε στην Ελλάδα με την ίδια ευκολία. Αν κι εμείς δεν την υιοθετήσαμε ποτέ την άποψη ότι ο δικομματισμός τέλειωσε. Παρόλα αυτά έχει τις δυσκολίες του».

Τώρα χρειάζεται αντεπίθεση

«Ισα ίσα, τώρα χρειάζεται αντεπίθεση, και με αιτήματα και με στόχους πάλης και με μαζική συμμετοχή ακριβώς να οξύνεις τις δυσκολίες του συστήματος γιατί αυτό σημαίνει δυνάμωμα του κινήματος, δεν σημαίνει αυτόματα επίλυση όλων των προβλημάτων αλλά απ’ την κρίση κάποιοι θα βγουν πλουσιότεροι, σαφώς το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων θα βγει φτωχότερο αλλά μπορεί να βγει πλουσιότερο σε πείρα, οργάνωση, συμπεράσματα και ικανότητα αντεπίθεσης. Εμείς έχοντας συνείδηση ότι δεν μπορεί ο αγώνας να ανατρέψει τη στρατηγική του συστήματος, ωστόσο θεωρούμε ότι ποτέ κανείς δεν μπορεί να βάλει απαγορευτικά όρια σε ορισμένες νίκες του κινήματος, δεν μπορεί κανείς να τις προκαθορίσει, σημασία έχει όμως, η διέξοδος, οποιαδήποτε διέξοδος δοθεί που θα είναι σε βάρος των εργαζόμενων να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και κυρίως αυτό το κόστος να μετατραπεί σε ικανότητα του κινήματος να αντεπιτεθεί. Επομένως τώρα πρέπει να δυναμώσει το κίνημα και όχι τώρα να νοικοκυρευτεί και να περιχαρακωθεί. Και δυστυχώς από τη στιγμή που οι ηγεσίες του κινήματος είναι παραδομένες στο συμβιβασμό, κάτι χειρότερο, στην πολιτική διάλυσης του κινήματος, σ’ αυτή την περίπτωση η αντεπίθεση πρέπει να υπάρχει και μέσα στους κόλπους του κινήματος του εργατικού πριν απ’ όλα αλλά και του υπόλοιπου για να παραμεριστούν όλοι εκείνοι οι οποίοι εμποδίζουν τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης».

Αναγκαία η χειραφέτηση από ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης

«Τέλος, σαν προβληματισμό. Βεβαίως και το μαζικό κίνημα έχει πολιτικό ρόλο και διάσταση, χωρίς να σημαίνει ότι αυτή η πολιτική διάσταση ταυτίζεται με ένα κόμμα ή μπορεί να ταυτίζεται, αλλά κόμμα που θέλει να συγκρουστεί με την κυρίαρχη πολιτική. Ωστόσο, είναι φανερό ότι στις σημερινές συνθήκες δεν αρκεί απλώς η δυσαρέσκεια. Δεν αρκεί να προτάσσονται κάποιοι στόχοι, το κίνημα θα είναι ανεπαρκές, ή ακόμα κι όταν φουντώνει θα ξεφουσκώνει, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αν δεν γίνεται μια προσπάθεια χειραφέτησης από ορισμένα ιδεολογικά επιχειρήματα, από ορισμένα ιδεολογήματα, τα οποία μπαίνουν εμπόδια στη μαχητικότητα και στην επιμονή. Π.χ. το ξεκαθάρισμα, «ναι ή όχι στην ΕΕ», «είναι θετική επιλογή η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ ή έχει αρνητικές συνέπειες για το λαό». Και αυτό ανεξάρτητα από τη γνώμη, ή αν θεωρεί κάποιος ότι πρέπει να τραβήξει ως την αποδέσμευση, όπως λέμε εμείς. Δεύτερον, είναι δυνατόν με την κυριαρχία των μονοπωλίων να υπάρχουν λύσεις υπέρ των εργαζομένων; Είναι δυνατόν μέσα στα πλαίσια της δικομματικής εναλλαγής και πηγαίνοντας από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ κι απ’ το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ, να περιμένεις λύσεις; `Η, αν θέλετε, ποιος είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, ποια η εναλλακτική λύση εξουσίας; Αν αυτά τα πράγματα δεν αρχίσουν να απασχολούν τους εργαζόμενους – κι εμείς εκεί θέλουμε να συμβάλουμε – αν δεν υπάρξει ιδεολογική πάλη και μέσα στο μαζικό κίνημα που να ωθεί περισσότερους στην δράση, να ανεβάζει την ευθύνη και να συσπειρώνει, αν όλα αυτά δεν γίνουν, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν και το κίνημα θα βρεθεί στο κατώτατο σημείο της αντίστασης σε συνθήκες κρίσης.

Είμαστε παρόλα αυτά αισιόδοξοι. Γιατί ακριβώς θεωρούμε ότι την περίοδο που διανύουμε αρχίζει και μετακινείται το πεδίο της συζήτησης από το τι είναι ρεαλιστικό και τι δεν είναι, από το τι μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός, τι γίνεται με τον σοσιαλισμό και βεβαίως η απάντηση δεν είναι αυτή που έδωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», πρόκειται για τη μεγάλη νόθευση ενός συνθήματος που χρησιμοποίησαν μεγάλοι επαναστάτες και κόμματα δοκιμασμένα στην εξουσία. Δεν λέω δεν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν, δεν βάζουμε πράσινο ή κόκκινο φως στα συνθήματα, αλλά το θεωρούμε ύβρη και στην ιστορία του κινήματος και πάνω απ’ όλα στα συμφέροντα των εργαζομένων, που υποσκάπτονται και τα υποσκάπτουν συνεχώς μέρα με τη μέρα».

Στον αυριανό «Ρ» οι θεματικές εισηγήσεις

Στη χτεσινή ημερίδα του Κόμματος έγιναν οι εξής θεματικές εισηγήσεις:

«Η εκδήλωση της κρίσης στην ΕΕ και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

«Η κρίση, τα αίτιά της και η ελληνική οικονομία», Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

«Η όξυνση της ταξικής πάλης και ο αστικός σχεδιασμός για την αντιμετώπισή της», Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Ο ρόλος των κοινοτικών κονδυλίων στην περίοδο της κρίσης», Χρύσα Κακουλίδου, επικεφαλής της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ.

«Κριτική των θέσεων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την οικονομική κρίση», Γρηγόρης Λιονής, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Χάνουν όλοι στη φάση της κρίσης;», Θανάσης Αργυρίου, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Η συμμαχία της BRIC και η δυναμική της στις διεθνείς αγορές», Ηλίας Τσιμπουκάκης, συνεργάτης του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Ρεπορτάζ από τις παρεμβάσεις αυτές θα δημοσιευτεί στο αυριανό φύλλο του «Ρ».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ : Απόφαση – βόμβα για το χρόνο εργασίας

Με απροκάλυπτο τρόπο νομιμοποιεί τις αξιώσεις του κεφαλαίου για το σπάσιμο του χρόνου εργασίας σε «ενεργό» και «ανενεργό»

Με μια απόφαση – βόμβα, ο Αρειος Πάγος έρχεται να νομιμοποιήσει τις πιο αντιδραστικές αξιώσεις του κεφαλαίου σχετικά με το χρόνο εργασίας, ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο για την ντε φάκτο εφαρμογή όσων έχουν ήδη αποφασιστεί στην ΕΕ και τώρα παίρνουν τη μορφή οδηγίας. Η απόφαση αφορά στα μισθολογικά και άλλα δικαιώματα που μπορεί να απολαμβάνει ένας εργαζόμενος ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία του εργοδότη του, αλλά, σύμφωνα με τον Αρειο Πάγο, «δεν υποχρεούται να έχει σε εγρήγορση τις σωματικές ή πνευματικές του δυνάμεις, ενώ έχει τη δυνατότητα να κοιμάται ή να βρίσκεται έξω από τον τόπο εργασίας».

Ο Αρειος Πάγος αποφάνθηκε ότι ένας εργαζόμενος με το παραπάνω καθεστώς απασχόλησης δε δικαιούται την πληρωμή υπερωριών και της προσαύξησης της κυριακάτικης αργίας. Επί της ουσίας, η δικαστική απόφαση χωρίζει το χρόνο της εφημερίας (εργασίας) σε «ενεργό» και «ανενεργό», απαλλάσσοντας τον εργοδότη από την υποχρέωση να καταβάλει στον εργαζόμενο όλα τα προβλεπόμενα για όσο χρόνο τον απασχολεί.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αφορούσε σε ένα φύλακα που εργαζόταν σε παροπλισμένο πλοίο στην Ελευσίνα. Ο φύλακας ήταν υποχρεωμένος να βρίσκεται στο πλοίο εναλλάξ (βάρδιες) με έναν ακόμα συνάδελφό του. Μεταξύ των καθηκόντων του ήταν να περιφέρεται στα εξωτερικά μέρη του πλοίου, προκειμένου να ελέγχει την ασφαλή πρόσδεση του πλοίου, να φροντίζει τη διαρκή λειτουργία των φώτων αγκυροβολίας και να ελέγχει κάθε εβδομάδα τα βυθίσματα του πλοίου.

Απαράδεκτοι διαχωρισμοί

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου (10/2009), ερμηνεύοντας την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία, απέρριψε την αίτηση του φύλακα που διεκδικούσε διαφορές αποδοχών από τον εργοδότη του (υπερωρίες, προσαυξήσεις από νυκτερινή εργασία και εργασία Κυριακών).

Για να καταλήξει σε αυτή την απόφαση, ο Αρειος Πάγος εκτίμησε ότι οι εργαζόμενοι με «απλή ετοιμότητα εργασίας» (!), δηλαδή αυτοί που κατά το ωράριό τους «δε διατηρούν σε εγρήγορση τις σωματικές και πνευματικές τους δυνάμεις» δε δικαιούνται όσα προβλέπει η εργατική νομοθεσία για τους άλλους συναδέλφους τους που βρίσκονται σε «γνήσια ετοιμότητα εργασίας».

Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η ετοιμότητα για εργασία διακρίνεται σε δύο κατηγορίες. «Η πρώτη είναι η «γνήσια ετοιμότητα εργασίας» και οι μισθωτοί οφείλουν να βρίσκονται σε ορισμένο τόπο που καθορίζεται από τον εργοδότη και για προκαθορισμένο χρονικό διάστημα, διατηρώντας τις σωματικές και πνευματικές τους δυνάμεις σε εντάσεις προκειμένου να μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μόλις παραστεί ανάγκη. Στην περίπτωση αυτή – σημειώνει ο Αρειος Πάγος – έχουν εφαρμογή όλες οι διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας και υπάρχει πλήρης απασχόληση των εργαζομένων, καθώς υφίσταται εγρήγορση των δυνάμεων των μισθωτών».

«Δεύτερη κατηγορία – συνεχίζει η απόφαση – είναι η «απλή ετοιμότητα» ή όπως αλλιώς λέγεται η «ετοιμότητα κλήσης ή μη γνήσια ετοιμότητα», κατά την οποία ο μισθωτής δεν υποχρεούται να έχει σε εγρήγορση τις σωματικές ή πνευματικές του δυνάμεις, ενώ έχει τη δυνατότητα να κοιμάται ή να βρίσκεται έξω από τον τόπο εργασίας. Στις περιπτώσεις αυτές δεν έχουν εφαρμογή οι διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας που αφορούν τα ελάχιστα όρια αμοιβής και τις προσαυξήσεις για παροχή νυκτερινής ή υπερωριακής εργασίας και εργασία κατά τις Κυριακές»!

Πρόκληση με προηγούμενο

Η απόφαση του Αρείου Πάγου επί της ουσίας περιγράφει τον «ενεργό» και «ανενεργό» χρόνο της εφημερίας, με το δεύτερο να μη θεωρείται εργάσιμος χρόνος και άρα να μην πληρώνεται. Δηλαδή, ο συγκεκριμένος φύλακας ήταν υποχρεωμένος κατά τη διάρκεια της 12ωρης βάρδιάς του να βρίσκεται σε ετοιμότητα για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον εργοδότη. Το Ανώτατο Δικαστήριο όμως αποφάνθηκε πως παρά το γεγονός ότι ο εργοδότης τον δέσμευε για το δωδεκάωρο της βάρδιάς του ακόμα και τις Κυριακές, αυτό δε θεωρούνταν εργάσιμος χρόνος, αφού ο εργαζόμενος «δε διατηρούσε σε εγρήγορση τις σωματικές και πνευματικές τους δυνάμεις»!

Ακόμα πιο προκλητική ήταν η απόφαση του Εφετείου Αθηνών για την ίδια υπόθεση. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο εργαζόμενος δεν δικαιούνταν τις νόμιμες προσαυξήσεις, αφού «ο φύλακας είχε τη δυνατότητα να κοιμάται στην καμπίνα του μετά τους σχετικούς ελέγχους, χωρίς να απαιτείται ολονύκτια εγρήγορση των σωματικών και πνευματικών του δυνάμεων».

Δηλαδή με απροκάλυπτο τρόπο το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι εργάσιμος χρόνος είναι μόνο αυτός κατά τον οποίο ο εργαζόμενος προσφέρει τις υπηρεσίες για τις οποίες προσλήφθηκε. Αυτή την αντιδραστική απόφαση επικύρωσε και ο Αρειος Πάγος, σε μια περίοδο που στην ΕΕ συνεχίζονται και ολοκληρώνονται οι διαβουλεύσεις για την οριστική μορφή της οδηγίας που θα καθιερώσει με τον πιο επίσημο τρόπο το διαχωρισμό του χρόνου εργασίας σε «ενεργό» και «ανενεργό».

Αναρτήθηκε στις Καπιταλιστικά Κέρδη, εργοδοτική τρομοκρατία, ελαστικές μορφές εργασίας. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ : Απόφαση – βόμβα για το χρόνο εργασίας

Νέα αγωγή – πρόκληση στο πνεύμα Σανιδά

ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΗ «ΤΖΑΜΠΟ»
Ζητάει την οικονομική και ποινική εξόντωση του απολυμένου Νίκου Νικολόπουλου, αναπαράγοντας τα επιχειρήματα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου
Κυβέρνηση, μεγαλοεργοδοσία και ταξική δικαιοσύνη έχουν βάλει στο στόχαστρο το εργατικό κίνημα και την ταξική πρωτοπορία του
Την οικονομική και ποινική εξόντωση του Νίκου Νικολόπουλου επιδιώκει με νέα αγωγή της η εργοδοσία της πολυεθνικής «Τζάμπο». Ο κομμουνιστής εργαζόμενος απολύθηκε τον περασμένο Γενάρη επειδή πήρε μέρος στην πανελλαδική απεργία του Δεκέμβρη και καλούσε τους συναδέλφους του να κάνουν το ίδιο. Η απόλυσή του προκάλεσε τη δυναμική αντίδραση των ταξικών δυνάμεων, που με δεκάδες κινητοποιήσεις έξω από τα καταστήματα της επιχείρησης απαίτησαν την ανάκλησή της.

Και η νέα αγωγή έχει τη σφραγίδα της κατάπτυστης εντολής Σανιδά να χτυπηθεί με κάθε μέσο το εργατικό κίνημα και η ταξική πρωτοπορία του. Είναι φανερό ότι στο πνεύμα αυτής της «υπόδειξης», στην οποία ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου χαρακτήριζε «τελεσθέντα εγκλήματα» τους εργατικούς αγώνες, η εργοδοσία επανέρχεται ενθαρρυμένη, μετά και την πρόσφατη δικαστική απόφαση σε βάρος του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και της προέδρου του Μαρίας Τσαγκατάκη. Την ίδια ώρα, όπως η εργοδοσία ομολογεί στο κείμενο της αγωγής, εκκρεμούν 48 μηνύσεις σε βάρος συνδικαλιστών και άλλων αγωνιστών που πήραν μέρος στις πολύμηνες κινητοποιήσεις έξω από τα «Τζάμπο».

Με τη νέα αγωγή σε βάρος του Νίκου Νικολόπουλου (εκκρεμεί ήδη μια μήνυση σε βάρος του για την οποία έχει κληθεί να δώσει εξηγήσεις) η εργοδοσία απαιτεί, μεταξύ άλλων, ο απολυμένος να της καταβάλει το ποσό των 200.000 ευρώ για ηθική βλάβη και να του απαγγελθεί προσωπική κράτηση ενός έτους για αδικοπραξία! Πρόκειται για την ίδια εργοδοσία που του έδινε μισθό – όπως και σε άλλους εργαζόμενους – 590 ευρώ το μήνα, όσο δούλευε σαν εξαμηνίτης συμβασιούχος στα καταστήματά της.

Μ’ ένα μάτσο κατηγορίες

Η εργοδοσία κατηγορεί τον Νίκο Νικολόπουλο ότι πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις – τις οποίες η ίδια χαρακτηρίζει «παράνομες» – και τη δυσφήμισε όταν κατάγγειλε την απόπειρα εξαγοράς του. Ακόμα, του αποδίδει κατηγορίες για «παράνομη βία, διατάραξη οικιακής ειρήνης και φθορά ξένης ιδιοκτησίας από κοινού». Στη βάση αυτών των κατηγοριών απαιτεί:

  • Να της καταβάλει… «ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που μου προξένησε το ποσό των ευρώ διακοσίων χιλιάδων (200.000) έντοκα και με το νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επομένη της επίδοσης της παρούσας μέχρι την ολοσχερή εξόφληση».
  • Να του απαγγελθεί «προσωπική κράτηση διάρκειας ενός (1) έτους λόγω της αδικοπραξίας του».
  • Να υποχρεωθεί να «παραλείπει στο μέλλον και στο διηνεκές πάσα περαιτέρω παράνομη προσβολή» των δικαιωμάτων της εργοδοσίας, «με την απειλή» ότι κάθε φορά που τα παραβαίνει θα τιμωρείται με «προσωπική κράτηση μέχρι ενός (1) έτους και χρηματικής ποινής ποσού ευρώ πέντε χιλιάδων εννιακοσίων (5.900) και εγγυοδοσίας ποσού εκατό χιλιάδων ευρώ (100.000)».
  • Να καταβάλει το σύνολο της δικαστικής δαπάνης και της αμοιβής του δικηγόρου της εργοδοσίας.

Η αγωγή κατατέθηκε στις 27 Μάρτη 2009 και η δικάσιμος ορίστηκε να γίνει στις 13 Γενάρη 2011.

«Παράνομο» ό,τι θίγει τα κέρδη

Το κείμενο της αγωγής είναι γεμάτο προκλήσεις και αποκαλύπτει τον τρόπο που η εργοδοσία αντιλαμβάνεται τα συνδικαλιστικά και άλλα δικαιώματα των εργαζομένων. Κάνοντας το μαύρο – άσπρο εμφανίζει τον εαυτό της ως θύμα. Φθάνει στο σημείο να δικαιολογεί τις απολύσεις που κάνει λέγοντας ότι «προσλαμβάνει και απολύει άτομα, που αποτελούν το προσωπικό της, αποκλειστικά και μόνον με αξιοκρατικά κριτήρια. Στη διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο, επιβραβεύει τους επιμελείς υπαλλήλους με τη μακρόχρονη παραμονή τους στην εταιρεία, ενώ απομακρύνει όσους δεν είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους».

Ομως για τους εργοδότες επιμελής και ευσυνείδητος εργαζόμενος είναι αυτός που αποδέχεται το χτύπημα των δικαιωμάτων του για να βγάζουν όλο και περισσότερα κέρδη. Είναι αυτός που δεν αντιδρά στις αντεργατικές πολιτικές γενίκευσης των ευέλικτων μορφών εργασίας, στους μισθούς πείνας.

Παραπέρα η εργοδοσία ισχυρίζεται ότι οι κινητοποιήσεις για την ανάκληση της απόλυσης του Νίκου Νικολόπουλου εκφεύγουν «τελείως των ορίων της απλής περίπτωσης διαμαρτυρίας» και πως εντάσσονται «στα γενικότερα πλαίσια μιας προσχεδιασμένης και οργανωμένης επίθεσης των ορισμένων ταξικών ομάδων πολιτικής πίεσης και συνδικαλιστικών οργανώσεων κατά του κεφαλαίου και του αστικού κράτους».

Σε άλλο σημείο θεωρεί ότι οι «έκνομες μεθοδεύσεις και ενέργειες» εναντίον της, «κατατείνουν και στοχεύουν στην άγρα συνδικαλιστικής και κομματικής «πελατείας». Και πιο κάτω θεωρεί ότι ο αγώνας που δόθηκε ήταν μια «οργανωμένη επιθετική ενέργεια εναντίον μου», η οποία είχε ως «όργανο δράσης» τον Νίκο Νικολόπουλο, οποίος είχε ως προφανή στόχο να «δρέψει συνδικαλιστικό και πολιτικό προσωπικό όφελος και να παρουσιάσει τον εαυτό του ως μάρτυρα»!

Με άθλιο τρόπο, η πολυεθνική προσπαθεί μάταια να συκοφαντήσει στα μάτια των εργαζόμενων τις δεκάδες κινητοποιήσεις για την ανάκληση της άδικης απόλυσης και μαζί τα συνδικάτα, τους συνδικαλιστές και τους εργαζόμενους από όλους τους κλάδους που συμμετείχαν σε αυτές, παρουσιάζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ αυτούς που πρωτοστάτησαν στη διοργάνωσή τους να εμφορούνται από προσωπικά ή άλλα ιδιοτελή κίνητρα.

Με τον ίδιο προκλητικό τρόπο η εργοδοσία ισχυρίζεται ότι η απόλυση δεν έγινε για να προστατέψει τα κέρδη της και για να στείλει το μήνυμα στους υπόλοιπους εργαζόμενους της επιχείρησης ότι όποιος αντιδρά χτυπιέται. Αλλά, όπως αναφέρει, για λόγους… ηθικής τάξης: «Για τη διοίκηση της επιχείρησής μου υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό από το χρήμα και το κέρδος, υπάρχουν ηθικές αξίες και μια στάση ζωής και επιχειρηματικής δράσης, που αξιοκρατικά «βραβεύει» τον εργατικό και «αρνείται» τον τεμπέλη και αυτόν που συνειδητά επιδιώκει να βλάψει την επιχείρηση που εργάζεται».

Αναπαράγει το πνεύμα Σανιδά

Ακολουθώντας την πρακτική Σανιδά, η εργοδοσία αποφαίνεται στην αγωγή της για το τι είναι είναι «νόμιμη» και τι «παράνομη» συνδικαλιστική δράση. Ισχυρίζεται ότι «οι συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν μπορούν ούτε να οργανώσουν ούτε να προκαλούν κατ’ άλλο τρόπο παράνομη συλλογική δράση. Ομοίως δεν έχουν δικαίωμα να μετέχουν σε παράνομη συλλογική δράση, παρέχοντας στήριξη στη δράση αυτή ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τα μέλη των οργανώσεων αυτών, όπως αποδείχθηκε ότι είναι ο εναγόμενος…».

Και πιο κάτω προσθέτει, ακόμα και αν είναι νόμιμη η δράση των συνδικάτων θα πρέπει να ασκείται έτσι ώστε «να σέβεται και να τηρεί την αρχή της αναλογικότητας αναφορικά με τα προστατευόμενα οικονομικά δικαιώματα του εργοδότη».

Η επιχειρηματολογία της είναι ίδια και απαράλλαχτη με τα όσα είπε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου στη συνάντησή του με τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, στο πλαίσιο παράστασης διαμαρτυρίας για την κατάπτυστη παρέμβασή του προς όφελος της πολυεθνικής. Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση έχει καλύψει πλήρως τον εισαγγελέα, τόσο στη Βουλή, κατά τη συζήτηση σχετικής Ερώτησης του ΚΚΕ, όσο και κατά τη διαμαρτυρία του ΠΑΜΕ στον αρμόδιο υπουργό, είναι φανερό ότι κυβέρνηση, εργοδοσία και δικαιοσύνη συγκροτούν ένα ενιαίο μπλοκ σε βάρος των εργαζόμενων, όχι μόνο της «Τζάμπο», αλλά και κάθε άλλης επιχείρησης, αφού στόχος είναι να χτυπηθεί, να ποινικοποιηθεί και κατασταλεί συνολικά το εργατικό κίνημα.

Αναρτήθηκε στις Καπιταλιστικά Κέρδη, δημοκρατικά δικαιώματα, εργοδοτική τρομοκρατία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Νέα αγωγή – πρόκληση στο πνεύμα Σανιδά

Βάζουμε πλάτη για να αντεπιτεθεί η εργατική τάξη και όχι για να γλιτώσει η πλουτοκρατία από τη κρίση και τις συνέπειές της

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα

 

«Δεν βάζουμε πλάτη για να γλιτώσει η πλουτοκρατία από την κρίση και τις συνέπειές της. Η πλουτοκρατία είναι η μοναδική υπεύθυνη για την κρίση, καθώς και οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τα συμφέροντά της: Σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, χτες το ΠΑΣΟΚ. Το δίδυμο της εναλλαγής πρέπει να τιμωρηθεί και όχι οι εργαζόμενοι που παράγουν τον πλούτο. Βάζουμε πλάτη, για να αντεπιτεθεί η εργατική τάξη, για να οικοδομήσει τη συμμαχία της με τα λαϊκά στρώματα, και όλοι μαζί, σαν μια γροθιά να αντιμετωπίσουν τις αιματηρές θυσίες που τους επιφυλάσσουν, να διεκδικήσουν δουλειά και εισοδήματα, όλες τις σύγχρονες ανάγκες». 

 

α παραπάνω τόνισε, στην αρχή της ομιλίας της, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου, που έδωσε αμέσως μετά τη συνάντησή της με τον πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, που πραγματοποιήθηκε με αίτημα του ιδίου. Συνεχίζοντας την ομιλία της η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είπε:

 

Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό να οργανωθεί η αντίσταση και ο αγώνας

«Τώρα αρχίζει ο μεγάλος αγώνας. Αγώνας για να προλάβουμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Αγώνας για να ενωθούν οι εργαζόμενοι, τα θύματα της κρίσης, σε ισχυρή δύναμη ανατροπής και διεκδίκησης της εξουσίας. Τώρα, σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό να οργανωθεί η αντίσταση και ο αγώνας. Ενότητα και αλληλεγγύη για τα κοινά συμφέροντα. Αυτήν την πολιτική σαλπίζει το ΚΚΕ. Θα δώσει όλες του τις δυνάμεις γι’ αυτό το σκοπό.

 

Ποτέ δεν είπαμε ψέματα στο λαό και ποτέ δε λυπηθήκαμε κόπους και θυσίες. 

Οταν καλούμαστε από τον πρωθυπουργό, από την κυβέρνηση, από τις κυβερνήσεις της ΕΕ να συνδράμουμε για να αντιμετωπιστεί η κρίση λέμεΟΧΙ, γιατί ο μοναδικός τους σκοπός είναι να γλιτώσουν από τις συνέπειες της κρίσης τα μονοπώλια, τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις και μόνο αυτές, δηλαδή να γλιτώσουν τους ίδιους τους αποκλειστικούς υπαίτιους, τους θύτες.

Εξοδος από την κρίση σημαίνει νέες δυσβάσταχτες θυσίες των εργαζομένων, για να γίνει πιο δυνατό το καπιταλιστικό τέρας που πλουτίζει σε βάρος τους και μόνο σε βάρος τους.

  • Απορρίπτουμε την έκκληση της κυβέρνησης, για να αποτιμηθεί η αντοχή της οικονομίας. Η καπιταλιστική οικονομία, η εξουσία των μονοπωλίων αντέχει μόνο τα κέρδη.
  • Απορρίπτουμε τη θέση ότι πρέπει να υποταχτούμε στην απαίτηση της ΕΕ για το Σύμφωνο Σταθερότητας, όπως και στα πράσινα και ροζ παραπλανητικά διλήμματα για αναθεώρησή του.
  • Απορρίπτουμε την κυβερνητική θέση περί μη πλειοδοσίας, που ισοδυναμεί με επιλογή περιορισμού των διεκδικήσεων των εργαζομένων, με τη λογική «τα κεφάλια μέσα», την ώρα που το μπόι των εργαζομένων πρέπει να σηκωθεί πολύ ψηλά.
Σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα η κρίση

 

Η κρίση, σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα, επανήλθε πιο γενικευμένη και βαθιά μετά από μια περίοδο γενικευμένων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που συγκροτημένα ξεκίνησαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, από τις αρχές της 10ετίας του ’90, που οδήγησαν σε τεράστια κέρδη, στην κατεδάφιση δικαιωμάτων και του εισοδήματος των εργαζομένων. Αυτές οι αναδιαρθρώσεις είχαν δρομολογηθεί για την αντιμετώπιση των συνεπειών που είχε για το κεφάλαιο η προηγούμενη κρίση του 1973. Η κρίση στην Ελλάδα συνδέεται και με την κρίση στα Βαλκάνια και γενικά στη ΝΑ Ευρώπη, θα είναι βαθιά και σχετικά μακρόχρονη, όπως εκτιμούν και οι Θέσεις για το 18ο Συνέδριο. 

Στο ερώτημα τι προτείνουμε, απαντάμε στην κυβέρνηση ότι δεν προτείνουμε μέτρα κατά των εργαζομένων. Προτείνουμε στόχους πάλης στο εργατικό, στο λαϊκό κίνημα.

Αντίθετα, προτείνουμε η κυβέρνηση – όπως και το ΠΑΣΟΚ που θέλει να κυβερνήσει – να ξεκαθαρίσουν και ανοιχτά και χωρίς μισόλογα να ομολογήσουν τη θέση τους απέναντι στους εργαζόμενους για τα αντιδραστικά σαρωτικά μέτρα που προτείνουν οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις και οργανισμοί, η ελληνική πλουτοκρατία, τα επιχειρηματικά μεγαθήρια:

  • Για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης ή και των απλήρωτων ωρών εργασίας, με το ψεύτικο και αποπροσανατολιστικό επιχείρημα ότι η κρίση απαιτεί πολλή δουλειά και περισσότερη από τους εργαζόμενους. Με την καθιέρωση 3ήμερης εργασίας κ.λπ.
  • Για την κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών.
  • Για νέο κύκλο ιδιωτικοποιήσεων στην ενέργεια και τις μεταφορές.
  • Για τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων με αντιστάθμισμα την περικοπή κοινωνικών δαπανών και το φορολογικό κυνηγητό.
  • Για τη διαμόρφωση μισθών κάτω των συλλογικών συμβάσεων, επιδοτούμενη εργασία υπέρ των επιχειρήσεων με ελαστικές και προσωρινές εργασιακές σχέσεις.
  • Με διοχέτευση σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης των εφήβων που σταματάνε, λόγω οικονομικών προβλημάτων, την εκπαίδευση.

 

Και αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε νέες νομοθετικές ρυθμίσεις, ρωτάμε τι μέτρα θα πάρει για να τιμωρηθούν αυστηρά με βαριές ποινές οι καπιταλιστές εργοδότες που πρωτοστατούν σε τέτοια μέτρα κατά των εργαζομένων; 

Την απάντηση εμείς την ξέρουμε, το θέμα είναι να μάθει ο λαός τη θέση της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης οφείλουν να απολογηθούν, επειδή ξεγέλασαν τον εργαζόμενο λαό, για τα παρακάτω:

  • Τους ζήτησαν θυσίες και επέβαλαν οδυνηρές θυσίες και όταν οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν πάνω από το μέσο όρο της Κοινότητας. Χρόνο με το χρόνο έχαναν και εισόδημα, και δικαιώματα, και συνδικαλιστικές, δημοκρατικές ελευθερίες.
  • Τώρα που πέφτουν οι ρυθμοί ανάπτυξης πάλι τους ζητάνε να τα δώσουν όλα.
  • Τους κορόιδεψαν, παρουσιάζοντας την ένταξη και προσαρμογή της Ελλάδας στην ΕΕ ως την οικογένεια των ίσων που όλοι μαζί μοιράζονται τα οφέλη ή και βοηθούνται στη δυσκολία. Οι εσωτερικές αντιθέσεις και ανταγωνισμοί διαψεύδουν. Επιβεβαιώνεται ότι όσο διευρύνεται η ΕΕ τόσο μεγαλώνει η ανισομετρία, η δυσαναλογία, η εξάρτηση και αλληλεξάρτηση.
  • Η μεγαλύτερη αυταπάτη είναι ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να συνδέουν την τύχη τους με την κερδοφορία, τις επενδύσεις, την καπιταλιστική ανάπτυξη.
Σκόπιμος αποπροσανατολισμός

Τα μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση είναι κυρίως μέτρα για να αντιμετωπίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τους δείκτες που έχει θέσει η ΕΕ για το Σύμφωνο Σταθερότητας, είναι μέτρα εισπρακτικά φορολογικά που επιβαρύνουν κυρίως τα λαϊκά στρώματα. Είναι μέτρα περιορισμού των δημόσιων δαπανών που και πάλι βαρύνουν τα λαϊκά στρώματα, γιατί θα έχουν σοβαρές συνέπειες σε τομείς της κοινωνικής πολιτικής. Ακόμα και ορισμένα φορολογικά μέτρα, που δήθεν πλήττουν τους πλούσιους, είναι εφ’ άπαξ μέτρα και όχι μόνιμα και θα είναι πολύ λίγο οδυνηρά, αφού με το άλλο χέρι θα δοθεί στήριξη στους επιχειρηματίες, για να εξασφαλίσουν την αναπαραγωγή του κεφαλαίου τους.

Τα μέτρα είναι παραπλανητικά και από το γεγονός ότι δίνονται σκόπιμα ψεύτικες ερμηνείες για την κρίση, ότι δηλαδή οφείλεται σε λάθος επιχορηγήσεις των τραπεζών, που σκοπίμως εμφανίζονται αποσπασμένες από το βιομηχανικό κεφάλαιο και τους φορείς του. Ενώ, βεβαίως, δε γίνεται λόγος για τους παράγοντες που οδηγούν στο ρίσκο, στα λεγόμενα τοξικά προϊόντα. Δε γίνεται λόγος για την αναρχία, τη δυσαναλογία, την υπόσκαψη της αγοραστικής ικανότητας, τον παρασιτικό χαρακτήρα της αγοραπωλησίας μετοχών, χρηματοπιστωτικών «προϊόντων» κ.λπ.

Με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ – και του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης – συντελείται σκόπιμος αποπροσανατολισμός με την προσπάθεια να ταυτιστεί η πρόοδος με τον κρατικό έλεγχο και την κρατική εποπτεία ή ακόμα με την κρατική παρέμβαση και την κρατικοποίηση, μερική ή και ολική, με προτάσεις ενίσχυσης των επιχειρηματιών για να μειωθεί τάχα η ανεργία, με μέτρα ενίσχυσης των τραπεζών για να δίνουν νέα δυσβάσταχτα δάνεια.

Ποτέ δεν υπήρξε καθαρή πολιτική κρατικοποιήσεων και αποκρατικοποιήσεων. Και την περίοδο που υπήρχαν κρατικά μονοπώλια ήταν σε επιλεκτικούς τομείς και, δίπλα στον κρατικό επιχειρηματικό τομέα, δυνάμωναν τα μονοπώλια του ιδιωτικού κεφαλαίου τόσο, που έφτασαν στο σημείο να απαιτήσουν κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου, ποτέ όμως δεν έφτασαν να αρνηθούν το ρόλο του κράτους, δίχως το οποίο δεν είναι δυνατόν να διασφαλιστεί συνολικά η δράση και κερδοφορία του κεφαλαίου. Οσο πιο πολύ μίκραινε ο κρατικός επιχειρηματικός τομέας, τόσο πιο πολύ δυνάμωνε ο ρόλος του κράτους για τις εργασιακές σχέσεις, για τη στήριξη της εξαγωγής κεφαλαίων.

Δεν αποκλείεται να επιλεγούν και πολιτικές κρατικοποίησης ορισμένων επιχειρήσεων, ακόμα και κάποιων ελέγχων στην αγορά, αυτά όμως τα μέτρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν σήμερα ούτε με τον ελάχιστο τρόπο που λειτουργούσαν πριν, λόγω της πορείας απελευθέρωσης, της γιγάντωσης των επιχειρήσεων σε διακρατική βάση, λόγω του ότι έχουν αυξηθεί τα κράτη ανταγωνιστές.

Ακόμα και αν επικρατήσει ένας ορισμένος προστατευτισμός σε βάση εθνικής αγοράς, πάλι θα είναι υπέρ των μονοπωλίων και σε βάρος, όπως πάντα, των εργαζομένων.

Το κεφάλαιο και τα κόμματά του δεν είναι δογματικά στη διαχείριση, μπορεί να κινηθούν ευέλικτα, αλλά πάντα υπέρ της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, ακόμα και με νέο γύρο πολέμων.

Μια κρατική επιχείρηση, αν θέλει να επιβιώσει σε συνθήκες ανταγωνισμού, πρέπει να κάνει ό,τι και οι ιδιωτικές καπιταλιστικές, να εκμεταλλευτεί στυγνά τους εργαζόμενους, να παίξει με τους κανόνες της αγοράς.

Απαιτείται εργατική αντεπίθεση και ένταση της ταξικής πάλης

Εμείς βάζουμε πλάτη σε μια κατεύθυνση: Να επιταχυνθεί η διαδικασία της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της κοινωνικής συμμαχίας με τις αγωνιζόμενες δυνάμεις των αυτοαπασχολούμενων και της μικρομεσαίας αγροτιάς, να ενισχυθεί το παγκόσμιο εργατικό κίνημα.

Η κρίση απαιτεί εργατική αντεπίθεση, ένταση της ταξικής πάλης. Αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, προβάλλει η αναγκαιότητα της κοινωνικοποίησης των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, του παραγωγικού συνεταιρισμού, του εργατικού ελέγχου, η ανυπακοή και αποδέσμευση από τον ευρωμονόδρομο.

Η διαχωριστική γραμμή περνά ανάμεσα στους δύο δρόμους ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή είναι η γραμμή αντιπαράθεσης. Οχι η φαινομενική, ανάμεσα στη φιλελεύθερη και σοσιαλδημοκρατική γραμμή διαχείρισης.

Ο ένας είναι ο δρόμος που γνωρίζουμε χρόνια τώρα, που έχει γίνει ακόμα πιο δύσβατος την τελευταία 20ετία, ειδικά μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Είναι ο δρόμος που συμφέρει το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, ο δρόμος της βαθύτερης ενσωμάτωσης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Ο άλλος δρόμος είναι της συγκρότησης του Αντιιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου πάλης, η κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους και τη μικρομεσαία αγροτιά που κατευθύνεται στη Λαϊκή Εξουσία, Οικονομία. Είναι ο δρόμος που αναγνωρίζει αποκλειστικά και μόνο ως παραγωγό του πλούτου τον εργαζόμενο άνθρωπο και ως κίνητρο της παραγωγής την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών.

Η πάλη κατά των νέων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων πρέπει να εξελιχτεί σε πάλη κατά της εξουσίας των μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστικών ενώσεών τους.

Προϋποθέσεις για να βγουν οι εργαζόμενοι επιθετικά στο προσκήνιο

α) Μόνο το ενιαίο μέτωπο εργατών, αυτοαπασχολούμενων, μικρομεσαίων αγροτών, αδιαπέραστο από το συμβιβασμό, τη συντεχνιακή διαίρεση, μπορεί να έχει ορισμένα θετικά αποτελέσματα και να φέρει ανακατατάξεις θετικές στον πολιτικό συσχετισμό, ικανές να ανοίξουν το μόνο δρόμο που συμφέρει το λαό, το δρόμο της ανατροπής.

β) Να παραμερίσουν οι εργαζόμενοι τις ανυπόληπτες ηγεσίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ΓΕΣΑΣΕ, ΣΥΔΑΣΕ και ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΣΕΒΕΕ και ΕΣΕΕ και σε ένα μεγάλο μέρος δευτεροβάθμιων, αλλά και αρκετών πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε μεγάλους εργασιακούς χώρους.

Ενίσχυση του ΠΑΜΕ, αλλά και της ΠΑΣΥ και του πόλου συσπείρωσης στο χώρο των αυτοαπασχολούμενων. Να εξουδετερωθεί το νέο κύμα πολυδιάσπασης της εργατικής τάξης από τις νέες εργασιακές σχέσεις. Να αγκαλιάζει τα νέα τμήματά της. Οι μετανάστες αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο της ανασύνταξης και αναζωογόνησης του κινήματος.

γ) Η ενίσχυση του εργατικού διεθνισμού σε παγκόσμιο, περιφερειακό επίπεδο, σε ρήξη με τις διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις που οδηγούν στον αφοπλισμό και την ενσωμάτωση του κινήματος. Η πάλη κατά του ρατσισμού και εθνικισμού.

Οι θέσεις του ΚΚΕ

— Καμιά κοινωνική συμφωνία που θα έχει στόχο να δώσει νέα ώθηση στην καπιταλιστική ανάπτυξη, στη διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της αναρχίας της παραγωγής, της φτώχειας και της ανεργίας.

— Ανασύνταξη του κινήματος. Το τι θα κατακτήσουν οι εργαζόμενοι καθορίζεται από την ανάγκη και τη δυνατότητα να ξεδιπλωθούν ταξικοί αγώνες που θα οδηγούν στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, με βάση την αντιιμπεριαλιστική – αντιμονοπωλιακή γραμμή συσπείρωσης.

— Να συγκροτηθεί η λαϊκή συμμαχία, με στόχο να γίνει ιδιοκτήτης του πλούτου η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της. Αμεσες διεκδικήσεις και ταυτόχρονα ανάδειξη του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου ο κοινωνικός πλούτος ανήκει στο λαό και η παραγωγή υποτάσσεται σε έναν και μοναδικό σκοπό, την ικανοποίηση του συνόλου των διευρυνόμενων λαϊκών αναγκών. Δίχως ορίζοντα δεν μπορεί να έχει άμεσες διεκδικήσεις, πρέπει να απαλλαγεί από το κάλεσμα της θυσίας και τα διλήμματα.

— Να πληρώσει τώρα το μεγάλο κεφάλαιο, καλώντας το εργατικό κίνημα να μην περιοριστεί σε αμυντικούς στόχους «ανακούφισης» απ’ τις συνέπειες της κρίσης, αλλά να προβάλλει μαχητικά και επιθετικά το ριζοσπαστικό πλαίσιο στόχων πάλης (π.χ. ουσιαστικές αυξήσεις, αφορολόγητο όριο 20.000 ευρώ, εφαρμογή του 35ωρου – 5ήμερου – 7ωρου).

— Να αποδυναμωθεί ο δικομματισμός με ταυτόχρονη ισχυροποίηση του ΚΚΕ.

Οι στόχοι πάλης
  • Να παρθούν ριζοσπαστικά μέτρα για φτωχούς και ανέργους, να εξεταστεί και να προτιμηθεί να χαριστούν τα χρέη. Τους δανειολήπτες και τους καταθέτες να καλύψει το κράτος.
  • Ζητάμε άμεσα γενναίες αυξήσεις για να ανέβει η αγοραστική ικανότητα των εργαζομένων, πρόγραμμα λαϊκής στέγης, αυξήσεις των συντάξεων, στο ύψος που διεκδικείται σήμερα από συνεπείς ταξικές δυνάμεις.
  • Απορρίπτουμε τα φιλόπτωχα ταμεία και ζητάμε μέτρα υπέρ των πιο φτωχών και όχι ελεημοσύνες.
  • Ζητάμε και επιδότηση θέρμανσης, αλλά και κατάργηση των φόρων που βαραίνουν τα καύσιμα και τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης με κατάργηση του ΦΠΑ. Είχαμε προσδιορίσει αφορολόγητο όριο τις 15.000 κατά άτομο, και τώρα βλέπουμε ότι πρέπει να πάει παραπάνω. Θα κάνουμε νέα πρόταση.
  • Ζητάμε μείωση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης στις πρώην ΔΕΚΟ.
  • Μείωση των στρατιωτικών δαπανών που αφορούν το ΝΑΤΟ και τον ευρωστρατό.
  • Η κυβέρνηση να φορολογήσει άμεσα το κεφάλαιο με 45% και όχι να έχουμε φτάσει στο 25% και να προτείνεται το 15%. Ούτε η ίση φορολογική πολιτική φτάνει, γιατί υπάρχει κοινωνική ανισότητα. Να καταργηθεί ο αναπτυξιακός νόμος που ισχύει και δίνει τζάμπα χρήμα στο κεφάλαιο.
  • Για να μειωθεί η ανεργία να γίνουν δημόσιες επενδύσεις με αναπροσανατολισμό του Δ΄ ΚΠΣ και να γίνουν κοινωνικά δημόσια έργα π.χ. παιδικοί σταθμοί δωρεάν, έργα αντισεισμικής θωράκισης, αποχέτευσης και αντιπλημμυρικά, διαχείρισης του νερού, προσλήψεις στα νοσοκομεία όχι κατά ομάδες αλλά όλοι ομαδικά.
  • Κατάργηση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης. Αυτοί οι έμμεσοι φόροι αποτελούν το 60% της σημερινής λιανικής τιμής του και συνεπώς συνιστούν μια τεράστια φοροεπιβάρυνση των καταναλωτών, που πρέπει να καταργηθεί, για να ανακουφιστούν τα λαϊκά στρώματα.
  • Κατάργηση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης για τους αγρότες.
  • Κατάργηση του ΦΠΑ σε μια σειρά κατηγορίες βασικών ειδών πλατιάς κατανάλωσης, όπως σε είδη διατροφής, εκπαίδευσης και υγείας, ενώ ταυτόχρονα προβλέπεται ότι με υπουργικές αποφάσεις μπορεί να καταργηθεί ο ΦΠΑ και σε άλλα είδη λαϊκής κατανάλωσης.
  • Καταργούνται τα διόδια ή όπως αλλιώς ήθελε ονομαστεί οποιοδήποτε αντίτιμο για τη διέλευση ή την κίνηση επί όλων των οδών, ιδίως δε των εθνικών οδών, των αυτοκινητοδρόμων και των οδών ταχείας κυκλοφορίας, όλων των τύπων των οχημάτων.
  • Οι απώλειες που θα επέλθουν στα έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού από τα παραπάνω μέτρα μπορούν να καλυφθούν από την αύξηση των συντελεστών φορολογίας των κερδών των επιχειρήσεων, από την επιβολή έμμεσης φορολογίας στα ναυτιλιακά καύσιμα, από την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ για τα είδη πολυτελείας και πλουτισμού, από την αύξηση της φορολογίας της μεγάλης κινητής και ακίνητης περιουσίας.

Η Ελλάδα έχει δυνατότητα να αναπτυχτεί με μια ορισμένη αυτάρκεια, που σημαίνει ανεξαρτησία από τις ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις, με την καθοδήγηση της Λαϊκής Εξουσίας. Πρέπει να εμπεδωθεί. Το ερώτημα, αν μια χώρα μπορεί μόνη της να βαδίσει ένα διαφορετικό δρόμο, καλλιεργεί ψευτοδίλημμα. Η Ελλάδα της Λαϊκής Εξουσίας και Οικονομίας δε διατρέχει τους κινδύνους που επικαλείται η άρχουσα τάξη. Οι συγκεκριμένοι κίνδυνοι που επισείει αφορούν πριν απ’ όλα την ίδια και όχι τους εργαζόμενους. Βεβαίως, δε σημαίνει ότι ο δρόμος προς την ανατροπή θα είναι εύκολος, οι μαχητές εργαζόμενοι οφείλουν να το ξέρουν. Θα συναντήσουν τη σθεναρή αντίσταση και αντίδραση της κυρίαρχης τάξης, των συμμάχων της πριν ακόμα φτάσουν στην τελική νίκη. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Αξίζουν οι θυσίες στο δρόμο του αγώνα, σε σύγκριση με τις θυσίες που επιβάλλει το σύστημα».

 

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Θέσεις του ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, εργατικά. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βάζουμε πλάτη για να αντεπιτεθεί η εργατική τάξη και όχι για να γλιτώσει η πλουτοκρατία από τη κρίση και τις συνέπειές της

ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η καλύτερη άμυνα – για το εργατικό, λαϊκό κίνημα – είναι η επίθεση! Το στίγμα αυτό έδωσε χτες με την ομιλία της στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για την Οικονομία, η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Παρά τις φραστικές αντιπαραθέσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, που κυριάρχησαν, ήταν σαφής η συναίνεσή τους στο να μεταφερθούν στις πλάτες της λαϊκής οικογένειας τα βάρη που προκύπτουν από τη διεθνή κρισιακή συγκυρία.

«Η άμυνα σήμερα δεν αποτελεί καμία λύση», τόνισε χαρακτηριστικά η Αλέκα Παπαρήγα προσθέτοντας πως το λαϊκό κίνημα πρέπει να θωρακιστεί και «να περάσει στην αντεπίθεση. Να αξιοποιήσει την κρίση για να δημιουργήσει προβλήματα όχι μόνο σε αυτό το κυβερνητικό κόμμα αλλά σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα».

Σαφέστατος ήταν στην τοποθέτησή του ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος ζήτησε να σταματήσουν οι διεκδικήσεις των εργαζομένων καλώντας παράλληλα τις επιχειρήσεις να αξιοποιήσουν τα κοινοτικά κονδύλια. Επίσης υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δε σκέπτεται το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Αντίθετα εκλογές ζήτησε – όπως αναμενόταν – ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, κατηγορώντας την κυβέρνηση για έλλειψη σχεδίου και ρουσφετολογικές πρακτικές. Στις γνωστές θεωρίες περί «καζινοκαπιταλισμού» στηρίχτηκε η παρέμβαση του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΝ Αλέκου Αλαβάνου, ενώ χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση έτεινε ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης.

Για μας η πρόταση διεξόδου είναι η ανάκαμψη του κινήματος

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη Βουλή

«Για άλλη μια φορά θα πούμε πως βεβαίως τα κόμματα πρέπει να έχουμε τοποθέτηση απέναντι στην κρίση και πρόταση διεξόδου. Για μας η πρόταση διεξόδου είναι η ανάκαμψη του κινήματος, γιατί έτσι όπως είναι σήμερα το λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα. Βεβαίως, δεν μπορούμε να μείνουμε μόνο στο κοινωνικό πεδίο. Αυτό πρέπει να εκφραστεί με καταδίκη στις εκλογές, καταρχήν των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν. Να το πούμε καθαρά. Η στάση απέναντι στα μονοπώλια είναι κρίσιμο ζήτημα. Η στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι κρίσιμο ζήτημα και, σε τελευταία ανάλυση, η στάση απέναντι στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καθορίζει και το σήμερα, και το μεσοπρόθεσμο και το μακροπρόθεσμο».Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην ομιλία της στη χτεσινή προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για την οικονομία. Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:

Γνωρίζουμε πολύ καλά την έκταση και το βάθος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Οι εκθέσεις τόσο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του ΟΟΣΑ, ακόμα και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας έχει κάνει μελέτη – και άλλοι διεθνείς οργανισμοί αυτό δείχνουν – και ανάμεσα στους μήνες Οκτώβρη, Νοέμβρη, Δεκέμβρη συνεχώς αναθεωρούν τις προβλέψεις τους. Μιλάνε για μια κρίση βαθιά οξυμένη και μακροχρόνια και μάλιστα μια κρίση που αγκαλιάζει ΗΠΑ, ευρωζώνη, για σοβαρή επιβράδυνση στις αναπτυσσόμενες χώρες της Ασίας ακόμα και της Λατινικής Αμερικής. Γίνονται μάλιστα και ορισμένες προβλέψεις ότι μπορεί η έξοδος από την κρίση – γιατί αυτή θα έρθει βέβαια, δε θα είναι κρίση μόνιμη, θα ξανάρθει ύστερα από κάποια χρόνια – μπορεί να φέρει τις ΗΠΑ όχι μόνο αδυνατισμένες, αλλά και να χάσουν την πρώτη θέση στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Ακόμη εκφράζονται ανησυχίες έως και προβλέψεις ότι μπορεί να υπάρξουν σοβαρές συνέπειες στην ευρωζώνη.

Eurokinissi

Η κρίση λοιπόν είναι γνωστή και πουθενά, σε καμία από αυτές τις μελέτες που έχουν γίνει, δεν αναφέρεται ότι η κρίση στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα οφείλεται στα ελλείμματα που γέννησε η μια κυβέρνηση και που άφησε η άλλη. Γιατί εδώ πρέπει να μιλάμε με όρους γενικής κρίσης πια και όχι κρίσης που περνάει μια χώρα. Εμείς δε θεωρούμε ότι την κρίση στην Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, τη γέννησαν τα ελλείμματα του ΠΑΣΟΚ, που παρέλαβε η Νέα Δημοκρατία. Οπως δε συμφωνούμε ότι την κρίση τη γέννησε η Νέα Δημοκρατία, που αύξησε τα ελλείμματα ακόμα περισσότερο σε σύγκριση με αυτά που παρέλαβε. Οχι ότι δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία. Οχι ότι δεν είναι προβληματικά στοιχεία. Αλλά μιλάμε για τον κύκλο της οικονομικής κρίσης. Και δεν μπορούμε να μιλάμε με όρους, ούτε γενικά διεθνείς, όπως κάνει η Νέα Δημοκρατία σαν μια εισαγόμενη κρίση, ούτε όμως με όρους σαν να γεννήθηκε η κρίση στην Ελλάδα με ευθύνη, άλλοι μεν λένε του ΠΑΣΟΚ και άλλοι της Νέας Δημοκρατίας. Θα ήταν αρκετά απλά τα πράγματα αν ήταν μόνον έτσι.Εχει τρομακτικές διαστάσεις η κρίση; Εχει. Θα χτυπηθούν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι; Βεβαίως. Θα χρεοκοπήσουν. Οπωσδήποτε, όμως, οι ιδιοκτήτες και οι μέτοχοί τους δε θα πεθάνουν στην ψάθα… Εχουν εξασφαλίσει μέχρι τα τρισέγγονά τους. Και σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να κλάψουμε γι’ αυτούς. Αλλά η έξοδος από την κρίση θα βρει επιχειρηματικούς ομίλους και κράτη καπιταλιστικά ενισχυμένα. Επομένως, εμείς ασχολούμαστε με τις τρομακτικές διαστάσεις της κρίσης γιατί αφορά το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και τους εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες στην Ελλάδα, αλλά, πάνω απ’ όλα, μας ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους. Στην Ελλάδα κατ’ αρχήν και βεβαίως σε όλο τον κόσμο. Πριν απ’ όλα στην Ελλάδα, γιατί εδώ έχουμε την ευθύνη πριν απ’ όλα της δράσης, όπως και στην περιφέρεια, στην Ευρώπη κλπ.

Καμία αυτοσυγκράτηση από τα λαϊκά στρώματα

Η πρόταση διεξόδου από την κρίση που κάνουμε εμείς είναι μια πρόταση διεξόδου που απευθύνεται στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Απευθύνεται στους εργατοϋπαλλήλους, γενικότερα στους μισθωτούς, στους αυτοαπασχολούμενους στα μικρομάγαζα και στη φτωχή αγροτιά. Και η θέση που έχουμε είναι η εξής: Καμία αυτοσυγκράτηση. Αν αρχίσετε να λέτε ότι αφού κινδυνεύει η οικονομία της αγοράς, αφού κινδυνεύει το καπιταλιστικό σύστημα, αφού κινδυνεύουν οι επιχειρηματίες εμείς δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να αυτοσυγκρατηθούμε, τότε κυριολεκτικά οι εργαζόμενοι θα χάσουν αυγά και καλάθια… Ηδη έχουν χάσει πάρα πολλά τα τελευταία 20 χρόνια. Και η Ελλάδα και οι άλλες χώρες θα βγουν από την κρίση. Βεβαίως με πάρα πολλά προβλήματα. Αλλά για τους εργαζόμενους θα έχουν μονιμοποιηθεί, για όσο διάστημα υπάρχει αυτό το σύστημα, οι νέες θυσίες που θα έχουν κάνει. Οπως μονιμοποιήθηκαν οι θυσίες που είχαν κάνει σε περίοδο αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης και στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που για αρκετά χρόνια ήταν πάνω από το μέσο όρο. Και όταν η ανάπτυξη ήταν ταχύρυθμη θυσίες έκαναν οι εργαζόμενοι και τώρα που υπάρχει κρίση πάλι να κάνουν τα ίδια καλούνται. Και μ’ αυτή την έννοια, καμία αυτοσυγκράτηση!

Μας απασχολεί το εξής ζήτημα: Η ανάπτυξη των αγώνων. Δεν παύει να έχει αξία ο αγώνας κατά κλάδο. Σημασία όμως έχει πια ο ενιαίος αγώνας και το ενιαίο μέτωπο εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολουμένων με όλες τις μορφές πάλης που αποφασίζουν. Μαζικοί αγώνες, δυναμικοί και με εκείνα τα αιτήματα τα οποία διασφαλίζουν και να μη χάσουν αυτά που έχουν, που δεν τους φτάνουν, αλλά και να αποσπάσουν κατακτήσεις. Οποιες μπορούν. Δεν είναι εύκολο σε μια περίοδο κρίσης.

Και εδώ υπάρχει το εξής ζήτημα. Η αντιπαράθεση μέσα στη Βουλή βασικά γίνεται σε επίπεδο κομμάτων. Σωστά. Και εμείς απευθυνόμαστε στη Νέα Δημοκρατία, η οποία βεβαίως δε γέννησε την κρίση αλλά με την πολιτική της συνέβαλε στην εκδήλωσή της, στηρίζοντας το συγκεκριμένο σύστημα, όπως το ίδιο έκανε και το ΠΑΣΟΚ στηρίζοντας τις γνωστές αναδιαρθρώσεις από το 1992 και μετά. Αλλά όμως, πέρα από τη Νέα Δημοκρατία, πέρα από το ΠΑΣΟΚ, πέρα από τα άλλα κόμματα και πέρα απ’ όλους μας υπάρχει μια συγκεκριμένη τάξη. Συνολικά η αστική τάξη, με το σκληρό ή το λιγότερο σκληρό πυρήνα της. Εδώ δε γίνεται λόγος. Το να λέμε τώρα, «οι ημέτεροι», «ο ημέτερος», «του ημέτερου», αυτά έλεγε και η Νέα Δημοκρατία όταν ήταν το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τώρα λέει το ΠΑΣΟΚ για τη Νέα Δημοκρατία, «οι ημέτεροι»… Ποιοι «υμέτεροι»; Υπάρχουν «ημέτεροι» επιχειρηματίες; Πιθανόν. Δε μας απασχολεί αυτό το θέμα, αν η προηγούμενη κυβέρνηση ή η σημερινή έλεγε τρία καλημέρα στον έναν επιχειρηματία και δύο στον άλλον. Αυτό, όμως, που μας απασχολεί είναι ακριβώς η πολιτική υπηρέτηση των συμφερόντων συνολικά των μονοπωλίων του κεφαλαίου κλπ. Γιατί εδώ τώρα τα πράγματα περιπλέκονται. Ακριβώς την περίοδο της κρίσης κάποιοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα ωφεληθούν πάρα πολύ. Κάποιοι θα χάσουν, όπως είπαμε και κάποιοι θα ωφεληθούν.

Η κρίση είναι μέσα στο DNA του συστήματος

Εδώ, υπάρχει το εξής θέμα. Πού οφείλεται αυτή η κρίση; Μα και οι εκθέσεις τώρα του ΟΟΣΑ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των άλλων Οργανισμών που έχουμε, στην ουσία όταν περιγράφουν την κρίση, αναφέρονται σ’ αυτό που εμείς λέμε κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων και υπερπαραγωγής, την κλασική τυπική κρίση του καπιταλισμού. Βεβαίως κάθε κρίση εκδηλώνεται με έναν ορισμένο τρόπο. Το ’73 ήταν πετρελαϊκή. Το ’99 ήταν των ασιατικών «τίγρεων», χρηματιστηριακή. Τώρα, εμφανίστηκε, ως χρηματοπιστωτική. Πάντως όλοι αυτοί έτσι περιγράφουν την κρίση. Αρα, λοιπόν, δεν μπορούμε να μιλάμε με τη στόχευση ούτε μόνο στη χτεσινή κυβέρνηση, ούτε μόνο στη σημερινή ή ενδεχομένως στην αυριανή. Η κρίση έρχεται ύστερα από μία πραγματικά θυελλώδη κερδοφορία. Να πω ένα παράδειγμα – δε θα σταθώ διεθνώς – στην Ελλάδα, για να δούμε πώς έρχεται η κρίση. Πώς η κερδοφορία γεννάει την κρίση… Είναι κυριολεκτικά μέσα στο DNA του συστήματος, γι’ αυτό δεν μπορούν, ούτε να την προβλέψουν έγκαιρα, ούτε να τη σταματήσουν, ούτε να την αναχαιτίσουν. Στην Ελλάδα τα καθαρά κέρδη των εγχώριων τραπεζών το 2007 ξεπέρασαν τα 5,7 δισεκατομμύρια ευρώ, από 3,38 δισεκατομμύρια το 2006. Και τώρα ζητούν 28 δισεκατομμύρια όλες μαζί. Τα έσοδα από τους τόκους αυξήθηκαν. Παρουσίασαν δηλαδή τα καθαρά τους κέρδη αύξηση 69,5% το 2007, ενώ τα έσοδα από τόκους αυξήθηκαν, κατά 25,3%. Οι υποθήκες των δανειοληπτών έφτασαν τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι τριακόσιες εισηγμένες επιχειρήσεις του χρηματιστηρίου σημείωσαν ρεκόρ καθαρών κερδών, με αύξηση κατά 39% το 2007 και μεταξύ αυτών ήταν η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ και η ΕΥΔΑΠ. Και τι αυξήσεις πήραν οι εργαζόμενοι; Ενα ευρώ την ημέρα! Αυτές ήταν οι αυξήσεις… Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την περίοδο 2004-2007, αν συνυπολογιστεί η εξέλιξη του ημερομισθίου, προκύπτει απώλεια πραγματικού εισοδήματος κατά 0,5% το χρόνο

Ταυτόχρονα, βεβαίως – γιατί κάνει εντύπωση; – βαθαίνει και η εσωτερική ανισομετρία στην Ελλάδα. Το 2007 το κατά κεφαλήν εισόδημα στο λεκανοπέδιο της Αττικής ήταν διπλάσιο απ’ ό,τι στην Ηπειρο και στο Βόρειο Αιγαίο. Αυτά είναι φυσιολογικά για το σύστημα, για την πολιτική που ακολουθείται. Επομένως, για ποιο λόγο εμείς να συστήσουμε στους εργαζόμενους αυτοσυγκράτηση; Τα ασυγκράτητα κέρδη, η ασυγκράτητη συσσώρευση κεφαλαίου, η συγκέντρωση και η συγκεντροποίηση, είναι η βασική αιτία της κρίσης. Εσκασε το σύστημα από την κερδοφορία, δεν αντέχει άλλο.

Βεβαίως, αυτή η κρίση εκδηλώνεται διότι υπάρχει αναρχία και δυσαναλογία ανάπτυξης ανάμεσα στους διάφορους τομείς της οικονομίας. Στην Ελλάδα, παραδείγματος χάριν, η μεταποίηση πάει από το κακό στο χειρότερο τα τελευταία είκοσι χρόνια και η μεταποίηση θα χτυπηθεί, βεβαίως, ακόμη περισσότερο. Αυτό δεν είναι και περίεργο. Το ίδιο και η αγροτική παραγωγή. Εχουν εξήγηση αυτά. Ας το πω έτσι, είναι μέσα στο DNA του συστήματος. Δεν είναι θέμα καλής ή κακής διαχείρισης και γι’ αυτό, αν θέλετε, στις συνθήκες της κρίσης δεν είναι περίεργο που φουντώνουν οι συζητήσεις για «…μια άλλη οργάνωση της κοινωνίας, μια άλλη οργάνωση της οικονομίας». Βεβαίως, για εμάς, αυτά έχουν συγκεκριμένη ταυτότητα.

Κρίσιμα ζητήματα

Το ζήτημα, παραδείγματος χάρη, σε ποιανού τα χέρια βρίσκεται ο πλούτος που παράγεται στη χώρα, είναι κρίσιμο ζήτημα. Ποια τάξη είναι στην εξουσία, είναι κρίσιμο ζήτημα. Το θέμα του σχεδιασμού, κρίσιμο ζήτημα. Το θέμα του εργατικού ελέγχου, κρίσιμο ζήτημα. Βεβαίως, δεν είναι κάτι που άμεσα σήμερα μπορεί να περπατήσει, γιατί δεν υπάρχει ένας τέτοιος συσχετισμός. Αλλά από τα ίδια τα πράγματα δεν μπορείς να αντιπαραθέσεις και να προσφέρεις λύσεις μέσα στο ίδιο το σύστημα που αφορούν όχι μόνο τη διέξοδο από την κρίση υπέρ των εργαζομένων, αλλά και την κατάργηση της ίδιας της κρίσης.

Ποιοι μύθοι σήμερα έχουν ξεσκεπαστεί; Της παγκοσμιοποίησης, της ευρωπαϊκής ενοποίησης, της απελευθέρωσης της αγοράς και όλα αυτά τα περί «καταργούμε τον προστατευτισμό και όλοι μαζί αγαπημένοι και ενωμένοι αντιμετωπίζουμε την κρίση»… Ολη αυτή η προπαγάνδα που έχει γίνει απέναντι στο ΚΚΕ ότι, όταν λέει «αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ενωση», είναι υπέρ του απομονωτισμού, όταν λέμε να καταργηθούν οι εισαγωγές σε προϊόντα τα οποία μπορούμε να τα παράγουμε, είμαστε υπέρ του ξεπερασμένου προστατευτισμού…

Για να δούμε πώς συμπεριφέρονται τα διάφορα καπιταλιστικά κράτη και ιδιαίτερα οι ισχυρότερες καπιταλιστικές χώρες. Μαζεύεται η Ευρωζώνη και λέει μετά ο καθένας: «Για πάρτη μας θα αποφασίσουμε». Υπάρχουν κοινές πολιτικές; Υπάρχουν. Υπάρχει η έκθεση ΣΕΡΚΑΣ που ψηφίστηκε, και την ψήφισε και το ΠΑΣΟΚ, που έρχεται τώρα και λέει ότι είναι κακή η βδομάδα των τριών ημερών και η μερική εργασία ή η μερική ανεργία ή η επιδότηση της εργοδοσίας κλπ. Μα παίζουμε τώρα; Μαζεύτηκαν οι «Είκοσι», όχι το «G8», οι Είκοσι. Τι αποφάσισαν; Ο καθένας κάνει για λογαριασμό του. Τώρα γίνεται εκτίμηση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ότι θα ξαναέρθει ο προστατευτισμός. Κατηγορείται ο πολύς Ομπάμα ότι βγαίνει και λέει: «Θα αγοράσετε από εμένα. Μέσα από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα αγοράσετε όλα τα είδη, όλα τα προϊόντα για την αυτοκινητοβιομηχανία, τη βιομηχανία κλπ.» και λένε: «Εδώ είναι προστατευτισμός».

Ολες οι μορφές θα επανέλθουν – και οι πιο καταδικασμένες – αρκεί να διασωθεί το κεφάλαιο, αρκεί να διασωθούν, παραδείγματος χάρη, οι Ηνωμένες Πολιτείες και να μη χάσουν την πρωτοκαθεδρία. Και βεβαίως, χώρες σαν την Ελλάδα και άλλες που είναι υποδεέστερες μέσα σ’ αυτό το σύστημα εξάρτησης, ανισόμετρης ανάπτυξης, βεβαίως θα έχουν λιγότερη ευχέρεια, γιατί δε θα τις αφήσουν οι ισχυρότεροι να χρησιμοποιήσουν αυτά τα μέσα και γι’ αυτό η κρίση σε αυτές τις χώρες θα είναι χειρότερη. Παραδείγματος χάρη, η καραμέλα όλα αυτά τα χρόνια είναι η ανταγωνιστικότητα: «Για να πάει καλά η οικονομία, να γίνουμε ανταγωνιστικοί». «Θυσιαστείτε εργαζόμενοι να γίνουμε ανταγωνιστικοί». Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ή δεν είναι ανταγωνιστική χώρα έναντι όλων των άλλων; Περνάει βαθιά κρίση; Η Ιρλανδία – το ιρλανδικό θαύμα – πρώτη μπήκε στην κρίση. Παλιότερα ήταν το πορτογαλικό, το ισπανικό κλπ. Οταν ήταν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, έλεγε η Νέα Δημοκρατία: «Δεν έχεις προετοιμαστεί. Οι άλλες χώρες προετοιμάστηκαν». Τώρα, είτε είναι ανταγωνιστικές, είτε δεν είναι, είτε είναι ψηλά στην πυραμίδα, είτε είναι στη μέση, περνάνε κρίση. Αυτό δεν είναι κρίση του καπιταλιστικού συστήματος;

Ας δούμε και μια άλλη πλευρά. Τώρα το ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε την κρατική παρέμβαση. Κάνει ένα τεχνητό διαχωρισμό ανάμεσα στο κράτος και την αγορά. Ε, όχι, με συγχωρείτε, ούτε τα εγχειρίδια της αστικής πολιτικής οικονομίας δεν το δέχονται αυτό: «Από εδώ το κράτος και από εκεί η αγορά». Χωρίζουμε, τεμαχίζουμε την οικονομία, την κοινωνία ολόκληρη και την παρουσιάζει κανείς όπως θέλει. Η κρατική παρέμβαση, που θα σώσει τα πράγματα. Μα, όταν ήταν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, εγώ θυμάμαι τον Κ. Κουλούρη που έτρεχε στις αγορές για να μην ανέβει την τιμή του μαϊντανού και του άνηθου. Μέχρι εκεί μπορούσε να φθάσει στον έλεγχο των τιμών. Ποια κρατική παρέμβαση; Τι μπορεί να κάνουν; Αυτά που κάνει τώρα η κυβέρνηση. Ονοματίζει τις εταιρείες, καλεί τις καταναλωτικές οργανώσεις και λέει: «Κοιτάξτε να δείτε, σήμερα δεν τρώμε προϊόντα της ΦΑΓΕ». Μ’ αυτόν τον τρόπο δηλαδή θα ανέβει το εισόδημα των εργαζομένων; Μ’ αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει ο εργαζόμενος να ζήσει ανθρώπινα, μ’ αυτά τα μέσα; Πού είναι τα μεγάλα μέσα που έχει το ισχυρό κράτος, το εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης μάλιστα;

Και υπάρχουν και άλλες δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που ανακάλυψαν την κρατικοποίηση. ‘Η να υπάρχουν κρατικές επιχειρήσεις μέσα στην απελευθερωμένη αγορά. Μα, εδώ υπήρχαν κρατικά μονοπώλια και δεν κατάφεραν και πέρασαν στην απελευθέρωση της αγοράς. Πότε καταργήθηκε το κρατικό μονοπώλιο; Πότε καταργήθηκε η διευρυμένη επιχειρηματική δραστηριότητα του κράτους; Με την κρίση του 1973. Τι είπαν τότε; Τώρα αρχίζουμε τις ιδιωτικοποιήσεις και την απελευθέρωση της αγοράς. Και φορτώθηκε όλη την ευθύνη η Μάργκαρετ Θάτσερ. Αυτή απλώς ξεκίνησε πρώτη. Ηταν η απάντηση του ίδιου του συστήματος. Τώρα επανέρχονται στην ανάμειξη του κράτους. Μα, το κράτος αναμειγμένο είναι, είτε έχει επιχειρηματική δραστηριότητα είτε δεν έχει.

Ανάπτυξη σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και με τον ιμπεριαλισμό

Αλλά, δεν μπορούμε να ζούμε και με την ανάμνηση παλαιότερης φάσης του συστήματος γιατί τώρα, όσες κρατικές επιχειρήσεις και να έχεις, όταν θα έχεις τις ιδιωτικές, λόγω απελευθέρωσης της αγοράς, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. ‘Η θα κάνεις για ένα ή δύο χρόνια. Και δε θα πρέπει η κρατική επιχείρηση να γίνει ανταγωνιστική προς τις ιδιωτικές; Αν κρατικοποιήσουμε τη ΔΕΗ μην ξεχνάτε ότι υπάρχει η ΕΝΤΕΣΑ, η οποία είναι κολοσσός. Οταν η ΕΝΤΕΣΑ κάνει εδώ στην Ελλάδα δική της εταιρεία παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος – ήδη συνεργάζεται με τη ΔΕΗ – τότε θα πούμε ότι η κρατική ΔΕΗ πρέπει να γίνει ανταγωνιστική. Αρα, να γίνει μερική απασχόληση, να διώξει εργαζόμενους, τρεις μέρες δουλειά ή δεν ξέρω τι, ή να έχει περισσότερους εργολάβους, με τη φθηνή εργατική δύναμη.

Δεν μπορεί να υπάρχουν τέτοιες προτάσεις σήμερα επειδή έχουμε εκλογές και επειδή στον ελληνικό λαό φαίνεται η κρατική παρέμβαση σαν προοδευτικό στοιχείο. Από αυτή την άποψη εμείς επιμένουμε ότι το προοδευτικό, το ριζοσπαστικό είναι κάθε χώρα να δίνει ώθηση στην ανάπτυξη όλων των παραγωγικών της δυνατοτήτων και άλλων που έχει, όπως ο τουρισμός που έχουμε στην Ελλάδα. Να δίνει ώθηση στη μεταποίηση, να έχει αυτάρκεια όσο γίνεται, γιατί πλήρως αυτάρκης καμία χώρα δε θα είναι.

Βεβαίως, δεν ενδιαφερόμαστε μόνο γι’ αυτό. Ενδιαφερόμαστε και για ποιος κάνει κουμάντο, ποιος είναι στην εξουσία. Ας πιάσω όμως, τις λέξεις αυτοδυναμία, αυτάρκεια. Γιατί δηλαδή αυτό είναι απομονωτισμός και γιατί αυτό εμποδίζει και βάζει φραγμό στη διεθνή συνεργασία; Βεβαίως δημιουργεί δυσκολίες στα διεθνή μονοπώλια, στα διακρατικά μονοπώλια και στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που θέλουν να ελέγχουν την αγορά για οικονομικούς και για πολιτικούς λόγους. Ναι, αλλά εμείς έτσι τη βλέπουμε την ανάπτυξη, σε αυτήν την κατεύθυνση. Σε σύγκρουση δηλαδή με τα μονοπώλια και με τον ιμπεριαλισμό. Τι να κάνουμε; Εχουμε άλλη άποψη.

Οι προτάσεις μας

Γι’ αυτό η δική μας θέση είναι η εξής:

— Αυξήσεις γενναίες. Κανείς δε λέει, ακόμη και το ΠΑΣΟΚ, το κατώτατο στα 1.400 ευρώ. Αυτό, για να ανεβεί η αγοραστική δυνατότητα των εργαζομένων.

— Πρόγραμμα λαϊκής στέγης.

— Αυξήσεις των συντάξεων στο ύψος που διεκδικείται σήμερα. Απορρίπτουμε τα φιλόπτωχα, τα ταμεία και τις ελεημοσύνες.

— Ζητάμε και επιδότηση θέρμανσης. Οχι τα 100 και τα 200 ευρώ το χρόνο.

— Κατάργηση των φόρων που βαραίνουν τα καύσιμα και τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης. Να ανέβει το αφορολόγητο κατά άτομο. Μπορεί να πάει και στα 20.000 ευρώ.

— Ζητάμε μείωση των τιμολογίων οικιακής κατανάλωσης των πρώην ΔΕΚΟ.

— Μείωση των στρατιωτικών δαπανών που αφορούν το ΝΑΤΟ και τον Ευρωστρατό.

— Να φορολογήσει η κυβέρνηση άμεσα το κεφάλαιο με 45%. Τώρα έφτασε στο 15% η φορολογία για τις εξαγορές και τις συγχωνεύσεις (αυτή η διέξοδος προτείνεται για την έξοδο από την κρίση). Κάποιες επιχειρήσεις να φύγουν από τη μέση και να μείνουν οι λιγότερες… Βεβαίως, αυτό θα έχει και συνέπειες στις απολύσεις.

— Να καταργηθεί ο αναπτυξιακός νόμος που δίνει τζάμπα χρήμα.

— Για να μειωθεί η ανεργία, να γίνουν δημόσιες επενδύσεις με αναπροσανατολισμό του Δ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και να γίνουν κοινωνικά δημόσια έργα.

— Κατάργηση του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας και του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης. Αυτοί οι έμμεσοι φόροι αποτελούν το 60% της σημερινής λιανικής τιμής του. Αυτό να γίνει και στο πετρέλαιο κίνησης αντίστοιχα για τους αγρότες.

— Κατάργηση του ΦΠΑ σε μια σειρά κατηγορίες βασικών ειδών πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, όπως είναι είδη διατροφής, εκπαίδευσης, υγείας.

— Κατάργηση των διοδίων.

Τα νοσοκομεία είναι σ’ αυτό το χάλι, να πεθαίνεις μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο του ΕΚΑΒ που σε μεταφέρει γιατί λείπει ο απινιδωτής. Ενα περιστατικό έρχεται στην επιφάνεια και μπορεί να έρθει το υπουργείο και να πει ότι δεν είναι ακριβώς έτσι, να τα φορτώσει μέχρι και στον οδηγό του ΕΚΑΒ. Ξέρουμε όμως πάρα πολύ καλά πως, όταν βγαίνουν οι επιχειρηματίες και λένε «δεν μπορούμε να πουλήσουμε στα νοσοκομεία», αυτό μας φτάνει και ας μην έχουν γίνει γνωστοί ένας, δύο, τέσσερις ή πέντε θάνατοι. Εκεί είναι το θέμα, αλλά είναι μόνο αυτό που ακούς. Τα νοσοκομεία, λέει, είναι χρεοκοπημένες επιχειρήσεις. Από τη στιγμή όμως που θεωρείς επιχείρηση το νοσοκομείο, φυσικό είναι. Και όταν το μετράς με τους όρους που μετράς ένα εργοστάσιο που κατασκευάζει κονσέρβες, θα έχεις κέρδη και ζημιές…

Με αυτή την έννοια εμείς για άλλη μια φορά θα πούμε πως βεβαίως τα κόμματα πρέπει να έχουμε τοποθέτηση απέναντι στην κρίση και πρόταση διεξόδου. Για μας η πρόταση διεξόδου είναι η ανάκαμψη του κινήματος, γιατί έτσι όπως είναι σήμερα το λαϊκό κίνημα δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα. Βεβαίως, δεν μπορούμε να μείνουμε μόνο στο κοινωνικό πεδίο. Αυτό πρέπει να εκφραστεί με καταδίκη στις εκλογές, καταρχήν των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν. Να το πούμε καθαρά. Η στάση απέναντι στα μονοπώλια είναι κρίσιμο ζήτημα. Η στάση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι κρίσιμο ζήτημα και σε τελευταία ανάλυση η στάση απέναντι στο ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καθορίζει και το σήμερα και το μεσοπρόθεσμο και το μακροπρόθεσμο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ