Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η κεντρική εισήγηση της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, στην ημερίδα

Οχι άλλα βάρη στις πλάτες του εργάτη. Την κρίση να πληρώσει η ολιγαρχία απαιτούν οι εργαζόμενοι

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη που μας πέρασε η ημερίδα της ΚΕ του Κόμματος με θέμα: «Η διεθνής οικονομική κρίση και η θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ». Σήμερα, ο «Ρ» δημοσιεύει ολόκληρο το κείμενο της κεντρικής εισήγησης που έκανε η Ελ. Μπέλλου, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:«Αξιότιμοι προσκαλεσμένοι,

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο κατασκευών, με τη μορφή απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, λόγω εκτεταμένης κίνησης επενδυτικών παραγώγων σε τιτλοποιημένα επισφαλή στεγαστικά δάνεια.

Ο κίνδυνος κατάρρευσης αμερικανικών χρηματοπιστωτικών κολοσσών με ισχυρές θέσεις στη διεθνή αγορά του χρηματικού κεφαλαίου προκάλεσε μια σταδιακή και γενικευμένη μεγάλη πτώση των τιμών στα σημαντικότερα χρηματιστήρια του κόσμου. Επρόκειτο για την «κορυφή του παγόβουνου» στην εκδήλωση μιας γενικευμένης κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου.

Τα σημερινά δεδομένα και οι εκτιμήσεις των διεθνών οικονομικών οργανισμών στην αισιόδοξη εκδοχή τους δίνουν το 2010 ως έτος κατώτατου σημείου της ύφεσης. Ηδη έχει καταγραφεί αύξηση των ανέργων κατά 25 εκατομμύρια και προβλέπεται να προστεθούν και άλλα 40 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του χρόνου.

Προβλέπεται συρρίκνωση του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος το 2009, κατά 1,7% σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και κατά 2,75% σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ. Ο δεύτερος εκτιμά τη συρρίκνωση του διεθνούς εμπορίου κατά 13,2% το 2009.Το ΔΝΤ υπολογίζει την απαξίωση του χρηματικού κεφαλαίου σε 4,1 τρισ. δολάρια από την εκδήλωση της κρίσης μέχρι σήμερα.

Η εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα

Στην ελληνική οικονομία η κρίση εκδηλώθηκε ελαφρώς ετεροχρονισμένη σε σχέση με την Ευρωζώνη. Μπήκε σε φάση ύφεσης το 2009, ενώ το 2008 ήταν χρονιά επιβράδυνσης στη διεύρυνση του ΑΕΠ. Το κυριότερο είναι ότι το τμήμα της Βιομηχανίας (Ορυχεία – Λατομεία, Μεταποίηση, Ηλεκτρισμός, Παροχή Νερού, κατά την αστική στατιστική) είχε κατά 4% συρρίκνωση το 2008/2007, ευρισκόμενη σε ύφεση από το 2005.

Το 2008 όλοι οι κλάδοι της Μεταποίησης βρέθηκαν σε ύφεση, με εξαίρεση τον κλάδο Τροφίμων (αύξηση 1,2%).

Η κρίση στη Μεταποίηση φαίνεται στη μεγάλη συρρίκνωση των βιομηχανικών εμπορευμάτων (περίπου κατά 7%).

Μεγάλη συρρίκνωση είχε ο κατασκευαστικός κλάδος (-9,4%).

Την περίοδο 2002-2008 η τάση ήταν σημαντική συρρίκνωση της παραγωγής στα περισσότερα από τα κυριότερα αγροτικά προϊόντα με εξαίρεση το μαλακό σιτάρι, τον αραβόσιτο και τα ροδάκινα.

Αποψη από την ημερίδα

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το πραγματικό αγροτικό εισόδημα επιδεινώθηκε το 2008 κατά -7,1%, λόγω στασιμότητας στις τιμές πώλησης από τους παραγωγούς και μεγάλης αύξησης των τιμών βιομηχανικών προϊόντων.Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το καθαρό αγροτικό εισόδημα ως συσχετισμός της καθαρής προστιθέμενης αξίας σε σχέση με το κόστος συρρικνώθηκε το 2008 στο 80,1% εκείνου του 2000 (=100)1.

Στο 2008 σημειώθηκε μεγάλη πτώση τιμών στο Χρηματιστήριο Αθηνών, η συνολική χρηματιστηριακή αξία του οποίου ως ποσοστό του ΑΕΠ διαμορφώθηκε στο τέλος του 2008 στο 1/3 περίπου εκείνης του τέλους του 2007 (Δεκέμβρης 2008: 28%, Δεκέμβρης 2007: 86%)2. Σημαντικό μέρος αυτής της πτώσης οφείλεται στη μαζική αποχώρηση ξένων επενδυτών τον Οκτώβρη του 2008.

Ανεξάρτητα από τη φάση στον κύκλο της κρίσης, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας είναι η μακροχρόνια οξυμένη ελλειμματική δημοσιονομική της κατάσταση. Και μόνο με την επιβράδυνση του ΑΕΠ, που επιταχύνθηκε στο δεύτερο εξάμηνο του 2008, επιδεινώθηκαν θεαματικά οι όροι δανειοδότησης του κράτους.

Οι τελευταίες εκτιμήσεις προβλέπουν ύφεση κατά 1% στο ΑΕΠ το 2009. Η έκταση της ύφεσης στην ελληνική οικονομία οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί και από την πορεία της κρίσης:

Η Ελένη Μπέλλου στο βήμα

α) Σε βαλκανικά κράτη, στα οποία έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους επιχειρήσεων με έδρα την Ελλάδα. Αφορά κυρίως οικονομίες με μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως: Ρουμανία με 7,7% το 2008 και πρόβλεψη για -1,8% το 2009, Βουλγαρία με 4,4% το 2008 και πρόβλεψη για -1% το 20093.β) Στο διεθνές εμπόριο, μεγάλο μέρος του οποίου διεξάγεται μέσω θαλάσσιων μεταφορικών μέσων, τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή εισροών.

γ) Σε σημαντικά ευρωπαϊκά κράτη, π.χ., Γερμανία, Βρετανία, από τα οποία προέρχεται σημαντικό μέρος των εισερχόμενων τουριστών στην Ελλάδα, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς επισκεπτών, αλλά και σε διανυκτερεύσεις και σε εισπράξεις.

Αντιφατικές είναι οι επιδράσεις των ακόμα υψηλών κοινοτικών εισροών σε σχέση με τη βιομηχανική και αγροτική συρρίκνωση.

Ολα αυτά δείχνουν ότι θα είναι βαθιά η εκδήλωση της κρίσης στην ελληνική οικονομία. Γίνονται προβλέψεις για 2ετή διάρκεια. Θα οξύνει τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις, με αύξηση της ανεργίας, της μερικής απασχόλησης, επέκταση των ευέλικτων σχέσεων. Ηδη έχει διευρυνθεί η φτώχεια, σύμφωνα με τις αστικές μετρήσεις, με ιδιαίτερη συγκέντρωση σε παιδιά έως 15 χρόνων, και σε άτομα ηλικίας 18-24, περίπου το 1/4.

Βεβαίως, οι δείκτες της φτώχειας αποτυπώνουν ένα μέρος της. Δεν αποτυπώνουν το γεγονός ότι οι μισθοί και τα ημερομίσθια υπολείπονται της αυξητικής ανόδου του ΑΕΠ και της παραγωγικότητας σε φάση διευρυμένης αναπαραγωγής στην Ελλάδα.

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ πριν μια δεκαετία

Για την εκτίμηση της σημερινής κρίσης και την πρόβλεψη εξόδου από την ύφεση διεθνώς και στην Ελλάδα θεωρούμε χρήσιμο να αναφερθούμε στη γενική εκτίμησή μας για την κρίση που είχε εκδηλωθεί πριν από μια δεκαετία περίπου. Επίσης, να θυμίσουμε την τότε πρόβλεψή μας για την περίοδο που θα ακολουθούσε.

Το 1998 βρισκόταν σε εξέλιξη μια άλλη φάση ύφεσης που είχε ξεκινήσει στα μέχρι τότε θεωρούμενα «οικονομικά θαύματα», στις χαρακτηριζόμενες ως «Ασιατικές Τίγρεις», μια ύφεση που είχε αγκαλιάσει οικονομίες της ΝΑ Ασίας αλλά και την Ιαπωνία, χώρες της Λατ. Αμερικής, και με ορισμένο ετεροχρονισμό εκδηλώθηκε το 2000 στις ΗΠΑ. Το παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν συρρικνώθηκε κατά 1%, οι δε διεθνείς ροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις και το διεθνές εμπόριο είχαν πολύ μεγάλη περιστολή.

Τότε για πρώτη φορά μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση και σε χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ξαναεκδηλώθηκε ο προβληματισμός για την ευρωστία του καπιταλισμού, εκφράσθηκαν οι αστικές ανησυχίες μήπως σε κάποια φάση η αστική πολιτική δυσκολευτεί να ελέγξει την εργατική και λαϊκή δυσαρέσκεια – αντίδραση για τις συνέπειες της κρίσης.

Μέρος της προσπάθειας να ελεγχθεί η κατάσταση από τη σκοπιά της σταθερότητας της εξουσίας του κεφαλαίου ήταν και οι διάφορες θεωρίες για τα αίτια της κρίσης. Αυτές οι θεωρίες επικεντρώνονταν στον τρόπο λειτουργίας των χρηματιστηρίων, έδιναν έμφαση στη διαχείριση – διαφάνεια επενδυτικών χρηματικών κεφαλαίων μεγάλου ρίσκου (Hedges Funds), στους όρους δανειοδότησης κρατών από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Με άλλα λόγια, ασχολήθηκαν με περίσσια σπουδή με τις φαινομενικές δυσλειτουργίες στη σφαίρα κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή.

Τότε το ΚΚΕ εκτίμησε ότι είχε εκδηλωθεί μια κρίση υπερπαραγωγής, ή αλλιώς μια κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, όπως και σε προηγούμενα χρόνια, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την κρίση του 1973. Υποστηρίξαμε ότι ήταν κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου ανεξάρτητα από τη μορφή που πήρε αρχικά η εκδήλωσή της.

Σε αντίθεση με τις αστικές διαφωνίες, που ξεκινούσαν από το ίδιο το ΔΝΤ, σχετικά με τα διαχειριστικά μέτρα για την επίσπευση εξόδου από τη φάση της ύφεσης ή για μια υποτιθέμενη πρόληψη της ύφεσης στις ΗΠΑ και σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, το ΚΚΕ είχε προβλέψει ότι έτσι ή αλλιώς η έξοδος από την ύφεση, η αναζωογόνηση ακόμα και το πέρασμα σε μια νέα ανοδική φάση διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής θα οδηγούσε στην εκδήλωση μιας νέας κρίσης υπερσυσσώρευσης, πιο βαθιάς και πιο συγχρονισμένης από την προηγούμενη.

Επίσης, το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει ότι σε όλες αυτές τις χώρες οι συνθήκες εργασίας, πληρωμής, ζωής της εργατικής τάξης όχι μόνο δε θα καλυτέρευαν αλλά, αντίθετα, θα χειροτέρευαν και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Είχαμε στηρίξει αυτή την πρόβλεψή μας στο γεγονός ότι τα μερίδια συμμετοχής στη διεθνή καπιταλιστική παραγωγή και αγορά άλλαζαν προς όφελος νέων ανερχόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, με πολύ μεγάλο εγχώριο πληθυσμό και ακόμα πολύ φθηνή εργατική δύναμη. Σε αυτό είχαν συντελέσει και οι αντεπαναστατικές ανατροπές, η οπορτουνιστική διάβρωση και κρίση του κομμουνιστικού κινήματος, γενικότερα η υποχώρηση του εργατικού κινήματος, η ενσωμάτωση συνδικαλιστικών οργανώσεων στο σύστημα.

Ετσι, και σε συνθήκες διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής κυριάρχησε η τάση να μειώνεται το εργατικό εισόδημα παράλληλα με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Αυτή η τάση πήρε το χαρακτήρα ενιαίων στρατηγικών επιλογών, π.χ., στην ΕΕ, κωδικοποιημένων ως στρατηγική της Λισαβόνας με στόχους αφαίρεσης εργασιακών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για να ικανοποιηθεί ως στόχος η λεγόμενη μείωση του εργατικού κόστους στην ευρωενωσιακή αγορά.

Στην περίοδο που ακολούθησε, στην τρέχουσα πρώτη 10ετία του 21ου αιώνα, έγιναν νέες εξαγορές και συγχωνεύσεις, προχώρησε περισσότερο η διεθνική διαπλοκή των κεφαλαίων, οξύνθηκε ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός και παράλληλα η διαμόρφωση στενότερων ή χαλαρότερων περιφερειακών συμμαχιών – ενώσεων.

Ισχυροποιήθηκε η τάση που συσσώρευε αλλαγές μεταξύ των ανισόμετρα εξελισσόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, τάση που οδηγεί προς την ανατροπή ενός συσχετισμού στη διεθνή καπιταλιστική αγορά που διαμορφώθηκε πριν από 70 χρόνια περίπου. Παράλληλα, αυτή η τάση εκδηλώθηκε και με νέες κρατικές και διακρατικές απαιτήσεις, για αλλαγές στις διεθνείς συνεννοήσεις και συνεργασίες, π.χ., στις Συμφωνίες του ΠΟΕ, στη σύνθεση της διοίκησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στη σύνθεση των διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων, στο νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές ανταλλαγές βιομηχανικών υλών στην παγκόσμια αγορά, στη διεύρυνση του G7.

Ολα αυτά που πιο αχνά διαφαίνονταν κατά τον προηγούμενο διεθνή κρισιακό καπιταλιστικό κύκλο, πήραν χαρακτήρα ανεπίστρεπτων τάσεων στο σημερινό. Σε αυτό το έδαφος εξελίχθηκε ο νέος κύκλος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε διεθνές επίπεδο που βρίσκεται σε εξέλιξη, με χαρακτηριστικό της το γεγονός ότι τώρα ξεκίνησε στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε ίσως και βαθύτερα στην Ευρωζώνη, αγκαλιάζει ταυτόχρονα Μ. Βρετανία, Ιαπωνία, Ρωσία, Τουρκία, χώρες της Λατινικής Αμερικής. Επιδρά επί του παρόντος με επιβράδυνση στην Κίνα και στην Ινδία.

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την παρούσα διεθνή οικονομική κρίση

Αναμενόμενο είναι να έχει η παρούσα ύφεση μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, να είναι πιο αναιμικό το πέρασμα σε μια νέα φάση αναζωογόνησης και ανόδου. Το κυριότερο όμως είναι τι μπορούμε να προβλέψουμε για τη θέση της εργατικής τάξης και γενικότερα των μισθωτών και του μεγαλύτερου μέρους των αυτοαπασχολούμενων σε φάση ανάκαμψης από την ύφεση.

Εκτιμάμε ότι θα συνεχισθεί και θα ενταθεί η ίδια τάση που εκδηλώθηκε και στις δυο προηγούμενες δεκαετίες, η τάση επιδείνωσης, αν δεν πραγματοποιηθεί εμφανής ιδεολογική – πολιτική και οργανωτική αναζωογόνηση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, χειραφέτηση του συνδικαλιστικού κινήματος από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, απεμπλοκή του από ευρωενωσιακούς μηχανισμούς χειραγώγησης (βλέπε ΟΚΕ κλπ.), ιδεολογική – πολιτική χειραφέτηση ευρύτερων εργατικών δυνάμεων από την παραπλανητική επιρροή της λεγόμενης σοσιαλδημοκρατίας, με μορφή παλαιών ή νέων πολιτικών σχημάτων της.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που η εργατική τάξη, μισθωτοί που την προσεγγίζουν από την άποψη του εισοδήματος και του βιοτικού τους επιπέδου, και κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, μπορούν να φρενάρουν την επιδείνωση της θέσης τους μόνο αν περάσουν στην αντεπίθεση,αν απαλλαγούν από κάθε πολιτική παγίδα συμβιβασμού, συναίνεσης, αποδοχής μιας δήθεν «συνεργασίας των τάξεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Χάνει τον χαρακτήρα του το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ως πάλη για το μισθό – ωράριο κλπ. όταν ηγετικά του όργανα όπως της ΓΣΕΕ κλείνουν συμφωνίες με τον ΣΕΒ για από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα, κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.

Εκτιμάμε ότι θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ, θα κλονισθεί πιο βαθιά απ’ ό,τι σήμερα η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, όταν κορυφωθεί ο επόμενος κρισιακός κύκλος, όταν επέλθει η επόμενη φάση ύφεσης.

Με φαντασία, αλλά επιστημονική φαντασία, μπορούμε να πούμε ότι οδεύουμε σε ένα νέο 1929, ίσως σε ένα νέο 1937.

Αυτές οι προβλέψεις γίνονται και από αστούς αναλυτές, από ιμπεριαλιστικά κέντρα στρατηγικών μελετών σε κρατικό ή διακρατικό επίπεδο.

Ο ιδιαίτερος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στη διάσωση του συστήματος

Προκειμένου να διασωθεί το σύστημα, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, από τον Σαρκοζί και τον Ομπάμα μέχρι τον Μπράουν και τον Μπίσκι υπόσχονται έναν «ανθρώπινο, υγιή καπιταλισμό».

Ιδιαίτερη δραστηριότητα επιδεικνύει η διεθνής σοσιαλδημοκρατία. Επικεντρώνεται στην προσπάθεια να ενοχοποιηθεί για την κρίση αποκλειστικά και μόνο ο «νεοφιλελευθερισμός», η δήθεν αναποτελεσματική συνταγή αναλογίας μεταξύ «αγοράς – ρύθμισης» σε κρατικό, περιφερειακό ή και σε διεθνές επίπεδο.

Η διεθνής σοσιαλδημοκρατία έχει ανασκουμπωθεί προκειμένου να πείσει τις εργατικές – λαϊκές μάζες ότι έχει επεξεργαστεί τη νέα συνταγή. Δηλαδή υποστηρίζει ότι έχει βρει τη δοσολογία ανάμεσα στην πολιτική (επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών κλπ.) που υποβοηθά τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, τη στήριξη των μονοπωλίων, και ταυτόχρονα ελέγχει τις αρρυθμίες της αγοράς με ορισμένη ή ορισμένες κρατικές τράπεζες, ακόμα και με την κρατικοποίηση κάποιων προβληματικών επιχειρήσεων στη βιομηχανία, στις μεταφορές. Η «Πράσινη Οικονομία» και η «καλύτερη διανομή» είναι τα απαραίτητα συμπληρώματα.

Στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του ρεύματος που βαφτίζει «δημοκρατικό σοσιαλισμό» την κυριαρχία των μονοπωλίων με τη συνύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων, έχουν εμφανισθεί νέοι πολιτικοί φορείς, όπως το ΚΕΑ στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται ότι έχουν βρει καλύτερα από τα προηγούμενα κόμματα τη χρυσή τομή «αγοράς – ρύθμισης», «ιδιωτικού – κρατικού κεφαλαίου». Ισχυρίζονται ακόμα ότι η καλύτερη εφαρμογή της δοσολογίας απαιτεί εξάλειψη των αντιθέσεων μέσα στην ΕΕ, με την ισχυροποίηση των δομών της, με τη διαμόρφωση μιας ευρωενωσιακής διακυβέρνησης.

Προσαρμόζουν στη σημερινή πραγματικότητα της ΕΕ την παλιά σοσιαλδημοκρατική γραμμή των μεταρρυθμίσεων. Στη θέση του κρατικού μονοπωλίου – υπηρέτη των ιδιωτικών μονοπωλίων βάζουν το διευρωπαϊκό – διακρατικό μονοπώλιο και πάνω από την κυβερνητική διαχείριση θέτουν μια ισχυρή διακρατική διακυβέρνηση, ικανή δήθεν να εκφράζει τα γενικά συμφέροντα στην ΕΕ, επιλύοντας αντιθέσεις μεταξύ κρατών-μελών της.

Εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως», δίνοντας «αριστερό» σοσιαλίζον άλλοθι στην ισχυροποίηση υπαρχόντων και στην εμφάνιση νέων κατασταλτικών μηχανισμών.

Ο ιδιαίτερος ρόλος τους συνίσταται στην αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας ως προς την εξυπηρέτηση του συστήματος. Υπηρετούν την ιδεολογική χειραγώγηση με την ουτοπία μιας φιλολαϊκής ΕΕ, μιας φιλολαϊκής διαχείρισης στο έδαφος της οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων.

Νομοτελειακή η ανισομετρία και οι αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ

Η παρούσα κρίση στην Ευρωζώνη κατά γενική ομολογία όξυνε τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών – μελών, ακόμα και στο σκληρό πυρήνα της. Και αυτό ήταν αναμενόμενο, στις προβλέψεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ.

Παρά τη διαπλοκή των κεφαλαίων, παρά την ενιαία στρατηγική απέναντι στην εργατική τάξη, παραμένει το έθνος – κράτος ως όργανο που εξασφαλίζει την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, που εξυπηρετεί τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε ανταγωνισμό με αντίστοιχες διαδικασίες σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ.

Οπως στη φάση της διευρυμένης αναπαραγωγής έτσι και στη φάση της ύφεσης, υφίσταται καπιταλιστική ανισομετρία. Παραμένουν οι ανισομετρίες στο γενικό επίπεδο της παραγωγής, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στις αναλογίες των κλάδων, στους μισθούς και τα ημερομίσθια, στις εξαγωγές και εισαγωγές εμπορευμάτων ως ποσοστά στο ΑΕΠ, στις εκροές-εισροές κεφαλαίων.

Ολες αυτές οι ανισομετρίες αντανακλώνται στη δημοσιονομική κατάσταση του κάθε κράτους, στα διαφορετικά μεγέθη δημοσίου χρέους και ελλειμμάτων, στα διαφορετικά επιτόκια δανεισμού των κρατών που διαμορφώνει η διεθνής αγορά ανάλογα με τη θέση του κάθε κράτους μέσα στην Ευρωζώνη αλλά και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Αυτές οι ανισομετρίες είναι που κάνουν αδύνατη τη διαμόρφωση ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτές εκφράσθηκαν στις διαφορετικές προτάσεις π.χ. μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας για τα μέτρα και τα πακέτα διαχείρισης της κρίσης. Αυτές εκφράστηκαν και εκφράζονται στην εξέλιξη των επιτοκίων πάνω από τα βασικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Οι διαφορετικές απόψεις γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας, αν θα γέρνει περισσότερο προς τη δημοσιονομική ευελιξία ή προς τη νομισματική σταθερότητα, εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες των κρατών – μελών και όχι έλλειψη οργάνων ευρωενωσιακής διακυβέρνησης ή υπερβάλλουσα δύναμη της ΕΚΤ όπως ισχυρίζονται το ΚΕΑ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Στις σημερινές συνθήκες της ύφεσης, αυτές οι ανισομετρίες εκδηλώθηκαν πιο οξυμένα απ’ ό,τι σε προηγούμενη φάση για την ελληνική οικονομία, οξύνθηκαν και οξύνονται διαχρονικά προβλήματά της όπως το δημόσιο χρέος, το εμπορικό έλλειμμα, η μακροχρόνια στασιμότητα της μεταποίησης.

Τάση αλλαγής του συσχετισμού στη διεθνή αγορά

Βεβαίως, η όξυνση των ανισομετριών είναι γενικό φαινόμενο και μέσα στην ΕΕ και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Το γενικό χαρακτηριστικό της απαξίωσης κεφαλαίου κατά την εξέλιξη της κρίσης δεν εκδηλώνεται αναλογικά από κράτος σε κράτος, από κλάδο σε κλάδο, από επιχείρηση (ατομικό κεφάλαιο και με τη μετοχική μορφή του) σε επιχείρηση.

Ετσι, και κατά τη διάρκεια της ύφεσης και κατά τη φάση της σταθεροποίησης και αναζωογόνησης συντελούνται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομιών σε επίπεδο κράτους.

Βεβαίως, συχνά οι σημαντικές αλλαγές και ανακατατάξεις κυοφορούνται σε μια πιο μακρόχρονη περίοδο που περιλαμβάνει περισσότερους του ενός κύκλους οικονομικών κρίσεων.

Η σημερινή κρίση αποκρυσταλλώνει τέτοιες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που κυοφορήθηκαν την τελευταία 30ετία, με περίπου 3 κύκλους κρίσης για τις περισσότερες από τις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτές οι αλλαγές επιταχύνθηκαν την τελευταία 10ετία.

Την περίοδο 1980 – 2008 κυριάρχησε η τάση συρρίκνωσης των μεριδίων των ΗΠΑ, της Ευρωζώνης και της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν (ΠΑΠ). Αντίθετα, αυξήθηκε το μερίδιο της Κίνας (αύξηση του μεριδίου κατά 440% για την περίοδο 1980 – 2007) που ανέβηκε στην τρίτη θέση, μετά την 2η θέση της Ευρωζώνης ως συνόλου. Επίσης, αυξήθηκε το μερίδιο της Ινδίας (αύξηση κατά 110% για την περίοδο 1980 – 2007) και της Ρωσίας (αύξηση κατά 19,3% για την περίοδο 2000 – 2007).

Το μερίδιο της Ευρωζώνης μειώνεται σταθερά στην περίοδο 2000 – 2007 (κατά 12,8%) και της Ελλάδας επίσης (κατά 24%, με σχεδόν διπλάσια ποσοστιαία απώλεια από το μέσο όρο της Ευρωζώνης). Η τάση επιδείνωσης στα μερίδια συνεχίζεται για τα έτη 2008, 2009 για ΗΠΑ, Ευρωζώνη (και Ελλάδα), Ιαπωνία.

Σε γενική κατεύθυνση, οι ίδιες τάσεις αποτυπώνονται και στα ποσοστιαία μερίδια στις παγκόσμιες εισροές/εκροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις, με ορισμένες διαφοροποιήσεις. Συγκεκριμένα: Ανοδικά (με διακυμάνσεις) είναι τα μερίδια εισροών/εκροών για την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία στην περίοδο 1980 – 2006, καθοδικά είναι για τις ΗΠΑ. Η Ιαπωνία διατηρεί το μερίδιό της στις εκροές, ενώ η Ευρωζώνη αυξάνει το μερίδιό της τόσο στις εισροές όσο και στις εκροές, κατέχοντας την πρώτη θέση παγκοσμίως. Ειδικότερα για την Ελλάδα, μειωμένο είναι το μερίδιο στις εισροές 1980 – 2006 (από 1,22% σε 0,41%) και αυξημένο στις εκροές (από 0% το 1990 σε 0,34% το 2006). Δηλαδή, η Ελλάδα γίνεται σε αυτήν την περίοδο χώρα εξαγωγής κεφαλαίων.

Σημαντικός δείκτης είναι και τα μερίδια στις παγκόσμιες εξαγωγές και εισαγωγές, όπου παρατηρούνται οι εξής τάσεις για την περίοδο 1980 – 2007:

Οι ΗΠΑ έχουν απώλεια μεριδίου στις εξαγωγές (από 11,1% το 1980 σε 8,41% το 2007), η Ιαπωνία εξίσου απώλεια (από 6,42% σε 5,13%), η Ευρωζώνη σχεδόν διατηρεί το μερίδιό της, με αυξομειώσεις μέσα στην περίοδο, κατέχοντας και διατηρώντας την 1η θέση (1980: 30,75%, 1990: 35,05%, 2007: 29,19%), χωρίς να υποτιμιέται η κατά 6% απώλεια σε ποσοστό μεριδίου την περίοδο 1990 – 2007. Η Ελλάδα έχει απώλεια μεριδίου (1980: 0,25%, 2007: 0,17%).

Θεαματική αύξηση έχει η Κίνα κατά 890% (1980: 0,89%, 2007: 8,81%), καταλαμβάνοντας τη 2η θέση, μπροστά από τις ΗΠΑ.

Ανερχόμενη, αλλά ακόμη με μικρά μερίδια, είναι η τάση για τη Ρωσία (2007: 2,57%) και την Ινδία (2007: 1,05%).

Οι τάσεις στα μερίδια των παγκόσμιων εισαγωγών, καταγράφονται ως εξής:

Η Ευρωζώνη είναι πρώτη στο μερίδιο εισαγωγών, αλλά με τάση μείωσης (1980: 34,28%, 2007: 28%), η Ελλάδα με διακυμάνσεις παραμένει στα ίδια επίπεδα (1980: 0,51%, 2007: 0,53%). Μειώνεται το μερίδιο για την Ιαπωνία (1980: 6,81%, 2007: 4,41%), ενώ αυξάνεται για τις ΗΠΑ (1980: 12,39%, 2007: 14,35%), κατέχοντας τη 2η θέση στις εισαγωγές. Αυξάνεται σημαντικά για την Κίνα (1980: 0,96%, 2007: 6,8%), κατέχοντας την 3η θέση. Επίσης, αυξάνεται πιο περιορισμένα για τη Ρωσία και την Ινδία.

Ανακατατάξεις, επίσης, γίνονται και μεταξύ ατομικών (ή και εταιρικών) κεφαλαίων. Σύμφωνα με τη λίστα των 1.000 πλουσιότερων ανθρώπων που εδρεύουν στη Βρετανία, σύμφωνα με δημοσίευμα της βδομαδιάτικης έκδοσης «Sunday Times», από τους 10 που βρίσκονται στην κορυφή οι μισοί αύξησαν τα πλούτη τους εν μέσω κρίσης κατά 1,054 δισ. ευρώ (κατά 43%), ενώ οι άλλοι μισοί είχαν συρρίκνωση του πλούτου τους κατά 33,738 δισ. ευρώ (-242%).

Σε συνθήκες ύφεσης, παράλληλα με την αύξηση του αριθμού ζημιογόνων εταιρειών, εξακολουθεί να υπάρχει κερδοφορία σε επιχειρήσεις είτε εκφρασμένη με μειωμένους ρυθμούς είτε και με αυξημένους. Στη δεύτερη περίπτωση π.χ. συγκαταλέγεται η γερμανική Siemens, η οποία κατά το πρώτο τρίμηνο του 2009 είχε κέρδη 1,01 δισ. ευρώ έναντι 412 εκατ. στο αντίστοιχο τρίμηνο του 2008 (αύξηση 145%), με αύξηση πωλήσεων 5% σε ετήσια βάση.

Ανάλογα φαινόμενα ισχύουν και για την ελληνική οικονομία. Οι εκτιμήσεις για τα κέρδη των 8 μεγαλύτερων τραπεζών (Εθνική, Alpha, Eurobank, Πειραιώς, Κύπρου, Marfin, ΑΤΕ, Emporiki) στο πρώτο τρίμηνο του 2009 τα υπολογίζουν σε 610 εκατ. ευρώ έναντι 1.195,9 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο τρίμηνο του 2008, μειωμένα κατά 50%.

Οι ανακατατάξεις στα μερίδια γίνονται και μέσα σε έναν υποκλάδο π.χ. στις αερομεταφορές, μεταξύ ΟΑ και AegeanAirlines. Οι ανακατατάξεις προωθούνται και μέσω εξαγορών που κάνει π.χ. ο όμιλος Marfin (μεταξύ αυτών και της Vivartia και της ΟΑ), των κυοφορούμενων νέων συγχωνεύσεων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα.

Η τάση αυτή είναι εμφανέστατη στη διεθνή αγορά, ιδιαίτερα στους κλάδους στους οποίους κατ’ αρχήν εκδηλώθηκε η κρίση υπερπαραγωγής, όπως στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Ετσι, άλλωστε, προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος συγκεντροποίησης κεφαλαίων, που απαξιώθηκαν στη φάση της ύφεσης, για να τεθούν σε νέα φάση αυτοαύξησής τους μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, της διαδικασίας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η έξοδος από την ύφεση γίνεται με επιδίωξη να αποσπασθεί πρόσθετο κέρδος κατακτώντας νέες αγορές. Οξύνεται ο ανταγωνισμός, η αμφισβήτηση παλιών ρυθμίσεων, η κατοχύρωση μέσω νέων ρυθμίσεων, ακόμα και με τετελεσμένα που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

Οι παραπάνω τάσεις μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

  • Οι ΗΠΑ παραμένουν ακόμη πρώτη δύναμη στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, αλλά με επιδείνωση όλων των άλλων δεικτών.

Θεαματική είναι η άνοδος της Κίνας, η οποία ακόμη υπολείπεται ως προς τη συνολική (κατά κεφαλήν) παραγωγικότητά της.

  • Βελτιώθηκε η ανταγωνιστική θέση εμπορευμάτων της Ευρωζώνης (αντίθετα επιδεινώθηκε της Ελλάδας). Θεαματικά βελτιώθηκε της Κίνας, ενώ αντίθετα είναι εμφανής η επιδείνωση της ανταγωνιστικής θέσης των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Χαμηλή είναι ακόμη η ανταγωνιστική θέση της Ινδίας και της Ρωσίας, με τάση βελτίωσης.

  • Πιο αντιφατικά αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδας, η οποία χάνει μερίδιο στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, επιδεινώνεται η θέση της ως προς τις εξαγωγές, με κύριο χαρακτηριστικό το συγκριτικά χαμηλότερο μερίδιο σε σχέση με το μερίδιό της στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ βελτιώνεται η θέση της στην εκροή κεφαλαίων.

Ο δείκτης «καθαρή διεθνής επενδυτική θέση» για την Ελλάδα εξακολουθεί να είναι αρνητικός (άθροισμα Αμεσων Επενδύσεων, Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου, Παραγώγων, Λοιπών Επενδύσεων, Συναλλαγματικών Διαθεσίμων), ύψους 183.944 εκατ. ευρώ το 2008, ωστόσο μειώνεται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (2006: -83,6%, 2007: -94%, 2008: -75,7%)4.

Σε συνδυασμό και με την εξέλιξη άλλων οικονομικών δεικτών που ήδη αναφέρθηκαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στην περίοδο ένταξής της στην ΕΟΚ – και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη – η ελληνική οικονομία είχε αφ’ ενός απώλεια της ανταγωνιστικής θέσης της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής της (κυρίως της Μεταποίησης), αφ’ ετέρου αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου και εξαγωγής του σε άμεσες επενδύσεις.

Σημειωτέον ότι στη χιλιάδα των Κροίσων που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία περιλαμβάνονται και 10 Ελληνες, εκ των οποίων 4 βρίσκονται ανάμεσα στους 100 πρώτους (Δ. Λεβέντης, Μ. Λαιμός, Φ. Νιάρχος, Στ. Χατζηιωάννου).

Και αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του 18ουΣυνεδρίου ότι η ελληνική οικονομία κατέχει ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διατηρώντας την ίδια – προτελευταία θέση – στην Ευρωζώνη αλλά με αναβαθμισμένη θέση στη βαλκανική αγορά.

Για ορισμένες αστικές ερμηνείες της κρίσης

Ολη αυτή η ανισόμετρη και αντιφατική καπιταλιστική εξέλιξη στην Ελλάδα, στην ΕΕ, στις ΗΠΑ και διεθνώς ουδεμία σχέση έχει με τις θεωρίες περί «καζινοκαπιταλισμού», «υπερκατανάλωσης» κλπ.

Για τον «καζινοκαπιταλισμό»

Πρόκειται για τη θεωρία που ενοχοποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την κρίση, για την ύφεση στη βιομηχανική παραγωγή. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τις υπάρχουσες δομές και ρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι Οργανισμοί (στην πραγματικότητα επιχειρήσεις) αξιολόγησης και δανειοδότησης κρατικών φορέων.

Το λιγότερο είναι απλούστευση -αν δεν είναι συνειδητή απάτη- η απομόνωση των παρασιτικών φαινομένων και ο χαρακτηρισμός τους είτε ως «καζινοκαπιταλισμός» είτε ως στρεβλώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε διεθνές επίπεδο.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι συμφωνίες του Μπρέτον – Γουντς κατέρρευσαν στην κρίση του 1971-1973.

Η σήψη και ο παρασιτισμός (π.χ. το γεγονός ότι το 2008 τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος) είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο, προϊόν της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, προϊόν της σύμφυσης βιομηχανικού – τραπεζικού κεφαλαίου, δηλαδή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του πλασματικού κεφαλαίου (π.χ. τα γνωστά «τοξικά ομόλογα») ή των πλασματικών χρηματιστηριακών τιμών βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του παρασιτισμού.

Δεν είναι παράδοξο φαινόμενο η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου να εμφανίζεται μέσω των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων που λειτουργούν ως χώρος συγκέντρωσης κάθε αναπασχόλητου εισοδήματος (καπιταλιστών και εργαζομένων) και μετατροπής του σε κεφάλαιο.

Είναι στη φύση του καπιταλισμού η τάση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και εξίσου στη φύση του είναι η τάση διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου, όπως και η αναγκαστική διακοπή της υπερπαραγωγής και η απαξίωση του κεφαλαίου.

Η Πίστη σπρώχνει στην υπερπαραγωγή, στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, μέχρι τη στιγμή που αναπόφευκτα θα διακοπεί αυτή η υπερπαραγωγή, η διευρυμένη καπιταλιστική παραγωγή. Θα διακοπεί, όταν έχει τραβηχτεί στα άκρα της και μαζί θα έχουν οξυνθεί οι συνέπειες της αναρχίας και της σήψης (πλασματικό κεφάλαιο) της καπιταλιστικής παραγωγής, η αντίθεση κεφαλαίου – εργατικής δύναμης.

Για την «υπερκαταναλωτική στρέβλωση» της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Ορισμένοι προβάλλουν την ανάγκη «νέου μοντέλου» για την ελληνική οικονομία. Ισχυρίζονται ότι η υπερταχεία ανάπτυξη της Ελλάδας την περίοδο 2000-2008, σύμφωνα με τους δείκτες ευημερίας του ΟΗΕ (κατέλαβε την 24η θέση σε σύνολο 175), ήταν αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Θεωρούν ότι αυτό το «μοντέλο» εξάντλησε τις δυνατότητές του, ενώ το νέο θα είναι αναγκαστικά πιο νοικοκυρεμένο, πιο παραγωγικό, πιο λιτό. Παρεμφερής είναι και η τοποθέτηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αυτή η άποψη συνειδητά επιχειρεί να αναβαπτίσει στη λαϊκή συνείδηση τον καπιταλισμό. Η άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), η λεγόμενη «υπερχρέωση» και όχι η «υπερκατανάλωση», είναι χαρακτηριστικό του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Αυτό φαίνεται και από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ, όπου πήρε και τη μορφή της μαζικής χρησιμοποίησης του πλαστικού χρήματος.

Η θεωρία της υπερκατανάλωσης ή και αντίστροφα της υποκατανάλωσης παραγνωρίζει το κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος, η απόσπαση υπεραξίας και όχι η παραγωγή αξιών χρήσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αποσιωπά το γεγονός ότι αρχικά η αναρχία και η ανισομετρία εκδηλώνεται μεταξύ των ίδιων των καπιταλιστών που αγοράζουν και πωλούν μεταξύ τους εμπορεύματα, τα οποία χρησιμοποιούνται στην καπιταλιστική παραγωγή, παραγνωρίζει ότι η αναρχία εκδηλώνεται μεταξύ των κλάδων της βιομηχανικής παραγωγής.

Η αναρχία και ανισομετρία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής πρώτ’ απ’ όλα εκδηλώνεται αφ’ ενός μεταξύ των συναλλαγών των καπιταλιστών μέσα στην κατηγορία παραγωγής βιομηχανικών προϊόντων και αφ’ ετέρου μεταξύ αυτών και των καπιταλιστών της κατηγορίας παραγωγής προϊόντων άμεσης κατανάλωσης.

Δευτερογενώς εκδηλώνεται η αναρχία στη σφαίρα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων άμεσης κατανάλωσης στο μέρος τους που αφορούν συναλλαγή καταναλωτή με επιχειρηματία. Δηλαδή δευτερογενώς εκδηλώνεται ως καταναλωτική αδυναμία του εργατικού εισοδήματος, που βέβαια η όξυνσή της σχετίζεται ευθέως ανάλογα με το βαθμό εκμετάλλευσης.

Στην κρίση διακόπτεται απότομα η διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή.

Μέσω της ύφεσης επέρχεται εν μέρει και στιγμιαία η αποκατάσταση των πιο ακραίων δυσαναλογιών για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος άναρχης διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής.

Ανακεφαλαιώνοντας για την κρίση

Αυτό που γίνεται σήμερα, η απαξίωση κεφαλαίων σε οποιαδήποτε μορφή (εμπορευματική, χρηματική) και η απαξίωση της εργατικής δύναμης (ως εμπόρευμα), έγινε κατ’ επανάληψη στο παρελθόν, με τυπική έναρξη στις αρχές του 19ου αιώνα, θα γίνει και στο μέλλον όσο θα υπάρχει καπιταλισμός.

Το αναπόφευκτο των κρίσεων βρίσκεται στο DNA του καπιταλισμού. Βρίσκεται στον αντιφατικό εμπορευματικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, στην αναρχία και ανισομετρία της, στην τάση να εξασφαλίζεται αρχικά το πρόσθετο καπιταλιστικό κέρδος με την εισαγωγή νέων μηχανημάτων πιο παραγωγικών, αλλά και με την εξαγωγή βιομηχανικού κεφαλαίου σε χώρες με φθηνότερη εργατική δύναμη, παράγοντες που οξύνουν την αντίθεση κεφαλαίου – εργατικής δύναμης, την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, λόγω της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Το ίδιο το κυνήγι του πρόσθετου κέρδους διαμορφώνει την τάση μείωσης του μέσου ποσοστού κέρδους.

Καπιταλιστική οικονομία σημαίνει κίνητρο να σπρωχτεί η καπιταλιστική αναπαραγωγή στα άκρα της, να συσσωρευτούν αμύθητα κέρδη, δηλαδή να πάρει χρηματική κερδοσκοπική μορφή η απομύζηση της υπεραξίας από την εργατική τάξη. Σημαίνει ότι τα αμύθητα κέρδη, εκφρασμένα σε διάφορες μορφές κεφαλαίου, και μάλιστα στη σφαίρα της κυκλοφορίας του (αμοιβαία κεφάλαια, ομόλογα, μετοχές σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και χρηματοδοτικές εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, HedgesFunds), για να αναπαραχθούν ως κεφάλαιο, ως αυτοαυξανόμενη αξία, πρέπει να ξαναμπούν στην παραγωγική διαδικασία: να ρουφήξουν, ως ο βρυκόλακας, νέα απλήρωτη εργασία, να τη μετατρέψουν σε εμπόρευμα, που με την πώλησή του θα εκφραστεί σε νέο κέρδος.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Τα μέτωπα πάλης

Η πηγή της κρίσης μπορεί να στερέψει μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυμένης αναπαραγωγής με στόχο την παραγωγή αξιών χρήσης για ολοένα διευρυμένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Μόνο στη βάση της σοσιαλιστικής βιομηχανίας μπορεί να αλλάξει η κατανομή εργατικού δυναμικού, μέσων και υλών παραγωγής, κοινωνικού πλούτου. Να στηριχθεί η αγροτική συνεταιριστική παραγωγή, το χρήμα να χάσει το περιεχόμενό του ως μορφή της αξίας, ως μέσο μοιράσματος της υπεραξίας, να καταργηθεί ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η λαϊκή, η σοσιαλιστική οικονομία, η πραγματική εναλλακτική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η αναγκαιότητα σήμερα λοιδορείται είτε άμεσα από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις είτε έμμεσα από αυτοχαρακτηριζόμενες ως «δημοκρατικές σοσιαλιστικές», παραποιώντας και διασύροντας την πρώτη ιστορική της έκφραση στη Σοβιετική Ενωση.

Ομως είναι ιστορικό γεγονός ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν δυο κόσμοι: ο σπαρασσόμενος από τους ανταγωνισμούς και την κρίση καπιταλιστικός και ο σοσιαλιστικός όχι μόνο ή κυρίως με τους θεαματικούς ρυθμούς βιομηχανικής παραγωγής, αλλά με τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνικής ευημερίας.

Η ιστορικά επιβεβαιωμένη αλήθεια είναι ότι η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός ηττήθηκαν όταν η ταξική πάλη δεν είχε τη γνώση και τη δύναμη να προχωρήσει στην εξάλειψη κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε πηγής ατομικού πλουτισμού.

Εξαιτίας των θέσεών του για τον άλλο δρόμο κοινωνικής παραγωγής, συγκρότησης της κοινωνίας, το ΚΚΕ κατηγορείται ότι παραπέμπει την ικανοποίηση άμεσων αναγκών των εργαζομένων στο σοσιαλισμό.

Είναι συνειδητό ψέμα από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι σταθερό στη στήριξη δικαιωμάτων – αιτημάτων των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, με συνέπεια λόγων – έργων, γιατί έχει φωτεινή πυξίδα, στρατηγική πλεύση.

Γι’ αυτό μπόρεσε και μπορεί με συνέπεια να υπερασπίζεται την πλήρη και σταθερή καθολική εργασία, την κοινωνική προστασία των ανέργων, της μητρότητας, των εργαζομένων σπουδαστών – φοιτητών, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, το αγροτικό εισόδημα, τα δικαιώματα των ΕΒΕ, των μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, την αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία, τη σύνταξη, την προστασία του περιβάλλοντος, το αντιπάλεμα των αντιλαϊκών συνεπειών από την ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαίνει δύναμη διεκδίκησης, δύναμη αντίστασης σε νέες αντεργατικές – αντιλαϊκές εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις, ακόμη και δύναμη απόσπασης κατακτήσεων, δύναμη για τα σημερινά και προοπτικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Η τρέχουσα πολιτική μάχη των ευρωεκλογών, μπορεί να δώσει τη δική της ώθηση στην ισχυροποίηση του ΚΚΕ, στην ανατροπή του συσχετισμού πρώτ’ απ’ όλα σε κοινωνικό επίπεδο.

——————————————————————–

1. Eurostat Statistics in focus, (18) 2009.

2. Εκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2008, σελ. 36.

3. Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδας, σελ. 67.

4. Εκθεση διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, σελ. 157.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Θέσεις του ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, Οικονομική Κρίση, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ


Υπάρχει άλλος δρόμος για τους λαούς, η προοπτική μιας Ευρώπης της ισότιμης συνεργασίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού

Είκοσι ένα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα καλούν τους εργαζόμενους, στις ευρωεκλογές, να αποδυναμώσουν τις δυνάμεις που στηρίζουν την ΕΕ, δίνοντας δύναμη στη δύναμή τους με ψήφο στα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν σε κάθε χώρα, τονίζοντας ότι είναι προς όφελος των εργαζομένων να μεγαλώσει το ρεύμα της λαϊκής αμφισβήτησης της ΕΕ

Motion Team

«Μην περιμένετε λύσεις από την ΕΕ. Είναι επιλογή του κεφαλαίου. Προωθεί μέτρα προς όφελος των μονοπωλίων, είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης. Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις δίχως να αμφισβητηθεί συνολικά το Μάαστριχτ και οι «4 ελευθερίες». Στις ευρωεκλογές μην εμπιστευθείτε τις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν αντιλαϊκές, συντηρητικές πολιτικές». Τα παραπάνω αναφέρονται ανάμεσα σε άλλα στη «Διακήρυξη 21 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από χώρες της ΕΕ», με την οποία καλούν τους λαούς να ψηφίσουν τα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν σε κάθε χώρα. Ολόκληρη η Διακήρυξη έχει ως εξής:Εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, βιοτέχνες,

Μικροί αγρότες, γυναίκες, νέες και νέοι,

Σας απευθυνόμαστε με αφορμή τις ευρωεκλογές του Ιούνη του 2009. Eργάτες και αγρότες, αγωνιστές του φιλειρηνικού, του γυναικείου, του νεολαιίστικου κινήματος, αγωνιστές για τα δημοκρατικά δικαιώματα, τις λαϊκές ελευθερίες, τη διεθνή αλληλεγγύη, αγωνιστές των κινήσεων και κινημάτων ενάντια στις συνθήκες της ΕΕ και το ΝΑΤΟ, μας ενώνει το όραμα μιας κοινωνίας δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως φτώχεια, κοινωνική αδικία και ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Συναντιόμαστε σε αυτή την καμπάνια για μια Ευρώπη της λαϊκής ευημερίας, της ειρήνης, των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, για μια Ευρώπη των λαών, που δεν έχει σχέση με την ΕΕ του κεφαλαίου και του πολέμου.
Από μεγάλη διαδήλωση του Πορτογαλικού ΚΚ στη Λισαβόνα τον Μάρτη του 2008 ενάντια στα αντιδημοκρατικά μέτρα της κυβέρνησης

Μας γνωρίζετε, μπορείτε να μας εμπιστευθείτε. Εχουμε συναντηθεί σε κοινούς αγώνες: Στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις για δουλειά με δικαιώματα, για την υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών, για δημόσια δωρεάν Παιδεία και Υγεία, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την κατοχή σε Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν και Γιουγκοσλαβία. Στους αγώνες για την προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, των δικαιωμάτων των μεταναστών. Σταθήκαμε στο πλευρό των διαδηλώσεων της νεολαίας και των φοιτητών, των κινητοποιήσεων των αγροτών. Αγωνιστήκαμε για τη νίκη του ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα που έγιναν στην Ιρλανδία, στη Γαλλία και την Ολλανδία.Σας λέμε την αλήθεια για την οικονομική κρίση. Η ρίζα της βρίσκεται στη συσσώρευση του πλούτου στους λίγους από τη στυγνή εκμετάλλευση των πολλών, που καταδικάζονται σε φτώχεια, αβεβαιότητα, ανασφάλεια. Μη δεχτείτε να πληρώσετε εσείς την κρίση, δεν είστε υπεύθυνοι γι’ αυτή. Η πραγματική διέξοδος υπέρ των λαών βρίσκεται στην αντιμετώπιση της αιτίας της, που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός και όχι κάποια παραλλαγή της διαχείρισής του. Διεκδικήστε αυτά που σας ανήκουν, την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών σας, έχοντας ως κριτήριο την κοινωνική πρόοδο, και όχι το χτες. Μην περιμένετε λύσεις από την ΕΕ: Είναι μέρος του προβλήματος, έχει λύσεις που εξυπηρετούν μόνο την ολιγαρχία.

Αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση του ΚΚ των Λαών της Ισπανίας το 2008 στην Σαλαμάνκα
Η ΕΕ είναι επιλογή του κεφαλαίου. Προωθεί μέτρα προς όφελος των μονοπωλίων, της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Με τη «Συνθήκη της Λισαβόνας» ενισχύονται τα χαρακτηριστικά της ως ιμπεριαλιστικού, οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού μπλοκ αντίθετου στα συμφέροντα των εργατών και των λαών. Εντείνονται οι εξοπλισμοί, ο αυταρχισμός, η κρατική καταστολή.

Στο όνομα του «εκσυγχρονισμού», της «ανταγωνιστικότητας» και «επιχειρηματικότητας», της «ευελφάλειας» (flexicurity) δυναμώνουν οι επιθέσεις σε εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, υπονομεύονται το δικαίωμα στην απεργία, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες. Επιχειρείται να μειωθούν οι μέρες εργασίας και οι μισθοί στο όνομα της κρίσης προκειμένου να διασφαλιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Η προοπτική που επιφυλάσσεται για τους εργαζόμενους είναι δουλειά δίχως δικαιώματα μέχρι θανάτου. Είναι εφιαλτικό το τοπίο στις εργασιακές σχέσεις, όπου η αύξηση του ημερήσιου χρόνου απασχόλησης και η απόφαση για το 65ωρο συνυπάρχει με ημιαπασχόληση, ανεργία, εργασιακή ανασφάλεια. Είναι αλλεπάλληλα τα πλήγματα σε μισθούς, συντάξεις, με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη διάκριση του χρόνου εργασίας σε ενεργό και ανενεργό, την άνοδο των τιμών, τον πολλαπλασιασμό των εργατικών ατυχημάτων. Με την παράδοση στο μεγάλο κεφάλαιο των συστημάτων Εκπαίδευσης, Υγείας και Πρόνοιας. Τη συρρίκνωση των μικρών και μεσαίων αγροτικών εκμεταλλεύσεων, προς όφελος των μεγαλοαγροτών και των μονοπωλιακών ομίλων. Την αύξηση της κρατικής καταστολής, την άνοδο του αντικομμουνισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας. Πρώτα θύματα της έντασης της εκμετάλλευσης, της αυξανόμενης καταστολής και καταπίεσης είναι οι νέοι, οι γυναίκες, οι μετανάστες εργάτες.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ανέχεται τη σφαγή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Στηρίζει επιθετικά σχέδια ενάντια σε λαούς, ιδιαίτερα της Μεσογείου, της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής. Συμμετέχει στην κούρσα των εξοπλισμών, στην εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας», στην επαναφορά του δόγματος του πρώτου πυρηνικού πλήγματος. Ευθυγραμμίζεται με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Ο μιλιταρισμός είναι δομικό της στοιχείο.

Οι εξελίξεις δικαιώνουν τις δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, του Αμστερνταμ, της Νίκαιας. Που είπαν «όχι» στη Συνθήκη του Σένγκεν και του Προυμ. Χτες δεν ήμασταν μόνοι. Σήμερα είμαστε ακόμα περισσότεροι. Τρεις ολόκληροι λαοί απέρριψαν το «ευρωσύνταγμα», τη Συνθήκη της Λισαβόνας, χιλιάδες εργάτες και νεολαίοι αγωνίζονται σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ. Τα κόμματά μας έχουν σημαντική συμβολή στον αγώνα αυτό. Δεν υποταχθήκαμε στη «μοναδική σκέψη». Συμβάλαμε να κρατιέται ζωντανή η ελπίδα και η προοπτική.

Σήμερα είναι φανερά τα αποτελέσματα των πολιτικών που προώθησε η ΕΕ. Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις δίχως να αμφισβητηθεί συνολικά το Μάαστριχτ και οι «4 ελευθερίες» που κατοχυρώνει για το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι έχουν συσσωρεύσει σημαντική εμπειρία. Στις ευρωεκλογές μην εμπιστευθείτε τις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν αντιλαϊκές, συντηρητικές πολιτικές.

Τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν έχουν σχέση με την ολοκλήρωση της ενιαίας εσωτερικής αγοράς, την επιτάχυνση της Στρατηγικής της Λισαβόνας, την οδηγία Μπολκεστάιν, την «ευελφάλεια», την ΚΑΠ. Οι δημοκρατικές και αγωνιστικές παραδόσεις, οι λαϊκές ελευθερίες δεν είναι συμβατές με την ισχυροποίηση του «Χώρου Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης», την ενίσχυση των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών με πρόσχημα την τρομοκρατία. Με τις διώξεις και φυλακίσεις κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με την αποκατάσταση του ναζισμού-φασισμού και την απαράδεκτη κατάσταση με τους «μη πολίτες» σε Λετονία, Εσθονία και Σλοβενία.

Υπάρχει άλλος δρόμος για τους λαούς. Μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων προβάλλει η προοπτική μιας άλλης Ευρώπης, της ευημερίας των λαών, της κοινωνικής προόδου, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της ισότιμης συνεργασίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού. Τα αδιέξοδα, οι αντιθέσεις, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΕΕ είναι στοιχεία που πρέπει να αξιοποιήσουν οι λαοί. Είναι προς όφελος των εργαζομένων να μεγαλώσει το ρεύμα της λαϊκής αμφισβήτησης της αντιλαϊκής και απάνθρωπης πολιτικής της ΕΕ.

Ετσι θα γίνεται πιο αποτελεσματικός ο καθημερινός αγώνας για την υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Θα έρχεται πιο κοντά η δυνατότητα μιας πραγματικής εναλλακτικής λύσης. Παλέψτε μαζί μας:

  • Για αξιοπρεπή μόνιμη σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα. Για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
  • Να γίνουν οι λαοί κύριοι των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας των χωρών τους.
  • Για καθολικά δωρεάν δημόσια συστήματα Υγείας, Πρόνοιας. Για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης και ουσιαστικές αυξήσεις στις συντάξεις. Για αναβαθμισμένη ενιαία δημόσια δωρεάν Παιδεία για όλους.
  • Για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών.
  • Για τη στήριξη των μικρομεσαίων αγροτών και τη διατροφική ασφάλεια. Για την ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος που θυσιάζεται για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.
  • Για το δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει κυρίαρχα το δρόμο ανάπτυξής του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος αποδέσμευσης από τις πολυεπίπεδες εξαρτήσεις από ΕΕ και ΝΑΤΟ καθώς και της σοσιαλιστικής επιλογής.
  • Για την ειρήνη, για την απομάκρυνση όλων των αμερικανοΝΑΤΟικών στρατιωτικών βάσεων, τη διάλυση του ΝΑΤΟ, ενάντια στο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» και στον Ευρωστρατό, στη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.
  • Για αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται. Για δίκαιη λύση του Κυπριακού. Για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής Κούβας, την κατάργηση της κοινής θέσης της ΕΕ.

Ψηφίστε τα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουμε σε κάθε χώρα.

Αποδυναμώστε τις δυνάμεις που στηρίζουν την ΕΕ – δώστε δύναμη στη δύναμή σας.

ΟΧΙ στην ΕΕ των μονοπωλίων και του μιλιταρισμού

Για μια Ευρώπη της ευημερίας των λαών, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, του σοσιαλισμού.

Τα κόμματα που υπογράφουν τη Διακήρυξη

1. Εργατικό Κόμμα Βελγίου2. Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας

3.Κόμμα Βουλγάρων Κομμουνιστών

4. Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας

5. Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία

6. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

7. Κομμουνιστικό Κόμμα Εσθονίας

8. Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας

9. Εργατικό Κόμμα Ιρλανδίας

10. Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας

11. Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας

12. Σοσιαλιστικό Κόμμα Λιθουανίας

13. Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου

14. Κομμουνιστικό Κόμμα Μάλτας

15. Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας

16. Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα

17. Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας

18. Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα

19. Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα

20. Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας

21. Κομμουνιστικό Κόμμα Σουηδίας.

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Πλούσια τα διδάγματα για την αντιιμπεριαλιστική πάλη

Η ομιλία της Γενικής Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, χτες, στη Διεθνή Διάσκεψη στο Βελιγράδι

Η πλούσια εμπειρία των λαών των Βαλκανίων βεβαιώνει πως με τον ιμπεριαλισμό έχουν μόνο να χάσουν. Η μάχη που έδωσε ο λαός της Γιουγκοσλαβίας δεν πήγε χαμένη, αντίθετα, βοήθησε τους λαούς να αντλήσουν σημαντικά συμπεράσματα. Καταρρίφθηκαν πολλοί μύθοι. Ο ενδοϊμπεριαλιστικός ανταγωνισμός εγκυμονεί κινδύνους γενικότερης ανάφλεξης. Πρέπει να δυναμώσει η αντιιμπεριαλιστική πάλη, να ανθίσει η μόνη προοπτική για τους λαούς, ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός.Τα παραπάνω σημείωσε, ανάμεσα σε άλλα, η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας χτες στη Διεθνή Διάσκεψη που οργάνωσαν το Φόρουμ Βελιγραδίου και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης στο Βελιγράδι.

Παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία της Αλ. Παπαρήγα:

«Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Δέκα χρόνια κύλησαν από τα γεγονότα που συγκλόνισαν την περιοχή μας, φέρνοντας αντιμέτωπους το λαό μιας χώρας της Βαλκανικής με τον ισχυρότερο πολιτικό – στρατιωτικό ιμπεριαλιστικό οργανισμό της εποχής μας, το ΝΑΤΟ.

Η μάχη αυτή, που, αντικειμενικά, ήταν άνιση από την πλευρά των στρατιωτικών δυνάμεων που αναμετρήθηκαν εκείνη τη δεδομένη στιγμή, δεν πήγε χαμένη, όπως μπορεί να ισχυριστούν ορισμένοι, εξαιτίας της επικράτησης της σύγχρονης «Ιεράς Συμμαχίας». Το αντίθετο! Βοήθησε σημαντικά τους λαούς, ιδιαίτερα της Βαλκανικής, της Ευρώπης, αλλά και γενικότερα, να αντλήσουν σημαντικά, κρίσιμα συμπεράσματα για το παρόν και το μέλλον τους.

Στιγμιότυπα από τη Διεθνή Διάσκεψη

Πρώτα απ’ όλα αποτέλεσε τη «δεξαμενή» για την αφύπνιση λαϊκών μαζών, που τις είχαν «αποκοιμίσει» τα προηγούμενα χρόνια, μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, με το «νανούρισμα» περί δήθεν «ειρηνικής διευθέτησης» των προβλημάτων, «ειρηνικής ανάπτυξης», που θα έφερνε η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση», μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Καταρρίφθηκαν σειρά από μύθοι

Ταυτόχρονα, εκείνη η πάλη που έδωσε ο λαός της Γιουγκοσλαβίας πριν 10 χρόνια, κατέρριψε μια σειρά «μύθους», που έντεχνα είχε καλλιεργήσει, ιδίως μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το αστικό σύστημα.

H παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που πλήττει συγχρονισμένα τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες, αλλά και τις ανερχόμενες περιφερειακές, προσφέρει πολλές αποκαλύψεις και κυρίως αναδεικνύει πόσο σαθρό ήταν το οικοδόμημα περί της αειφόρου ανάπτυξης, των πλεονεκτημάτων της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, των μονοδρόμων ένταξης στις περιφερειακές διακρατικές ιμπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η ΕΕ.

Ετσι αποκαλύφθηκε ο ρόλος διάφορων (στα λόγια) «αριστερών» και «σοσιαλιστών», των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, της σοσιαλδημοκρατίας, που «έβαλε πλάτη» για να καμφθεί η αντίσταση του λαού της Γιουγκοσλαβίας με τα όπλα! Κυβερνήσεις των σοσιαλιστικών και δήθεν «αριστερών» κομμάτων, σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία κ.α. έδωσαν «γη και ύδωρ» για την υλοποίηση αυτών των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Οσο σήμερα κι αν προσπαθούν αυτές οι δυνάμεις να παρουσιαστούν ως «προοδευτικές», ως «φιλολαϊκή λύση», ένα είναι σαφές: Δεν έχει εφευρεθεί ακόμη το «πλυντήριο», στο οποίο θα μπορούσαν να ξεπλύνουν τα εγκλήματα, που διέπραξαν πριν 10 χρόνια σε βάρος του λαού της Γιουγκοσλαβίας.

Μια επικίνδυνη για τους λαούς στρατηγική

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Οι εξελίξεις στη Γιουγκοσλαβία έδειξαν την ιδιαίτερα επικίνδυνη για τους λαούς στρατηγική των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων με την επίκληση της αρχής του λεγόμενου «αυτοπροσδιορισμού», της δήθεν «υπεράσπισης» των μειονοτήτων, ως προσχήματος για τη δημιουργία κρατών – προτεκτοράτων, όπως συμβαίνει στο Κόσσοβο και στη Βοσνία κ.α. Οι ιμπεριαλιστές υποκινούν σήμερα υπαρκτά και ανύπαρκτα μειονοτικά ζητήματα, όχι γιατί πραγματικά νοιάζονται για τα δικαιώματα των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, αλλά επειδή ακολουθούν τη δοκιμασμένη μέθοδο του «διαίρει και βασίλευε». Το ίδιο εξυπηρετεί και η προώθηση πολιτικών κομμάτων σε εθνοτική – μειονοτική βάση.

Δυστυχώς, σ’ αυτή τους την προσπάθεια οι ιμπεριαλιστές έχουν «αρωγό» τους, πέρα από τα αστικά πολιτικά κόμματα, κι εκείνες τις δυνάμεις του οπορτουνισμού που κάνουν πως δε βλέπουν αυτούς τους σχεδιασμούς και συχνά, όπως έγινε και πριν 10 χρόνια, ταυτίζουν το θύτη με το θύμα.

Σήμερα, το Διεθνές Δίκαιο, όπως το γνώρισαν οι λαοί στην περίοδο της ενεργητικής παρουσίας και δράσης του σοσιαλιστικού συστήματος στις διεθνείς υποθέσεις, δεν υπάρχει. Εχει υποκατασταθεί πλήρως από το ιμπεριαλιστικό δόγμα του «προληπτικού χτυπήματος», της εκστρατείας «κατά της τρομοκρατίας».

Οι αναζητήσεις και οι προβληματισμοί για την αποκαλούμενη «αναμόρφωση του ΟΗΕ», για «νέα συστήματα ασφαλείας» στην Ευρώπη και οι διακηρύξεις σε παγκόσμιο επίπεδο περί του «πολυπολικού κόσμου» αντανακλούν την τάση αλλαγής του συσχετισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, αλλά και την ενιαία προσπάθειά τους απέναντι στους λαούς, για να συγκαλύπτεται ο επιθετικός χαρακτήρας των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και ενώσεων. Στη συγκάλυψη συμβάλλει και ο οπορτουνιστικός αποπροσανατολισμός για το δήθεν εξανθρωπισμό του καπιταλισμού και εκδημοκρατισμό του ΟΗΕ. Ομως ο πόλεμος, η βία, και ο εκβιασμός – εκφοβισμός είναι σύμφυτα με τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος, πολύ περισσότερο στο ανώτατο στάδιό του, το ιμπεριαλιστικό.

Κίνδυνοι γενικότερης ανάφλεξης

Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί εξελίσσονται σε όλα τα πεδία – οικονομικό, στρατιωτικό, πολιτικό – και μεταξύ διαφόρων ομάδων κρατών. Οι εστίες πολέμου που εμφανίστηκαν μετά τη διαμόρφωση νέων αγορών στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, παραμένουν θερμές, ή, κινδυνεύουν να περάσουν σε νέα αναζωπύρωση, καθώς εντείνονται οι ανταγωνισμοί πρώτ’ απ’ όλα για τον έλεγχο των πηγών και των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σε αυτές τις συνθήκες, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εγκαθιστούν νέους πυραύλους στην Ευρώπη, ενώ οι ΗΠΑ υποκίνησαν την επίθεση της Γεωργίας κατά της Νότιας Οσετίας, που προκάλεσε την ανταπάντηση της Ρωσίας. Η περιοχή του Καυκάσου αναδεικνύεται σε μια ακόμη θερμή ζώνη του αμερικανο – ρωσικού ανταγωνισμού, περικλείει νέους κινδύνους γενικότερης ανάφλεξης στην περιοχή, στην οποία εμπλέκονται και η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, η Τουρκία και άλλες δυνάμεις.

Ενισχύεται ο ανταγωνισμός για τη στρατιωτική παρουσία και πολιτική επιρροή των διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων στην Κεντρική Ασία, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική, καθώς και στην Αρκτική. Αυξάνονται οι στρατιωτικές δαπάνες, οι εξαγωγές όπλων, ο σχεδιασμός παραγωγής και εγκατάστασης νέων πυρηνικών όπλων.

Σκληρό παζάρι μεταξύ ιμπεριαλιστών

Είναι ψεύτικες οι ελπίδες που καλλιεργούν ορισμένες δυνάμεις, για την αντιστροφή αυτής της κατάστασης, εξαιτίας δήθεν της εκλογής του Μπάρακ Ομπάμα στην ηγεσία των ΗΠΑ και της έναρξης των συνομιλιών με τη Ρωσία. Εκείνο που στην πραγματικότητα διεξάγεται δεν είναι άλλο από ένα σκληρό παζάρι ανάμεσα σε παλιές και ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που διεξάγεται στο ζοφερό τοπίο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, με στόχο τη διαμόρφωση νέων «αξόνων» και «αντιαξόνων», που όμως δεν μπορούν να αναιρέσουν την ίδια τη φύση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο των πηγών ενέργειας, τους δρόμους μεταφοράς τους, αλλά και τα μερίδια των αγορών που θα διασφαλιστούν για τα μονοπωλιακά μεγαθήρια της κάθε πλευράς. Οι λαοί δεν πρέπει να προσδοκούν τίποτα το θετικό από αυτές τις διαβουλεύσεις, ούτε πρέπει να επιλέξουν πλευρά, στη βάση γλωσσικών ή θρησκευτικών γνωρισμάτων. Αυτά τα γνωρίσματα μπορεί να υπάρχουν, αλλά δεν μπορούν να ανατρέψουν την εγκληματική ταξική φύση του μεγάλου κεφαλαίου, που καθορίζει τη στάση κάθε ιμπεριαλιστικής δύναμης, είτε αυτή είναι σλαβόφωνη ή αγγλόφωνη, είτε ορθόδοξη ή καθολική?.

Να δυναμώσει η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ποια μπορεί να είναι σήμερα η απάντηση των λαών; Ορισμένοι προχωρούν στην εξής λαθροχειρία: Περιορίζουν τον ιμπεριαλισμό στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ και επί της ουσίας παρουσιάζουν ως λύση για τους λαούς την ΕΕ. Υποστηρίζουν πως αν η ΕΕ «απογαλακτιστεί» από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, τότε θα πάμε, όπως λένε, σε «προοδευτική και σοσιαλιστική κατεύθυνση». Το ότι πρόκειται για «στάχτη στα μάτια» των λαών φαίνεται κι από το γεγονός πως από τα 27 μέλη της ΕΕ τα 3/4 είναι και μέλη του ΝΑΤΟ. Πέρα όμως από αυτό, στην πραγματικότητα, ο οποιοσδήποτε «απογαλακτισμός», δηλαδή ο αυτοτελής ρόλος της ΕΕ (σε σχέση με το ΝΑΤΟ), δε σημαίνει κάτι άλλο από την ετοιμότητα της ΕΕ ή τμήματός της να διεκδικήσει αγορές με τη δύναμή της, ακόμα και με τα όπλα. Κάτι που ήδη έχει ξεκινήσει να γίνεται! Δεν αποτελεί λύση για τους λαούς. Η ΕΕ έχει δείξει το αντιλαϊκό της πρόσωπο, αφού πρωτοστάτησε στις διεργασίες για τη διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, αλλά και στη συνέχεια με την αναγνώριση της απόσχισης του Κοσσόβου, την επιδίωξή της να αντικαταστήσει τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις με του ευρωστρατού, καθώς και την άλλη συνδρομή που παρέχει σ’ αυτό το μόρφωμα, την εγκαθίδρυση της Eulex, που διοικεί την παρέμβαση των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.

Πρέπει να είναι ξεκάθαρο πως οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, παρά τις διακηρύξεις τους, δεν έχουν καμία σχέση με την ασφάλεια και την ειρήνη. Αντίθετα, η όποια εμπλοκή τους οδηγεί στην όξυνση των κινδύνων για τους λαούς. Σήμερα, 60 χρόνια μετά την ίδρυση του ΝΑΤΟ, πρέπει να δυναμώσει η πάλη ενάντια σ’ αυτές τις ιμπεριαλιστικές οργανώσεις. Για τον απεγκλωβισμό των λαών και των χωρών από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, την κατοχή χωρών, όπως του Ιράκ, του Αφγανιστάν κι από τα άλλα επικίνδυνα σχέδιά τους και σε τελική φάση από τις ίδιες αυτές τις ενώσεις.

Μόνη προοπτική ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός

Σήμερα, που βρίσκεται σε εξέλιξη μια νέα οικονομική κρίση, που είναι αποτέλεσμα της φύσης του καπιταλιστικού συστήματος, προβάλλει η αναγκαιότητα να δυναμώσει η πάλη για την αναγνώριση του δικαιώματος κάθε λαού να μπορεί να επιλέγει ο ίδιος το δρόμο της δικής του ανάπτυξης. Ενα δικαίωμα, που μπορεί να κατοχυρώσει μια άλλου είδους ανάπτυξη, προς όφελος του λαού, έξω από τις ιμπεριαλιστικές οργανώσεις, με ανοιχτή την προοπτική της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας, που αποτελεί και τη μοναδική πραγματική εναλλακτική λύση για τους λαούς.

Σήμερα, που οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους τρέμουν στο άκουσμα της λέξης «κρίση», οι λαοί πρέπει να πάρουν κουράγιο από αυτήν την αδυναμία του συστήματος, που είναι ικανή να «λυγίσει» τα κανόνια τους. Αρκεί να παλέψουν ώστε να μην κουβαλήσουν τις συνέπειες της κρίσης, καθώς και να αποτρέψουν νέους πολέμους, που μπορεί να προκύψουν εξαιτίας των ανταγωνισμών κι ως «εργαλείου» διεξόδου από την κρίση.

Για κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, στην «μπαρουταποθήκη» των Βαλκανίων, είναι αναγκαίο να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην καλλιέργεια αυταπατών, ότι η ένταξη και των υπόλοιπων χωρών της Βαλκανικής στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ θα δώσει την ειρήνη, την ευημερία και τις «ίσες ευκαιρίες» στους λαούς, θα προστατεύσει από την καπιταλιστική κρίση και τους πολέμους. Σας διαβεβαιώνουμε πως ο λαός της Ελλάδας έχει μακρά κι αρνητική εμπειρία, που μας έχει οδηγήσει στο ακριβώς αντίστροφο συμπέρασμα.

Θεωρούμε, λοιπόν, πως οι κομμουνιστές και οι άλλοι προοδευτικοί άνθρωποι πρέπει να είναι αντίθετοι στην παρουσία και επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην περιοχή, ενάντια στον εθνικισμό, στο μεγαλοϊδεατισμό της «Μεγάλης» Ελλάδας, Αλβανίας, Σερβίας, Βουλγαρίας κ.ο.κ., που χρησιμοποιεί και τα μειονοτικά ζητήματα, τις αλλαγές των συνόρων, με στόχο τον αποπροσανατολισμό και την κάλυψη των πραγματικών, των ταξικών συμφερόντων, που συγκρούονται, καθώς και την ενσωμάτωση των λαών στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να σημειώσω ιδιαίτερα πως για το ζήτημα που έχει προκύψει ανάμεσα σε Ελλάδα και ΠΓΔΜ, το κυριότερο δεν είναι το όνομα, αλλά η διασφάλιση των σχέσεων συνεργασίας και καλής γειτονίας, του απαραβίαστου των συνόρων των δύο χωρών και η εγκατάλειψη της αλυτρωτικής προπαγάνδας.

Θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε πως το Κόμμα μας, όσο περνάει από το χέρι του, θα επιδιώξει να συμβάλει σ’ ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα απειθαρχίας κι ανυπακοής στις επιλογές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, της ιμπεριαλιστικής «νέας τάξης πραγμάτων».

Ο ελληνικός, ο σέρβικος, ο αλβανικός, όλοι οι λαοί της Βαλκανικής, αλλά πρώτα απ’ όλα η εργατική τάξη των Βαλκανίων, έχουν μοναδικό, αποκλειστικό συμφέρον από ένα τέτοιο λαϊκό κίνημα».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΤΟΪΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ

Την ξεκάθαρη στόχευση του ΚΚΕ, να συμβάλει σε ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, της ιμπεριαλιστικής «νέας τάξης πραγμάτων», γιατί οι λαοί των Βαλκανίων, αλλά πρώτα απ’ όλα η εργατική τάξη, έχουν αποκλειστικό συμφέρον από ένα τέτοιο λαϊκό κίνημα, υπογράμμισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, μιλώντας χτες στη Διεθνή Διάσκεψη που διοργανώθηκε στο Βελιγράδι από το «Φόρουμ Βελιγραδίου για τον κόσμο των Ισων» και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης, με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς ενάντια στη Γιουγκοσλαβία.

Στο Βελιγράδι, που ακόμα μετράει τις πληγές των ανελέητων ΝΑΤΟικών και ευρωενωσιακών βομβαρδισμών, ο λαός δε θέλει να ξεχάσει τη φρίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, τους υπεύθυνους των βομβαρδισμών. Αυτό αναδείχτηκε κατά τις διήμερες εργασίες της Διεθνούς Διάσκεψης που ολοκληρώθηκε χτες, επέτειο της έναρξης της επέλασης των γερακιών του ιμπεριαλισμού, από την πρώην Γιουγκοσλαβία, που είχε ως αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς, αμέτρητες υλικές καταστροφές και ανυπολόγιστη ζημιά στην υγεία του λαού από τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου.

Στις εργασίες της Διάσκεψης συμμετείχαν αντιπρόσωποι από αντιιμπεριαλιστικά κινήματα και φορείς από 45 χώρες. Από την Ελλάδα συμμετείχαν αντιπρόσωποι του ΚΚΕ, με επικεφαλής την ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Αλ. Παπαρήγα, της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, της Ελληνικής Επιτροπής Διεθνούς Δημοκρατικής Αλληλεγγύης, του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας και της Κίνησης για την Εθνική Αμυνα.

Ρεπορτάζ από τις προγραμματισμένες για χτες επισκέψεις της αντιπροσωπείας του ΚΚΕ σε κτίρια που καταστράφηκαν από τους βομβαρδισμούς, από την ομιλία του Θανάση Παφίλη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, ευρωβουλευτή του Κόμματος και Γενικού Γραμματέα του ΠΣΕ στη Διάσκεψη, καθώς και από την απογευματινή αντιπολεμική κινητοποίηση, θα δημοσιευτούν σε επόμενα φύλλα του «Ρ».

Αναρτήθηκε στις Ε.Ε., ΚΚΕ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλούσια τα διδάγματα για την αντιιμπεριαλιστική πάλη

Η ΕΕ με τους φονιάδες

Στη Γάζα το αίμα κυλάει ποτάμι, αναβλύζει από κορμιά αθώων που τεμαχίζει το Ισραήλ και η πολεμική του μηχανή. Στο έγκλημα αυτό έχει συνεργούς, εξίσου κυνικούς και προκλητικούς. Τον αμερικάνικο και ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό. Γιατί είναι πραγματική πρόκληση όχι μόνο απέναντι στον παλαιστινιακό λαό αλλά απέναντι στους λαούς όλου του κόσμου που καταδικάζουν με αποτροπιασμό τη συντελούμενη γενοκτονία, η έγκριση συμφωνίας για τη δημιουργία «κοινού αεροπορικού χώρου» με το Ισραήλ, στην οποία προχωρά την ερχόμενη βδομάδα το Ευρωκοινοβούλιο και πιο συγκεκριμένα η αρμόδια επιτροπή του για τις μεταφορές.
Η ΕΕ δε σιωπά, δεν ανέχεται απλώς το έγκλημα, αλλά προσφέρει περισσότερο «αέρα» στους φονιάδες των Παλαιστινίων, αποδεικνύοντας έμπρακτα τη συμμετοχή της σ’ αυτό. Πρόκειται για μια ακόμα συμφωνία στο πλαίσιο της διαρκούς αναβάθμισης των σχέσεών της με τον «σημαντικό εταίρο», όπως τον αποκαλεί, στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. Αλλωστε, στις 8 και 9 Δεκέμβρη οι 27 ΥΠΕΞ της ΕΕ έλαβαν ειδική απόφαση με την οποία αναβαθμίζονται σημαντικά οι σχέσεις της ΕΕ με το Ισραήλ. Αυτή η απόφαση πάρθηκε ενόσω βρισκόταν σε εξέλιξη ο απάνθρωπος αποκλεισμός της λωρίδας της Γάζας, μέσω του οποίου καταδικάζονταν σε λιμοκτονία οι κάτοικοί της. Ενόσω το Ισραήλ συνέχιζε να επεκτείνει το τείχος της ντροπής στη Δυτική Οχθη. Λεπτομέρειες για την ΕΕ, μπροστά στην ειλημμένη προ πολλού απόφασή της «να υποστηριχτεί η περαιτέρω ένταξη του Ισραήλ στις ευρωπαϊκές οικονομικές και κοινωνικές δομές».
Συνέπεια αυτής της πολιτικής της είναι και το σχέδιο έκθεσης και πρόταση ψηφίσματος για συμφωνία για τη «δημιουργία κοινού αεροπορικού χώρου» ΕΕ – Ισραήλ που κατατέθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο, προκειμένου να υπογραφεί μια αναλυτική συμφωνία αερομεταφορών μεταξύ των δύο πλευρών. Στην αιτιολογική έκθεση του σχεδίου ψηφίσματος που θα συζητηθεί την ερχόμενη βδομάδα στην Επιτροπή Μεταφορών και Τουρισμού του Ευρωκοινοβουλίου, το Ισραήλ αναγορεύεται σε «σημαντικό εταίρο της ΕΕ» και εξαίρεται ως «ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ στον ευρωμεσογειακό χώρο», ενώ στην πρόταση ψηφίσματος αναδεικνύεται «η στρατηγική του θέση ως γέφυρας μεταξύ της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής». Σκοπός των διαπραγματεύσεων που έχουν ξεκινήσει, όπως τονίζεται, είναι «η σύναψη αναλυτικής συμφωνίας επί ενός Κοινού Αεροπορικού Χώρου με το Ισραήλ». Αναφέρεται μάλιστα ότι για τα ευρωμονοπώλια στον τομέα των αερομεταφορών, «το Ισραήλ είναι μια πολύ σημαντική αγορά», καθώς «πάνω από το ήμισυ της εναέριας κυκλοφορίας από και προς το Ισραήλ (5,5 εκατ. επιβάτες το 2007) αφορά κράτη – μέλη της ΕΕ».
Εμπορικοί εταίροι, αγορές… κέρδη για τα μονοπώλια. Αυτά είναι τα… υψηλά ιδανικά που κινούν την ευρωένωση των μονοπωλίων, αυτές, οι μόνες «αξίες» στις οποίες πιστεύει. Για χάρη τους κατασκεύασε μια δήθεν εθνοκάθαρση και αιματοκύλησε τον λαό της Γιουγκοσλαβίας, για τις ίδιες αφήνει τώρα το Ισραήλ να κατασφαγιάζει τον λαό της Παλαιστίνης και το επιβραβεύει συνάπτοντας μαζί του συμφωνίες συνεργασίας.

Αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός. Και δε θα σταματήσει αν δεν τον τσακίσει η λαϊκή αντιιμπεριαλιστική πάλη. Ας βγάλει τα συμπεράσματά του ο λαός. Για την ΕΕ και τα κόμματα που την υπηρετούν. Για το τι πρέπει να κάνει. Ξεκινώντας σήμερα απ’ το αυτονόητο, την έκφραση με κάθε τρόπο, μαζικά και μαχητικά, της αλληλεγγύης του στον παλαιστινιακό λαό.

Αναρτήθηκε στις Ε.Ε., αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, ιμπεριαλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ΕΕ με τους φονιάδες

«Δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη στον καπιταλισμό»

Εκκληση των Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ευρώπης για δράση στήριξης του παλαιστινιακού λαού

Τη νέα σφαγή του παλαιστινιακού λαού και την υποκριτική στάση της ΕΕ καταγγέλλουν 13 Κομμουνιστικές Νεολαίες της Ευρώπης και καλούν, με έκκλησή τους, τους νέους σε πρωτοβουλίες έμπρακτης και ενεργητικής αλληλεγγύης, για να σταματήσει αμέσως ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και να εγκαθιδρυθεί ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Συγκεκριμένα, στην έκκληση υπογραμμίζεται:«Οι ευρωπαϊκές Κομμουνιστικές Νεολαίες καταδικάζουν απερίφραστα την ισραηλινή αεροπορική επίθεση και την εισβολή στρατευμάτων στη Γάζα, που προκάλεσαν νέα σφαγή του παλαιστινιακού λαού. Αυτή η άγρια και αιματηρή επίθεση, η οποία έχει προκαλέσει εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την πλήρη στήριξη και επικύρωση των ΗΠΑ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προωθούν το σχέδιο για τη Νέα Μέση Ανατολή, το οποίο φέρνει ακόμα περισσότερα κέρδη για τις πολυεθνικές και θάνατο, αίμα, φτώχεια και πείνα για τους λαούς της περιοχής.

Καταδικάζουμε την υποκριτική στάση της ΕΕ, η οποία μιλά για ίσες αποστάσεις και αμεροληψία. Παρά τις διακηρύξεις, η ΕΕ έχει πρόσφατα αναβαθμίσει τις επίσημες σχέσεις της με το Ισραήλ ανταμείβοντάς το για τη σφαγή στην κατεχόμενη Παλαιστίνη και την ίδια στιγμή εξισώνει την παλαιστινιακή αντίσταση με την κατοχή, τον πόλεμο, τη θεωρεί τρομοκρατία. Κράτη – μέλη της ΕΕ συνεχίζουν να εφοδιάζουν το Ισραήλ με στρατιωτικό υλικό, το οποίο χρησιμοποιείται για τη σφαγή στη Γάζα.

Αυτός ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν αφορά μόνο τον παλαιστινιακό λαό. Αποτελεί ένα ζήτημα που αφορά όλους τους λαούς που παλεύουν για λαϊκή κυριαρχία και αυτοδιάθεση.

Καλούμε τη νεολαία της Ευρώπης, τους νέους εργάτες, τους μαθητές και τους φοιτητές να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον παλαιστινιακό λαό και να ασκήσουν κάθε πίεση στις κυβερνήσεις των χωρών μας για να καταδικαστεί αυτός ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

Προωθούμε και καλούμε σε νεανικές πρωτοβουλίες έμπρακτης και ενεργητικής αλληλεγγύης στις χώρες μας για να σταματήσει αμέσως ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Γάζα, να αποχωρήσουν αμέσως τα ισραηλινά στρατεύματα από τα κατεχόμενα εδάφη, να σταματήσει η κατοχή και ο αποκλεισμός των Κατεχομένων, να εξασφαλιστεί η κατεδάφιση του τείχους της ντροπής, να εγκαθιδρυθεί ένα ελεύθερο ανεξάρτητο βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη στον καπιταλισμό, μόνος δρόμος γι’ αυτή είναι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού που θα εξασφαλίσει για τη νεολαία και το λαό έναν κόσμο της ειρήνης και της αλληλεγγύης».

Την έκκληση υπογράφουν οι παρακάτω Κομμουνιστικές Νεολαίες της Ευρώπης:

— Κομμουνιστική Νεολαία Αυστρίας

— Νεολαία COMAC, Βελγίου

— Ενωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Βρετανίας

— Κίνημα Νέων Κομμουνιστών Γαλλίας

— Ενωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Γεωργίας

— Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας

— Κολεκτίβες Νέων Κομμουνιστών Ισπανίας

— Κομμουνιστική Νεολαία Ισπανίας

— Κολεκτίβες Νέων Κομμουνιστών Καταλονίας

— Κομμουνιστική Νεολαία Πορτογαλίας

— Επαναστατική Ενωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Ρωσίας (μπ.)

— Κομμουνιστική Ενωση Νεολαίας Τσεχίας

— Νεολαία του Τουρκικού ΚΚ

Αναρτήθηκε στις αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Δεν υπάρχει διαρκής ειρήνη στον καπιταλισμό»

Δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού η αντίσταση κι ο αγώνας με κάθε μέσο

Συνέντευξη Τύπου της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με τα συμπεράσματα από την επίσκεψη αντιπροσωπείας του Κόμματος στην Παλαιστίνη

Το αίτημα – απαίτηση να σταματήσει τώρα, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, η ισραηλινή επίθεση και την ανάγκη της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός κράτους, στα εδάφη του 1967 και με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, υπερτόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε χτες παρουσιάζοντας τα συμπεράσματα απ’ την επίσκεψη αντιπροσωπείας του Κόμματος στην Παλαιστίνη. Συγκεκριμένα υπογράμμισε:«Επιτρέψατέ μου να ξεκινήσω από τη σαφή θέση του ΚΚΕ γι’ αυτό το μεγάλο πρόβλημα που έχει προκύψει με τη νέα φάση της ισραηλινής επίθεσης εναντίον των παλαιστινιακών εδαφών. Η θέση από την οποία πρέπει κανείς να ξεκινά στο πολιτικό επίπεδο, πέρα απ’ το ανθρωπιστικό που αναμφισβήτητα είναι μείζον, είναι ότι πρέπει να σταματήσει αμέσως η ισραηλινή επίθεση χωρίς όρους και δεσμεύσεις. Δεν μπορεί ο επιτιθέμενος να βάζει όρους για να σταματήσει την επίθεση, ο οποίος είναι κι ο αποκλειστικά υπεύθυνος. Οχι μόνο τώρα. Και πριν και χτες και προχτές και όλα τα χρόνια. Πρέπει λοιπόν να σταματήσει η ισραηλινή επίθεση κι αυτή πρέπει να είναι η θέση κυβερνήσεων, ενώσεων, οργανισμών που κινούνται στο πολιτικό επίπεδο. Ολα τα άλλα είναι παραμύθια.

Δεύτερο ζήτημα. Ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Αυτό που εδώ και πολλά χρόνια διατυπώνεται στα χαρτιά και το έχουν εγκαταλείψει στην πράξη και ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας και η ΕΕ και οι ΗΠΑ, βεβαίως και το ίδιο το Ισραήλ. Ανεξάρτητο παλαιστινιακό κανονικό κράτος, όπως είναι όλα τα κράτη, με στρατό, με αστυνομία, που να αναπτύσσεται στα εδάφη του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Τρίτο. Να φύγουν τα ισραηλινά στρατεύματα, όχι μόνο απ’ τη Γάζα, από παντού και απ’ τα εδάφη του Γκολάν όπου βρίσκονται στο χώρο της Μέσης Ανατολής πάνω σε αραβικά εδάφη. Αν δεν υπάρχει μια τέτοια θέση σαφής, δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μας, πραγματική στάση δικαίου.Από εκεί και πέρα βεβαίως δεν αφήνουμε καθόλου σε δεύτερη μοίρα, και γι’ αυτό κάναμε και το ταξίδι στη Ραμάλα, το ζήτημα ότι έχουν ανάγκη από κουβέρτες, έχουν ανάγκη από τρόφιμα, έχουν ανάγκη από φάρμακα. Πρέπει να πάνε αντιπροσωπείες μαζικών οργανώσεων εκεί, να παραδοθούν τουλάχιστον – αυτό έχουμε συνεννοηθεί – στην πρεσβεία υλικά, όχι μόνο χρήματα γιατί με τα χρήματα τι να ψωνίσουν; Κουβέρτες, έλεγε ο πρεσβευτής ότι έχουν ανάγκη. Οι κουβέρτες που είχε στείλει το ΠΑΜΕ παλιότερα είχαν βοηθήσει πάρα πολύ και τα φάρμακα. Βεβαίως, πρέπει να αξιοποιηθεί έστω κι αυτή η τρίωρη εκεχειρία για να περάσουν αντιπροσωπείες γιατρών κι άλλων εθελοντών που θέλουν να μπουν στη Γάζα και να βοηθήσουν. Βεβαίως, σ’ αυτά συνηγορούμε και θέλουμε να συμβάλουμε. Αυτά όλα δεν τα βάζουμε σε δεύτερη μοίρα αλλά στο πολιτικό επίπεδο πρέπει να είναι σαφής η θέση.

Υποκρισία απέναντι σε μια γενοκτονία

Γίνεται πολλή συζήτηση, είχαμε την ευκαιρία να την ακούσουμε κι εδώ στην Ελλάδα αλλά και από σταθμούς που εκπέμπουν στη Ραμάλα, μια συζήτηση σε διάφορα θέματα που μπορεί να είναι υπαρκτά – σοβαρά αλλά καταντάνε ακαδημαϊσμός και υποκρισία όταν συζητιούνται την ώρα που οι Ισραηλινοί διαπράττουν κυριολεκτικά γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Θέτουν τα εξής: Γιατί οι Ισραηλινοί επιτέθηκαν τώρα στη Γάζα; Μήπως γιατί έχουν εκλογές; Μήπως γιατί φταίει η απλή αναλογική που δε βοηθά να βγει μια ισχυρή κυβέρνηση, άρα κάποιο κόμμα να διακριθεί περισσότερο για την αιμοδιψία του και να πάρει μεγαλύτερα ποσοστά και να μπορέσει να κυβερνήσει; Γιατί η «Χαμάς» έδωσε προσχήματα στο Ισραήλ με τους πυραύλους; Μήπως γιατί θέλει να ευνοήσει το «Λικούντ» του Νετανιάχου και να είναι ένα κόμμα τέτοιο που να μην επιτρέπει διαπραγματεύσεις; `Η άλλη συζήτηση: Μήπως ισχύει αυτό που λένε οι Ισραηλινοί, ότι οι αντιστεκόμενοι στη Γάζα ανακατεύονται με παιδιά και γυναίκες για να προκαλέσουν πρόβλημα; Μήπως δεν πρέπει να έχουν ασπίδα τις γυναίκες και τα παιδιά – πράγμα βεβαίως που ούτε το έχει αποδείξει, άλλωστε και η αντιπροσωπεία του ΟΗΕ δε δέχτηκε ότι στο σχολείο υπήρχαν ένοπλοι. Κι εδώ μπαίνει ένα ζήτημα, καταρχήν αυτοί που είναι ένοπλοι, και δεν είναι μόνο η «Χαμάς», αντιστέκονται όλοι στη Γάζα, αυτοί που είναι ένοπλοι είναι μέρος του παλαιστινιακού λαού, δηλαδή κακώς σήκωσαν τα όπλα; Και εν πάση περιπτώσει, τους αντιστεκόμενους ενόπλους μπορείς να τους σκοτώνεις; Υπάρχει και η δυτική υποκρισία, ε πρόσεξε και λίγο τα παιδιά, είναι πολύ ασύμμετρο να χτυπάς και παιδιά και γυναίκες! Οταν επιτίθεσαι και εισβάλλεις σε μια χώρα θα υπάρχουν και οι άμαχοι. Βεβαίως υπολογίζουμε τα παιδιά και τις γυναίκες, τους ηλικιωμένους που βρίσκουν το θάνατο την ώρα που προσπαθούν να προστατευτούν. Αυτό δείχνει την αγριότητα του πολέμου. Αλλά δεν μπορούμε να μπούμε στη λογική που λέει οι ένοπλοι να πάνε μόνοι τους σε μια απόσταση για να γίνονται καλύτερα στόχος.

Και πρέπει να σας πω ότι εκεί πέρα αντιστέκονται και οι άμαχοι. Δεν είναι τυχαίο ότι δε δέχονται οι γυναίκες να αφήσουν τις εστίες τους. Καταρχήν και πού να πάνε, αλλά ακόμα κι αν μπορούν να μετακινηθούν κάθονται μέσα στα σπίτια τους μαζί με τα παιδιά τους. Γιατί είναι κι αυτοί μέρος της αντίστασης. Στην Ελλάδα δεν αντιστάθηκαν 14χρονα και 15χρονα; Δηλαδή, θα βάλουμε κανόνες στους αντιστεκόμενους πώς θα υπερασπιστούν την πατρίδα τους; Με όποιο τρόπο διαθέτουν αντιστέκονται. Ετσι είναι, όσα όπλα και να έχεις τα ανθρώπινα κορμιά εκτίθενται στον πόλεμο και μιλάω για έναν πόλεμο απελευθερωτικό, για έναν πόλεμο αμυντικό.

Ακούμε πάρα πολλά τέτοια και εδώ στην Ελλάδα, συζητήσεις επί συζητήσεων. Κι εμείς έχουμε ενδιαφέρον και έχει ενδιαφέρον να συζητήσει κανείς όλο το παλαιστινιακό ζήτημα και τη διεθνή του πλευρά και την εσωτερική του, αλλά ας αφήσουν τον παλαιστινιακό λαό να αποκτήσει την πατρίδα του κι από εκεί και πέρα η ταξική πάλη και η ταξική αντιπαράθεση θα επιλύσει το θέμα αν θα έχουμε ένα προοδευτικό ριζοσπαστικό κράτος ή ένα συντηρητικό. Αυτό όμως δεν μπορεί να εμπεδωθεί με την επέμβαση του ιμπεριαλιστή και δε δεχόμαστε κανένα πρόσχημα.

Οι ιμπεριαλιστές παραβίασαν τις συμφωνίες

Βάζουμε εμείς ερωτήματα στις άλλες πολιτικές δυνάμεις να τοποθετηθούν και ειδικά στις πολιτικές δυνάμεις που ήταν σε κυβερνητικό επίπεδο. Χαιρετίσατε, κύριοι, τη συμφωνία του Οσλο το 1993. Εμείς την επικρίναμε και κατηγορηθήκαμε γι’ αυτό. Σεβαστήκαμε βέβαια ότι είχε την υπογραφή της PLO και του Αραφάτ. Τότε είπαμε ότι δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι θα γίνει κράτος. Σε 5 χρόνια προέβλεπε να γίνει παλαιστινιακό κράτος. Κάθε χρόνο πριν το ’98 παίρναμε πρόσκληση – υποθέτω και τα άλλα κόμματα – απ’ τον Γιασέρ Αραφάτ: Ελάτε στις 28 Μαΐου που θα γίνει ίδρυση του παλαιστινιακού κράτους. Οχι μόνο δεν έγινε μέχρι το ’98 αλλά πολλαπλασιάστηκαν οι ισραηλινοί εποικισμοί. Να μας απαντήσουν, γιατί δεν έγινε το ’98 αφού υπήρχε συμφωνία; Ποιος παραβίασε τις συμφωνίες; Δεν τις παραβίασε η παλαιστινιακή πλευρά, τις παραβίασαν οι ιμπεριαλιστές και οι Ισραηλινοί ήταν η αιχμή του δόρατος.

Οι εποικισμοί δεν έπρεπε να καταργηθούν; Ομως, απ’ το ’98 και μετά τι γίνεται; Οι εποικισμοί πολλαπλασιάζονται. Υποτίθεται ότι υπάρχουν καινούρια σχέδια για τη διαμόρφωση του παλαιστινιακού κράτους. Να μας πουν το εξής: 33 βουλευτές, στην πλειοψηφία τους είναι της «Χαμάς», σχεδόν όλοι, είναι στη φυλακή. Βγήκαν απ’ τα σπίτια τους, περπάτησαν στο δρόμο, τους άρπαξαν οι Ισραηλινοί και τους βάλανε στη φυλακή, για να αλλοιωθεί η εκλογική ετυμηγορία του παλαιστινιακού λαού. Εμείς δεν είμαστε ιδεολογικά και πολιτικά με τη «Χαμάς», αλλά αυτούς ψήφισε ο παλαιστινιακός λαός. Και πιάστηκαν στα εδάφη του, δεν πιάστηκαν στο Ισραήλ. Και είναι ακόμα φυλακή πάρα πολλοί. Είδαμε και κάποιον που μόλις είχε απελευθερωθεί. Είναι σα να πάει ένας βουλευτής Ελληνας, να πάει στη Βουλή, στο Σύνταγμα και να τον πιάσει απ’ έξω μια ξένη δύναμη και να τον στείλει στη φυλακή. Γι’ αυτά όλα τα ζητήματα οι προοδευτικοί εδώ και δημοκράτες, τα δημοκρατικά ελληνικά κόμματα – που λένε ότι είναι όλα δημοκρατικά ανεξάρτητα εάν είναι συντηρητική η πολιτική τους ή όχι – τι λένε;

Εδώ γίνονται πράγματα απίστευτα που τα είχαμε συναντήσει επί ναζισμού. Απίστευτα πράγματα, δηλαδή να έχεις Κοινοβούλιο και να πιάνονται οι βουλευτές και να μη μιλάει κανείς γι’ αυτό. Μάλιστα, όταν έγιναν και οι εκλογές που οργανώθηκαν υπό την ηγεσία της «Φατάχ», και η «Φατάχ» και η «Χαμάς» είπαν ότι δεν είχαν κανένα πρόβλημα διαδικασίας, ήτανε δημοκρατικές. Δεν αμφισβητήθηκε το εκλογικό αποτέλεσμα.

Μεθοδεύεται η δημιουργία δύο κρατιδίων

Στο διά ταύτα λοιπόν: Εμείς ανησυχούμε πάρα πολύ ότι μεθοδεύεται η δημιουργία δύο παλαιστινιακών κρατών. Οχι κράτη, αλλά κρατίδια, προτεκτοράτα, μορφώματα. Ενα στη Γάζα και ένα στη Ραμάλα. Τώρα εάν θα τα κάνουν και τρία, και αυτό είναι πιθανό. Εδώ υπάρχει μεγάλη διαμάχη μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαίων για το ποια δύναμη θα έχει την περισσότερη επιρροή στην περιοχή. Αυτά πρέπει κανείς να τα προβλέψει. Εμείς θέλουμε να προβλέπουμε, δε θέλουμε να βγάζουμε ανακοινώσεις εκ των υστέρων. Εκεί οδηγούνται τα πράγματα.

Αυτά όλα τώρα, ότι έγινε ο πόλεμος για να βρεθεί ο Ομπάμα προ τετελεσμένων γεγονότων και τι κάνει ο κύριος Ομπάμα, αυτά είναι… Θέλουν να υπάρχουν δύο παλαιστινιακά κράτη. Το ζήτημα αυτό δεν είναι καινούριο, είναι παλιό, αλλά καταλαβαίνετε ότι αυτό σημαίνει πάρα πολλά πράγματα για όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και θα δρομολογηθεί καλύτερα το αμερικάνικο και ΝΑΤΟικό σχέδιο, που έχει και την ευρωπαϊκή συναίνεση, για τον λεγόμενο εκδημοκρατισμό και αναμόρφωση της Μέσης Ανατολής. Μας αφορά ως Ελλάδα.

Και κλείνω λέγοντας το εξής: Ας αφήσει τις υποκρισίες η ελληνική κυβέρνηση, δεν πρόκειται να τη συγχαρούμε για την ανθρωπιστική βοήθεια, είναι μέρος του προβλήματος. Βεβαίως, δεν έχει την πρώτη ευθύνη, αλλά είναι μέρος του προβλήματος. Και εδώ ο ελληνικός λαός πρέπει να πει το εξής: Οτι ένας λαός έχει δικαίωμα με όλα τα μέσα να διεξάγει αγώνα απελευθερωτικό και ταξικό, εμείς προσθέτουμε. Με όλα τα μέσα απέναντι στον ιμπεριαλισμό, απέναντι στην επέμβαση και κανείς δεν μπορεί να του βάλει κανόνες.

Θέλω να υπογραμμίσω ότι αισθανόμαστε ξεχωριστή υπερηφάνεια για τις αδελφικές σχέσεις που έχουμε, βεβαίως και με το Κόμμα του Λαού της Παλαιστίνης και με άλλες δυνάμεις της Παλαιστίνης που συνεργάζονται. Ιδιαίτερα όμως θέλω να υπογραμμίσω τις αδελφικές μας σχέσεις με το ΚΚ του Ισραήλ που είναι το μοναδικό κόμμα, δυστυχώς, που αυτή την περίοδο δρα κόντρα στο 90% του ισραηλινού πληθυσμού που, δυστυχώς, είναι με την επέμβαση. Αυτό το κόμμα συνέβαλε στο να υπάρχει η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων χρόνων μέσα στο Τελ Αβίβ αλλά και μεγάλη διαδήλωση 100.000 αράβων, που είναι όμως Ισραηλινοί πολίτες, έξω απ’ το Τελ Αβίβ, στην περιφέρεια. Δρα σε απίστευτες συνθήκες, παλεύει μέσα στο Κοινοβούλιο, παλεύει και σε θέσεις που έχει σε δημοτικά συμβούλια και σε δήμους. Πραγματικά δεν ξέρω εάν υπάρχει άλλη χώρα – θα το πω ειλικρινά – στις σημερινές συνθήκες που ένα κόμμα παλεύει κάτω από τέτοιες συνθήκες, σταθερό, με καθαρή θέση υπέρ των Παλαιστινίων αποκλειστικά και μόνο».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις ΚΚΕ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού η αντίσταση κι ο αγώνας με κάθε μέσο

Για τις πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις με αφορμή την κρίση στον Καύκασο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Συνεδρίασε το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα την κρίση που ξέσπασε στην περιοχή του Καυκάσου και την πολεμική εμπλοκή Γεωργίας – Ρωσίας με σημαντικό αντίκτυπο στην περιοχή μας και σε όλο τον κόσμο, γεγονότα τα οποία το Κόμμα μας παρακολούθησε από την πρώτη στιγμή παρεμβαίνοντας με ανακοινώσεις του. Σήμερα δίνει στη δημοσιότητα τις παρακάτω εκτιμήσεις και διαπιστώσεις:

1

. Ο αιματηρός πόλεμος στη Νότια Οσετία εξαπολύθηκε κατά παραγγελία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, από την ελεγχόμενη από αυτούς κυβέρνηση της Γεωργίας, αξιοποιώντας τις γνωστές αντιθέσεις Γεωργίας – Ρωσίας. Ηταν ένα ακόμη επεισόδιο στο σίριαλ του τρόμου που προκαλεί η όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε μια μεγάλη περιοχή, από τη Βόρειο Αφρική έως την Αρκτική και από τα Βαλκάνια έως τον Καύκασο και την Κασπία.

Οι ανταγωνισμοί αυτοί, ανάμεσα σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσία, καθώς και άλλες περιφερειακές δυνάμεις στην ιμπεριαλιστική «πυραμίδα», εκτυλίσσονται για την αύξηση των υπερκερδών των μονοπωλίων από τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών αποθεμάτων, των αγωγών ενέργειας, των μεριδίων των αγορών και των σφαιρών επιρροής.

Κλιμακώνεται έτσι μια επικίνδυνη αντιπαράθεση για την περιοχή που αποκαλούν «Μεγάλη Μέση Ανατολή». Οι εξελίξεις αυτές, που σχετίζονται με την κατοχή του Ιράκ – Αφγανιστάν, αλλά και τις πολεμικές προετοιμασίες σε βάρος του Ιράν, μπορούν να δημιουργήσουν φαινόμενα «ντόμινο», που θα επηρεάσουν και την περιοχή μας, ακόμη και τη χώρα μας.

Η ΕΕ και οι περισσότερες χώρες – μέλη της, που είναι και μέλη του ΝΑΤΟ, από τη μια συμπορεύονται με τις ΗΠΑ κι από την άλλη ανταγωνίζονται τις ΗΠΑ για τη μοιρασιά της «λείας» και προσπαθούν οι ίδιες να αναλάβουν τα «ηνία» σε μια σειρά περιοχές, όπως έδειξε και η ενεργότερη ανάμειξη Γαλλίας και Γερμανίας στην κρίση του Καυκάσου. Παράλληλα, στο εσωτερικό της ΕΕ δυναμώνουν και οι αντιθέσεις γύρω από το ζήτημα της στάσης απέναντι στη Ρωσία.

2

. Διαψεύστηκαν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας που πανηγύριζαν για την ανατροπή του σοσιαλισμού στην Ευρώπη και τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης. Αυτή η εξέλιξη έφερε μόνο πόνο, αίμα και βάσανα στα δεκάδες εκατομμύρια των εργαζομένων που ζούσαν στα εδάφη της ΕΣΣΔ, αλλά και γενικότερο πισωγύρισμα στη ζωή και τα δικαιώματα εκατομμυρίων εργαζομένων σε όλο τον κόσμο. Ο δρόμος της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, της ενσωμάτωσης στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία στρώθηκε με τα πτώματα των διεθνικών συγκρούσεων, που προκαλούνται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον ανταγωνισμό τους για τον έλεγχο του πλούτου της περιοχής και την αύξηση της σφαίρας εκμετάλλευσης των εργαζομένων.

Η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού οδηγεί τα τελευταία χρόνια στην εμφάνιση και ισχυροποίηση νέων παγκόσμιων οικονομικών δυνάμεων, με μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης, όπως είναι η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, που διεκδικούν μερίδιο στην παγκόσμια αγορά και οδηγούν σε σοβαρές ανακατατάξεις στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική «σκακιέρα». Η οικονομική άνοδος αναπόφευκτα συνοδεύεται κι από την «αναβάθμιση» της πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος αυτών των χωρών. Οδηγεί στην αύξηση των ανταγωνισμών με τις δυνάμεις που σήμερα κρατούν τα παγκόσμια «σκήπτρα», όπως είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ, καθώς και στη διαμόρφωση αξόνων και αντιαξόνων.

3

. Οι ΗΠΑ για να διαφυλάξουν γενικά την ηγεμονική τους θέση, και ειδικά έναντι της Ρωσίας, ετοιμάζονται να εγκαταστήσουν στην Ευρώπη τη λεγόμενη «αντιπυραυλική ασπίδα» σε Τσεχία και Πολωνία, με στόχο να ανατρέψουν το σημερινό πυρηνικό συσχετισμό δύναμης με τη Ρωσία. Η κίνηση αυτή αναπόφευκτα θα επιφέρει απάντηση, που θα εντείνει το κυνηγητό των εξοπλισμών, οξύνοντας τις αρνητικές επιπτώσεις σε όλους τους τομείς για τους λαούς. Ταυτόχρονα επιδιώκουν τη στρατιωτικοποίηση του διαστήματος και την παραπέρα διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα Βαλκάνια και την πρώην ΕΣΣΔ, την εμφάνιση ενός νέου δικτύου στρατιωτικών βάσεων, με στόχο την «περικύκλωση» κι αποδυνάμωση της Ρωσίας.

Οι εργαζόμενοι στη χώρα μας δεν πρέπει να τρέφουν αυταπάτες για το ρόλο της σημερινής Ρωσίας, που έχει σαφώς διαφορετικό κοινωνικό – ταξικό περιεχόμενο απ’ αυτό που είχε στο παρελθόν η ΕΣΣΔ. Η σημερινή καπιταλιστική Ρωσία όπως άλλωστε και η ΕΕ δεν μπορούν να αποτελέσουν «αντίπαλο δέος» στις ΗΠΑ, ούτε παράγοντα διεθνούς ισορροπίας κι ασφάλειας, γιατί είναι φτιαγμένες από τα ίδια «υλικά», αυτά της σκληρής ταξικής εκμετάλλευσης κι αδικίας, της κυριαρχίας του κεφαλαίου και της καταδυνάστευσης των εργαζομένων. Η άρχουσα τάξη της Ρωσίας συγκρούεται με τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ υπερασπίζοντας τα συμφέροντα των δικών της μονοπωλίων. Την ίδια ώρα είναι έτοιμη «να τα βρει» με ΗΠΑ και ΕΕ όταν λόγος γίνεται για την παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζομένων, την αφαίρεση των εργατικών κατακτήσεων και τη συρρίκνωση των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους.

4

. Η Ελλάδα εμπλέκεται όλο και περισσότερο σε αυτό τον κόμβο των αντιθέσεων, που συνεχώς οξύνονται. Η ελληνική αστική τάξη, τα συμφέροντα της οποίας εκφράζει σήμερα ως κυβέρνηση η ΝΔ, από τη μια αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες διέλευσης ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου από το έδαφος της χώρας, από την άλλη ως ενεργό μέλος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και σύμμαχος των ΗΠΑ συμμετέχει ενεργά στις ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές αποστολές σε Αφγανιστάν, στα Βαλκάνια, στον Περσικό και αλλού. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να εγκλωβίσουν το λαό στην αντίληψη της «σιγουριάς» που δήθεν παρέχει η συμμετοχή στα σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Ανάλογη είναι η στάση και άλλων πολιτικών δυνάμεων, όπως ο ΣΥΝ και ο ΛΑ.Ο.Σ., που προπαγανδίζουν την ενίσχυση του ευρωενωσιακού ιμπεριαλιστικού κέντρου, της ΕΕ.

Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχουν οι εργαζόμενοι στη «σιγουριά» που δήθεν παρέχουν το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, είναι επίπλαστη. Η μέχρι σήμερα εμπειρία δείχνει πως αυτοί οι οργανισμοί όχι μόνον δεν παρέχουν «ασφάλεια», αλλά είναι παράγοντες αποσταθεροποίησης, συνεχών δεινών για τους λαούς! Η συμμετοχή της χώρας μας στα τυχοδιωκτικά ευρω-ατλαντικά ιμπεριαλιστικά σχέδια, που δεν έχουν τέλος, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές περιπέτειες τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τα άλλα λαϊκά στρώματα της χώρας μας.

Οι γενικόλογες διακηρύξεις των αστικών δυνάμεων για «επί Γης ειρήνη», για δήθεν «επίδειξη μετριοπάθειας» και «διαπραγμάτευσης» είναι στάχτη στα μάτια του λαού προκειμένου τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα να επιβάλουν τα συμφέροντά τους.

5

. Χρειάζεται τώρα να μπει ένα οριστικό τέρμα στην παθητική στάση και την αναμονή. Οι λαοί να χαράξουν το δικό τους δρόμο, διαμορφώνοντας παντού, σε κάθε χώρα, το αντίπαλο δέος.

Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη, τη μικρομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους, την ελληνική νεολαία, τις φιλειρηνικές αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις του λαού:

— Να στηρίξουν την πολιτική που λέει σταθερά και ξεκάθαρα ΟΧΙ στις ιμπεριαλιστικές επιλογές και δεσμεύσεις, στα πολεμοκάπηλα σχέδια, στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, στις στρατιωτικές βάσεις θανάτου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που ανοίγει το δρόμο της ειρήνης και της ευημερίας, της συναδέλφωσης των λαών, του σοσιαλισμού.

— Να στηρίξουν την πολιτική και τους αγώνες του ΚΚΕ:

Ενάντια στο ΝΑΤΟ και στη νέα διεύρυνσή του.
Ενάντια στην «αντιπυραυλική ασπίδα».
Καμιά εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους κι επιχειρήσεις, κατά οποιουδήποτε λαού στον κόσμο.
Καμιά συμμετοχή στις δήθεν «ειρηνευτικές αποστολές» (ή όπως αλλιώς ονομαστούν) στον Καύκασο ή σε οποιαδήποτε άλλο σημείο του κόσμου.
Να μην τηρηθεί οποιαδήποτε «συμβατική υποχρέωση» που άμεσα ή έμμεσα εμπλέκει πολεμικά τη χώρα.
Να κλείσει τώρα η βάση της Σούδας.
Να επιστρέψουν όλα τα ελληνικά στρατεύματα που βρίσκονται εκτός συνόρων.
Να μη μείνει κανένας στρατιώτης σε Αφγανιστάν, Ιράκ, σε χώρες των Βαλκανίων ή αλλού.

Η κατάσταση θα οξύνεται όσο υπάρχουν ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και συμφέροντα.

Η ελπίδα των λαών για έναν ασφαλή και ειρηνικό κόσμο είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή πάλη για την ανατροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, την αποδέσμευση από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ

Αθήνα, 25/8/2008

Αναρτήθηκε στις ΚΚΕ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Για τις πρόσφατες διεθνείς εξελίξεις με αφορμή την κρίση στον Καύκασο