Ούτε ένα λεπτό ανεκμετάλλευτο, συμμετοχή στην κάλπη με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ

ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΛΕΚΑΣ ΠΑΠΑΡΗΓΑ

Αποσπάσματα από την εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Τη διακαναλική συνέντευξη Τύπου έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Παραθέτουμε στη συνέχεια αποσπάσματα από την εισηγητική ομιλία της.«Εμείς δεν απευθυνόμαστε γενικά και αφηρημένα σε όλους τους Ελληνες και τις Ελληνίδες. Σε όλους τους πολίτες.

Απευθυνόμαστε πολύ συγκεκριμένα σε όλους εκείνους και εκείνες, ανεξάρτητα ηλικίας, που δέχονται στις πλάτες τους τις εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες από τις πολιτικές, γενικότερα τις επιλογές, τη στρατηγική της ΕΕ κατά των λαών. Και ζητάμε απαιτητικά να μην αφήσουν ούτε ένα λεπτό ανεκμετάλλευτο, συμμετοχή στην κάλπη με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, που αν ανέβει αισθητά θα κάνει τη διαφορά στις 8 Ιούνη.

Συγκεκριμένα από κοινωνική άποψη:

— Απευθυνόμαστε στους εργατοϋπάλληλους, στους εργαζόμενους γενικά με σχέση μισθωτής εργασίας, που δέχονται την εκμετάλλευση της εξουσίας των μονοπωλιακών μεγαθηρίων, γενικότερα του κεφαλαίου. Η εκμετάλλευση ξεκινάει από το γεγονός ότι η εργατική τους δύναμη χρησιμοποιείται ως εμπόρευμα που γεννά κέρδος, και γι’ αυτό αμείβονται όλο και λιγότερο σε σχέση με αυτό που παράγουν ή δημιουργούν, γιατί πληρώνονται για ένα μέρος του χρόνου που εργάζονται. Η εκμετάλλευση δεν περιορίζεται μόνο στο μισθό, στο εισόδημα, στη σύνταξη, αλλά και σε όλους τους τομείς όπως στην Παιδεία, Υγεία, Κοινωνική Πολιτική και Πρόνοια, στον Ελεύθερο Χρόνο τους, στον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό, παντού, ως και τις διακοπές και στην απόλαυση των δασών, των παραλιών, στη στέγη κλπ.

Απευθυνόμαστε για τον ίδιο λόγο στους μικροϊδιοκτήτες φτωχούς αγρότες και αγρότισσες, στους αυτοαπασχολούμενους, που η πλειοψηφία τους δουλεύουν οι ίδιοι χωρίς υπαλλήλους ή με μέλη των οικογενειών τους, ή έχουν ένα μικρό αριθμό απασχολουμένων.

Απευθυνόμαστε στους νέους και τις νέες που ανήκουν στα εργατικά, λαϊκά στρώματα και υποφέρουν, ακριβώς γιατί ζουν όλα τα προβλήματα της οικογένειάς τους και επιπροσθέτως αντιμετωπίζουν την ανεργία και την ανασφάλεια σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό.

Απευθυνόμαστε στις γυναίκες που ανήκουν επίσης στα εργατικά, λαϊκά στρώματα, οι οποίες δέχονται τη διαπλεκόμενη αναπόσπαστα μεταξύ τους ταξική εκμετάλλευση και φυλετική ανισότητα, που οι συνέπειές της επεκτείνονται στη λαϊκή οικογένεια, συνολικά στον εργαζόμενο λαό.

Απευθυνόμαστε δηλαδή σε όλους εκείνους που η κοινωνική τους θέση τους τοποθετούν στη μια όχθη της αντίθεσης μονοπώλια – λαός, δηλαδή στο λαό.

Βαθιά διαχωριστική γραμμή απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο

Εμείς χαράζουμε μια βαθιά και αμετακίνητη διαχωριστική γραμμή απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο, τα μονοπωλιακά συγκροτήματα γενικότερα τους επιχειρηματικούς ομίλους που επιδιώκουν το υπερκέρδος με κάθε μέσο και κάθε αντιλαϊκό όπλο. Δίπλα σε αυτούς βάζουμε εκείνους τους μεσαίους επιχειρηματίες, που τα συμφέροντά τους είναι κοντά στα μονοπώλια, αποτελούν στεφάνη τους. Δίπλα σε αυτούς βάζουμε την εργατική αριστοκρατία και όλα εκείνα τα τρωκτικά και παπαγαλάκια που είναι ομοτράπεζοι της πλουτοκρατίας, καθώς χρηματίζονται από αυτή και τα κοινοτικά κονδύλια, όλους εκείνους που κρατικοδίαιτοι ή ΕΟΚοδίαιτοι, μισθοφόροι των επιχειρηματικών μεγαθηρίων, επιδιώκουν να παραπλανήσουν το λαό, του λένε ψέματα και τον τρομοκρατούν, ώστε να τον κρατάνε στο δόκανο.

Απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους, στα λαϊκά στρώματα που πίστεψαν ότι το ΠΑΣΟΚ το 1981 θα ρώταγε τη γνώμη του ελληνικού λαού για την ένταξη στην ΕΟΚ, όπως έλεγε το προεκλογικό του πρόγραμμα. Σε όλους εκείνους που αν και ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ δεν έχουν ξεχάσει το σύνθημα που μαζί λέγαμε στους δρόμους «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Σήμερα, έχοντας την πικρή εμπειρία του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, με τη συγκρότηση του ευρωστρατού, που είναι ο ευρωπαϊκός πυλώνας του ΝΑΤΟ, προβληματίζονται, δεν έχουν πειστεί από το μοιρολατρικό και κινδυνολογικό κήρυγμα του ΠΑΣΟΚ. Ξέρουν καλά ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πήρε συγχαρητήρια από την κυβέρνηση του Μπους για τη βοήθειά τους, ενώ τώρα κάνουν πώς δε βλέπουν ότι ελληνικό στρατιωτικό σώμα περνάει στην πρώτη γραμμή του κινδύνου αναλαμβάνοντας τη φύλαξη του αεροδρομίου της Καμπούλ, σε μια περίοδο που έχει εκτός των άλλων φουντώσει ο πόλεμος με τα αμερικανονατοϊκά ευρωπαϊκά στρατεύματα, με το στρατό του Πακιστάν.

Απευθυνόμαστε σε όλους εκείνους που φώναζαν μαζί μας «Οχι στο κυνηγητό των εξοπλισμών», που ζητούσαμε να μην ιδιωτικοποιηθεί η Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία. Σε όλους εκείνους που τώρα αρχίζουν να καταλαβαίνουν πως χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα ο κίνδυνος από τη γειτονική Τουρκία για να μπει η Ελλάδα σε μία κούρσα ανταγωνισμού για το ποιος είναι πιο ωφέλιμος στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ, στα γεράκια της ΕΕ.

Απευθυνόμαστε επίσης σε κάθε άνθρωπο που, ανεξάρτητα πόσο πιεστικά είναι τα οικονομικά του προβλήματα, ωστόσο έχει ξεπεράσει κάθε πνεύμα ατομικότητας, και με τη στάση και τη δράση του στέκεται αλληλέγγυος στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, με την εντιμότητά του προσθέτει ήθος στον αγώνα.

Εχει ευτελιστεί το λεγόμενο όραμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Οταν υποστηρίζουμε ότι με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ στην κάλπη μπορεί να γίνει ένα ελπιδοφόρο ξεκίνημα για την ανασύνταξη της λαϊκής πάλης, ότι μπορεί να αναγεννηθεί στις σύγχρονες συνθήκες ένα ρωμαλέο και αποτελεσματικότερο σε πίεση κίνημα, παίρνουμε υπόψη και ένα νέο παράγοντα που δεν ίσχυε τα προηγούμενα χρόνια.

Οτι έχει ευτελιστεί το λεγόμενο όραμα της ΕΕ στα μάτια και του ελληνικού λαού και των λαών της Ευρώπης, και αυτό που μένει είναι να νικηθεί η μοιρολατρία, ο φόβος ότι η αντίθεση με την ευρωπαϊκή ένωση μπορεί να φέρει περισσότερα δεινά. Αυτός ό φόβος έχει εμφυτευθεί στη λαϊκή συνείδηση από τη συστηματική ιδεολογική εκστρατεία, από τις απειλές της εργοδοσίας και από το γεγονός ότι όλα τα κόμματα από τη ΝΔ ως το ΣΥΡΙΖΑ έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στα βασικά ντοκουμέντα της ΕΕ.

Τα πέντε δημοψηφίσματα των λαών της Ευρώπης ανέκοψαν ακόμα χειρότερα πράγματα ή έδωσαν χρόνο που δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε από τους λαούς και εδώ στην Ελλάδα με την ευθύνη κυρίως των συνδικαλιστικών ηγεσιών, ώστε τα ΟΧΙ να εκφραστούν πιο πλατιά, πιο δυνατά. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από τις ευρωεκλογές δεν τόλμησαν να ζητήσουν από το λαό της Ιρλανδίας να επαναλάβει τη θέση του σε δημοψήφισμα. Στη χώρα μας, εκτός από τη ΝΔ που έκανε το καθήκον της απέναντι στη λυκοσυμμαχία και δε δέχθηκε να γίνουν δημοψηφίσματα, έπαιξαν αρνητικό ρόλο και άλλες πολιτικές δυνάμεις και τάσεις, όπως το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν ακούσαμε ούτε μια λέξη από εκείνες τις οικολογικές οργανώσεις που σήμερα κατεβαίνουν ως κόμμα για να μας σώσουν από τις κλιματικές αλλαγές και τη μόλυνση/ ρύπανση του περιβάλλοντος. Το 1992 ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΝ ήθελαν δημοψήφισμα, ενώ με την Ευρωσυνθήκη ζήτησε το ΠΑΣΟΚ για λόγους εντυπώσεων προτάσσοντας το ΝΑΙ στο ευρωσύνταγμα.

Οτι οι ευρωεκλογές γίνονται σε συνθήκες κρίσης, που σημαίνει καταιγισμό αντεργατικών, αντιαγροτικών και αντιλαϊκών μέτρων, ένταση όλων των προβλημάτων στο κατακόρυφο. Η ΕΕ δεν είναι γενικά και αφηρημένα ο ένοχος. Ενοχες είναι όλες οι κυβερνήσεις των φιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, των λάιτ αριστερών και λάιτ οικολόγων, που είτε υπέγραψαν, είτε καλλιεργούν στους λαούς αυταπάτες ότι η ΕΕ είναι μονόδρομος και δεν ταιριάζει η ρήξη και η ανατροπή.

ΝΔ – ΠΑΣΟΚ ίδιοι και όμοιοι στη στρατηγική

Οτι έχει ευτελιστεί ο τσακωμός ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι χειρότερη η ΝΔ από το ΠΑΣΟΚ, ούτε χειρότερο το ΠΑΣΟΚ από τη ΝΔ – είναι ίδιοι και όμοιοι στη στρατηγική.

Δεν τσακώνονται μεταξύ τους για το αν πρέπει να πάρουν οι εργαζόμενοι κατώτατο μισθό 1.400 ευρώ και σύνταξη 1.120.

Δεν τσακώνονται για το αν πρέπει να επιστρέψει το κράτος τα χρήματα που κλάπηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία.

Ακριβώς επειδή το ΚΚΕ είναι ασυμφιλίωτος αντίπαλος της ΕΕ των μονοπωλίων, γι’ αυτό και αξίζει να πάνε πάλι 3 ευρωβουλευτές στην Ευρωβουλή, ύστερα μάλιστα και από τη μείωση των εδρών που μοιράστηκαν στην Ελλάδα.

Στους πονηρούτσικους πολιτικούς, που τάχα μας κολλάνε στον τοίχο όταν μας λένε ότι εμείς αφού είμαστε αντίθετοι με την ΕΕ – ακόμα ως Κόμμα είμαστε με την απαγκίστρωση της Ελλάδας και των άλλων χωρών, με τη διάλυση της ΕΕ – δεν είμαστε σε θέση να διεκδικήσουμε μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, τους απαντάμε:

Δεν παραιτούμαστε από κανένα πεδίο της πάλης. Ακόμα και στο ίδιο το Γκουαντάναμο αν υπήρχαν κάποιοι κομμουνιστές, οι αποκαλύψεις και η πίεση θα ήταν ευρύτερη και πιο ουσιαστική.

Ακριβώς γιατί δε λερώσαμε τα χέρια μας με καμία υπογραφή, ακριβώς γι’ αυτό ΜΠΟΡΟΥΜΕ και μέσα στο Κοινοβούλιο με τη φωνή του λαού παρούσα, να τους χαλάσουμε κάποια σχέδια, μαζί με άλλους κομμουνιστές, ριζοσπάστες, άφοβους αριστερούς και προοδευτικούς βουλευτές, που εκλέγονται από τις άλλες χώρες.

Από την πρώτη στιγμή που μπήκε η Ελλάδα στην ΕΟΚ είχαμε βουλευτές στο Ευρωκοινοβούλιο και εκεί και αντιδράσαμε, και καταθέσαμε προτάσεις, και επιδιώξαμε έστω και κάποιες τροποποιήσεις, και ασκήσαμε πίεση σε άλλους βουλευτές ταλαντευόμενους.

Δεν περιοριστήκαμε στον αγώνα εντός των τειχών του Κοινοβουλίου. Μετέχοντας στο σώμα αυτό και γενικότερα στις διεργασίες που γίνονται, είμαστε εμείς που προειδοποιήσαμε τον ελληνικό λαό τι μαγειρεύεται στην ΕΕ, τι θα έλθει όχι μόνο σε ένα μήνα και ένα χρόνο, αλλά και σε βάθος χρόνου.

Αυτό που έχει σημασία είναι να θέλεις να προβλέπεις για το λαό και όχι να καμώνεσαι πώς διαμαρτύρεσαι εκ των υστέρων.

Αν είχαμε παραπάνω βουλευτές θα είχαμε ακόμα μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Καμία αποχή, από εκείνους που θέλουν να τιμωρήσουν ΕΕ και τα κόμματα εξουσίας, που θέλουν γνήσια αταλάντευτη αντιπολίτευση που δεν κάνει παιχνίδια, δεν είναι φούσκα που θα ξεφουσκώσει, που θα παζαρεύει στο παρασκήνιο».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ούτε ένα λεπτό ανεκμετάλλευτο, συμμετοχή στην κάλπη με το ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ

Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη που πιάνει τόπο

Δυο βδομάδες πριν την κάλπη, στην τελική ευθεία. Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να σκεφτούν και να κρίνουν, με την πείρα της ίδιας της ζωής τους, τόσο την ΕΕ όσο και τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα και τις τύχες τους.

Στην κάλπη στις 7 του Ιούνη κρίνεται το: Πόσο αποδυναμωμένα θα βγουν τα δύο κόμματα ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και πόσο ενισχυμένο θα είναι το ΚΚΕ. Με το να εναλλάσσονται οι ψήφοι από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ, το σύστημα δε χάνει τίποτα. Θα συνεχίζει την αντιλαϊκή πολιτική. Αν ενισχυθούν τα άλλα κόμματα, που είναι του «ευρωμονόδρομου», θα στεναχωρηθούν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που θα μειωθούν τα ποσοστά τους, αλλά τα έχουν στο χέρι, αφού έχουν πολιτική ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΕ, δεν εναντιώνονται στον καπιταλισμό, άντε να τον θέλουν λίγο πιο ανθρώπινο. Εκεί που πραγματικά θα αισθανθούν φόβο η άρχουσα τάξη, το αστικό πολιτικό σύστημα, και θα «παγώσουν», είναι με τη δύναμη του ΚΚΕ. Γιατί;

ΤΟ ΚΚΕ ΔΕΝ ΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ στην αντιλαϊκή πολιτική. Αντιτάχθηκε στην ένταξη στην ΕΟΚ και στη μετεξέλιξή της σε ΕΕ με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, το θεμέλιο όλων των αντιλαϊκών πολιτικών, από το χτύπημα στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς και το εισόδημα, στην ασφάλιση, μέχρι την εμπορευματοποίηση της Υγείας, της Παιδείας, τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεκλήρισμα των φτωχών αγροτών με την ΚΑΠ, τους ευρωτρομονόμους, τον Ευρωστρατό και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Το ΚΚΕ εναντιώθηκε, είπε «όχι», οργάνωσε την πάλη του λαού, αποκαλύπτοντας όλα τα δεινά που σήμερα ζει. Και επιβεβαιώθηκε.

ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ ΔΙΝΕΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟ ΛΑΟ, σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, να στείλει ένα καταλυτικό ΟΧΙ στα ψέματα που έχει ακούσει, αντιπαλεύοντας κάθε πολιτική διαχείρισής της που είναι αντιλαϊκή, κόντρα στην κρατική και εργοδοτική αλλά και ιδεολογικοπολιτική τρομοκρατία. Να απαντήσει και μέσω της κάλπης, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία, λέμε ΝΑΙ στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.

ΜΕ ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΟ ΤΟ ΚΚΕ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ η λαϊκή αντεπίθεση, η αποτελεσματικότητα της πάλης για να αποτρέψει ο λαός τα χειρότερα που έρχονται αμέσως μετά τις ευρωεκλογές στο όνομα της κρίσης. Και είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να το κάνει γιατί δεν έχει δεσμεύσεις με το κεφάλαιο. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι όπως τα άλλα κόμματα.

ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, που σε κάθε περίοδο της ιστορίας του λαϊκού κινήματος που εκδηλώθηκε, στόχευε να τσακίσει το εργατικό, το λαϊκό κίνημα, την ταξική πάλη για τις διεκδικήσεις ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών.

ΤΟ ΚΚΕ ΕΓΚΑΙΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ Η ΕΕ δεν είναι μονόδρομος για τον ελληνικό λαό, αλλά είναι μονόδρομος για την πλουτοκρατία. Οτι η ΕΕ είναι ένωση των μονοπωλίων, των καπιταλιστικών κρατών ενάντια στους λαούς, για καλύτερη μοιρασιά της παγκόσμιας αγοράς ανάμεσα στα διεθνικά μονοπώλια, στα πλαίσια των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ανέδειξε τη στρατηγική της και σε δύσκολες συνθήκες, διεθνείς και εσωτερικές, προειδοποίησε και προσπάθησε να οργανώσει την αντίσταση και την αντεπίθεση. Η ΕΕ δεν αλλάζει με τίποτε. Μόνο αποδυναμώνεται, χάνει δυνάμεις, ανατρέπεται. Αν οι λαοί δεν αρχίσουν να βρίσκουν τη δύναμή τους, η ΕΕ χειρότερη θα γίνεται, καλύτερη όχι. Ο μόνος δρόμος για το λαό είναι η ανυπακοή, η απειθαρχία, η αντιμονοπωλιακή συσπείρωση και πάλη, για τη λαϊκή εξουσία και οικονομία, με ισχυρό ΚΚΕ.

ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΘΕΙ ΤΟ ΚΚΕ από την εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα γιατί αναδεικνύει σταθερά στο λαό τους δύο δρόμους ανάπτυξης της κοινωνίας: Ο ένας είναι αυτός που γνωρίζουμε καλά, ο δρόμος που καθορίζεται από τις ανάγκες και τα συμφέροντα των μονοπωλίων, που νόμο έχει το κέρδος, και ο άλλος, αυτός που καθορίζεται από τη συνεχή ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, ο δρόμος της χειραφέτησης για τη λαϊκή εξουσία. Τότε θα γίνει η αρχή για μια νέα πορεία αποκλειστικά για την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου, τη νεολαία και τις γυναίκες.

ΤΟ ΚΚΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΟΜΜΑ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ την ανεξάντλητη δύναμη της εργατικής τάξης και του λαού για την πραγματοποίηση των συμφερόντων τους επειδή ακριβώς πιστεύει και έμπρακτα αποδεικνύει και ότι την Ιστορία τη γράφουν οι λαοί. Οταν ο λαός θέλει μπορεί. Το έδειξε και ο ιρλανδικός λαός με το ΟΧΙ στην Ευρωσυνθήκη.

ΤΟ ΚΚΕ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ για τις κεντροδεξιές ή κεντροαριστερές κυβερνήσεις στην Ευρώπη. Προειδοποίησε ότι αυτές οι κυβερνήσεις συνεργασίας εκφράζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, είναι ο πιο πιστός φίλος του κεφαλαίου στις δύσκολες ώρες. Τα παραδείγματα στην Ιταλία και στη Γαλλία, όπου τέτοιες κυβερνήσεις πέρασαν αντιλαϊκά μέτρα, πήραν μέρος σε πολέμους, αφόπλισαν το κίνημα, αυτό δείχνουν.

Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΕ ΨΗΦΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟΣΤΑ αποτελεί τον παράγοντα εκείνο που δε θα μειώσει απλά τη δύναμη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά θα δυσκολέψει σημαντικά τη δικομματική εναλλαγή. Θα κάνει πιο αδύναμη την κυβέρνηση όποια και αν είναι, επομένως θα δημιουργεί μεγαλύτερη δυσκολία στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής. Θα συμβάλει και στη μεγαλύτερη αδυναμία τους να χειραγωγούν λαϊκές συνειδήσεις. Επομένως, και το εργατικό λαϊκό κίνημα θα ασκεί μεγαλύτερη πίεση για να παρεμβάλλει εμπόδια στα κόμματα εξουσίας και μπορεί να έχει και κατακτήσεις.

ΤΟ ΚΚΕ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ του στο κίνημα. Κίνημα που συμβάλλει όχι μόνο στην πολιτική και ιδεολογική χειραφέτηση από την αστική πολιτική, αλλά και που προωθεί τη συμμαχία του με τα άλλα λαϊκά στρώματα. Γιατί απ’ αυτό αρχίζει η εναλλακτική λύση, που φτάνει στη λαϊκή εξουσία και τη λαϊκή οικονομία. Απ’ αυτό ξεκινά η αλλαγή συσχετισμού, η χειραφέτηση από τα διάφορα αστικά ιδεολογήματα, η ένταξη νέων δυνάμεων στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα, στην αντιμονοπωλιακή πάλη. Το κίνημα είναι όπλο για να κερδίζεται χρόνος, να αποτρέπονται τα χειρότερα, να ασκείται πίεση στις κυβερνήσεις.

ΜΕ ΙΣΧΥΡΟ ΚΚΕ, ακόμη και αν περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, υπάρχουν μεγαλύτερες δυνατότητες να συνειδητοποιούν οι λαϊκές δυνάμεις την πολιτική διέξοδο, την ανάγκη της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης, της συμμαχίας με τ’ άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, την ανάγκη της πολιτικής πάλης για τη λαϊκή εξουσία.

ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΚΚΕ οι εργάτες και οι άλλοι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα αν συμφωνούν σε όλα μαζί του, δηλώνουν αποφασισμένοι να παρέμβουν αποδίδοντας τις πολιτικές ευθύνες σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και τις ευθύνες των άλλων κομμάτων για την κατάσταση στο εργατικό, γενικότερα στο λαϊκό κίνημα, με την ταξική συνεργασία των πλειοψηφιών στη ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) και τη συνδρομή των δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτή την κατάσταση υποταγής των εργαζομένων στην πολιτική του κεφαλαίου στο όνομα του εφικτού του καπιταλισμού. Το ίδιο και στο αγροτικό κίνημα, που το προσαρμόζουν στα όρια της ΚΑΠ.

ΤΟ ΚΚΕ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ, μιλά για ρήξη, αποδέσμευση γιατί είναι κατά της συνεργασίας των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κρατών, γιατί η ΕΕ είναι ταξική, ανισότιμη. Το ΚΚΕ είναι υπέρ της ισότιμης συνεργασίας των λαών. Συμμαχεί με τις προοδευτικές λαϊκές δυνάμεις, με κινήματα της ΕΕ που αγωνίζονται ενάντια στη στρατηγική της ή που στοχεύουν στην αποδέσμευση. Η ΕΕ και τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου» ισοπεδώνουν τους λαούς.

ΤΟ ΚΚΕ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ. Η νίκη του λαού, ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, που κοινωνικοποιεί τα μέσα παραγωγής, σχεδιάζει την οικονομία, προγραμματίζει, κάνει την εργατική τάξη και τους συμμάχους της πραγματικούς ελεγκτές της οικονομίας και της εξουσίας και ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγουν. Το σήμερα με το αύριο συνδέεται με την αντεπίθεση, με την ανασύνταξη του κινήματος, πριν απ’ όλα του εργατικού, με την ανοδική συνεχή και σταθερή πορεία του ΚΚΕ.

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ψήφος στο ΚΚΕ είναι η μόνη που πιάνει τόπο

Αντεπίθεση με το ΚΚΕ. Απειθαρχία στην ΕΕ και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου

Δείτε την αξιόλογη δουλειά των σ/φων της ΚΝΕ για την διαδικτυακή παρουσίαση της δραστηριότητας του Κόμματος.

http://eu.kne.gr/

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ, ΚΝΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αντεπίθεση με το ΚΚΕ. Απειθαρχία στην ΕΕ και τα κόμματα του ευρωμονόδρομου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑΣ – ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Πάλη ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση για κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα στο ύψος των σύγχρονων αναγκών

Η Κοινωνική Ασφάλιση είναι αντικείμενο ταξικής πάλης, στην οποία το ΚΚΕ συμπεριλαμβάνει και τις κάλπες, σημείωσε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ παρουσιάζοντας τις θέσεις του Κόμματος, ενόψει των ευρωεκλογών. Γι’ αυτό ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο φτωχός επαγγελματίας πρέπει να ψηφίσει με συνείδηση της τάξης ή του κοινωνικού στρώματος που ανήκει

Από τη χτεσινή συνέντευξη Τύπου του ΚΚΕ

Με δεδομένο ότι στο πλαίσιο της ΕΕ οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου συνδιαμορφώνουν τη στρατηγική και συναποφασίζουν το σύνολο των αντιασφαλιστικών κατευθύνσεων, το ΚΚΕ θεωρεί το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, της σύνταξης, της Υγείας και της Πρόνοιας, καθοριστικό μέτωπο στο πεδίο της ταξικής πάλης. Από αυτήν την άποψη, η στάση κάθε κόμματος απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα και τις πραγματικές ανάγκες της εργατικής λαϊκής οικογένειας, αποτελεί σημαντικό κριτήριο ψήφου στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Αυτό ήταν το στίγμα της Συνέντευξης Τύπου που έδωσε χτες η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, παρουσιάζοντας τις αντιδραστικές εξελίξεις στα ζητήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης που συντελέστηκαν σε εθνικό και ευρωενωσιακό επίπεδο, τη στρατηγική των κομμάτων του ευρωμονόδρομου απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα και την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ. Ακολουθεί η εισηγητική ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και η συζήτηση με τους δημοσιογράφους.

Δραματικές περικοπές σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων

Παίρνοντας το λόγο στη συνέντευξη Τύπου, η Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε εισηγητικά:

«Οπως καταλαβαίνετε, το θέμα είναι πολύ μεγάλο. Τονίζουμε ότι αυτά που θα πούμε, και για τη σύνταξη και ιδιαίτερα για την Υγεία, αφορούν όλους. Δηλαδή όλους τους μισθωτούς, τους εργατοϋπάλληλους, αφορούν τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους αυτοαπασχολούμενους, αφορούν και την αγροτιά. Για μας το θέμα είναι ενιαίο.

Υπάρχει επίσης και ένα άλλο πρόβλημα. Κάθε μέρα κάτι προστίθεται. Είτε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως κατεύθυνση, είτε πολύ περισσότερο στα επιτελεία των κομμάτων, της κυβέρνησης βεβαίως πριν απ’ όλα, στα Υπουργεία, κάθε μέρα κάτι προστίθεται. Πραγματικά, αν θέλει κανείς να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, πρέπει να διαθέσει ένα πολυάριθμο επιτελείο. Και αυτά δε φθάνουν στους εργαζόμενους ως ενημέρωση, φθάνουν ως αποτέλεσμα, στις πλάτες τους.

Αφήνω προσωρινά κατά μέρος τα χάλια του ΙΚΑ, του ΝΑΤ, του ΟΓΑ, για να σταθώ σε δύο παραδείγματα, που συνήθως γι’ αυτά τα Ταμεία δε γίνεται πάρα πολύς λόγος. Το ένα παράδειγμα αφορά τον οργανισμό των αυτοαπασχολούμενων, τα μικρομάγαζα, τον ΟΑΕΕ. Ενας σύντροφος έλεγε προηγούμενα ότι έχει υποβάλει χαρτιά για τη σύνταξή του και περιμένει 13 μήνες να πάρει αυτή τη σύνταξη του εμπόρου, του επαγγελματία. Δηλαδή 13 μήνες πώς ζει; Και επιπλέον, δεν πρέπει να ασκεί το επάγγελμα για να πάρει σύνταξη. Και για να πάρεις σύνταξη έχεις μια ηλικία. Πώς θα ζήσεις 13 μήνες;

Να πιάσουμε ένα επίσης σοβαρό ζήτημα. Ξεκινάει από τους νόμους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – από το ’93, δηλαδή που ήταν η Νέα Δημοκρατία. Καταργήθηκε η κρατική επιχορήγηση για τους παλαιούς ασφαλισμένους προ του 1992, που προηγούμενα έφθανε στο ύψος του 40%. Από το ’95 έως το 2000, επί ΠΑΣΟΚ, δε δόθηκε, στο όνομα της ΟΝΕ, η νομοθετημένη επιχορήγηση ούτε για τους νέους ασφαλισμένους στα Ταμεία του ΤΕΒΕ που ξέραμε.

Πρόσφατα το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΑΕΕ αποφάσισε αυξήσεις, προσέξτε, 6% στις εισφορές στον κλάδο σύνταξης από 1/1/2009 και από 1/6/2009 αυξήσεις για 20% στον κλάδο Υγείας. Αυξήσεις χαράτσι, σε μια περίοδο που η μεγάλη πλειοψηφία των αυτοαπασχολουμένων και των μικρών επιχειρήσεων δέχονται ισχυρά πλήγματα από την οικονομική κρίση και τα αλλεπάλληλα φορολογικά μέτρα. Και το αντίκρισμα σε παροχές θα είναι κατώτερο, γιατί όλος ο τομέας και της σύνταξης και της υγείας παίρνει την κάτω βόλτα.

Δεύτερο παράδειγμα: Το Ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων αφαίρεσε 87 εξετάσεις, που είναι χειρουργικές, φάρμακα κλπ., ακόμα και σε καρκινοπαθείς. Αυτές δεν τις καλύπτει το Ταμείο, γιατί λέει δεν έχει χρήματα. Και επειδή πρέπει να ισοσκελίζονται οι ισολογισμοί φεύγουν απέξω.

Των ανθρώπων οι οποίοι έπαθαν καρκίνο του προστάτη, και όταν έχεις καρκίνο του προστάτη, η πιο πιθανή μετάσταση είναι στα οστά, δεν καλύπτονται οι εξετάσεις σπινθηρογράφημα καθολικό οστών. Φύγανε και οι εγχειρήσεις στη μέση, ολικής αρθροπλαστικής γονάτου και ισχίου. Μιλάμε δηλαδή για εγχειρήσεις, οι οποίες είναι για χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο. Και πάρα πολλά άλλα φάρμακα, έχουμε δώσει και ορισμένα πιο αναλυτικά στοιχεία στο 18σέλιδο κείμενο.

Αυτά τώρα ο ασφαλισμένος δεν τα ξέρει. Θα πάει να κάνει σπινθηρογράφημα και θα διαπιστώσει ότι δεν τον καλύπτει το Ταμείο. Αυτά δεν τα λέει η κα Πετραλιά, δεν τα λένε οι προϊστάμενοι ή οι Διευθυντές των Υπουργείων στους ανθρώπους που δουλεύουν στο Δημόσιο.

Βαθιά αντιδραστικές οι κατευθύνσεις της ΕΕ

Αλλά «περιέργως» κάτι τέτοια δεν τα βάζει και το ΠΑΣΟΚ στην κεντρική του προεκλογική εκστρατεία. Αλλα βάζει, για άλλα τσακώνεται με τη Νέα Δημοκρατία. Για τη διαφάνεια στα ασφαλιστικά Ταμεία. Ποια διαφάνεια; Οπως λέει το ΠΑΣΟΚ να περνάνε στο internet! Θα πάει ο καθένας να ψάχνει στο internet; Αυτό είναι το θέμα; `Η θα πηγαίνεις στα κανάλια να κάνεις καταγγελίες;

Πρόκειται για μεγάλο ψέμα αυτό που λένε όλα τα κόμματα, εκτός από το ΚΚΕ. Το «εκτός από το ΚΚΕ» δε θα κουραστούμε να το λέμε. Το μεγάλο ψέμα που λένε είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν καθορίζει πολιτική στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής, στην Υγεία, στην Πρόνοια, πρόληψη, στη συνταξιοδότηση.

Βεβαίως, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες, δεν φτιάχνει τέτοιους νόμους. Καθορίζει όμως και αυτά, στη βασική κατεύθυνση. Και τα καθορίζει με τις ιδιωτικοποιήσεις, με την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, με την απαγόρευση στην ουσία στήριξης των Ταμείων, με το πρόγραμμα σταθερότητας, με τους στόχους σύγκλισης, με το πρόγραμμα της ΟΝΕ.

Και τα καθορίζει και τα καθόρισε και για τις χώρες που επρόκειτο να γίνουν μέλη ή πρόκειται να γίνουν τώρα μέλη. Ξέρετε ότι για να υποβάλεις αίτηση για να γίνεις μέλος στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει, από το να έχεις παραδώσει τον Μλάντιτς, μέχρι να έχεις κάνει αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα. Αυτά τα καθορίζει.

Οταν κάνει τη μερική απασχόληση, όταν θεωρεί εργασία μια ώρα το μήνα και ένα μήνα το χρόνο, τότε για να πάρεις σύνταξη …φέξε μου και γλίστρησα. Υπολογίζεται ότι ο αγρότης και η αγρότισσα για να πάρουν την κανονική σύνταξη πρέπει να δουλεύουν 47 χρόνια. Κάποτε δούλευε από 8 χρόνων. Αλλά με την Κοινή Αγροτική Πολιτική φεύγουν από την παραγωγή. Και βεβαίως δεν είμαστε υπέρ του να δουλεύουν ισοβίως. Και οι αγρότες και οι αγρότισσες πρέπει να έχουν όριο συνταξιοδότησης, δεν θα δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν. Αλλά τώρα τους έχουν κάνει αυτήν την «καλή πολιτική» που τους βγάζουν από τη γη και όταν είναι 30 και 40 χρόνων και 50 και 70.

Κατάργηση της εισφοράς για Υγεία και Πρόνοια

Εφερα αυτά τα δύο παραδείγματα, για να πούμε το εξής: Με ποιο κριτήριο το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας τοποθετείται στην κοινωνική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, των κομμάτων αστικής εξουσίας και των άλλων κομμάτων.

Εχουμε ένα βασικό κριτήριο, από το οποίο δεν πρόκειται να αποστασιοποιηθούμε ποτέ. Και το κριτήριο είναι το εξής: Ολοι οι μισθωτοί εργαζόμενοι, με εξαίρεση τα διευθυντικά στελέχη και τους οργανωτές της παραγωγής που είναι κοντά στην εργοδοσία, αλλά και όλοι οι μισθωτοί εργαζόμενοι, είτε έχουν μικρό μισθό είτε έχουν μεγάλο μισθό είτε μεσαίο μισθό, παίρνουν το μισθό για ένα μέρος της δουλειάς που παρέχουν, για ένα μέρος του εργάσιμου χρόνου που δίνουν. Υπάρχει απλήρωτη δουλειά, και γι’ αυτούς που έχουν σχετικά καλύτερο μισθό και γι’ αυτούς που είναι χαμηλόμισθοι. Είναι δηλαδή η κλοπή της μισθωτής εργασίας.

Και βεβαίως αυτή η κλοπή επεκτείνεται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και στους άλλους εργαζόμενους. Διότι η κλοπή του εργάτη ενσωματώνεται και στα προϊόντα. Και επίσης και ο αγρότης και οι αυτοαπασχολούμενοι, από τη στιγμή που είναι ενταγμένοι μέσα στο σύστημα των μονοπωλίων, εισπράττουν και αυτοί τις συνέπειες της ζημιάς. Και αυτοί προσφέρουν περισσότερα και εισπράττουν πολύ λιγότερα.

Γιατί το λέμε αυτό, ότι υπάρχει απλήρωτος χρόνος εργασίας; Γιατί αυτό τεκμηριώνει την εξής θέση μας, προσαρμοσμένη αν θέλετε μέσα στις σημερινές συνθήκες που ζούμε, με το συσχετισμό δύναμης που υπάρχει. Και αυτή είναι η βασική θέση που θέλουμε να πούμε σήμερα. Από κει καθορίζονται όλα τα άλλα.

Εμείς είμαστε υπέρ της κατάργησης της εισφοράς για θέματα Υγείας, Πρόνοιας γενικότερα, κοινωνικής πολιτικής. Καμία εισφορά των εργαζομένων. Υπάρχει απλήρωτη δουλειά. Δωρεάν! Και να μείνει η εισφορά στη σύνταξη, η οποία όμως, γιατί εδώ υπάρχει και διαφορά αμοιβών δεν πρέπει να ανέβει. Αλλο, στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Εκεί θα καταργηθεί και αυτή η εισφορά. Αλλά στις σημερινές συνθήκες θα υπάρχει εισφορά για τη σύνταξη, αλλά ταυτόχρονα εμείς υποστηρίζουμε την αύξηση των μισθών και το μεγαλύτερο βάρος να το σηκώνουν κράτος και καπιταλιστές.

Οπως και για τους αυτοαπασχολούμενους, βεβαίως θα δίνει και ο ίδιος την εισφορά του, αλλά θα υπάρχει και η κρατική επιχορήγηση. Και μιλάμε για τους αυτοαπασχολούμενους, τους μικρούς. Διότι κοιτάξτε να δείτε, όταν λένε «κρατική επιχορήγηση», πάλι ο εργαζόμενος την πληρώνει. Από την άμεση – έμμεση φορολογία και με όλους τους τρόπους.

Οταν λέμε «εισφορά της εργοδοσίας», πάλι ο εργαζόμενος την πληρώνει. Από τη στιγμή που αφήνει ένα μέρος απλήρωτης δουλειάς ο εργοδότης και πληρώνει τη μισή δουλειά που παρέχεται, το μισό χρόνο εργασίας, πάλι αυτά που δίνει είναι ένα μικρό μέρος από την απλήρωτη δουλειά προς τον εργαζόμενο. Και η τριμερής χρηματοδότηση, που την υποστηρίζουμε στα πλαίσια του καπιταλισμού, πάλι βγαίνει από τις τσέπες των εργαζομένων.

Ισες παροχές για όλους στον τομέα της Υγείας

Το δεύτερο στοιχείο, στην κοινωνική πολιτική που υποστηρίζουμε, είναι το εξής: Ισες παροχές για όλους, είτε είναι εργατοϋπάλληλοι είτε είναι μικρομάγαζα είτε είναι αγροτιά είτε είναι μετανάστες είτε είναι άνεργοι είτε είναι μισο-άνεργοι, ό,τι να ΄ναι.

Δηλαδή ο καρκίνος, η πρόληψη για τον καρκίνο, τα τεστ Παπανικολάου, η υπογονιμότητα που υπάρχει, γύρω στις 200 – 300 χιλιάδες ζευγάρια σήμερα που η πλειοψηφία ανήκει στα λαϊκά στρώματα. Αυτοί που είναι πλούσιοι τα βρίσκουν. Και μια σειρά άλλα πράγματα, ασθένειες, πρόληψη, άτομα με ειδικές ανάγκες.

Δεν μπορεί να εξαρτάται η θεραπεία ή η πρόληψη μιας ασθένειας ή οι μακροχρόνιες ασθένειες, δεν μπορεί να εξαρτώνται από το αν ανήκουν στον Α ή στο Β κλάδο, στο Α ή στο Β Ταμείο, από το αν είναι εργαζόμενοι ή όχι, δηλαδή από την εισφορά τους.

Καταργώντας την εισφορά καταργείται και το έχεις – δεν έχεις, φέρε το βιβλιάριο, πόσα ένσημα έχεις, έχεις – δεν έχεις. Παροχές Υγείας ίσες για όλους. Ο καρκίνος δεν κάνει διάκριση αν είμαι κοπτοραπτού ή αν έχω μικρό μαγαζί ή αν καλλιεργώ τα χωράφια μου.

Πρέπει να έχουν ίσες παροχές, όχι να εξαρτάται από το σε ποιο Ταμείο είσαι. Αλλα Ταμεία δίνουν εκείνο, άλλα Ταμεία δεν δίνουν το άλλο. Αυτό από πού το βρήκαμε; Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι εργαζόμενοι.

Στα Οινόφυτα, παραδείγματος χάρη, πρέπει να υπάρχει γενικός προληπτικός έλεγχος, όχι γι’ αυτόν που χρειαζόμαστε όλοι, αλλά και για το εξασθενές χρώμιο που πίνουν.

Στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη χρειάζεται να υπάρχει πρόληψη για τα ατυχήματα. Δηλαδή σε κάθε κλάδο προτείνουμε εξειδίκευση κι αυτή πρέπει να ξεκινάει από την πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Δεν εννοούμε το Κέντρο Υγείας που υπάρχει σήμερα, αλλά ένα Κέντρο Υγείας πλήρες και με όλες τις ειδικότητες των γιατρών, ούτως ώστε να σταματήσει με το παραμικρό να πηγαίνουν στα νοσοκομεία, κάτι που θα μπορεί να αντιμετωπιστεί στο Κέντρο Υγείας. Αλλά εκεί να υπάρχει όλη η πρόληψη και βέβαια εδώ ο ρόλος των Σωματείων κ.λπ., και των φορέων πρέπει να είναι ουσιαστικός. Μιλάμε για ταξικά Σωματεία που μπορούν να κάνουν έλεγχο μακριά από την πίεση της εργοδοσίας.

Εξειδίκευση στις γυναίκες. Ας πούμε οι γυναίκες, στα μυοσκελετικά προβλήματα, από μια ηλικία και μετά υποφέρουν περισσότερο από τους άνδρες. Επομένως, θέλει εξειδίκευση. Στα παιδιά τα ανήλικα. Και εδώ παίζει ρόλο η σχολιατρική υγιεινή και μια σειρά πράγματα.

Από κει και πέρα έχουμε τις γνωστές προτάσεις. Τα όρια συνταξιοδότησης. Για τους μισθωτούς, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, τα 60 χρόνια για τους άνδρες και τα 55 για τις γυναίκες. Στα 55 και 50, αντίστοιχα, για τα βαρέα και ανθυγιεινά. Μειωμένο όριο συνταξιοδότησης κατά 5 χρόνια για τη γυναίκα ή τον άνδρα με ανάπηρο παιδί.

Το συνταξιοδοτικό δικαίωμα να κατοχυρώνεται με 4.050 ημέρες ασφάλισης. Κανονικό συνταξιοδοτικό. Στα 30 χρόνια ή 9.000 ημέρες ασφάλισης κάθε εργαζόμενος να μπορεί να συνταξιοδοτείται, ανεξάρτητα από το όριο ηλικίας και βάση υπολογισμού της σύνταξης να είναι το 80% του τελευταίου μισθού. Κι εμείς ξεκινάμε από κατώτερο μισθό τα 1.400 ευρώ και κατώτερη σύνταξη 1.120.

Στο κείμενο που πήρατε δίνουμε αναλυτικά στοιχεία για την προστασία των μητέρων στις χώρες του σοσιαλισμού και μάλιστα μιλάμε και για την περίοδο ’70 – ’80, δηλαδή πριν 20 – 30 χρόνια, που αν δε γινόταν η αντεπανάσταση και το πράγμα προχώραγε χωρίς τα λάθη που έγιναν στην πορεία, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Κάνετε σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα. Και ανάμεσα στις χώρες του λεγόμενου κοινωνικού κράτους όπως οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Καμία σχέση.

Στρατηγική ταύτιση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Θέλω να σταθώ στο εξής ζήτημα: Θυμώνει η Νέα Δημοκρατία όταν λέμε ότι έχει την ίδια πολιτική με το ΠΑΣΟΚ. Τσινάει το ΠΑΣΟΚ και μάλιστα χρησιμοποιεί τα πιο βρώμικα μέσα εναντίον του ΚΚΕ, με κύριο επιχείρημα: Μας ταυτίζετε με τη Νέα Δημοκρατία στα βασικά ζητήματα.

Εμείς απαντάμε με στοιχεία. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ, ελέω βεβαίως της ενσωμάτωσης και της προσαρμογής στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ελέω και του δικού τους προγράμματος, έδωσαν πράσινο φως σε μια άνευ προηγουμένου διείσδυση των μονοπωλίων στον τομέα της Υγείας. Είτε είναι επιχειρήσεις, νοσοκομεία κλπ., είτε είναι φάρμακο, ιατρικά εργαλεία. Ανευ προηγουμένου.

Οι τραπεζίτες αγοράζουν νοσοκομεία. Οι πετρελαιάδες αγοράζουν νοσοκομεία. Που σημαίνει ότι έχει ψωμί το πράγμα. Και οι δύο είναι υπέρ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και είναι και υπέρ της ανταποδοτικότητας στις εισφορές των εργαζομένων. Δηλαδή δίνεις – παίρνεις. Χαίρω πολύ, αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική. Η συνύπαρξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα σημαίνει καχεξία στο δημόσιο τομέα και γιγάντωση του ιδιωτικού.

Ας πάμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Βαβυλωνία. Ομως μέσα σ’ αυτή τη Βαβυλωνία, υπάρχει ένας άξονας. Μιλάει για δημόσιο τομέα, αλλά για τον ιδιωτικό δεν τολμά να πει αυτό που λέει το ΚΚΕ: Την απαγόρευση, και μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού, δράσης επιχειρήσεων.

Και αρχίζουν. Να γίνει έλεγχος στον ιδιωτικό τομέα. Πού να γίνει έλεγχος; Στα νοσοκομεία που αγοράζουν οι καρχαρίες και οι πολυεθνικές; Και τι έλεγχος θα γίνει; Πρώτα – πρώτα τι έλεγχος να γίνει από τη στιγμή που τα Ασφαλιστικά Ταμεία συμπράττουν με τον ιδιωτικό τομέα; Σύμπραξη ίσον νόμος.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. συνήθως ανακατεύει την κουτάλα και οι προτάσεις του είναι γενικόλογες. Αλλά από τη στιγμή που είναι στην πολυκατοικία, όπως λέει, της δεξιάς παράταξης, θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν μπορεί – και το έχει αποδείξει ήδη – να έχει μια πολιτική κατά της εμπορευματοποίησης.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν έχουν δημοσιεύσει βέβαια τις θέσεις τους. Δεν τους έχουμε ακούσει και είναι ένα θέμα. Δηλαδή, ένα κόμμα το οποίο δεν ξέρεις τι λέει, αλλά εν πάση περιπτώσει, μπορεί να δημοσιεύσουν, να μην τους αδικήσω.

Μια κουβέντα να πω. Από τη στιγμή που υποστηρίζουν το εμπόριο ρύπων, το Κιότο πια έχει γίνει σημαία, από τη στιγμή που υποστηρίζουν ότι μπορείς ας πούμε να αγοράζεις ρύπους και να πουλάς ρύπους, στην Υγεία είναι υπέρ της κατάργησης του ιδιωτικού τομέα; Είναι υπέρ της κατάργησης των κρατήσεων για την Υγεία; Πολύ δύσκολο φαίνεται.

Αποκαλυπτικά στοιχεία

Λοιπόν, για να δούμε και πιο συγκεκριμένα Νέα Δημοκρατία – ΠΑΣΟΚ. Στην τελευταία 15ετία, 1992 – 2007, η συμμετοχή του κρατικού προϋπολογισμού στη δημόσια δαπάνη υπηρεσιών Υγείας μειώθηκε από 41,4 το ’92 σε 27 το 2007 κι αυτό αφορά και τις δυο κυβερνήσεις. Ανατράπηκε η αναλογία μεταξύ κρατικού προϋπολογισμού και Ασφαλιστικών Ταμείων. Το ΄99 τα έσοδα των δημοσίων νοσοκομείων προέρχονταν, προσέξτε, το 76% από τα νοσήλια και το 8,19% από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Το 2006 τα έσοδα των δημοσίων νοσοκομείων προέρχονταν: 82,13% από τα νοσήλια και 3,5% από τον κρατικό προϋπολογισμό. Για ποια δημόσια Υγεία μιλάμε; Τη δεκαετία του ΄90, με αποφάσεις των κυβερνήσεων, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, αυξήθηκαν τα νοσήλια σε ποσοστό συνολικά 806%. Το ΠΑΣΟΚ στις 3/2/98 καθιέρωσε το ενοποιημένο κλειστό νοσήλιο που οδήγησε σε αυξήσεις από 29% έως 64% ανάλογα με τη θέση νοσηλείας.

Εξαιρέθηκαν από τα νοσήλια μια σειρά ιατρικών – εργαστηριακών πράξεων και φαρμάκων τα οποία χρεώνονται χωριστά και πληρώνονται από τα Ταμεία. Παραδείγματος χάρη, σε ένα νοσηλευόμενο που θα χρειαστεί στεφανιογραφία, λιθοτριψία, μαγνητική, αξονική τομογραφία, αυτά χρεώνονται στα Ασφαλιστικά Ταμεία ξεχωριστά. Πας και στο ιδιωτικό κέντρο. Και εδώ και όταν πληρώνει λίγο ο εργαζόμενος χρεώνονται τα Ταμεία, αφού δεν επιχορηγούνται.

Η δαπάνη της ημερήσιας φαρμακευτικής δόσης που ξεπερνά το 70% της τιμής του νοσηλίου πληρώνεται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία ξεχωριστά. Μα το νοσήλιο το καθορίζει η ιατρική ανάγκη, η ανάγκη του ασθενούς. Εξαιρέθηκαν πλήρως από το νοσήλιο φάρμακα όπως κυτταροστατικά, ανοσοκατασταλτικά, ορμόνες, σκιαγραφικά, για διαγνωστικές εξετάσεις, μοσχεύματα, ειδικά φίλτρα κλπ., κι αυτά βεβαίως τα φορτώνουν στα Ταμεία. Τα Ταμεία ή θα ανεβάσουν το νοσήλιο των ασφαλισμένων ή θα τους στέλνουν στα ιδιωτικά κέντρα και θα πληρώνουν και οι εργαζόμενοι ή θα χρεοκοπήσουν εντελώς τα Ταμεία.

Υπάρχουν εξετάσεις που δεν έχουν κοστολογηθεί από το κράτος και επειδή δεν έχουν κοστολογηθεί δεν δικαιολογούνται από τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Παραδείγματος χάρη, υπάρχει ένα πακέτο απαραίτητων εξετάσεων για τους νεφροπαθείς που ελέγχονται πριν και μετά τη μεταμόσχευση και το οποίο κοστίζει 1.753 ευρώ.

Ο μεταμοσχευμένος πρέπει να κάνει συχνά εξετάσεις. Κι αυτές οι εξετάσεις δεν είναι σάκχαρο, ουρία και οι γενικές εξετάσεις αίματος, είναι ειδικές. Γι’ αυτές πληρώνουν, δεν καλύπτονται από το Ταμείο, το οποιοδήποτε Ταμείο εκατό τοις εκατό.

Οι ανασφάλιστοι μετανάστες υποχρεώνονται να καταβάλλουν κατά κανόνα το συνολικό κόστος και σε περίπτωση νοσηλείας προκαταβάλλουν το 50% της δαπάνης. Ο μετανάστης που μπορεί να είναι άνεργος και ο εργοδότης να τον έχει με μαύρη εργασία.

Αν είναι παράνομοι τους παρέχονται σε περίπτωση επείγοντος περιστατικού οι πρώτες βοήθειες και μέχρι τη σταθεροποίηση της υγείας τους. Δεν υπάρχει εργοδοτική εισφορά για τα επαγγελματικά νοσήματα και εργατικά ατυχήματα. Αυτή είναι η κατάσταση.

Οι προτάσεις του ΚΚΕ

Οι δικές μας οι προτάσεις είναι: Αποκλειστική χρηματοδότηση από το κράτος και την εργοδοσία. Να μην ανέβουν οι κρατήσεις για τους εργαζόμενους, αντίθετα να ανέβουν οι μισθοί κ.λπ., για να υπάρχουν οι συντάξεις. Δεν μπορείς να έχεις μια πλήρη πρόταση για το συνταξιοδοτικό αν δε μιλήσεις για δουλειά για όλους που λέμε εμείς, για σταθερή δουλειά, για Ασφάλιση, από εκεί καθορίζονται οι συντάξεις.

Οσο για την περίθαλψη, δωρεάν υπηρεσίες. Δεν είναι επιχείρηση για να έχει κέρδη και ζημιές, δεν είναι μισθολογικό κόστος, δεν είναι εργατικό κόστος. Για μας είναι στις συνθήκες του καπιταλισμού η επιστροφή ενός μέρους από την απλήρωτη δουλειά.

Και φυσικά αυτά είναι αντικείμενο ταξικής πάλης. Στην ταξική πάλη συμπεριλαμβάνουμε και τις κάλπες, είναι κι αυτές πάλη. Γι’ αυτό ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο φτωχός επαγγελματίας, πρέπει να ψηφίσει με συνείδηση της τάξης ή του κοινωνικού στρώματος που ανήκει.

Αν αυτό το ξεχάσει, τότε θα υποτιμήσει ότι αμέσως μετά τις ευρωεκλογές επιταχύνονται τα μέτρα. Ηδη η Ευρωπαϊκή Ενωση στην τελευταία Σύνοδο της Πράγας ασχολήθηκε και το πρώτο πράγμα που θα πέσει από πάνω είναι η Κοινωνική Ασφάλιση. Αυτό το καθόρισε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αυτό το καθόρισε η Παγκόσμια Τράπεζα, είναι παγκόσμια επιλογή. Επομένως, σε κάθε χώρα πρέπει να θεωρηθεί η κάλπη ως μορφή ταξικής πάλης και πρέπει να ψηφίσει κανείς τέτοια με συνείδηση.

Το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο δε ζητάει ζητιανιά για τους εργαζόμενους. Απαιτεί να πάρουν πίσω τα κλεμμένα, είτε είναι από τα ασφαλιστικά ταμεία δισεκατομμύρια κλεμμένα, είτε είναι κυρίως ο κλεμμένος κόπος του στη δουλειά».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, κοινωνική ασφάλιση. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑΣ – ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

Η κεντρική εισήγηση στην ημερίδα της ΚΕ του Κόμματος για την κρίση

Εδώ και τώρα μέτρα στήριξης των εργαζομένων!Την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο απαιτούν οι εργαζόμενοι

«Η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο κατασκευών, με τη μορφή απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, λόγω εκτεταμένης κίνησης επενδυτικών παραγώγων σε τιτλοποιημένα επισφαλή στεγαστικά δάνεια. Επρόκειτο για την «κορυφή του παγόβουνου» στην εκδήλωση μιας γενικευμένης κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου».Τα παραπάνω τόνισε αρχίζοντας την εισήγησή της η Ελένη Μπέλλου, και συνέχισε:

«Στην ελληνική οικονομία η κρίση εκδηλώθηκε ελαφρώς ετεροχρονισμένη σε σχέση με την Ευρωζώνη. Μπήκε σε φάση ύφεσης το 2009, ενώ το 2008 ήταν χρονιά επιβράδυνσης στη διεύρυνση του ΑΕΠ (…).

Η έκταση της ύφεσης στην ελληνική οικονομία οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί και από την πορεία της κρίσης:

α) Σε βαλκανικά κράτη, στα οποία έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους επιχειρήσεων με έδρα την Ελλάδα. Αφορά κυρίως οικονομίες με μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως: Ρουμανία με 7,7% το 2008 και πρόβλεψη για -1,8% το 2009, Βουλγαρία με 4,4% το 2008 και πρόβλεψη για -1% το 2009.

β) Στο διεθνές εμπόριο, μεγάλο μέρος του οποίου διεξάγεται μέσω θαλάσσιων μεταφορικών μέσων, τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή εισροών.

Άποψη από την ημερίδα

γ) Σε σημαντικά ευρωπαϊκά κράτη, π.χ., Γερμανία, Βρετανία, από τα οποία προέρχεται σημαντικό μέρος των εισερχόμενων τουριστών στην Ελλάδα, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς επισκεπτών, αλλά και σε διανυκτερεύσεις και σε εισπράξεις».

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ πριν μια δεκαετία

Η ομιλήτρια αναφέρθηκε αναλυτικά στις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει το Κόμμα πριν μια δεκαετία, όταν είχε ξεσπάσει η κρίση με τις λεγόμενες Ασιατικές Τίγρεις, θύμισε τις διάφορες αστικές θεωρίες που ασχολούνταν «με περίσσια σπουδή με τις φαινομενικές δυσλειτουργίες στη σφαίρα κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή» και σημείωσε ότι η γενική τάση «να μειώνεται το εργατικό εισόδημα παράλληλα με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης (…) πήρε το χαρακτήρα ενιαίων στρατηγικών επιλογών, π.χ., στην ΕΕ, κωδικοποιημένων ως στρατηγική της Λισαβόνας με στόχους αφαίρεσης εργασιακών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για να ικανοποιηθεί ως στόχος η λεγόμενη «μείωση του εργατικού κόστους» στην ευρωενωσιακή αγορά».

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την τωρινή κρίση

Αναφερόμενη στην τωρινή ύφεση τόνισε ότι είναι «αναμενόμενο να έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, να είναι πιο αναιμικό το πέρασμα σε μια νέα φάση αναζωογόνησης και ανόδου» και σημείωσε ότι «οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που η εργατική τάξη, μισθωτοί που την προσεγγίζουν από την άποψη του εισοδήματος και του βιοτικού τους επιπέδου, και κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, μπορούν να φρενάρουν την επιδείνωση της θέσης τους μόνο αν περάσουν στην αντεπίθεση, αν απαλλαγούν από κάθε πολιτική παγίδα συμβιβασμού, συναίνεσης, αποδοχής μιας δήθεν «συνεργασίας των τάξεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης (…).

Η Ελένη Μπέλλου

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα, κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.Εκτιμάμε ότι θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ, θα κλονισθεί πιο βαθιά απ’ ό,τι σήμερα η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, όταν κορυφωθεί ο επόμενος κρισιακός κύκλος, όταν επέλθει η επόμενη φάση ύφεσης.

Ο ιδιαίτερος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στη διάσωση του συστήματος

Αναφερόμενη στη δραστηριότητα που επιδεικνύει η διεθνής σοσιαλδημοκρατία, η Ελ. Μπέλλου τόνισε ότι «έχει ανασκουμπωθεί προκειμένου να πείσει τις εργατικές – λαϊκές μάζες ότι έχει επεξεργαστεί τη νέα συνταγή (…). Στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του ρεύματος που βαφτίζει «δημοκρατικό σοσιαλισμό» την κυριαρχία των μονοπωλίων με τη συνύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων, έχουν εμφανισθεί νέοι πολιτικοί φορείς, όπως το ΚΕΑ στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται ότι έχουν βρει καλύτερα από τα προηγούμενα κόμματα τη χρυσή τομή «αγοράς – ρύθμισης», «ιδιωτικού – κρατικού κεφαλαίου». Ισχυρίζονται ακόμα ότι η καλύτερη εφαρμογή της δοσολογίας απαιτεί εξάλειψη των αντιθέσεων μέσα στην ΕΕ, με την ισχυροποίηση των δομών της, με τη διαμόρφωση μιας ευρωενωσιακής διακυβέρνησης (…).

Ο ιδιαίτερος ρόλος τους συνίσταται στην αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας ως προς την εξυπηρέτηση του συστήματος. Υπηρετούν την ιδεολογική χειραγώγηση με την ουτοπία μιας φιλολαϊκής ΕΕ, μιας φιλολαϊκής διαχείρισης στο έδαφος της οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων».

Νομοτελειακή η ανισομετρία και οι αντιθέσεις στην ΕΕ

Στη συνέχεια η ομιλήτρια σημείωσε ότι και στη φάση της κρίσης «παραμένουν οι ανισομετρίες στο γενικό επίπεδο της παραγωγής, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στις αναλογίες των κλάδων, στους μισθούς και τα ημερομίσθια, στις εξαγωγές και εισαγωγές εμπορευμάτων ως ποσοστά στο ΑΕΠ, στις εκροές – εισροές κεφαλαίων (…).

Αυτές οι ανισομετρίες είναι που κάνουν αδύνατη τη διαμόρφωση ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτές εκφράσθηκαν στις διαφορετικές προτάσεις, π.χ., μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας για τα μέτρα και τα πακέτα διαχείρισης της κρίσης. Αυτές εκφράστηκαν και εκφράζονται στην εξέλιξη των επιτοκίων πάνω από τα βασικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Οι διαφορετικές απόψεις γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας, αν θα γέρνει περισσότερο προς τη δημοσιονομική ευελιξία ή προς τη νομισματική σταθερότητα, εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες των κρατών – μελών και όχι έλλειψη οργάνων ευρωενωσιακής διακυβέρνησης ή υπερβάλλουσα δύναμη της ΕΚΤ όπως ισχυρίζονται το ΚΕΑ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ».

Τάση αλλαγής του συσχετισμού στη διεθνή αγορά

Παράλληλα, σημείωσε ότι «και κατά τη διάρκεια της ύφεσης και κατά τη φάση της σταθεροποίησης και αναζωογόνησης συντελούνται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομιών σε επίπεδο κράτους.

Βεβαίως συχνά οι σημαντικές αλλαγές και ανακατατάξεις κυοφορούνται σε μια πιο μακρόχρονη περίοδο που περιλαμβάνει περισσότερους του ενός κύκλους οικονομικών κρίσεων.

Η σημερινή κρίση αποκρυσταλλώνει τέτοιες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που κυοφορήθηκαν την τελευταία 30ετία, με περίπου 3 κύκλους κρίσης για τις περισσότερες από τις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτές οι αλλαγές επιταχύνθηκαν την τελευταία 10ετία» (…).

«Ετσι άλλωστε προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος συγκεντροποίησης κεφαλαίων, που απαξιώθηκαν στη φάση της ύφεσης, για να τεθούν σε νέα φάση αυτοαύξησής τους μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, της διαδικασίας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η έξοδος από την ύφεση γίνεται με επιδίωξη να αποσπασθεί πρόσθετο κέρδος κατακτώντας νέες αγορές. Οξύνεται ο ανταγωνισμός, η αμφισβήτηση παλιών ρυθμίσεων, η κατοχύρωση μέσω νέων ρυθμίσεων, ακόμα και με τετελεσμένα που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

Οι παραπάνω τάσεις μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

  • Οι ΗΠΑ παραμένουν ακόμη πρώτη δύναμη στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, αλλά με επιδείνωση όλων των άλλων δεικτών.

Θεαματική είναι η άνοδος της Κίνας, η οποία ακόμη υπολείπεται ως προς τη συνολική (κατά κεφαλήν) παραγωγικότητά της.

  • Βελτιώθηκε η ανταγωνιστική θέση εμπορευμάτων της Ευρωζώνης (αντίθετα, επιδεινώθηκε της Ελλάδας). Θεαματικά βελτιώθηκε της Κίνας, ενώ αντίθετα είναι εμφανής η επιδείνωση της ανταγωνιστικής θέσης των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Χαμηλή είναι ακόμη η ανταγωνιστική θέση της Ινδίας και της Ρωσίας, με τάση βελτίωσης.

  • Πιο αντιφατικά αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδας, η οποία χάνει μερίδιο στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, επιδεινώνεται η θέση της ως προς τις εξαγωγές, με κύριο χαρακτηριστικό το συγκριτικά χαμηλότερο μερίδιο σε σχέση με το μερίδιό της στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ βελτιώνεται η θέση της στην εκροή κεφαλαίων.

Σε συνδυασμό και με την εξέλιξη άλλων οικονομικών δεικτών που ήδη αναφέρθηκαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στην περίοδο ένταξής της στην ΕΟΚ – και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη – η ελληνική οικονομία είχε αφενός απώλεια της ανταγωνιστικής θέσης της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής της (κυρίως της Μεταποίησης), αφετέρου αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου και εξαγωγής του σε άμεσες επενδύσεις.

Σημειωτέον ότι στη χιλιάδα των κροίσων που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία περιλαμβάνονται και 10 Ελληνες, εκ των οποίων 4 βρίσκονται ανάμεσα στους 100 πρώτους (Δ. Λεβέντης, Μ. Λαιμός, Φ. Νιάρχος, Στ. Χατζηιωάννου).

Και αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του 18ου Συνεδρίου ότι η ελληνική οικονομία κατέχει ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διατηρώντας την ίδια – προτελευταία θέση – στην Ευρωζώνη αλλά με αναβαθμισμένη θέση στη βαλκανική αγορά».

Ο καζινοκαπιταλισμός…

Σχετικά με την αστική ερμηνεία της κρίσης και τη θεωρία του «καζινοκαπιταλισμού» σημείωσε: «Πρόκειται για τη θεωρία που ενοχοποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την κρίση, για την ύφεση στη βιομηχανική παραγωγή. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τις υπάρχουσες δομές και ρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι Οργανισμοί (στην πραγματικότητα επιχειρήσεις) αξιολόγησης και δανειοδότησης κρατικών φορέων.

Το λιγότερο είναι απλούστευση – αν δεν είναι συνειδητή απάτη – η απομόνωση των παρασιτικών φαινομένων και ο χαρακτηρισμός τους είτε ως «καζινοκαπιταλισμός» είτε ως στρεβλώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε διεθνές επίπεδο (…).

Η σήψη και ο παρασιτισμός (π.χ., το γεγονός ότι το 2008 τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος) είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο, προϊόν της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, προϊόν της σύμφυσης βιομηχανικού – τραπεζικού κεφαλαίου, δηλαδή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του πλασματικού κεφαλαίου (π.χ. τα γνωστά «τοξικά ομόλογα») ή των πλασματικών χρηματιστηριακών τιμών βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του παρασιτισμού.

…και η «υπερκαταναλωτική στρέβλωση»

Ορισμένοι προβάλλουν την ανάγκη «νέου μοντέλου» για την ελληνική οικονομία. Ισχυρίζονται ότι η υπερταχεία ανάπτυξη της Ελλάδας την περίοδο 2000-2008, σύμφωνα με τους δείκτες ευημερίας του ΟΗΕ (κατέλαβε την 24η θέση σε σύνολο 175), ήταν αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Θεωρούν ότι αυτό το «μοντέλο» εξάντλησε τις δυνατότητές του, ενώ το νέο θα είναι αναγκαστικά πιο νοικοκυρεμένο, πιο παραγωγικό, πιο λιτό. Παρεμφερής είναι και η τοποθέτηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Αυτή η άποψη συνειδητά επιχειρεί να αναβαπτίσει στη λαϊκή συνείδηση τον καπιταλισμό. Η άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), η λεγόμενη υπερχρέωση και όχι η «υπερκατανάλωση», είναι χαρακτηριστικό του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Αυτό φαίνεται και από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ, όπου πήρε και τη μορφή της μαζικής χρησιμοποίησης του πλαστικού χρήματος.

Η θεωρία της υπερκατανάλωσης ή και αντίστροφα της υποκατανάλωσης παραγνωρίζει το κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος, η απόσπαση υπεραξίας και όχι η παραγωγή αξιών χρήσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αποσιωπά το γεγονός ότι αρχικά η αναρχία και η ανισομετρία εκδηλώνεται μεταξύ των ίδιων των καπιταλιστών που αγοράζουν και πωλούν μεταξύ τους εμπορεύματα, τα οποία χρησιμοποιούνται στην καπιταλιστική παραγωγή, παραγνωρίζει ότι η αναρχία εκδηλώνεται μεταξύ των κλάδων της βιομηχανικής παραγωγής.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Τα μέτωπα πάλης

Η πηγή της κρίσης μπορεί να στερέψει μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυμένης αναπαραγωγής με στόχο την παραγωγή αξιών χρήσης για ολοένα διευρυμένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Μόνο στη βάση της σοσιαλιστικής βιομηχανίας μπορεί να αλλάξει η κατανομή εργατικού δυναμικού, μέσων και υλών παραγωγής, κοινωνικού πλούτου. Να στηριχθεί η αγροτική συνεταιριστική παραγωγή, το χρήμα να χάσει το περιεχόμενό του ως μορφή της αξίας, ως μέσο μοιράσματος της υπεραξίας, να καταργηθεί ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η λαϊκή, η σοσιαλιστική οικονομία, η πραγματική εναλλακτική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η αναγκαιότητα σήμερα λοιδορείται είτε άμεσα από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις είτε έμμεσα από αυτοχαρακτηριζόμενες ως «δημοκρατικές σοσιαλιστικές», παραποιώντας και διασύροντας την πρώτη ιστορική της έκφραση στη Σοβιετική Ενωση.

Ομως είναι ιστορικό γεγονός ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν δύο κόσμοι: Ο σπαρασσόμενος από τους ανταγωνισμούς και την κρίση καπιταλιστικός και ο σοσιαλιστικός όχι μόνο ή κυρίως με τους θεαματικούς ρυθμούς βιομηχανικής παραγωγής αλλά με τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνικής ευημερίας.

Η ιστορικά επιβεβαιωμένη αλήθεια είναι ότι η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός ηττήθηκαν όταν η ταξική πάλη δεν είχε τη γνώση και τη δύναμη να προχωρήσει στην εξάλειψη κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε πηγής ατομικού πλουτισμού.

Εξαιτίας των θέσεών του για τον άλλο δρόμο κοινωνικής παραγωγής, συγκρότησης της κοινωνίας, το ΚΚΕ κατηγορείται ότι παραπέμπει την ικανοποίηση άμεσων αναγκών των εργαζομένων στο σοσιαλισμό.

Είναι συνειδητό ψέμα από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι σταθερό στη στήριξη δικαιωμάτων – αιτημάτων των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, με συνέπεια λόγων – έργων, γιατί έχει φωτεινή πυξίδα, στρατηγική πλεύση.

Γι’ αυτό μπόρεσε και μπορεί με συνέπεια να υπερασπίζεται την πλήρη και σταθερή καθολική εργασία, την κοινωνική προστασία των ανέργων, της μητρότητας, των εργαζομένων σπουδαστών – φοιτητών, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, το αγροτικό εισόδημα, τα δικαιώματα των ΕΒΕ, των μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, την αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία, τη σύνταξη, την προστασία του περιβάλλοντος, το αντιπάλεμα των αντιλαϊκών συνεπειών από την ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαίνει δύναμη διεκδίκησης, δύναμη αντίστασης σε νέες αντεργατικές – αντιλαϊκές εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις, ακόμη και δύναμη απόσπασης κατακτήσεων, δύναμη για τα σημερινά και προοπτικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Η τρέχουσα πολιτική μάχη των ευρωεκλογών μπορεί να δώσει τη δική της ώθηση στην ισχυροποίηση του ΚΚΕ, στην ανατροπή του συσχετισμού πρώτ’ απ’ όλα σε κοινωνικό επίπεδο».

ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

«Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

Οι θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την καπιταλιστική κρίση, διεθνώς και στη χώρα μας και η ανάγκη να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο οι αγώνες του εργατικού κινήματος απέναντι στις συνέπειές της βρέθηκαν χτες στο επίκεντρο της ημερίδας που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή με θέμα: «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ», που άνοιξε με παρέμβασή της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα..

Τα ζητήματα της κρίσης είναι σύνθετα και απαιτητικά στην κατανόησή του, ωστόσο, όπως επισήμανε, η Ε. Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που έκανε την κεντρική εισήγηση στην ημερίδα, «είναι θεμελιακό για την κομμουνιστική ιδεολογία και τη διαμόρφωση πολιτικής από την σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων. Από αυτήν την άποψη, συνέχισε, είναι θεμελιακό κριτήριο στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης, στη διαμόρφωση κριτηρίων ψήφου, από τις εκλογές του πρωτοβάθμιου σωματείου μέχρι οποιεσδήποτε εκλογές, όχι μόνο τις ευρωεκλογές που έχουμε μπροστά μας.

Ελπίζουμε, συνέχισε, ότι από αυτήν τη συζήτηση θα έχει προκληθεί το ενδιαφέρον και η διάθεση, όλοι μας, να αξιοποιήσουμε τις μέρες που έχουν μείνει μπροστά μας, για να απευθυνθούμε στο συνάδελφο στον τόπο δουλειάς, στη γειτονιά, όσο μπορούμε πιο μαζικά και θαρρετά.

Ο Ριζοσπάστης είναι εκείνο το όργανο που μπορεί να βοηθήσει και βοηθάει στην εκλαΐκευση, αλλά ταυτόχρονα θα θέλαμε να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας για πιο σταθερή επικοινωνία με την ΚΟΜΕΠ, όχι μόνο τις τρεις βδομάδες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, και ταυτόχρονα να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας να αποκτήσετε μια πιο σταθερή επαφή με το θεωρητικό βιβλίο της κομμουνιστικής ιδεολογίας και με το βιβλίο που αφορά τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ιστορικά ζητήματα στη σύγχρονη εποχή».

Στην ημερίδα παρουσιάστηκαν εφτά θεματικές εισηγήσεις σχετικά με τις αιτίες της κρίσης, τις συνέπειες, το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, τις καπιταλιστικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται, τις πολιτικές διεργασίες που προκαλούνται, ξεδιπλώθηκε το φόντο της νέας επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Στην εκδήλωση χαιρέτισαν ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Γ. Αλαβάνος και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Βαλεντίν Πάτσο.

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
Ωρα αντεπίθεσης για το κίνημα

Η παρέμβαση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην ημερίδα της ΚΕ

«Θεωρούμε το ζήτημα της ημερίδας ένα πάρα πολύ σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα και πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι θα υλοποιούσαμε αυτή την ημερίδα και μάλιστα με ακόμα μεγαλύτερη εμβέλεια ακόμα κι αν δεν ήταν οι ευρωεκλογές. Εκτιμήσαμε ότι μέσα στη μάχη των ευρωεκλογών χρειάζεται να εκθέσουμε τις απόψεις μας, να ακούσουμε βεβαίως κι άλλες. Με δεδομένο το εξής: Πέρα από το ότι είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η κρίση παγκόσμια και στην Ελλάδα, τι αλλαγές και τι ανακατατάξεις θα γίνουν, μας ενδιαφέρει πριν απ’ όλα η ετοιμότητα του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, να αποκρούσει τη μεγάλη επίθεση που θα δεχτεί. Το «θα» δεν μπαίνει, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει δεχτεί μεγάλη επίθεση, αλλά γιατί αυτή η επίθεση κλιμακώνεται και θα γίνει χειρότερη από ‘δω και εμπρός. Κι αυτό είναι που μας απασχολεί. Βεβαίως σήμερα θα δοθεί βάρος στην ανάλυση των θέσεών μας για την κρίση και βασικές κατευθύνσεις, δεν θα δοθούν υποδείξεις πώς να παλέψει το εργατικό κίνημα, τα μικρομάγαζα, οι μικροί επιχειρηματίες, η φτωχή αγροτιά». Τα παραπάνω τόνισε στην παρέμβασή της στην ημερίδα, η ΓΓ της ΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:

Αποπροσανατολίζουν και με χυδαία πολιτική αντιπαράθεση

«Ωστόσο μπαίνει το ζήτημα: Ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος στις συνθήκες της κρίσης; Είναι ένα ζήτημα που έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία και μόνο αν θέλετε, το ξεκαθάρισμα της βασικής τοποθέτησης, πέρα από όλες τις άλλες πλευρές που έχει. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη ότι αν δεν ήμασταν σε προεκλογική περίοδο θα γινόταν κάποια ουσιαστική συζήτηση για την κρίση, γιατί έχει αποδειχτεί ότι όταν ξεσπά κρίση, ενδεχομένως για πρώτη φορά εδώ στην Ελλάδα ερχόμαστε κατάφατσα με την κρίση και μάλιστα μια κρίση που χτυπά ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά όταν ξεσπά υπάρχει ένας καταιγισμός παραπληροφόρησης, συσκότισης, μια προσπάθεια να σβηστούν οι αιτίες και οι παράγοντες της κρίσης, γιατί αν συνειδητοποιηθούν οι αιτίες τότε θα γίνει ένα βήμα και προς τη χειραφέτηση του κινήματος και προς το όσο γίνεται πιο ικανό και αποτελεσματικό αντιπάλεμα. Δυστυχώς όμως την περίοδο των εκλογών η αντιπαράθεση, ιδιαίτερα ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ας μου επιτραπεί να πω ότι έχει πάρει χαρακτήρα πολιτικής χυδαιότητας.

Με ποια έννοια; Με την έννοια, την εξής: Οχι απλώς διαφωνίες για την κρίση, ή διαφωνίες για την αντιμετώπιση, ή – έστω – η κλασική δικομματική αντιπαράθεση, αλλά ακολουθείται μια πολύπλευρη και πολύμορφη τακτική. Κατ’ αρχήν η ΝΔ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λέει ότι η κρίση ήρθε απ’ έξω και ότι για την κρίση φταίνε τα ελλείμματα που δημιούργησε αποκλειστικά και μόνο το ΠΑΣΟΚ. Εύκολη τοποθέτηση.Το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του αναγνωρίζει τον διεθνή χαρακτήρα της κρίσης αλλά λέει ότι στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε αν δεν υπήρχαν οι μίζες, τα σκάνδαλα και η ρεμούλα.

Αυτό εμείς θεωρούμε ως χυδαία αντιπαράθεση. Γιατί, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το όποιο θεωρητικό οπλοστάσιο έχουν αυτά τα κόμματα μπορεί να εξαντληθεί σε τέτοιου τύπου επιχειρήματα. Αλλά επειδή μπροστά μας είναι η κάλπη και επειδή υπάρχει ο φόβος εργαζομένων που αρχίζουν να καταλαβαίνουν ορισμένα πράγματα, σκέφτονται, προβληματίζονται, αναζητούν μια σοβαρή εξήγηση και προπάντων αναζητούν προστασία, και είναι πάρα πολύ αγανακτισμένοι και το σκέφτονται μπροστά στην κάλπη γι’ αυτό και η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν απλοϊκά, χυδαία, με στόχο άλλους να χειραγωγήσει και αποπροσανατολίσει και άλλους να οδηγήσει στην αδράνεια».

Ωραιοποιούν την αποχή από τις εκλογές

«Δεν θεωρούμε καθόλου τυχαίο ότι, κυριολεκτικά, γίνεται προσπάθεια αυτού που λέμε, εξωραϊσμού και ωραιοποίησης της αποχής. Δεν ξέρω αν είδατε τις πρώτες στήλες σήμερα των εφημερίδων όπου λένε, τι είναι οι εκλογικές μάχες: σουβλάκια, τζατζίκια και τέτοια. Γι’ αυτό μιλάμε για μια χυδαία αντιπαράθεση και μάλιστα από δημοσιογραφικά συγκροτήματα που αν μη τι άλλο έχουν ένα σοβαρό ή σοβαροφανή τρόπο, που εκθέτουν τις απόψεις τους. Με νύχια και με δόντια. Παράγοντες που ανήκουν σε μια ποικιλία κομμάτων, βασικά στα δύο, ή αν θέλετε εμφανίζονται σαν μελετητές της κοινής γνώμης ή σαν ειδήμονες, με τον δικό τους τρόπο λένε το εξής: Καθίστε στα σπίτια σας, πάτε τις εκδρομές σας, μην ψηφίσετε. Δεν είναι τυχαίο.

Και ξέρετε όλη αυτή η τοποθέτηση, δεν εκφράζει ούτε άγνοια ούτε, αν θέλετε, ένα αίσθημα που μπορεί κανείς σε ένα βαθμό να το καταλάβει – όχι να το ωραιοποιήσει και να το χαϊδέψει – μιας απογοήτευσης, που πολλές φορές μπορεί να παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας απογοήτευσης ριζοσπαστικής, αν μπορεί να το πει κανείς, γιατί η απογοήτευση από μόνη της δεν είναι ριζοσπαστισμός, μιας απογοήτευσης από τη δικομματική εναλλαγή. Εδώ καλλιεργείται με ένα πολύ χυδαίο τρόπο αυτό το ζήτημα και θεωρούμε πραγματικά μείζον ζήτημα να αναδείξουμε τις συνέπειες της κρίσης, τον ρόλο της ΕΕ, το τι έρχεται μπροστά, για ένα λόγο παραπάνω: Οσο πιο μαζική συμμετοχή – και βεβαίως όπως καταλαβαίνετε, εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για μαζική συμμετοχή – αλλά και για τη στήριξη του ΚΚΕ».

Ποια στάση πρέπει να τηρήσει το κίνημα

«Μια κουβέντα θέλω να πω γιατί πιστεύω ότι πρέπει να γίνει συζήτηση. Ποια πρέπει να είναι η στάση του κινήματος, πριν απ’ όλα του εργατικού αλλά και των συμμάχων του. Συνήθως η κυρίαρχη άποψη σκοπίμως λέει το εξής: Τώρα που έχουμε κρίση, πρέπει να περιορίσετε τις διεκδικήσεις, να συμμαζευτούμε, και όλοι μαζί, αγκαλιά, να ξεπεραστεί η κρίση. Αυτή τη θέση την απορρίπτουμε, παίρνοντας υπόψη ότι για την κρίση δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι και δεν πρέπει να την πληρώσουν. Και δεν υπάρχουν ενιαία συμφέροντα και ενιαία πολιτική, ανάμεσα στον λαό, τους επιχειρηματίες, τα κόμματα εξουσίας και με εκείνες τις δυνάμεις που εμείς θεωρούμε ότι δεν βοηθάνε μια συνεπή μαχητική αντιπαράθεση από πλευράς ουσίας.

Υπάρχει και το αυθόρμητο, σχετικά αναπτυγμένο μέσα στις συνθήκες μιας κοινωνίας, όπου όλα τα σφυριά χτυπάνε στο εξής: «Τη δουλιά τη δίνει ο επιχειρηματίας, τη δουλειά τη δίνει το κράτος όταν έχει επιχείρηση, άρα ο εργαζόμενος πρέπει να σκέφτεται πρώτα να είναι καλά ο επιχειρηματίας, για να μπορεί να είναι κι αυτός κάπως καλά». Υπάρχει και ένα τέτοιο συνειδητο-αυθόρμητο αίσθημα. Εμείς σ’ αυτούς τους εργαζόμενους λέμε ότι ακριβώς το αντίθετο πρέπει να γίνει. Σε συνθήκες κρίσης το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να βγει σε αντεπίθεση. Να αξιοποιήσει τις όποιες δυσκολίες έχει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η κρίση αντανακλά αντιθέσεις, αντιφάσεις, δυσκολίες του ίδιου του συστήματος στην αναπαραγωγή του. Εχει αντανάκλαση στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα απ’ την υπόσκαψη του κύρους του, τη μείωση του κύρους του, μέχρι τη δυσκολία να αναπαράγεται η δικομματική εναλλαγή που έχουμε στην Ελλάδα με την ίδια ευκολία. Αν κι εμείς δεν την υιοθετήσαμε ποτέ την άποψη ότι ο δικομματισμός τέλειωσε. Παρόλα αυτά έχει τις δυσκολίες του».

Τώρα χρειάζεται αντεπίθεση

«Ισα ίσα, τώρα χρειάζεται αντεπίθεση, και με αιτήματα και με στόχους πάλης και με μαζική συμμετοχή ακριβώς να οξύνεις τις δυσκολίες του συστήματος γιατί αυτό σημαίνει δυνάμωμα του κινήματος, δεν σημαίνει αυτόματα επίλυση όλων των προβλημάτων αλλά απ’ την κρίση κάποιοι θα βγουν πλουσιότεροι, σαφώς το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων θα βγει φτωχότερο αλλά μπορεί να βγει πλουσιότερο σε πείρα, οργάνωση, συμπεράσματα και ικανότητα αντεπίθεσης. Εμείς έχοντας συνείδηση ότι δεν μπορεί ο αγώνας να ανατρέψει τη στρατηγική του συστήματος, ωστόσο θεωρούμε ότι ποτέ κανείς δεν μπορεί να βάλει απαγορευτικά όρια σε ορισμένες νίκες του κινήματος, δεν μπορεί κανείς να τις προκαθορίσει, σημασία έχει όμως, η διέξοδος, οποιαδήποτε διέξοδος δοθεί που θα είναι σε βάρος των εργαζόμενων να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και κυρίως αυτό το κόστος να μετατραπεί σε ικανότητα του κινήματος να αντεπιτεθεί. Επομένως τώρα πρέπει να δυναμώσει το κίνημα και όχι τώρα να νοικοκυρευτεί και να περιχαρακωθεί. Και δυστυχώς από τη στιγμή που οι ηγεσίες του κινήματος είναι παραδομένες στο συμβιβασμό, κάτι χειρότερο, στην πολιτική διάλυσης του κινήματος, σ’ αυτή την περίπτωση η αντεπίθεση πρέπει να υπάρχει και μέσα στους κόλπους του κινήματος του εργατικού πριν απ’ όλα αλλά και του υπόλοιπου για να παραμεριστούν όλοι εκείνοι οι οποίοι εμποδίζουν τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης».

Αναγκαία η χειραφέτηση από ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης

«Τέλος, σαν προβληματισμό. Βεβαίως και το μαζικό κίνημα έχει πολιτικό ρόλο και διάσταση, χωρίς να σημαίνει ότι αυτή η πολιτική διάσταση ταυτίζεται με ένα κόμμα ή μπορεί να ταυτίζεται, αλλά κόμμα που θέλει να συγκρουστεί με την κυρίαρχη πολιτική. Ωστόσο, είναι φανερό ότι στις σημερινές συνθήκες δεν αρκεί απλώς η δυσαρέσκεια. Δεν αρκεί να προτάσσονται κάποιοι στόχοι, το κίνημα θα είναι ανεπαρκές, ή ακόμα κι όταν φουντώνει θα ξεφουσκώνει, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αν δεν γίνεται μια προσπάθεια χειραφέτησης από ορισμένα ιδεολογικά επιχειρήματα, από ορισμένα ιδεολογήματα, τα οποία μπαίνουν εμπόδια στη μαχητικότητα και στην επιμονή. Π.χ. το ξεκαθάρισμα, «ναι ή όχι στην ΕΕ», «είναι θετική επιλογή η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ ή έχει αρνητικές συνέπειες για το λαό». Και αυτό ανεξάρτητα από τη γνώμη, ή αν θεωρεί κάποιος ότι πρέπει να τραβήξει ως την αποδέσμευση, όπως λέμε εμείς. Δεύτερον, είναι δυνατόν με την κυριαρχία των μονοπωλίων να υπάρχουν λύσεις υπέρ των εργαζομένων; Είναι δυνατόν μέσα στα πλαίσια της δικομματικής εναλλαγής και πηγαίνοντας από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ κι απ’ το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ, να περιμένεις λύσεις; `Η, αν θέλετε, ποιος είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, ποια η εναλλακτική λύση εξουσίας; Αν αυτά τα πράγματα δεν αρχίσουν να απασχολούν τους εργαζόμενους – κι εμείς εκεί θέλουμε να συμβάλουμε – αν δεν υπάρξει ιδεολογική πάλη και μέσα στο μαζικό κίνημα που να ωθεί περισσότερους στην δράση, να ανεβάζει την ευθύνη και να συσπειρώνει, αν όλα αυτά δεν γίνουν, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν και το κίνημα θα βρεθεί στο κατώτατο σημείο της αντίστασης σε συνθήκες κρίσης.

Είμαστε παρόλα αυτά αισιόδοξοι. Γιατί ακριβώς θεωρούμε ότι την περίοδο που διανύουμε αρχίζει και μετακινείται το πεδίο της συζήτησης από το τι είναι ρεαλιστικό και τι δεν είναι, από το τι μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός, τι γίνεται με τον σοσιαλισμό και βεβαίως η απάντηση δεν είναι αυτή που έδωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», πρόκειται για τη μεγάλη νόθευση ενός συνθήματος που χρησιμοποίησαν μεγάλοι επαναστάτες και κόμματα δοκιμασμένα στην εξουσία. Δεν λέω δεν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν, δεν βάζουμε πράσινο ή κόκκινο φως στα συνθήματα, αλλά το θεωρούμε ύβρη και στην ιστορία του κινήματος και πάνω απ’ όλα στα συμφέροντα των εργαζομένων, που υποσκάπτονται και τα υποσκάπτουν συνεχώς μέρα με τη μέρα».

Στον αυριανό «Ρ» οι θεματικές εισηγήσεις

Στη χτεσινή ημερίδα του Κόμματος έγιναν οι εξής θεματικές εισηγήσεις:

«Η εκδήλωση της κρίσης στην ΕΕ και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

«Η κρίση, τα αίτιά της και η ελληνική οικονομία», Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

«Η όξυνση της ταξικής πάλης και ο αστικός σχεδιασμός για την αντιμετώπισή της», Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Ο ρόλος των κοινοτικών κονδυλίων στην περίοδο της κρίσης», Χρύσα Κακουλίδου, επικεφαλής της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ.

«Κριτική των θέσεων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την οικονομική κρίση», Γρηγόρης Λιονής, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Χάνουν όλοι στη φάση της κρίσης;», Θανάσης Αργυρίου, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Η συμμαχία της BRIC και η δυναμική της στις διεθνείς αγορές», Ηλίας Τσιμπουκάκης, συνεργάτης του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Ρεπορτάζ από τις παρεμβάσεις αυτές θα δημοσιευτεί στο αυριανό φύλλο του «Ρ».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΕ

Σημαντικό βήμα η – για πρώτη φορά – υπογραφή της Διακήρυξης

Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη συνέντευξη Τύπου

Παρουσιάζοντας στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου τη Κοινή Διακήρυξη των 21 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων χωρών της ΕΕ, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε τα παρακάτω:«Οπως γνωρίζετε, το ΚΚΕ έχει σε παγκόσμιο επίπεδο αναπτύξει μια πολύμορφη και πολυεπίπεδη συνεργασία με κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, ανεξάρτητα των ιδεολογικοπολιτικών διαφορών που υπάρχουν. Eχει αποδεχτεί μια καλή αφετηρία για ευρύτερη συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οι διεθνείς συναντήσεις που έχουν πια καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια, και που έχουν προχωρήσει σε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, με κύριο χαρακτηριστικό την προσπάθεια πέρα από τη συζήτηση άμεσων ζητημάτων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε, να φωτιστούν κοινές θέσεις και διαφορές σε θέματα στρατηγικής σημασίας, ορισμένα θεωρητικά ζητήματα.

Ταυτόχρονα αναπτύσσεται και η συνεργασία περιφερειακά, κατά ήπειρο, ή και ανάμεσα σε γειτονικές περιοχές.

Βεβαίως, όπως έχουμε σημειώσει και στα επίσημα ντοκουμέντα μας, τα συνεδριακά και στο 18ο Συνέδριο, υπάρχει μπροστά μας πολύς δρόμος για να διαμορφώσει, μέσα από ουσιαστικές διαδικασίες, χωρίς το άγχος της βιασύνης αλλά και με ευθύνη μπροστά σε οξυμένα προβλήματα και ακόμα πιο δύσκολα αύριο, μια ενιαία στρατηγική που να αντιστοιχεί στο χαρακτήρα της εποχής μας, που είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Επίσης, σε ζητήματα που έχουν σχέση με την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, όπως και σε ζητήματα εξέτασης της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ανάπτυξης και εμπλουτισμού της θεωρίας μας με βάση κατακτήσεις και θετική προσφορά αλλά και σοβαρά λάθη που έγιναν στην πορεία, της για πρώτη φορά οικοδόμησης ενός νέου συστήματος που δεν ήταν δυνατόν η θεωρία να δώσει λύσεις, πριν ακόμα εμφανιστούν τα νέα στοιχεία που η ζωή πάντα βάζει.

Θεωρούμε σημαντικό γεγονός ότι για πρώτη φορά έχουμε μια κοινή διακήρυξη 21 Κομουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων με κοινές θέσεις που ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα της ΕΕ, και στο χαρακτήρα της αντιπαράθεσης που πρέπει να γίνει με αυτή, σε όλη την Ευρώπη. Φυσικά, κάθε κόμμα στη χώρα του την προσαρμόζει με βάση τις όποιες ιδιαιτερότητες υπάρχουν. Σημειώνω ότι η διακήρυξη υπογράφεται μόνο από κόμματα κρατών της ΕΕ. Δεν συμπεριλαμβάνονται ΚΚ που συμφωνούν με αυτή τη διακήρυξη, θα ήταν διατεθειμένα να την υπογράψουν, αλλά οι χώρες τους δεν ανήκουν στην ΕΕ, γι’ αυτό και δεν μπήκαν οι υπογραφές τους.Βεβαίως υπάρχουν και κομμουνιστικά κόμματα με τα οποία έχουμε στενή συνεργασία σε αρκετά ζητήματα, που δεν υπογράφουν. Αυτό δεν είναι κάτι που μας εμποδίζει να έχουμε συνεργασία εκεί που συμφωνούμε. Ωστόσο το εργατικό, το γενικότερο λαϊκό κίνημα βοηθιέται όταν υπάρχουν κοινές δράσεις και συμφωνίες που είναι στέρεες, δεν παρακάμπτουν διαφορές, δεν στρογγυλεύουν εκτιμήσεις, γιατί τότε η συμφωνία είναι ασταθής και περιέχει τον κίνδυνο να κατανοούνται οι θέσεις από τους εργαζόμενους με εκλεκτικό τρόπο, ο καθένας να ενεργοποιεί ό,τι νομίζει. Η πολυγλωσσία δεν είναι πραγματική δύναμη.

Το ΚΚΕ με την ψύχραιμη στάση του, την υπομονή που διαθέτει και η οποία στην πολιτική είναι πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα, πιστεύει ότι τα επόμενα χρόνια θα υπάρξουν περισσότερο θετικές εξελίξεις στη διαμόρφωση ενός συνεκτικότερου, από ό,τι σήμερα, κομμουνιστικού ρεύματος, που θα δώσει ελπίδες. Ενός ρεύματος που θα συμβάλλει στην ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων, αλλά θα είναι σταθερό και αταλάντευτο στην ενσωμάτωση, στη χειραγώγηση, ανθεκτικό στην ιδεολογική και πολιτική πίεση, ένα χαρακτηριστικό που συμβάλλει στην αντοχή του κινήματος στα σκαμπανεβάσματα και στους ελιγμούς του ταξικού αντίπαλου.

Kρίσιμα ζητήματα διαφορών με τη διακήρυξη του ΚΕΑ

Στην καλύτερη περίπτωση η διακήρυξη του ΚΕΑ εκφράζει πλήρη σύγχυση που αφορά τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής και αναπαραγωγής. Αυτονομείται η πίστη από τις λειτουργίες της καπιταλιστικής παραγωγής. Προσπαθεί να αναστηλώσει το ξεφτισμένο στη συνείδηση των λαών Μάαστριχτ και το λεγόμενο ευρωπαϊκό όραμα. Απόδειξη πόσο έχουν δεμένα τα χέρια όσοι υποστήριξαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συγκεκριμένο καπιταλισμό μιας συγκυρίας, αλλά ό,τι ζούμε είναι στη φύση του καπιταλισμού και όχι παρέκκλισή του, όπως αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο του ΚΕΑ.

Η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος και όχι κρίση από την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Η κρίση δεν οφείλεται στη χρηματιστική αγορά που δεν ελέγχθηκε. Είναι στη φύση του συστήματος, και η χρηματαγορά είναι αναπόσπαστο στοιχείο. Υπάρχει η παρασιτική κερδοσκοπία, αλλά αυτή υπάρχει λόγω της συγκέντρωσης κεφαλαίων, που δε γίνεται με κόλπα, αλλά στη βάση της ταξικής εκμετάλλευσης.

Δεν υπάρχει «κοινή» διέξοδος από την κρίση για τους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους από τη μια μεριά και τους καπιταλιστές και όσα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων αναπαράγονται μαζί τους από την άλλη. Ετσι, ο αγώνας κατά των μονοπωλίων μετατρέπεται σε αγώνα για καλά μονοπώλια, σε ανθρώπινο καπιταλισμό.

Η ενοχοποίηση του «νεοφιλελευθερισμού» για τη δήθεν έλλειψη κρατικών και διακρατικών ρυθμίσεων, με αποτέλεσμα την κρίση του ή αλλιώς την «κρίση του καζινοκαπιταλισμού», βολεύει την απενοχοποίηση του καπιταλισμού.

Καπιταλιστική οικονομία σημαίνει να συσσωρεύονται αμύθητα κέρδη. Το κίνητρο του κέρδους, του όλο και μεγαλύτερου, της έντασης του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων, και ιδιαίτερα σε συνθήκες υποχώρησης του εργατικού κινήματος, είναι η κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής παραγωγής και οικονομίας. Δηλαδή σημαίνει ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Η διακήρυξη του ΚΕΑ καίει το ριζοσπαστισμό, κάνει το κίνημα να υποφέρει από αφλογιστία, και όσο μεγαλύτερη έξαρση πάρει, τόσο θα πέσει στην πορεία αν δεν υπάρχει μια αντίστοιχη συνείδηση με ποιον έχει να κάνει.

Τα βασικά και χαρακτηριστικά σημεία της Διακήρυξης των 21
1 Το κύριο, είναι η ανάδειξη του χαρακτήρα της ΕΕ. Ο χαρακτήρας αυτός δεν καθορίζεται από το αν πλειοψηφούν φιλελεύθερα ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά. Καθορίζεται πριν απ΄ όλα από το ποιος έχει την εξουσία των μέσων παραγωγής , εξαρτάται ποιος καθορίζει το δρόμο ανάπτυξης. Η ΕΕ είναι επιλογή του κεφαλαίου, από τότε που ξεκίνησαν οι πρώτες συζητήσεις, ακόμα στο μεσοπόλεμο, τον 20ό αιώνα. Πότε κυριαρχούν οι κρατικοποιήσεις, πότε οι ιδιωτικοποιήσεις, ανάλογα ποια επιλογή και διαχείριση βολεύει το κεφάλαιο. Οταν λέμε αυτό, δεν σημαίνει ότι η πάλη των εργαζομένων δεν μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα, ότι δεν είναι δυνατόν να αποσπάσει κατακτήσεις, αλλά αυτές δεν πρόκειται να είναι μια επανάληψη των κατακτήσεων της μεταπολεμικής περιόδου. Η απόσπαση κατακτήσεων απαιτεί ιδεολογική χειραφέτηση, συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, και πάλη ως το τέλος για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
2 Εξίσου βασικό στοιχείο είναι ποιος ο διεθνής ρόλος της ΕΕ. Η διακήρυξη θέτει το ζήτημα ότι είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων και όχι ένας πόλος αντίβαρο.
3 Η στάση έναντι στη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Μόνο η εύστοχη και πολιτικά σωστή θέση για το χαρακτήρα της ΕΕ μπορεί να καλλιεργήσει το έδαφος για την εναλλακτική λύση. Χωρίς αυτό θα ταυτίζονται τα μερεμέτια με την εναλλακτική λύση.

Η ΕΕ δεν είναι σε σταυροδρόμι, όπως αναφέρει η διακήρυξη του ΚΕΑ. Εχει χαράξει δρόμο, δεν ταλαντεύεται, πρέπει να δυσκολευθεί, να μπουν εμπόδια. Δεν αλλάζει, αλλά αδυνατίζει και ανατρέπεται με την αποδυνάμωσή της, που ένα από τα βασικά στοιχεία είναι να χάνει μέλη και αυτά να ενώνονται σε μια διαφορετική συνεργασία.

4 Το ζήτημα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.
5 Το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει για το δρόμο ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος της αποδέσμευσης.

Εκτιμάμε ως πολύ σημαντικό γεγονός την αποχώρηση του Ουγγρικού Εργατικού Κόμματος από το ΚΕΑ.

ΚΑΡΜΕΛΟ ΣΟΥΑΡΕΖ
Αποτέλεσμα σημαντικής δουλειάς και ενωτικής προσπάθειας η Διακήρυξη

Ο χαιρετισμός του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος των Λαών της Ισπανίας

«Πρώτα θα ήθελα να εκφράσω πραγματικά τη μεγάλη μου αναγνώριση για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας που μας κάλεσε σήμερα να είμαστε εδώ σ’ αυτή τη συνέντευξη Τύπου και να μιλήσουμε για την Κοινή Διακήρυξη των 21 Κομμουνιστικών Κομμάτων της Ευρώπης, που εισηγητικά και ακούσατε.Θέλουμε να πούμε ότι αυτή η Διακήρυξη ήταν το αποτέλεσμα μιας πραγματικά σημαντικής δουλειάς που έγινε ανάμεσα στα κόμματά μας, ενωτικής προσπάθειας που είχε αυτό το επιτυχές αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, για όλη αυτή τη δουλειά που έγινε και που εκφράστηκε με την Κοινή Διακήρυξη θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα εξέφραζαν τις μεγάλες τους ευχαριστίες τα 4 εκατομμύρια άνεργοι που είναι αυτή τη στιγμή στη χώρα μου και μιλάμε για ένα ποσοστό της τάξης του 17% σήμερα, που το επόμενο διάστημα μπορεί να φτάσει και στο 25% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Και θέλουμε να πούμε ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών που εφάρμοσαν όλα αυτά τα χρόνια και η λεγόμενη ιστορική Δεξιά, αλλά και η Σοσιαλδημοκρατία στη δική μας χώρα, την Ισπανία. Είναι το αποτέλεσμα αυτού που θα λέγαμε ενός καπιταλισμού – καζίνο, που οδήγησε δηλαδή στην εμπορευματοποίηση της στέγης. Σήμερα υπάρχει πρόβλημα με πολύ μεγάλο αριθμό σπιτιών που πλέον έχουν υποθηκευτεί.

Εχει φτάσει αυτή τη στιγμή ένας αριθμός των 59.000 οικογενειών που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν τα δάνειά τους και σήμερα έχουν χάσει τα σπίτια τους και μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, σε μια τόσο σκληρή πραγματικότητα από την καπιταλιστική κρίση, είναι που υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη αναγκαιότητα για τον κοινό αγώνα των Κομμουνιστών.

Και γι’ αυτό και σήμερα είναι ακόμα πιο φανερό ότι το σχέδιο αυτό της Ευρωπαϊκής Ενωσης ουσιαστικά συμφέρει, είναι υπέρ της ισπανικής ολιγαρχίας. Μιλάμε για την ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου τομέα, των δημόσιων υπηρεσιών, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, το γεγονός ότι πολύ μεγάλα κονδύλια πηγαίνουν για το λεγόμενο προληπτικό πόλεμο, δηλαδή αυτό που ονομάζουν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Επίσης οι επιπτώσεις που βλέπουμε σήμερα από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Και βέβαια αυτό είναι μια ταξική πολιτική που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ενωση και γι’ αυτό πιστεύουμε ότι και η εργατική τάξη της Ισπανίας, όπως και όλη η εργατική τάξη της Ευρώπης, πρέπει να αντισταθεί σ’ αυτή την πολιτική.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να βγουν στον αγώνα για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους κόντρα στην καπιταλιστική κρίση και αυτό θα γίνει μόνο όταν εμείς ως κομμουνιστές, ως Κομμουνιστικά Κόμματα καταφέρουμε να τους δώσουμε αυτό το διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, μιας ανάπτυξης με μια διαφορετική προοπτική που μπορεί να έχει ο αγώνας τους.

Και αυτό είναι που κάνουμε σήμερα εμείς, οι Ισπανοί κομμουνιστές, από τη στιγμή που ξεκίνησε η καπιταλιστική κρίση. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή μέλη του Κόμματός μας συμμετέχουν σε όλους τους αγώνες που γίνονται στην Ισπανία και το τελευταίο παράδειγμα είναι η συμμετοχή τους στην περιοχή της Χώρας των Βάσκων σε ένα ναυπηγείο όπου γίνεται αυτή τη στιγμή κατάληψη από τους εργαζόμενους και συμμετέχουν και τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των Λαών της Ισπανίας.

Και βέβαια χρησιμοποιούμε αυτή την προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωεκλογές για να εξηγήσουμε ακόμα καλύτερα σε όλο τον ισπανικό λαό το δικό μας σχέδιο, τη δική μας πρόταση. Η δική μας πρόταση είναι η πρόταση της αποδέσμευσης, της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η αποχώρηση και η διάλυση του ίδιου του ΝΑΤΟ, γι’ αυτό και είναι μια πορεία, μια προοπτική που φτάνει στη σοσιαλιστική κοινωνία, μια κοινωνία που θα την οικοδομήσουν οι λαοί της χώρας μας, οι λαοί της Ισπανίας.

Θεωρούμε ότι αυτή η σημερινή συνέντευξη Τύπου, όπου συζητάμε για την Κοινή Διακήρυξη των Κομμάτων, συμβάλλει σ’ αυτή την προοπτική. Φυσικά, ο αγώνας δε θα είναι εύκολος και θα πάρει χρόνο, αλλά θεωρούμε ότι μόνο αυτός ο δρόμος, μόνο αυτή η πάλη έχει νόημα για τη ζωή των εργαζομένων, για την προοπτική τους.

Αυτή είναι και η πρόταση που φαίνεται και από την Κοινή Διακήρυξη που υπογράψαμε τα 21 Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης. Ευχαριστώ πολύ»

ΚΙΟΥΛΑ ΤΟΥΡΜΕΡ

Αποχωρήσαμε από το ΚΕΑ γιατί θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό

Ο χαιρετισμός του Προέδρου του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος στη συνέντευξη Τύπου

«Αξιότιμοι σύντροφοι, αγαπητοί καλεσμένοι, πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος για την πρόσκληση που μας απεύθυνε. Με προσοχή παρακολούθησα την ομιλία της συντρόφισσας Αλέκας Παπαρήγα και συμφωνώ απόλυτα με τα συμπεράσματά της.Οι τωρινές εκλογές, οι ευρωεκλογές γίνονται σε μία ιδιαίτερη περίοδο που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Τόσο η Ευρώπη, όσο και η Ουγγαρία, οι άνθρωποι περιμένουν από εμάς απαντήσεις, πώς να προχωρήσουν, πώς θα ζήσουν από εδώ και στο εξής.

Η τωρινή κυβέρνηση της Ουγγαρίας προσπαθεί να βγει από την κρίση σε βάρος των εργαζομένων, ενώ εμείς λέμε ότι η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να επιτευχθεί σε βάρος των εργαζομένων. Και ό,τι και αν λένε οι σοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες, οι φιλελεύθεροι και οι λοιποί, θα πρέπει να δείξουμε έναν άλλο δρόμο. Αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος του ξεπεράσματος της κρίσης, του ξεπεράσματος του καπιταλισμού, ο δρόμος της επανάστασης.

Αυτές οι εκλογές γίνονται σε ιδιαίτερες συνθήκες, επίσης διότι για πρώτη φορά ο λαός της Ουγγαρίας μπορεί να συνοψίσει και να βγάλει συμπεράσματα για τα αποτελέσματα από την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Θεωρούμε, ότι ο αριθμός αυτών που έχασαν από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό όσων κέρδισαν. Η Ουγγαρία είχε υψηλά ανεπτυγμένη αγροτική οικονομία, είχε εξαγωγές κρασιού, κρέατος και ψωμιού, τώρα οι Ούγγροι τρέφονται με ιταλικό κρέας, αυστριακό ψωμί και πίνουν ελληνικό κρασί. Αυτό δεν είναι άσχημο βέβαια…

Η Ουγγαρία έχει χάσει πάρα πολλά, το επίπεδο των τιμών έχει φτάσει το ευρωπαϊκό, οι τιμές είναι παρόμοιες μ’ αυτές στην Ελλάδα, αλλά ο μέσος μισθός στην Ουγγαρία δεν έχει φτάσει καν τα 600 ευρώ.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να πω, ότι το κόμμα μας πήρε μια σημαντική απόφαση ενόψει των ευρωεκλογών. Πήραμε την απόφαση να βγούμε, να αποχωρήσουμε από το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Είναι μία πολύ μεγάλη και σημαντική απόφαση, διότι το κόμμα μας ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Θεωρούσαμε ότι μπορούμε από τα μέσα να αλλάξουμε την πολιτική ρότα αυτού του κόμματος. Η πείρα των τελευταίων χρόνων απέδειξε ότι αυτό είναι ανέφικτο, οι δρόμοι μας είναι χωριστοί. Θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό, ενώ εκείνοι θέλουν να συμφιλιωθούν με τον καπιταλισμό.

Εμείς επιδιώκουμε το σοσιαλισμό, ενώ εκείνοι τον καπιταλισμό σε μία καλύτερη εκδοχή. Η έξοδός μας από το ΚΕΑ πρέπει να αποτελέσει κίνητρο για τα υπόλοιπα κόμματα της Ευρώπης, κίνητρο για ενίσχυση της συνεργασίας μας, με βάση τις αρχές του Προλεταριακού Διεθνισμού, στο όνομα της κοινής μας πάλης ενάντια στον καπιταλισμό.

Γι’ αυτό και υπογράψαμε το κοινό ανακοινωθέν για το οποίο μίλησε η συντρόφισσα Γενική Γραμματέας. Το κόμμα μας στην Ουγγαρία έχει ήδη διανύσει το πρώτο στάδιο της καμπάνιας για τις ευρωεκλογές. Είκοσι πέντε κόμματα επεδίωξαν να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές από την Ουγγαρία, μόνο 8 κόμματα κατάφεραν να συλλέξουν τον απαραίτητο αριθμό των δικαιολογητικών, μεταξύ αυτών των κομμάτων βρίσκεται και το Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα.

Θα θέλαμε πολύ να είμαστε δίπλα στους εκπροσώπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ευχαριστώ».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΝΕ, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΕ