Ο λαός να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συζήτηση στη Βουλή για τα προβλήματα της νεολαίας

Αποστόλης Πλατανιάς

«Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της εκάστοτε κυβέρνησης στην Ελλάδα, που έχει αντιλαϊκή πολιτική. Συνείδηση. Εάν δεν αποκτήσει αυτή τη συνείδηση, δε θα μπορέσει να παλέψει. Και συμμόρφωση και αντίθεση δε γίνεται». Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, στη προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση για τα προβλήματα της νεολαίας, συζήτηση που προκάλεσε το ΚΚΕ. Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.Νιώθουμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε ότι η θέση μας και η στάση μας στα διάφορα προβλήματα – και απέναντι στα προβλήματα της νεολαίας – δεν καθορίζεται με προεκλογικά κριτήρια. Η προεκλογική περίοδος απαιτεί, βεβαίως, ειδικές μορφές δραστηριότητας, περισσότερη συνθηματοποίηση της πολιτικής. Αυτά που υποστηρίζουμε σήμερα γενικά για τον εργαζόμενο λαό και για τη νεολαία ειδικότερα, τα είπαμε και χτες και προχτές και προ κρίσης. Γιατί τα προβλήματα δεν προκλήθηκαν με την οικονομική κρίση. Τώρα έχει μπει ένα παραβάν στο χτες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, στο χτες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Είμαστε υποχρεωμένοι ως κόμμα της αντιπολίτευσης να συμβάλουμε ή να καταθέσουμε προτάσεις για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την κρίση; Βεβαίως. Και δεν είναι θέμα της Βουλής. Είμαστε υποχρεωμένοι μπροστά στο λαό, μέσα στο μαζικό κίνημα να το κάνουμε. Ομως – και αυτό βεβαίως είναι ολοφάνερο – σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε – και δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα – ούτε σε ένα άρθρο, ούτε σε μία τροποποίηση, αν θέλετε, νόμου που έχει στόχο να διασφαλίζει την κερδοφορία, που πάνω στην κερδοφορία υπάρχει και η κερδοσκοπία. Να προβάλουμε μέτρα – και θα πούμε ορισμένα εδώ ειδικά για τη νεολαία, που αντιμετωπίζουν – δε λύνουν, αμβλύνουν – τις συνέπειες της κρίσης πάνω στον εργαζόμενο λαό και στη νέα γενιά, αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε, όχι για λόγους τυπικά συμμετοχής μας στο Κοινοβούλιο, αλλά γιατί το αντιμετωπίζουμε από θέση αρχής.

Ξεκαθαρίζουμε και ένα άλλο πράγμα. Πιστεύουμε στη νεολαία και στο νεολαιίστικο κίνημα. Ουδέποτε μέχρι τώρα την κολακέψαμε και ούτε θα το κάνουμε. Το ίδιο κάνουμε, αν θέλετε, και απέναντι στην εργατική τάξη και στο εργατικό κίνημα. Αυτά να τα ξεκαθαρίσουμε.Με την ευκαιρία, δε θυμηθήκαμε παραμονές των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών την ΕΦΕΕ. Ακούω τώρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που φωνάζουν ότι δεν υπάρχει ΕΦΕΕ. Δεν το θυμηθήκαμε φέτος, το θυμηθήκαμε και πέρυσι – και εννοώ εδώ τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας που είναι φοιτητές και σπουδαστές – το θυμηθήκαμε και το 2008, το θυμήθηκαν και το 2007 και το 2006 και το 2005, όταν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της παράταξης της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας πήγαιναν για να πάρουν μέρος στα πανσπουδαστικά συνέδρια και κανείς άλλος δεν υπήρξε. Και τώρα η ΕΦΕΕ πάει να γίνει φετίχ. Πρέπει να συγκροτηθεί ΕΦΕΕ. Εχει ορισθεί με πρόταση επίσης των μελών της Κομμουνιστικής Νεολαίας που συμμετέχουν η μέρα του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Ιδωμεν τι θα γίνει και αν τελικά θα γίνει το συνέδριο και αν θα λήξει το συνέδριο, διότι πάλι τα κουκιά θα μετράνε και πόσο κοντά είναι οι εθνικές εκλογές.

Πολιτικοί οι λόγοι ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ

Ας αφήσουμε αυτό το θέμα. Ο πρωθυπουργός ανέφερε πολλά για τη μεγάλη σημασία της ένταξης στην τότε ΕΟΚ, σήμερα Ευρωπαϊκή Ενωση, κλπ. Είναι γνωστές οι θέσεις μας και είναι γνωστό γιατί εντάχθηκε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Και μάλιστα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το είπε καθαρά. Πριν απ’ όλα και κυρίως είναι πολιτικοί λόγοι, για την πολιτική στήριξη του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας και της κυρίαρχης τάξης, ούτως ώστε να μπορέσει να παίξει ένα ρόλο βεβαίως στο πεδίο της οικονομίας κατ’ αρχήν στην περιοχή και, δεύτερον, για να θωρακιστεί το αστικό πολιτικό σύστημα – και θωρακίστηκε – απέναντι σε ένα κίνημα λαϊκό, το οποίο βεβαίως δεν ήταν σε δυσθεώρητα ύψη, αλλά ωστόσο είχε σημαντικές παρακαταθήκες, αντιδικτατορική πάλη και, αν θέλετε, είχε παρακαταθήκες μάλιστα – λέω για την περίοδο του 1981 και πριν – και από την τότε θετική στάση του ΠΑΣΟΚ στα λαϊκά προβλήματα.

*

Βεβαίως, εδώ πρέπει να πούμε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ αποτέλεσε συνειδητά για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και εξ αντικειμένου τον παράγοντα της εγκατάλειψης μίας σειράς συνθημάτων και της συντηρητικοποίησης. Και λέμε, ευτυχώς για το ΚΚΕ που κράτησε και την περίοδο του ’61 και την περίοδο του ’81 αυτή τη σταθερή στάση, γιατί τα πράγματα θα ήταν ακόμα χειρότερα για το κίνημα. Δε θα απαντήσω τώρα σε γενικά πράγματα. Επειδή ο πρωθυπουργός είπε ότι γενικά ωφελήθηκε ο ελληνικός λαός και η νεολαία από τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα σταθώ σε ορισμένους αριθμούς οι οποίοι έχουν διαμορφωθεί διαχρονικά προ κρίσης – στατιστικά στοιχεία, παρότι δε μου αρέσει πάρα πολύ η στατιστική – και θα πω ότι ούτε το καλό ποσοστό ούτε το αρνητικό ποσοστό έρχεται μέσα σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια, ακόμα και στην τετραετία μίας κυβέρνησης.Οι αριθμοί στην Ελλάδα – βέβαια εξειδικεύονται ποσοστά που έχουν σχέση με τη νεολαία – είναι ανάλογοι και με την εργατική λαϊκή οικογένεια που ανήκει, γιατί για μας η νεολαία δεν είναι κάτι ομοιόμορφο. Η ομοιομορφία προκύπτει από τα ηλικιακά χαρακτηριστικά, από την εκρηκτική ενεργητικότητα που έχει, από την ευκολία προσαρμογής στο καινούριο. Και δεν είναι τυχαίο πόσο εύκολα προσαρμόζονται μικρά παιδιά στις νέες τεχνολογίες. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το ταξικό στοιχείο, την κοινωνική ένταξη της νεολαίας, πού ανήκει, εάν είναι παιδί της εργατικής τάξης, εάν είναι παιδί μικροαστικών λαϊκών στρωμάτων, εάν είναι παιδί ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, της αστικής τάξης, υψηλόμισθων, χαμηλόμισθων, αυτά δεν μπορούν να αναιρεθούν και να ισοπεδωθούν με τα ηλικιακά χαρακτηριστικά που υπάρχουν και τα οποία οδηγούν σε μία εμφάνιση ομοιομορφίας που όμως είναι πολύ σχετική.

Ολέθριες οι συνέπειες για τη νεολαία

Οι συνέπειες, τώρα, από τη διακυβέρνηση στη χώρα και τη διασύνδεση και την απόλυτη διαπλοκή αυτής της διακυβέρνησης με την πορεία προσαρμογής και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην κατά φάσεις εξέλιξη της ΕΟΚ: Το κόστος από τη μη ικανοποίηση των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών, που πληρώνει η λαϊκή οικογένεια, είναι 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2008 και αυτά δεν έγιναν το 2008, αλλά υπάρχει μία ανοδική πορεία. Είναι πολύ φυσικό όταν συνεχίζεται αμείωτη η ίδια πολιτική και η κυβέρνηση εάν αλλάξει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να είναι το 2011 – 2012, θα είναι χειρότερα, όχι γιατί κατ’ ανάγκη το ένα κόμμα είναι χειρότερο από το άλλο, αλλά γιατί η συνέχεια μίας πολιτικής προκαλεί όξυνση στην «καλύτερη» περίπτωση, γιατί μπορεί να προκαλέσει και πολύ χειρότερα.Η ιδιωτική δαπάνη για ξένες γλώσσες είναι 431 εκατομμύρια ευρώ. Η δαπάνη για φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι 567 εκατομμύρια ευρώ. Η δαπάνη για ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές, ιδιωτικά ΙΕΚ είναι 129 εκατομμύρια ευρώ. Κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το δημοτικό σχολείο 8.000 παιδιά, τέσσερις στους δέκα Ελληνες, μιλάω για όλες τις ηλικίες. Και μη μου πείτε σιγά τον αριθμό, γιατί είναι τάση ανησυχητική. Το 14% των νέων εγκαταλείπει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 60% των σπουδαστών στα ΤΕΙ εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους. Το αντίστοιχο ποσοστό για τους φοιτητές πανεπιστημίων φτάνει μέχρι και το 45%. Περίπου 1 στους 2 σπουδαστές των ΤΕΙ εγκαταλείπει τις σπουδές του, εξ ου κι αυτό που λέμε «οι φοιτητές που γέρασαν». Δεν είναι οι φοιτητές που πέρασαν τα χρόνια; Εχει ψαχτεί γιατί σταματούν τις σπουδές; Δεν είναι όλοι ότι αποχωρούν από χούι.

EUROKINISSI

Εχουν γενικευτεί όλες οι εργασιακές σχέσεις. Μόνο στους χώρους της εκπαίδευσης έχουμε περίπου το 20% των εκπαιδευτικών που απασχολούνται ως ωρομίσθιοι και αναπληρωτές, το 30% των καθηγητών στα πανεπιστήμια είναι συμβασιούχοι, ενώ το 77% είναι στα ΤΕΙ.Αυτό είναι το συλλογικό όφελος από την πολιτική η οποία ακολουθήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, η οποία ήταν εναρμονισμένη με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και μη μου πείτε τώρα ότι είχαμε ανίκανες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, ή ότι είχαμε κακούς πρωθυπουργούς και αυτή είναι η εξήγηση!

Ας πάμε τώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ας πούμε ότι εδώ έχουμε την κακή Ελλάδα με τους κακούς πολιτικούς. Κακοί δεν είναι οι πολιτικοί. Με συνέπεια εφαρμόζουν τις επιλογές που έχουν αποφασίσει να εφαρμόσουν. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση λοιπόν το 1/5 των παιδιών δεν έχουν βασικές ικανότητες ανάγνωσης, γραφής και αριθμητικής. Αυτά είναι στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ενα στα επτά νεαρά άτομα ηλικίας 18 έως 24 ετών, δηλαδή 6 εκατομμύρια νέοι δεν έχουν προχωρήσει πέρα από την υποχρεωτική εκπαίδευση, και αυτά τον 21ο αιώνα. Αν είναι δυνατόν να αρκεί η υποχρεωτική εκπαίδευση με όλα τα κουσούρια που έχει!

Το ποσοστό αυτών που εγκαταλείπουν πρόωρα το σχολείο πριν ολοκληρώσουν την κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση κυμαίνεται στο 14,8%. Βεβαίως από χώρα σε χώρα διαφέρει, αλλά αυτά είναι τα ποσοστά. Ούτε ένας στους τρεις νέους 25 έως 34 ετών με μειονεκτική κοινωνικοοικονομική προέλευση – αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται – δεν ολοκληρώνει την ανώτατη εκπαίδευση. Ας αφήσουμε το πόσοι μπαίνουν ελεύθερα τάχα στα πανεπιστήμια. Περισσότεροι από ένας στους τρεις νέους Ευρωπαίους από 15 έως 24 ετών δεν είναι ενταγμένοι ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία, ούτε στην κατάρτιση. Το ποσοστό ανεργίας των νέων από 15 έως 24 χρόνων το 2007 ήταν 15,3% και το 2008 15,4% που είναι σχεδόν το διπλάσιο του αντίστοιχου του συνολικού εργαζόμενου πληθυσμού. Δεκαεννιά εκατομμύρια παιδιά έως 17 χρόνων και το 20% των νέων ανθρώπων από 18 έως 24 χρόνων βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, δηλαδή δεν είναι φτωχοί ακόμα.

Τα κοινωνικά ταμεία, που λέει η κυβέρνηση και που υποστηρίζουν και το ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα, για μας είναι ύβρις απέναντι στη νεολαία και στο λαό και δεν τα εντάσσουμε στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης. Το 18% των νέων από 18 έως 24 ετών αμείβεται με λιγότερο από το μισό του μέσου εισοδήματος της χώρας όπου ζει.

Τι συζητάμε λοιπόν; Σε τι δηλαδή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έπεσε έξω; Ο πρωθυπουργός προφανώς χρησιμοποίησε αυτή τη θέση και για το ΚΚΕ. Γιατί δηλαδή η καταγγελία αυτών των στοιχείων συνιστά δογματισμό; Δε μας νοιάζει. Πείτε μας όπως θέλετε, είναι πολιτική ορολογία και ο δογματισμός, δε μας ενοχλεί, αλλά πώς επιβεβαιώνεται; Δεν είναι ούτε αντικομμουνισμός αυτό, ούτε τίποτα. Πώς επιβεβαιώνεται; Τα στοιχεία δείχνουν αυτό το πράγμα και μιλάμε εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια για την Ευρώπη και για την Ελλάδα δεκαοκτώ χρόνια.

Η νεολαία μπορεί να ζήσει καλύτερα

Εμείς ξεκινάμε από την εξής θέση: Η ελληνική νεολαία, ως αναπόσπαστο βεβαίως κομμάτι του εργαζόμενου λαού, μπορούσε και μπορεί να ζήσει καλύτερα. Τι εννοούμε εμείς σήμερα, με τα σημερινά δεδομένα; Να έχουν δουλειά όλοι οι νέοι άνθρωποι είτε τελειώσουν το λύκειο, είτε τελειώσουν την επαγγελματική εκπαίδευση ή το πανεπιστήμιο. Είναι εξασφαλισμένο αυτό; Οχι. Οι ευκαιρίες είναι πολύ λιγότερες από τη ζήτηση των θέσεων εργασίας σε μία χώρα που έχουμε και υπογεννητικότητα.

Δεύτερον: Λαμβάνοντας υπόψη την άνοδο της παραγωγικότητας και αν η παραγωγικότητα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη – που δεν είναι έτσι – αλλά στις άλλες χώρες είναι πιο μεγάλη, αυτό που λέμε η πενθήμερη δουλειά, 35 ώρες τη βδομάδα, το 7ωρο, αυτά είναι εξασφαλισμένα στις χώρες με υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας που είναι και παγκόσμιες δυνάμεις; Οχι. Αυτό το αίτημα είναι ουτοπικό και υπερβολικό επειδή κάτι δεν έχει αποδοθεί ως δικαίωμα στη νεολαία; Το να το ζητάς είναι ουτοπία, είναι δογματισμός, είναι οπισθοδρόμηση, είναι συντηρητισμός; Κάτι τέτοια ακούμε.

Λέμε για διακοπές για όλη τη νεολαία, για στέγη για τα νέα ζευγάρια. Καλά, με τα δάνεια ξέρουμε τι μπορεί να γίνει και ακούμε τώρα στις διαφημίσεις ότι έπεσε στο 1% το επιτόκιο για τα στεγαστικά δάνεια. Μα, μπορεί σήμερα ο νέος ή η νέα που ανήκει κοινωνικά στην εργατική τάξη – και μάλιστα στο μεγαλύτερο μέρος της χαμηλόμισθης εργατικής τάξης – να πληρώνει το βασικό; Μπορεί να πληρώνει 300 και 400 ευρώ; Εγώ σας λέω ότι και άτοκο να είναι, μπορεί να δίνει 300 ευρώ τη δόση όταν παίρνει 700 ευρώ το μήνα; Αυτό λοιπόν που λέμε εμείς λαϊκή στέγη με κοινωνικά κριτήρια είναι οπισθοδρομικό, είναι δογματικό, είναι συντηρητικό;

Οταν λέμε, παραδείγματος χάριν, ότι σήμερα μέχρι τα 18 χρόνια το παιδί πρέπει να βρίσκεται στο θρανίο και να είναι δωδεκάχρονη η υποχρεωτική εκπαίδευση, αυτό θα πει εκσυγχρονισμός. Το να μη χρειάζεται το παιδί να δουλεύει όταν σπουδάζει και μέχρι να τελειώσει το πανεπιστήμιο, αυτό πια σημαίνει ένα ολόκληρο πλέγμα μέτρων τα οποία δεν έχουν αποδοθεί ούτε χτες, ούτε προχτές. Αυτό είναι παρωχημένο σήμερα; Δεν είναι για τον 21ο αιώνα; Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχουν δυνατότητες γι’ αυτό. Υπάρχουν δυνατότητες και οικονομικές και επιστημονικές.

Και πού πάμε τώρα; Και γιατί δε γίνονται αυτά; Θα το πούμε με μια λέξη. Μπορεί κανείς σε τελευταία ανάλυση να πει ότι είναι αυτό το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο έχει το πλεονέκτημα να αυξάνει τις ανάγκες των ανθρώπων ταχύτατα – αυτή είναι και η προσφορά του – και ταυτόχρονα να υπονομεύει την υλοποίησή τους. Και τα πάντα καθορίζονται από την κερδοφορία.

Και να σας πω κάτι; Ορισμένες απ’ αυτές τις κατακτήσεις, οι περισσότερες απ’ αυτές που ανέφερα τώρα, στο σοσιαλισμό υπήρχαν, παρά τα λάθη που έγιναν από ένα σημείο και μετά. Υπήρχαν. Η επτάωρη δουλειά, οι δωρεάν διακοπές και η εξάλειψη της ανεργίας. Βεβαίως, ακούμε και το εξής: «τα είχαν όλα αυτά αλλά δεν είχαν ελευθερία»… Για να δούμε, δεν ξέρω, αν η βάση των ελευθεριών δεν είναι η εξασφάλιση της δουλειάς και μιας ζωής με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, τότε πια είναι; Και η ασφάλεια, όχι η ανασφάλεια του αύριο. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα. Σήμερα και 1.500 ευρώ να έχει κάποιος μισθό, δεν είναι βέβαιος για το τι θα κάνει αύριο. Αλλά δεν είχαν, λέει, «ελευθερίες». Δεν είναι η ώρα να το συζητήσουμε αυτό. Αλλά για μας αυτή είναι η βάση της ελευθερίας, χωρίς να σημαίνει ότι καθορίζεται μόνο από το εισόδημα, τις διακοπές και τη στέγη…

Κύριε πρωθυπουργέ, ήσασταν στην Πράγα, στη Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τι «αποφασίστηκε» για την αντιμετώπιση των συνεπειών της ανεργίας; Εδώ μέσα είναι και νέοι. Και οι νέοι αναζητούν σήμερα δουλειά. Η διατήρηση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων σε θέσεις εργασίας με την προσωρινή προσαρμογή των ωρών εργασίας και σε συνδυασμό με επανεκπαίδευση και χρηματοδοτική υποστήριξη από το δημόσιο ταμείο. Η εκ περιτροπής εργασία. Στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί επί ΠΑΣΟΚ το 1998. Απλώς τώρα απαντάνε με το ίδιο μέτρο που λεγόταν το 1998, που δεν υπήρχε οικονομική κρίση, στην Ευρώπη τουλάχιστον. Μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους της εργασίας. Και πολύ σωστά σημειώθηκε σε συζητήσεις που έγιναν σε τηλεοπτικούς σταθμούς: εδώ χτυπιέται ακόμα περισσότερο η κοινωνική ασφάλιση.

Ξέρετε τι άκουσα χθες; Ο ΟΠΑΔ, ο Οργανισμός Περίθαλψης Δημοσίου, αφαιρεί ογδόντα τρεις (83) εξετάσεις και φάρμακα, κατηγορίες, τα οποία θα πληρώνουν οι ασθενείς. Η μια από τις 83 που αναφέρθηκαν, γιατί πολλές δεν τις κατάλαβα καθόλου, είναι η εξής: το τακτικό σπινθηρογράφημα που πρέπει να κάνει ένας ασθενής – εδώ οι άντρες δώστε προσοχή – που έχει καρκίνο προστάτη. Γιατί ξέρουμε ότι ο κίνδυνος μετάστασης είναι στα οστά. Και μιλάμε για καθολικό σπινθηρογράφημα. Και εξαιρείται! Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι είναι οι άλλες εξετάσεις που εξαιρούνται και ενώ ζούμε ήδη σε καθεστώς όπου μια σειρά εξετάσεων σε μακροχρόνια πάσχοντες ανθρώπους ή άλλες ειδικές περιπτώσεις, με τη σημερινή κατάσταση δεν εξασφαλίζονται. Ποια ασφάλεια έχει η νεολαία; Θα μου πεις, ο νέος των 20 χρονών, ξέρω, δεν σκέφτεται τον προστάτη. Αλλά για πόσο θα είναι νέος; Δε θα φτιάξει οικογένεια; Δε θα έχει παιδί; Δε θα έχει προβλήματα η οικογένεια;

Με βάση λοιπόν αυτά, τι κάνει το ΚΚΕ; Βεβαίως έχουμε αυτό που λέμε μια πολιτική απειθαρχίας, ανυπακοής. Είναι πολιτική θέση αυτή. Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της εκάστοτε κυβέρνησης, βέβαια, στην Ελλάδα που έχει αντιλαϊκή πολιτική. Συνείδηση. Εάν δεν αποκτήσει αυτή τη συνείδηση, δεν θα μπορέσει να παλέψει. Και συμμόρφωση και αντίθεση δεν γίνεται.

Να αμφισβητηθεί η πολιτική εξουσία των μονοπωλίων

Και δεύτερον, να το πούμε καθαρά, ή θα αμφισβητηθεί η ίδια η πολιτική εξουσία των μονοπωλίων ή δεν υπάρχει λύση. Μπορείς να αποτρέψεις τα χειρότερα, να αποσπάς, να κατακτάς; Μπορείς. Ποτέ εμείς δε βάλαμε όρια και τείχη στην ταξική πάλη. Σήμερα πρέπει να μιλάμε όσο γίνεται και για ιδεολογική χειραφέτηση των εργαζομένων από ορισμένα ιδεολογήματα. Οχι απλώς πολιτική χειραφέτηση από τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά και ιδεολογική χειραφέτηση, γενικότερα, από κρίσιμα ζητήματα. Βεβαίως, χρειάζεται σε βασικά ζητήματα ιδεολογικά χειραφετημένο εργατικό κίνημα, συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους στη φτωχή αγροτιά, σύνδεση βεβαίως με τα κινήματα της νεολαίας των γυναικών κλπ. και τελικά αμφισβήτηση των δυο γραμμών διαχείρισης, της φιλελεύθερης και της σοσιαλδημοκρατικής, που δεν ήταν καθαρές. Και τα φιλελεύθερα κόμματα σε όλη την Ευρώπη είχαν σοσιαλδημοκρατική διαχείριση και η σοσιαλδημοκρατία είχε φιλελεύθερη.

Παρ’ όλα αυτά δε μένουμε με σταυρωμένα χέρια. Βεβαίως θα υποστηρίξουμε αμυντικά αιτήματα και βεβαίως να ξεκαθαρίσω τι αμυντικά αιτήματα είναι. Είναι αμυντικά αιτήματα που προϋποθέτουν και απαιτούν πλήγματα στα κέρδη των μονοπωλίων, να αφαιρεθούν, να τους δυσκολέψεις σ’ αυτήν την υπερκερδοφορία. Να πω εδώ ένα παράδειγμα: Αντιστρατευόμαστε όταν τα επιδόματα ανεργίας τα παίρνει ο εργοδότης. Αυτό το φαύλο κύκλο τον ξέρουμε. Αυτή τη συγκυρία, την περιοδική απασχόληση την εκμεταλλεύεται ο εργοδότης και βγάζει διπλάσια και τριπλάσια. Δεν θέλουμε επιδοτούμενους άνεργους, αλλά η κατάσταση μας αναγκάζει να ανεβάσουμε τα αιτήματά μας στην επιδότηση της ανεργίας, δηλαδή στο 80% του βασικού μισθού – βεβαίως, εμείς παλεύουμε για την αύξηση του βασικού μισθού – και χωρίς καμιά προϋπόθεση, από την πρώτη ημέρα της ανεργίας, από τη στιγμή που σε απολύει. Να υπάρχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και βιβλιάριο ασθενείας σε όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Είναι άνεργος, δεν είναι εθελοντής άνεργος. Να υπάρχει επιδότηση ενοικίου. Πάγωμα του δανείου στη διάρκεια της ανεργίας. Να ασφαλίζονται οι ημέρες ανεργίας. Τώρα, μια ώρα την εβδομάδα αν δουλεύεις, θεωρείται κανονική εργασία! Κανένας νέος έως τα δεκαοκτώ του χρόνια έξω από το δημόσιο σχολείο. Και εδώ πρέπει να υπάρξουν μέτρα αντιμετώπισης της σχολικής διαρροής με ενίσχυση της λαϊκής οικογένειας.

Μέχρι την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος εμείς διεκδικούμε μέτρα για τους εργαζόμενους μαθητές και φοιτητές – σπουδαστές, εξάωρη εργασία με πληρωμή ως οκτάωρο, άδεια με αποδοχές την περίοδο των εξετάσεων και ειδικότερα υπάρχουν μέτρα που πρέπει να παρθούν για τους νυχτερινούς μαθητές, όπου πρέπει να αναδιοργανωθεί η νυκτερινή σχολική εκπαίδευση. Δεν είμαστε υπέρ του να δουλεύουν την ημέρα και να πηγαίνουν στο σχολείο το βράδυ. Αλλά όσο υπάρχει αυτό, ανεξαρτήτως τι λέει το ΚΚΕ ή τι λέει το κίνημα ή τι λέει το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα, αυτά τα μέτρα πρέπει να παρθούν.

Και με την ευκαιρία υπάρχει ένα ολόκληρο ζήτημα, αυτό που λέμε οι νέοι που χρειάζονται να κάνουν πρακτική άσκηση έξω από το χώρο του σχολείου, γιατί κατ’ αρχήν η πρακτική άσκηση πρέπει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο του σχολείου και τους στέλνουν στη γνωστή εργοδοσία. Κατ’ αρχήν πρέπει να πληρώνονται και να ασφαλίζονται κανονικά. Θα πρέπει να υπάρχει Οργανισμός του Υπουργείου που να ελέγχει και δεν πρέπει αυτοί οι σπουδαστές να αξιοποιούνται σε άσχετες δουλειές από την ειδικότητά τους. Είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα, γιατί στην Πράγα αποφασίστηκε το εξής πράγμα. Να αυξηθούν αυτοί που εργάζονται ως μαθητευόμενοι. Αυτό είναι ένα από τα μέτρα που αποφάσισε χτες η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Καταλαβαίνετε, δηλαδή, τι έχει να γίνει. Οι μαθητευόμενοι θα πηγαίνουν στα υπόγεια των ξενοδοχείων, θα καθαρίζουν τα ξενοδοχεία, ενώ υποτίθεται ότι θα πηγαίνουν για σεφ… Φυσικά, εμείς αναφορικά με αυτό έχουμε καταθέσει πολλές φορές τις θέσεις μας, φυσικά για σταθερή δουλειά, τριανταπεντάωρη και τέτοια πράγματα, όπως και σε ζητήματα που έχουν σχέση με την ενιαία δωρεάν λαϊκή Παιδεία. Βεβαίως, δημόσια. Ομως, το «δημόσιο» δεν μας λέει τίποτε, διότι υπάρχει δημόσια που την πληρώνει χρόνια η λαϊκή οικογένεια.

Να καταργηθούν οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Διεκδικούμε την κατάργηση των αντιεκπαιδευτικών νόμων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που μετατρέπουν πια ακόμα και τα Πανεπιστήμια σε παραγωγή εργατικού δυναμικού, το οποίο χρησιμοποιείται, βεβαίως, είτε για φτηνή εργατική δουλειά είτε για μειωμένης οικονομικής απόδοσης.

Υποστηρίζουμε την κατάργηση των κατευθύνσεων της Μπολόνια, την κατάργηση της αξιολόγησης, που στόχο έχει την κατηγοριοποίηση των Πανεπιστημίων, τη διαμόρφωση μιας αληθινά ενιαίας ανώτατης εκπαίδευσης με ισότιμα Ιδρύματα. Ποτέ δεν ήταν ισότιμα ιδρύματα. Τώρα πια, όμως, πάμε κυριολεκτικά για ταξική κατηγοριοποίηση των ιδρυμάτων. Χθες μια εφημερίδα ανέφερε – δεν θυμάμαι ποια – ότι είναι εντελώς υποβαθμισμένα τα περιφερειακά Πανεπιστήμια. Είναι υποβαθμισμένα επειδή είναι περιφερειακά; Οχι. Είναι υποβαθμισμένα, διότι ακριβώς εκεί ωθείται το νεανικό, ας πούμε, δυναμικό, που ανήκει στην εργατική τάξη, σε φτωχά λαϊκά στρώματα, και το οποίο δεν είχε τη δυνατότητα με τα πολλά φροντιστήρια και τα εξωσχολικά να αποκτήσει ίσες ευκαιρίες. Για εμάς, όμως, αυτό δεν είναι μέσο για ενιαίες ευκαιρίες.

Είμαστε αντίθετοι στον ανταγωνισμό των Πανεπιστημίων. Εκεί πάμε με την αξιολόγηση. Τα Πανεπιστήμια πρέπει να συνεργάζονται. Σε τελευταία ανάλυση, είναι ο ενιαίος επιστημονικός χώρος.

Διεκδικούμε τον αναπροσανατολισμό της έρευνας. Σήμερα πια τα Πανεπιστήμια, έχουν κυριολεκτικά μετατραπεί σε μαγαζάκια των επιχειρηματιών. Πάντα ήταν συνδεδεμένα ορισμένα Πανεπιστήμια. Τώρα πάνε να διασυνδεθούν όλα. Αυτό έχει τραγικές συνέπειες – και για πολλά χρόνια πριν – στην έρευνα. Ζητάμε, λοιπόν, τον αναπροσανατολισμό της έρευνας, ώστε να υπηρετεί τη βασική έρευνα, που έχει σχέση με τις λαϊκές ανάγκες και να υπάρχει γενναία χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, ώστε να καλύπτονται με επάρκεια όλοι οι τομείς.

Μέτρα, παραδείγματος χάρη, για την αγροτική νεολαία, για τους νέους, που είπε ο πρωθυπουργός, για την επιχειρηματικότητα, μπορούν να παρθούν όταν η γενική πορεία είναι το ξεκλήρισμα, είναι η αντιαγροτική πολιτική; Με την ευκαιρία να πούμε για την πολιτική ενίσχυση της επιχειρηματικότητας της αγροτικής νεολαίας. Ποιοι μπορούσαν να πάρουν, να αξιοποιήσουν τα δάνεια, γιατί δάνεια ήταν… Αυτοί που είχαν μεγάλη ιδιοκτησία, πάνω από το μέσο όρο της αγροτικής ιδιοκτησίας. Αυτοί που είναι στο μέσο όρο και κάτω, δεν μπορούν να επωφεληθούν απ’ αυτά τα δάνεια, γιατί δεν μπορούν να μπουν στον ανταγωνισμό. Εδώ πια έχουμε συγκέντρωση της γης και της ιδιοκτησίας σε λίγα χέρια.

Το ίδιο ισχύει και για τα δάνεια στις μικρομεσαίες, όπως λένε, επιχειρήσεις. Ακούμε ότι από αυτό το πακέτο των 28 δισεκατομμυρίων, δόθηκαν 22.000 σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σε ποιες; Πρέπει να έχουν τρία χρόνια κερδοφορία και να τρέχει η κερδοφορία και τον τέταρτο χρόνο. Χαίρω πολύ. Αυτοί, όμως, που έχουν ζημιά και κινδυνεύουν; Πού πάει;

Για να δούμε, πού δουλεύουν οι νέοι; Σε ποιους κλάδους; Νέοι και νέες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι νέες, παρά το γεγονός ότι ας πούμε ιδεολογικά έχουν χειραφετηθεί από παλιές συντηρητικές απόψεις, αυτές αναπαράγονται μόλις κάνουν οικογένεια. Πού δουλεύουν οι νέοι; Στον τουρισμό, στο εμπόριο, στον επισιτισμό, στα ταχυφαγεία και σε ορισμένους νέους κλάδους που έχουν σχέση με τις τηλεπικοινωνίες. Εδώ όταν δουλεύουν με stage, με 500, 300 και 700 ευρώ, όταν κρέμεται κάθε μέρα πάνω από το κεφάλι τους η απόλυση, αυτοί θα πάνε να πάρουν δάνειο για να κάνουν μία επιχείρηση;

Στα ταχυφαγεία κατ’ εξοχήν ήταν οι μικροί επιχειρηματίες, η οικογενειακή επιχείρηση. Σήμερα μία σειρά από ταχυφαγεία έχουν ενταχθεί μέσα σε ένα κλάδο μονοπωλιακό. Ποια πολιτική επιχειρηματικότητας μπορείς να ακολουθήσεις γι’ αυτούς που με τα μηχανάκια μεταφέρουν τις πίτσες; Θα τους δώσεις χρήματα να κάνουν τι είδους επιχείρηση; Επομένως, πρέπει να στηριχθεί ο άνεργος. Τι να κάνουμε δηλαδή;

Μπροστά ή πίσω;

Ολοκληρώνοντας: Εχουμε καταθέσει εκατό χιλιάδες φορές θέσεις συγκεκριμένες. Θα δώσουμε τώρα θεματικές συνεντεύξεις μπροστά στις ευρωεκλογές. Το ζήτημα είναι το εξής: Δεν είναι ότι δεν ξέρετε τις προτάσεις μας ή ότι δεν έχουμε προτάσεις. Το ζήτημα δεν είναι αν έχει προτάσεις κάποιος. Το ζήτημα είναι πού τις εντάσσει.

Εμείς, λοιπόν, ξεκαθαρίζουμε για μία ακόμη φορά: Αυτό που λέμε, ή με το λαό ή με τα μονοπώλια, ακόμα περισσότερο μπαίνει σε συνθήκες κρίσης. Σε συνθήκες κρίσης πρέπει να ανέβει η επιθετικότητα του κινήματος, γιατί σε συνθήκες κρίσης ωριμάζουν ανατρεπτικές αλλαγές – ωριμάζουν δε σημαίνει ότι μπορούν εύκολα να γίνουν – και όχι σε συνθήκες κρίσης να υπάρχει υποχώρηση, σε μια περίοδο που έχουν αφαιρεθεί σε όλη την Ευρώπη σημαντικές κατακτήσεις που υπήρχαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτό έχει και νόημα να συζητά κανείς και για την ψήφο στις ευρωεκλογές ή στις εθνικές εκλογές. Αυτό είναι το κυριότερο.

Μπροστά ή πίσω; Με μια πολιτική αντιμονοπωλιακή, εάν θέλετε, αντικαπιταλιστική ή με μια πολιτική διαχείρισης, σοσιαλδημοκρατική ή φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατικοανανεωτική; Θα απαντήσει ο λαός αυτό που τελικά θα αποφασίσει να απαντήσει και εμείς θα συνεχίσουμε.

Advertisements
Αναρτήθηκε στις παιδεία, Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, νεολαία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο λαός να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης

Οι βασικές προτάσεις του ΚΚΕ από το Νηπιαγωγείο έως τα ΑΕΙ

Κείμενο που κατατέθηκε από την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στα πρακτικά της Βουλής, στο πλαίσιο της προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης για την Παιδεία, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 23 Γενάρη

Κείμενο με τους βασικούς άξονες των προτάσεων του ΚΚΕ για την εκπαίδευση, από το Νηπιαγωγείο μέχρι και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, είχε καταθέσει η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα στα πρακτικά της Βουλής, στο πλαίσιο της προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης για την Παιδεία, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 23 Γενάρη. Το κείμενο αυτό, που αποτελεί πλαίσιο αγώνα, δημοσιεύει σήμερα ο «Ριζοσπάστης» και έχει ως εξής:

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ

Κατάργηση όλων των αντιεκπαιδευτικών νόμων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που στόχο έχουν την αναπαραγωγή νέου εργατικού δυναμικού διασπασμένου και ευάλωτου για να είναι πιο αποδοτικό στις απάνθρωπες συνθήκες καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Για την Προσχολική Αγωγή

Δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή για όλα τα παιδιά σε ιδρύματα Προσχολικής Αγωγής που θα ανήκουν στο υπουργείο Παιδείας, με ενιαίο διαπαιδαγωγητικό πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ανάγκες ηλικίας και κατάλληλα σχεδιασμένους χώρους, στελεχωμένους με το απαραίτητο προσωπικό για την ημερήσια λειτουργία τους (επιστημονικό, παιδαγωγικό, βοηθητικό). Οχι στη σχολειοποίηση του Νηπιαγωγείου, που παραβιάζει τον παιδικό ψυχισμό και τις ανάγκες της νηπιακής ηλικίας. Οχι σε κάθε μέτρο αποκέντρωσης των Σχολείων και των Νηπιαγωγείων στους δήμους και τους ιδιώτες. Το κράτος με τη συμβολή των δημοτικών επιτροπών Παιδείας να προχωρήσει άμεσα στην ίδρυση όσων ιδρυμάτων χρειάζονται για να καλύψουν τα νήπια κάθε περιοχής. Μείωση των νηπίων σε 15 ανά νηπιαγωγό. Μαζικοί διορισμοί νηπιαγωγών από νέα επετηρίδα, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες. Κατάργηση της ιδιωτικής Προσχολικής Αγωγής και κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Γενική εκπαίδευση έως τα 18

Βασική – γενική εκπαίδευση έως τα 18 χρόνια, που ο άνθρωπος ενηλικιώνεται ψυχικά, πνευματικά, κοινωνικά και βιολογικά, μέσα από ενιαίο δωδεκάχρονο υποχρεωτικό σχολείο συνέχεια της υποχρεωτικής δίχρονης Προσχολικής Αγωγής, με σκοπό την καλλιέργεια και την ολόπλευρη διαμόρφωση της προσωπικότητας κάθε νέου πριν από την επαγγελματική επιλογή ή ειδίκευση. Ζητάμε την κατάργηση του διπλού σχολικού δικτύου (Γενική – Επαγγελματική Εκπαίδευση) που αναπαράγει το διαχωρισμό διανοητικής και χειρωνακτικής εργασίας, αλλά και της διάσπασης σε Δημοτικό – Γυμνάσιο – Λύκειο που εκφράζει ιστορικά ξεπερασμένα στάδια μόρφωσης του λαού μας. Απαιτούμε την ακύρωση κάθε μέτρου διαφοροποίησης των σχολικών προγραμμάτων και των σχολείων (ευέλικτη ζώνη, ευρωπαϊκά προγράμματα, αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών) όπως και της «αποκέντρωσης» – εμπορευματοποίησης κρίσιμων εκπαιδευτικών λειτουργιών (υποδομές, βιβλία, προγράμματα), που διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες στη μόρφωση και μάλιστα από τις μικρότερες ηλικίες.Θέλουμε σχολείο κοινό για όλους τους νέους, με ενιαίο πρόγραμμα, ενιαία – σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή και ενιαία – δωρεάν βιβλία, ενιαία διοίκηση και λειτουργία, μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με ενιαία εργασιακά δικαιώματα. Σχολείο που θα εξασφαλίζει τη δωρεάν παροχή σε όμοιες συνθήκες της απαραίτητης σε όλους μόρφωσης, παίρνοντας ιδιαίτερα μέτρα για την ένταξη των παιδιών των μεταναστών και των μειονοτήτων (διαχωρισμός της θρησκείας από την εκπαίδευση, διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας και της ιστορίας, αντιμετώπιση οξυμένων οικονομικών προβλημάτων της οικογένειας), για τα ΑμεΑ και παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.

Σχολείο που θα ολοκληρώνει τη διαπαιδαγωγητική εργασία του χωρίς να χρειάζεται κανένα φροντιστήριο μέσα ή έξω από αυτό, γιατί θα παρέχει όλα τα εφόδια για το μέλλον, πρώτα – πρώτα με το να βοηθά το παιδί και τον έφηβο να καλύψουν τις ανάγκες και ζήσουν τις χαρές της ηλικίας τους. Από τη θέση ενός σχολείου ολοκληρωμένης διαπαιδαγωγητικής εργασίας, αντιπαλεύουμε το ασυνάρτητο δεύτερο πρόγραμμα του ολοήμερου «ανταποδοτικού» παιδοφυλακτήριου, από όπου οι γονείς παραλαμβάνουν τα παιδιά τους σωματικά και πνευματικά «διαλυμένα» αντί για περισσότερο μορφωμένα. Διεκδικούμε κάλυψη όλων των κενών με μόνιμο εκπαιδευτικό και άλλο βοηθητικό προσωπικό. Μείωση μαθητών ανά τμήμα. Υποδομή για ιατρική πρόληψη και υγιεινή σε όλα τα σχολεία, σύγχρονα και ασφαλή σχολικά κτίρια, εξοπλισμένα με εργαστήρια, γυμναστήρια, μουσικά όργανα, βιβλιοθήκες, τραπεζαρίες και σχετικό με την παιδαγωγική τους λειτουργία σχεδιασμό.Καθορισμό με παιδαγωγικούς όρους ενιαίου ωρολογίου προγράμματος για όλα τα παιδιά, που θα τους αφήνει χρόνο για παιχνίδι και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες και θα έχει προοπτική το δωδεκάχρονο σχολείο βασικής μόρφωσης, ώστε απαλλαγμένο από επικαλύψεις και ανακύκλωση της ύλης σε κάθε βαθμίδα, να εξοικονομηθεί χρόνος για παιχνίδι και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες. Μόνο σε μια τέτοια βάση μαθήματα που κακώς στριμώχνονται στο Δημοτικό θα μπορούν με επάρκεια να διδαχθούν, όπως η εκμάθηση και πιστοποίηση των ξένων γλωσσών με χορήγηση τίτλου γλωσσομάθειας σε μια τουλάχιστον ξένη γλώσσα.

Ριζική αλλαγή στα αναλυτικά προγράμματα

Motion Team

Ριζική αλλαγή στα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία ώστε το σχολείο να δημιουργεί κριτήριο αλήθειας και επιστημονική αντίληψη για την πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας νέα βιβλία, γραμμένα με συναίσθημα, ανθρωπιά και παιδαγωγική ευθύνη, επικεντρωμένα στα πιο σταθερά και ουσιαστικά στοιχεία της γνώσης στις αρχές και τους νόμους που κυβερνούν τη φύση και εφαρμόζονται στην κοινωνία. Παράλληλα, αφιερώνοντας χρόνο στην αισθητική και φυσική αγωγή και την ευρύτερη πολιτιστική δραστηριότητα, το σχολικό πρόγραμμα οφείλει να αναπτύσσει σώμα και πνεύμα και κοντά στη γνώση να καλλιεργεί το συναισθηματικό κόσμο και τη βούληση του μαθητή. Το πρόγραμμα και όλη η λειτουργία του σχολείου πρέπει να ξεφύγουν από τη στείρα, δογματική διδασκαλία και από τα λόγια να περάσουμε στο σχολείο των έργων, που θα κινητοποιεί τους μαθητές, συνδυάζοντας τη θεωρία με την πράξη, θα τους ανοίγει στα αλήθεια πολυτεχνικό ορίζοντα, αποκαλύπτοντας την επιστήμη, που εφαρμόζεται σε όλους τους σύγχρονους κλάδους της παραγωγής και τον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας.Ταυτόχρονα θα τους βοηθά να αποκτήσουν συνολική – συγκροτημένη και όχι αποσπασματική εικόνα για τον κόσμο και δημιουργική ζωή μέσα από την ομαδική εργασία στο μάθημα, τη συλλογική οργάνωση της σχολικής ζωής και τη γενικότερη κοινωνική τους δραστηριοποίηση. Στο πλαίσιο αυτό αγωνιζόμαστε για την κατάργηση της «ευέλικτης ζώνης» στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο, που στο όνομα της σύνδεσης σχολείου και κοινωνίας, έρχεται με σύγχρονους όρους και με την άμεση εμπλοκή εταιρειών – χορηγών να διαλύσει τη σκέψη των μαθητών με ασυνάρτητες μαθήσεις και να διαφημίσει τις κάλπικες αξίες του συστήματος (επιχειρηματικότητα, ανταγωνιστικότητα, ατομική ευθύνη για κοινωνικά προβλήματα, ευρωπαϊκή ιδέα κλπ.).

Ακόμη διεκδικούμε την απόσυρση των περισσότερων από τα νέα βιβλία που, εκτός από το ότι είναι αντιπαιδαγωγικά, κρύβουν τη σφοδρότερη τα τελευταία χρόνια επίθεση αποδιοργάνωσης και ελέγχου της σκέψης των μαθητών, με την αποσπασματικότητα, το σχετικισμό, την αντιεπιστημονικότητα, την ιδεολογική μονομανία και την ξετσίπωτη προπαγάνδα του συστήματος.

Κατάργηση των ταξικών φραγμών

— Κατάργηση των ταξικών φραγμών και της πρόωρης επιλογής των μαθητών.

Απεξάρτηση του προγράμματος και της λειτουργίας του Λυκείου (ΓΕΛ και ΕΠΑΛ) από τη διαδικασία επιλογής για τα ΑΕΙ – ΤΕΙ. Κατάργηση των κατευθύνσεων του Λυκείου και των πανελλαδικών εξετάσεων στη Γ΄ Λυκείου που ταυτίζουν σε σημαντικό βαθμό τις απολυτήριες με τις εισαγωγικές, με σκοπό τον αποκλεισμό από το Λύκειο όσων μαθητών αδυνατούν να συνεχίσουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση και διοχέτευσή τους στα αδιέξοδα ΕΠΑΣ.

Κατάργηση της βάσης του 10 που εμφανίζει σαν μέτρο ποιοτικής αναβάθμισης της εκπαίδευσης τις εξετάσεις επιλογής και κατάταξης των υποψηφίων στις ανώτατες σχολές. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε πρόταση παρεμβολής νέων εμποδίων στην ολοκλήρωση της 12χρονης εκπαίδευσης με οποιαδήποτε παραλλαγή και αν εμφανιστεί, όπως π.χ. εξετάσεις στη Γ΄ Γυμνασίου και επέκταση των εξετάσεων σε περιφερειακό επίπεδο σε όλες τις τάξεις του Λυκείου με προσμέτρηση του αποτελέσματός τους για την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια. Οι προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις να είναι ενδοσχολικές με ευθύνη του εκπαιδευτικού, που είναι σε θέση να σταθμίζει τις ανάγκες, τη γενική προσπάθεια και το κοινωνικό περιβάλλον των μαθητών και να αποτελούν το αναγκαίο, αλλά και τελευταίο στάδιο της μορφωτικής λειτουργίας. Να χρησιμοποιούνται θετικά σαν στοιχείο ανατροφοδότησης του εκπαιδευτικού έργου και εργαλείο επιβράβευσης της προσπάθειας του μαθητή.

Το σύστημα πρόσβασης σε ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν μπορεί να βρει δίκαιη λύση στο πλαίσιο των άνισων όρων που δημιουργεί η σημερινή εκπαιδευτική και κοινωνική πραγματικότητα. Οι υποσχέσεις και τα συνθήματα για ελεύθερη πρόσβαση και κατάργηση των εξετάσεων είναι βαθιά υποκριτικές. Η ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος προϋποθέτει, μετά την απόκτηση από το σύνολο των νέων και εργαζομένων ενιαίας δωδεκάχρονης γενικής μόρφωσης, να εξασφαλιστεί το καθολικό δικαίωμα στη σταθερή και πλήρη εργασία, να δοθεί ουσιαστική διέξοδος στην επαγγελματική μόρφωση μέσα από ένα σύστημα δημόσιων και δωρεάν επαγγελματικών σχολών.

Μια διαδικασία πρόσβασης προσαρμοσμένη στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων πρέπει να πληροί τα παρακάτω κριτήρια: α) να είναι εντελώς ανεξάρτητη από τη λειτουργία του σχολείου και να ακολουθεί χρονικά και ουσιαστικά την ολοκλήρωση του μορφωτικού του έργου β) να προϋποθέτει την ουσιαστική και πλήρη παροχή δημόσιας και δωρεάν Παιδείας με ό,τι η έννοια αυτή σημαίνει (δωρεάν βιβλία, σχολικά είδη, σίτιση, φοιτητική μέριμνα έως και ενίσχυση των λαϊκών οικογενειών ώστε να εξαφανιστεί το φαινόμενο της παιδικής εργασίας) γ) να δίνει τη δυνατότητα φοίτησης στην ανώτατη εκπαίδευση σε εργαζόμενους που δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν σε αυτό το επίπεδο τις σπουδές τους μέσα από ειδικές διαδικασίες.

Μια λιγότερο άδικη και οδυνηρή για τη σημερινή πραγματικότητα τεχνική διαδικασία επιλογής θα μπορούσε να έχει τη μορφή κάποιων «μεταλυκειακών» εξετάσεων σε 2-3 μαθήματα σχετικά με το επιστημονικό αντικείμενο όπου προσανατολίζεται ο υποψήφιος, ώστε συνδυάζοντας κατάλληλα τις εξετάσεις με τέσσερα – πέντε το πολύ μαθήματα να μπορεί να καλυφθεί ακόμη και το σύνολο των πανεπιστημιακών τμημάτων. Οπωσδήποτε πρέπει να εξασφαλίζει:

α) Απεριόριστη δυνατότητα πολλαπλών επιλογών προτίμησης.

β) Δικαίωμα επανάληψης της διαδικασίας όσες φορές το επιθυμεί ο υποψήφιος.

γ) Κατοχύρωση βαθμολογίας.

δ) Ιδιαίτερη μέριμνα και για τους εργαζόμενους και τα παιδιά ειδικών κατηγοριών (μειονότητες, ΑμεΑ, φτωχά λαϊκά στρώματα).

ε) Η ευθύνη της διαδικασίας να είναι στο υπουργείο Παιδείας και σε καμία περίπτωση να μην μπορεί το κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα να προβάλλει ειδικές απαιτήσεις για την ιδιαίτερη αναβάθμισή του.

Σε κάθε περίπτωση τονίζεται ότι η αξία του συστήματος αυτού είναι σχετική και για αυτό θα υπόκειται σε διαρκή έλεγχο και κρίση ανάλογα με την εξέλιξη της εκπαιδευτικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Δημόσιες, δωρεάν επαγγελματικές σχολές

Καθιέρωση συστήματος δημόσιων και δωρεάν επαγγελματικών σχολών, που μετά την ολοκλήρωση της δωδεκάχρονης εκπαίδευσης θα παρέχουν ουσιαστική ειδίκευση και επάρκεια για την πλήρη άσκηση επαγγέλματος, χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε άλλη πιστοποίηση ή «κατάρτιση».

Κατάργηση των κάθε λογής υποκαταστάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης, όπως τα αδιαβάθμητα και κυρίως ιδιωτικά ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΚΕΣ, που παρέχουν ληξιπρόθεσμη και φθηνή «κατάρτιση». Υπαγωγή του συνόλου της εκπαίδευσης (γενική και τεχνικοεπαγγελματική) αποκλειστικά στην αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας και ενιαία παροχή της από αυτό.

Αναδιοργάνωση, ενίσχυση και βελτίωση της νυχτερινής εκπαίδευσης ώστε η διάρκεια φοίτησης στα νυχτερινά σχολεία να είναι ίση με των πρωινών, με την κατάλληλη αναπροσαρμογή του ωραρίου, των αναλυτικών προγραμμάτων, της ύλης και των βιβλίων, των υποδομών και του προσωπικού για να αποτελεί ουσιαστική και ισότιμη διέξοδο για τους εργαζόμενους που εμποδίζονται να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους. Είναι αυτονόητο ότι μέχρι την κατάργηση του διπλού ταξικού κυκλώματος και την ίδρυση των επαγγελματικών σχολών δε θα πάψουμε να ασχολούμαστε με τα προβλήματα των μαθητών του ανισότιμου τεχνικοεπαγγελματικού σκέλους και των σπουδαστών της κατάρτισης, απαιτώντας να έχουν εκπαιδευτικούς, σύγχρονα βιβλία και αναλυτικά προγράμματα, εργαστήρια και επαρκή εξοπλισμό και θα αγωνιζόμαστε ώστε τα επαγγελματικά σχολεία να μη μετατραπούν σε «μαθητοστάσια» στο έλεος της τύχης τους.

Για την Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση

Αναδιαμόρφωση μιας αληθινά Ενιαίας Ανώτατης Εκπαίδευσης με ισότιμα ιδρύματα που θα αγωνίζονται για την κοινωνική και επιστημονική εξέλιξη και όχι για την υπεροχή, που θα προστατεύουν και θα κατοχυρώνουν τα επιστημονικά αντικείμενα, την ενότητα των προγραμμάτων σπουδών, την ενότητα της χρονικής τους διάρκειας, την επιστημονική και επαγγελματική ειδίκευση, σε αντίθεση με την πολιτική που μετατρέπει την πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε άθροισμα ευέλικτων μαθήσεων. Ανώτατα ιδρύματα που θα συνενώνουν και θα αναπτύσσουν ευρύ κύκλο επιστημονικών αντικειμένων και θα συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό επιστημονικού δυναμικού, χωρίς μεταξύ τους κατηγοριοποιήσεις και χωρίς την αναχρονιστική διάκριση σε πανεπιστημιακή και μη πανεπιστημιακή τεχνολογική εκπαίδευση.

Τα τμήματα των ΤΕΙ αφού αναμορφωθούν χρειάζεται να καταταχθούν είτε στην ανώτατη είτε στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση σε συνάρτηση με τις ανάγκες της κοινωνικής και επιστημονικής εξέλιξης.

Διεκδικούμε την εξασφάλιση υψηλού επιπέδου πανεπιστημιακής μόρφωσης για όλους τους φοιτητές μέσα από ενιαίες προπτυχιακές σπουδές, που θα παρέχουν πλήρη επιστημονική επάρκεια και επαγγελματική ικανότητα στα αντίστοιχα επιστημονικά αντικείμενα.

Οι μεταπτυχιακές σπουδές να προωθούν την παραγωγή της νέας γνώσης και να ολοκληρώνονται με την απονομή διδακτορικού διπλώματος. Κατοχύρωση του δικαιώματος πρόσβασης στο επάγγελμα με την απόκτηση του πτυχίου και κατάργηση κάθε φορέα διαπίστευσης της επαγγελματικής ικανότητας. Γι’ αυτό παλεύουμε για την ακύρωση του νέου νόμου – πλαισίου και των συνοδευτικών νόμων (αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, διά βίου μάθηση, κλπ.) και την αποτροπή της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, που έχουν στόχο την επιχειρηματική -ανταγωνιστική λειτουργία της Ανώτατης Εκπαίδευσης, τη διαβάθμιση των ιδρυμάτων ανάλογα με τη δυνατότητά τους να προσελκύουν ιδιωτική χρηματοδότηση και την πρωτοφανή υποβάθμιση των σπουδών και της επιστήμης στα περισσότερα από αυτά.

Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι σε κάθε εκπαιδευτική ή εργασιακή ρύθμιση που εξισώνει τις τετράχρονες και πεντάχρονες σπουδές στα ελληνικά ΑΕΙ με τις τρίχρονες σπουδές των πανεπιστημίων του εξωτερικού. Αντιπαλεύουμε τις κοινοτικές οδηγίες για τα εργασιακά δικαιώματα (οδηγία 36/05, ευρωπαϊκό πλαίσιο επαγγελματικών προσόντων, κλπ.) που ισοπεδώνουν τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων της ανώτατης εκπαίδευσης και προετοιμάζουν το έδαφος για την ένταξη των ιδιωτικών ψευτοπανεπιστημίων στην ανώτατη εκπαίδευση και τη σύνδεση των ΙΕΚ με αυτήν.

Παράλληλα, αγωνιζόμαστε για τον αναπροσανατολισμό της έρευνας ώστε να υπηρετεί το λαό αντί τα ιδεολογικά, πολιτικά, οικονομικά συμφέροντα των ιδιωτών χρηματοδοτών της, για γενναία χρηματοδότηση της έρευνας από τον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να καλύπτονται όλοι οι τομείς της, να συμμετέχει σε αυτήν το σύνολο των ιδρυμάτων και του επιστημονικού δυναμικού και να μπει τέρμα στη νοσηρή κατάσταση της διαχείρισης του μεγάλου όγκου των ερευνητικών προγραμμάτων από μια μειοψηφία ΔΕΠ και ερευνητών διασυνδεδεμένη με επιχειρηματικά και κυβερνητικά κυκλώματα. Απαιτούμε την κατάργηση της δυνατότητας να δημιουργούνται εταιρείες εμπορικής εκμετάλλευσης ερευνητικών προϊόντων από τα πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα ή από μέλη του επιστημονικού τους προσωπικού.

Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση

Κατοχύρωση αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες ως προϋπόθεση του ενιαίου χαρακτήρα και της κοινωνικής της αποστολής. Κάλυψη του συνόλου των εκπαιδευτικών αναγκών από τον κρατικό προϋπολογισμό, ενάντια σε κάθε μορφής ιδιωτικοποίηση, άμεση ή έμμεση. Διεκδικούμε το 15% του κρατικού προϋπολογισμού για την εκπαίδευση και ένταξη στον κρατικό προϋπολογισμό των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την εκπαίδευση με προσανατολισμό στις πραγματικές της ανάγκες και όχι στην οικονομική στήριξη των μέτρων αναδιάρθρωσής της.

Απαιτούμε η κατασκευή των σχολικών κτιρίων να γίνεται αποκλειστικά από τον ΟΣΚ, ενάντια στις Συμπράξεις Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα και η συγγραφή των σχολικών βιβλίων να γίνεται με αποκλειστική ευθύνη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και όχι να ανατίθεται στους ιδιωτικούς εκδοτικούς οίκους. Είμαστε αντίθετοι στην «αυτονομία» των σχολείων και την οικονομική αυτοτέλεια των ΑΕΙ – ΤΕΙ, που σημαίνουν χαμηλότερη και επιλεκτική κρατική χρηματοδότηση, επιχειρηματική λειτουργία τους, δίδακτρα, πρόσθετη τοπική φορολόγηση και εισβολή των εταιρειών – χορηγών στην εκπαίδευση.

Κατάργηση γενικά κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης και ιδιωτικού παραεκπαιδευτικού κυκλώματος φροντιστηρίων και κατάρτισης. Ανάκληση των αδειών λειτουργίας των κάθε λογής ιδιωτικών «πανεπιστημίων», ακύρωση κάθε μέτρου για την αναγνώριση και διεύρυνσή τους.

Ανάπτυξη όλων των αναγκαίων υποδομών για την πρωινή λειτουργία των σχολείων και την κάλυψη των εκπαιδευτικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων των ΑΕΙ – ΤΕΙ. Ανάπτυξη πρόσθετων υποδομών για πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες και πρόσληψη μόνιμου ειδικού προσωπικού για την κάλυψη της λειτουργίας τους.

Οικονομική και κοινωνική στήριξη των εργαζόμενων μαθητών με υποτροφίες, εκπαιδευτικές άδειες και ειδικό ωράριο εργασίας, ώστε να μπορούν απρόσκοπτα να αφιερωθούν στις εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις. Γενικότερα οικονομική και κοινωνική στήριξη της λαϊκής οικογένειας ώστε να απαλειφθεί το φαινόμενο της παιδικής και εφηβικής εργασίας, που συνεπάγεται τη σχολική αποτυχία και διαρροή.

Εξασφάλιση των αναγκαίων οικονομικών και άλλων προϋποθέσεων στους φοιτητές και σπουδαστές ώστε να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στα σπουδαστικά τους καθήκοντα. Κατάργηση όλων των διδάκτρων. Εξασφάλιση δωρεάν σίτισης, στέγασης, μεταφοράς για όλους τους φοιτητές και σπουδαστές.

Παροχή υποτροφιών σε όλους τους μεταπτυχιακούς και απαλλαγή των φτωχότερων φοιτητών από τα βιοποριστικά τους προβλήματα με ειδική κρατική επιδότηση. Ειδικά μέτρα διευκόλυνσης των εργαζόμενων φοιτητών – σπουδαστών (6ωρη εργασία με αποδοχές 8ωρου, άδειες με αποδοχές στις εξετάσεις και δικαίωμα εναλλακτικών μορφών εξέτασης). Κατάργηση των διδάκτρων για τους αλλοδαπούς φοιτητές.

Δωρεάν παροχή των συγγραμμάτων στους φοιτητές – σπουδαστές που θα παράγονται σε πανεπιστημιακά τυπογραφεία. Εμπλουτισμός των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών με άλλα συγγράμματα και επιστημονικά περιοδικά που θα επιτρέπουν την πρόσβαση των φοιτητών σε διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις στα διδασκόμενα αντικείμενα. Δημιουργία βιβλιοθηκών σε κάθε σχολείο. Δωρεάν εισιτήρια σε θέατρα και κινηματογράφους για μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές.

Για τους εκπαιδευτικούς

— Εργασιακή, οικονομική και επιστημονική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών.

Αναβάθμιση που θα ξεκινά με την παιδαγωγική εκπαίδευσή τους σε ενιαίες παιδαγωγικές σχολές, στις οποίες θα συνεχίζεται και η περιοδική επιμόρφωσή τους. Ενιαία εργασιακά δικαιώματα για όλους τους εκπαιδευτικούς με πρώτη προϋπόθεση την εξασφάλιση σταθερής και πλήρους εργασίας. Κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και του θεσμού των ωρομισθίων και των αναπληρωτών. Μέχρι τη δημιουργία των ενιαίων παιδαγωγικών σχολών των οποίων οι απόφοιτοι διορίζονται όλοι στην εκπαίδευση, απαιτούμε μαζικούς διορισμούς μέσα από μια νέα επετηρίδα και για την κάλυψη των έκτακτων και συνηθισμένων αναγκών με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό στη διάθεση του υπουργείου Παιδείας.

Πρόσληψη όλου του αναγκαίου επιστημονικού, διοικητικού και τεχνικού προσωπικού στα ΑΕΙ – ΤΕΙ. Κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στο διδακτικό προσωπικό που επεκτείνονται, προκήρυξη όλων των θέσεων των συμβασιούχων διδασκόντων, καθιέρωση της πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης του διδακτικού προσωπικού ώστε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στα διδακτικά και ερευνητικά του καθήκοντα. Κατάργηση του επιδοματικού χαρακτήρα του μισθολογίου των διδασκόντων σε ΑΕΙ – ΤΕΙ με την ενσωμάτωση όλων των επιδομάτων στο βασικό μισθό, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τις σύγχρονες ανάγκες της διαβίωσης και της επιστημονικής τους ενημέρωσης.

Κατοχύρωση της δημοκρατίας στην εκπαίδευση

— Κατοχύρωση και διεύρυνση της δημοκρατίας στην εκπαίδευση ξεκινώντας από την κατάργηση όλων των αυταρχικών, κατασταλτικών ρυθμίσεων, που παρεμποδίζουν συλλογικές διαδικασίες και ακυρώνουν την ελευθερία της σκέψης και δράσης (Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, «καθηκοντολόγιο» των εκπαιδευτικών, νέος Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας, εσωτερικοί κανονισμοί σχολείων και ΑΕΙ – ΤΕΙ, κλπ.). Υπερασπιζόμαστε το πανεπιστημιακό άσυλο και αντιστεκόμαστε σε κάθε προσπάθεια απαξίωσης και υπονόμευσης του θεσμού, που στις μέρες μας γίνεται ακόμα πιο αναγκαίος. Την ευθύνη για την τήρηση του ασύλου πρέπει να την έχει η Σύγκλητος και όχι ολιγομελείς και ελεγχόμενες επιτροπές.

Παλεύουμε για τη δημιουργία προϋποθέσεων συλλογικού λαϊκού ελέγχου της εκπαίδευσης ώστε η επιστήμη να γίνει σύμμαχος του λαού και το σχολείο να διαπλάθει όχι καλούς υπηρέτες, αλλά ανθρώπους με προσωπικότητα και συνειδητούς ρυθμιστές της ζωής τους.

Αγώνας για μόρφωση, δουλειά, ζωή με δικαιώματα

— Σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα για όλους.

Επτάωρο, πενθήμερο, 35ωρο. Ελεύθερος χρόνος ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ωρίμανση και την ολοκλήρωση της προσωπικότητας του νέου ανθρώπου, την εξασφάλιση του δικαιώματός του στην κοινωνική ζωή και δράση και τη δημιουργία οικογένειας. Κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, κατάργηση της ομηρίας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και αυτόματη μετατροπή τους σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. Μέτρα στήριξης των άνεργων αποφοίτων με επιδότηση στο 80% του μισθού, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, επιδότηση ενοικίου και πάγωμα δανείων. Μείωση του ορίου συνταξιοδοτικής ηλικίας. Ουσιαστική προστασία του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση, του δικαιώματος στην απεργία.

Για όλα τα παραπάνω συντονιζόμαστε με τις δυνάμεις του ευρύτερου εργατικού λαϊκού κινήματος που αντιπαλεύουν την πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών οργανισμών στην Παιδεία, στην εργασία και τους άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, στον ενιαίο αγώνα για μόρφωση, δουλειά, ζωή με δικαιώματα.

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, νεολαία, To KKE προτείνει. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι βασικές προτάσεις του ΚΚΕ από το Νηπιαγωγείο έως τα ΑΕΙ

Ο τομέας Παιδείας οργανώνεται με βάση ποια κοινωνία, ποια οικονομία, ποια ανάπτυξη υπηρετεί

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για την Παιδεία, την περασμένη Παρασκευή

«Δεν έχουμε καμία σκοπιμότητα όταν αρνούμαστε αυτό τον τύπο του διαλόγου που προτείνετε, καμία σκοπιμότητα, κομματική ούτε πολύ περισσότερο προεκλογική. Αλλωστε, εμείς κρίνουμε τις επιλογές σας και δε σας φορτώνουμε εύκολα ότι είναι προεκλογικό αυτό. Μια κυβέρνηση μέχρι να γίνουν εκλογές, κάτι πρέπει να κάνει. Εμείς κρίνουμε αυτό που κάνει. Εχουμε πιο ουσιαστικά επιχειρήματα. Εχουμε μια σκοπιμότητα και το λέμε, να αντιπαλέψουμε την πολιτική σας. Από αυτή την άποψη την αντιπαλεύουμε και στη γενική της κατεύθυνση και στη ραχοκοκαλιά της και στα σημεία».Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην ομιλία της στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση για την Παιδεία, που έγινε στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή. Παραθέτουμε, στη συνέχεια, την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Ξεκινήσατε με το θέμα του διαλόγου για το εξεταστικό και τελειώσατε με την κρίση. Ομως για άλλη μια φορά διαπιστώνουμε ότι γίνεται πολλή συζήτηση για την κρίση. Τουλάχιστον, ειλικρινά το λέω – αν μου έχει διαφύγει ζητώ συγγνώμη – δεν έχω ακούσει και από σας αλλά και από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ πού οφείλεται αυτή η διεθνής κρίση και πώς συσχετίζεται με την Ελλάδα; Δεν άκουσα τη δική σας άποψη, πού οφείλεται και πώς εξηγείται ότι ήρθε η κρίση, αφού είχε μεσολαβήσει μία σχετικά μακρόχρονη ταχύρυθμη ανάπτυξη του παγκόσμιου ΑΕΠ, με ρυθμούς ανάπτυξης σημαντικούς βεβαίως, αλλά ανισόμετρους από χώρα σε χώρα και από περιοχή σε περιοχή αλλά, εν πάση περιπτώσει, σε μία περίοδο μεγάλης ευφορίας, τουλάχιστον από το 1999 και μετά, αλλά και γενικότερα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Εχει μια σημασία, πού αποδίδεται η κρίση. Δε σκοπεύω, βεβαίως, να φύγω από το θέμα που συζητάμε, αν και σχετίζεται και με την Παιδεία, γιατί τα μέτρα που παίρνετε τώρα, είναι μέτρα που προσαρμόζονται και στις συνέπειες της κρίσης, όχι βεβαίως από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων και της νεολαίας, αλλά από τη σκοπιά της καλύτερης σύνδεσης της Παιδείας με την κερδοφορία. Εν πάση περιπτώσει, δεν πρόκειται να κάνω τώρα κάποια ανάλυση της κρίσης. Απλώς θέλω να υπογραμμίσω ότι δεν είναι κακό να ακούσουμε μια ολοκληρωμένη άποψη.

Η γνώση είναι αναπόσπαστα δεμένη με την κοινωνική εξέλιξη

Κύριε πρωθυπουργέ, είπατε το εξής πράγμα και νομίζω ότι δεν πέφτω έξω. Είπατε ότι, εν πάση περιπτώσει, παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα κόμματα, έχετε την αίσθηση ότι υπάρχουν και κοινές θέσεις και εκτιμάτε ότι από λόγους σκοπιμότητας τα κόμματα δε συνηγορούν να συζητούν, τουλάχιστον εκεί που υπάρχουν κοινές θέσεις ή να αναζητούν σε ορισμένα ζητήματα κοινή θέση. Μάλιστα είπατε ότι κάθε κόμμα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του. Υποθέτω ότι για λόγους ευγενείας δεν εξαιρέσατε το ΚΚΕ. Ξέρετε πάρα πολύ καλά ότι όταν διαφωνούμε με την κυβερνητική πολιτική, δε διαφωνούμε σε κάποια σημεία. Το ίδιο αναφέρεται από εμάς σε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Motion Team

Για μας η αφετηρία, την οποία εξετάζουμε και κρίνουμε την πολιτική των κομμάτων, όχι μόνο τη γενική αλλά και την έκφρασή της σε όλα τα πεδία – και ανάμεσα σε αυτά και στην Παιδεία – είναι ότι εξ αντικειμένου υπάρχουν δύο δρόμοι ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας. Διαφωνούμε ριζικά με το πώς εννοείτε εσείς την ανάπτυξη. Οχι πώς εννοείτε, αλλά ποια πολιτική υλοποιείτε. Δεν είναι θεωρητικό θέμα, ούτε φιλοσοφικό για να το συζητήσουμε. Ας πάρουμε τον τομέα της Παιδείας. Πώς οργανώνεται, πως δομείται ο τομέας της Παιδείας; Ανάλογα με το τι κοινωνία θέλεις, με το τι οικονομία θέλεις, τι ανάπτυξη θέλεις.Βρείτε μου μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, από τις κακές μέχρι αυτές που περιείχαν και κάποια θετικά στοιχεία – γιατί ιστορικά υπάρχουν τέτοια – που να μην υποτάσσεται σε αυτό το κύριο. Και είναι πάρα πολύ φυσικό. Δεν πηγαίνει ο άλλος να κάτσει στο θρανίο με αυτοσκοπό τη γνώση. Και αν κάποιοι ξεκινάνε έτσι, πολύ γρήγορα καταλαβαίνουν ότι η γνώση είναι αναπόσπαστα δεμένη με την κοινωνική εξέλιξη, αν θα είναι έτσι ή αλλιώς.

Το εξεταστικό μοχλός όξυνσης των ταξικών φραγμών

Και δεν είναι τυχαίο ότι ξεκινήσατε το θέμα με το εξεταστικό και το φέρνετε σαν ένα βασικό σημείο διαλόγου. Γιατί σήμερα το εξεταστικό, πραγματικά, δεν είναι η ουσία του προβλήματος, γιατί πριν από όλα πρέπει να δεις τι Παιδεία θέλεις και μετά να δεις το εξεταστικό, να το εκσυγχρονίσεις και να το αλλάξεις.

Eurokinissi

Το εξεταστικό όμως σήμερα αποτελεί ένα μοχλό, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που θα βοηθήσει όχι να αναπαραχθούν, αλλά να οξυνθούν οι ταξικοί φραγμοί που υπάρχουν στην πρόσβαση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και όχι μόνο, να οξυνθούν και τα εμπόδια που υπάρχουν να ολοκληρώσει ένα παιδί τη δωδεκάχρονη εκπαίδευση, που ακόμα στην Ελλάδα δεν είναι υποχρεωτική. Θα μου πείτε, είναι στις άλλες χώρες; Οχι. Γιατί, όμως, ο εκσυγχρονισμός που απαιτείται σήμερα δε συνδέεται και με την υποχρεωτικότητα στη δωδεκάχρονη εκπαίδευση; Γιατί όλοι καταλαβαίνουμε, είτε είμαστε από εδώ, είτε είμαστε από εκεί, ότι αυτό που λέμε «γνώση» σήμερα δεν έχει καμία σχέση, όχι με αυτό που ήταν τον περασμένο αιώνα – εννοώ τον 19ο αιώνα, τον προπερασμένο – αλλά πραγματικά, σχηματικά από δεκαετία σε δεκαετία η απαίτηση για γνώση σε ατομικό επίπεδο – για να μιλάμε και για συλλογικό – ανεβαίνει.Ετσι, οι γνώσεις που έχουμε αποκτήσει εμείς – και ας περάσαμε τα πανεπιστήμια – καταντάνε αρκετά ξεπερασμένες. Επομένως, γιατί σήμερα το κυριότερο ζήτημα δεν είναι η δωδεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση; Τι φανταζόσαστε; Οτι θα καταψηφίζαμε αυτήν την πρόταση; Βεβαίως, μιλάμε για δωδεκάχρονη ενιαία εκπαίδευση χωρίς το διχασμό της σε γενική και επαγγελματική και χωρίς τα φίλτρα που έχουν σχέση με τα ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ ή την πρώην ΤΕΕ. Εν πάση περιπτώσει, είναι ένα θέμα το οποίο θέτουμε, η υποχρεωτική δωδεκάχρονη ενιαία Παιδεία, ούτως ώστε όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως αν συμφωνούμε με το περιεχόμενο των αναλυτικών προγραμμάτων, να έχουν ένα ενιαίο γενικό επίπεδο μόρφωσης και να μην αναγκάζονται, πριν τα δεκαοχτώ, να επιλέγουν το αντικείμενο της επιστημονικής ή επαγγελματικής μόρφωσης. Οι νέοι σήμερα έχουν περισσότερες γνώσεις σαν ποσότητα, όχι σαν ποιότητα. Εχουν πιο ανοιχτούς ορίζοντες, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ένα παιδί των δεκατριών, των δεκατεσσάρων ή των δεκαπέντε ετών μπορεί να επιλέξει και να πει «θα πάω στα ΕΠΑΣ, στα ΕΠΑΛ, θα πάω στο Λύκειο ή από τώρα θα προετοιμαστώ για το αν θα γίνω φιλόλογος, ιστορικός, αρχαιολόγος, μαθηματικός, φυσικός κ.λπ.». Μετά τα δεκαοχτώ. Βεβαίως, οι κλίσεις θα εμφανίζονται και πιο πριν.

Δε μιλάμε για ένα σχολείο ισοπεδωτικό. Μιλάμε για ένα σχολείο που βοηθάει το μαθητή να καταπιάνεται, να ασχολείται, να προβληματίζεται, να γνωρίζει και τα μαθήματα, τα αντικείμενα του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος. Εφυγα όμως, από το κυρίως θέμα.

Αντιπαλεύουμε την πολιτική σας γενικά και στα σημεία

Κύριε πρωθυπουργέ, δεν έχουμε καμία σκοπιμότητα όταν αρνούμαστε αυτόν τον τύπο του διαλόγου που προτείνετε, καμία σκοπιμότητα, κομματική ούτε πολύ περισσότερο προεκλογική. Αλλωστε, εμείς κρίνουμε τις επιλογές σας και δε σας φορτώνουμε εύκολα ότι είναι προεκλογικό αυτό. Μια κυβέρνηση μέχρι να γίνουν εκλογές, κάτι πρέπει να κάνει. Εμείς κρίνουμε αυτό που κάνει. Εχουμε πιο ουσιαστικά επιχειρήματα. Εχουμε μια σκοπιμότητα και το λέμε, να αντιπαλέψουμε την πολιτική σας. Από αυτήν την άποψη την αντιπαλεύουμε και στη γενική της κατεύθυνση και στη ραχοκοκαλιά της και στα σημεία. Δεν είναι κακή η σκοπιμότητα αυτή. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη των λεγομένων μας.

Σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα του διαλόγου. Πρώτα – πρώτα δεν είναι κενή η σελίδα του διαλόγου κι έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Είναι γεμάτη. Στο εξεταστικό αν είναι κενή, αμφιβάλλω. Εν πάση περιπτώσει, είναι γεμάτη από μέτρα, από νόμους που ψηφίστηκαν έως τώρα και από το ΠΑΣΟΚ και από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, τα οποία έχουν δημιουργήσει εντελώς – για να πω την πιο ήπια έκφραση – αρνητικά δεδομένα. Εξω από την ανατροπή αυτών των δεδομένων, πώς να συζητήσουμε το εξεταστικό ή το γλωσσικό ή όποιο άλλο; Υπάρχουν βασικά χαρακτηριστικά στο σύστημα Παιδείας, που διαμορφώθηκαν σταδιακά, και τα οποία εμείς δεν μπορούμε να τα παρακάμψουμε. Και θα πω ορισμένα πολύ επιλεκτικά. Για κοιτάξτε την αλλαγή της κοινωνικής σύνθεσης στα ΑΕΙ και την κοινωνική σύνθεση επίσης στα ΤΕΙ. Για απαντήστε, γιατί τα παιδιά εγκαταλείπουν το σχολείο, το θρανίο. Δηλαδή, μιλάμε ότι το ποσοστό των μαθητών, που δεν ολοκληρώνουν την υποχρεωτική εκπαίδευση, τα τελευταία χρόνια ξεπερνά το 15%. Περισσότεροι από ένας στους πέντε μαθητές της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης εγκαταλείπουν το σχολείο πριν από την ενηλικίωσή τους. Το 42,5% στα ΤΕΕ εργάζονται και είναι ανήλικοι. Τώρα τα είπατε ΕΠΑΣ. Αυτό είναι στοιχείο που ίσχυε μέχρι πέρυσι για τα ΤΕΕ. Και μη μου πείτε ότι δεν είναι υποχρεωτικό μέχρι τα 18. Γιατί;

Για να δούμε, πόσοι φοιτητές στα ΑΕΙ και πολύ περισσότεροι βεβαίως στα ΤΕΙ εργάζονται σήμερα; Εμείς θεωρούμε ότι είναι αδύνατον να συνδυάζεται η δουλειά και η μόρφωση, όταν αυτό – προσέξτε – είναι αποτέλεσμα της δυσκολίας της οικογένειας να σπουδάσει το παιδί της. Δε θα εμποδίσει κανείς έναν φοιτητή αν θέλει να πάει να πιάσει δουλειά. Αλίμονο! Αλλά να μην το κάνει από ανάγκη. Επομένως, να ένα πρόβλημα. Υπάρχει μία μελέτη του υπουργείου γιατί γίνεται αυτό; Καμία μελέτη. Υπάρχει ο εντοπισμός των ερευνών. Χαίρω πολύ.

Αλλο ζήτημα: Υπάρχει μια διαμορφωμένη κατάσταση, εξαιρετικά αρνητική, θα έλεγα δραματική, που μπορεί να μη φαίνεται – αυτή δεν μπαίνει σε ποσοστά, αυτή δεν μπορεί να μπει μέσα στις στατιστικές – ότι δηλαδή έχει υποκατασταθεί η γνώση με τις δεξιότητες. Η αποσπασματικότητα είναι κάτι τραγικό στη γνώση. Και βεβαίως, αυτά σταδιακά έχουν περάσει και έχουν περάσει μέσα από τα αναλυτικά προγράμματα. Εδώ υπάρχουν γονείς που έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο, που έχουν τελειώσει Σχολές, που έχουν σχέση με την Παιδαγωγική και λένε: «Αδυνατώ να καταλάβω τι λένε τα βιβλία», λόγω αποσπασματικότητας.

Κύριε Παπανδρέου, ειλικρινά δε θα συμφωνήσω μ’ αυτά που είπατε, όχι γι’ αυτό το μέσο το οποίο αναδείξατε (σ.σ. ηλεκτρονικό βιβλίο), γιατί πραγματικά είναι πολύτιμο. Εγώ θα έλεγα ότι είναι πολύτιμο, αντί να έχω μια βιβλιοθήκη και να την ξεσκονίζω να τα έχω τα βιβλία εκεί. Αλλά το να έχεις μια εγκυκλοπαίδεια στην τσέπη σου, το να έχεις μια βιβλιοθήκη στην τσέπη σου, αυτό δε σημαίνει γνώση. Και μ’ αυτήν την έννοια δε θα συμφωνήσω μ’ αυτό που είπατε. Πώς το είπατε; Μαθητοκεντρικό σχολείο. Και ξέρω ότι αυτό απηχεί μια γενικότερη φιλοσοφική και παιδαγωγική άποψη, η οποία – δε λέω ότι συνειδητά το κάνετε αυτό – είναι απολύτως επικίνδυνη και απορριπτέα. Και μάλιστα θα το πω. Εχουμε μελετήσει στο Κόμμα όλες τις συζητήσεις που έχουν γίνει στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και στον προηγούμενο διάλογο που είχε γίνει όταν ήταν υπουργός η κυρία Γιαννάκου. Είμαι βέβαιη ότι κι ο κ. Παπανδρέου όταν τα διαβάσει δε θα συμφωνήσει τελικά. Τι λένε αυτά; Οτι ο δάσκαλος κι ο εκπαιδευτικός δεν είναι τίποτα. Κάθεται και είναι ένας συντονιστής. Η βάση είναι η γνώμη του μαθητή, η επιλογή του μαθητή. Μα, με συγχωρείτε, μπορεί ένα παιδί δώδεκα, δεκαπέντε χρόνων να επιλέξει τι θέλει, ποια γνώση, ποια βιβλιογραφία; Είναι άλλο πράγμα αυτό που έχουμε, το μαθητή – ακροατή, το μαθητή παθητικό. Αλλά, κακά τα ψέματα. Εντάξει η αντιαυταρχική μόρφωση, ωραία – κι ο αυταρχισμός έχει σχέση και με το περιεχόμενο, δεν είναι μόνο στη μέθοδο διδασκαλίας – αλλά είναι δυνατόν να λέγεται αυτό το πράγμα, ότι το παιδί των δέκα, των δώδεκα, των δεκαπέντε χρόνων – αυτά ειπώθηκαν στο διάλογο και λέγονται και γραπτά στις οδηγίες προς τους εκπαιδευτικούς – θα καθορίζει την ύλη, τι θα διαβάσει, πώς θα διαβάσει ο μαθητής; Και μάλιστα αυτό από την Α΄ Δημοτικού. Μα είναι δυνατόν να το κάνει αυτό ένα παιδί; Τότε γιατί πάει σχολείο; Αμα ήταν σε θέση να επιλέξει δε χρειαζόταν το σχολείο. Ούτε τα «παιδιά – θαύματα» δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, που δεν πιστεύω, ας πούμε, σ’ αυτήν την ιδέα».

Προσαρμογή της Παιδείας στις ανάγκες του καπιταλισμού

Είναι σοβαρό ζήτημα. Και θα το πω καθαρά: Να η προσαρμογή της Παιδείας στις σύγχρονες ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας, σε συνθήκες που διαμορφώθηκαν στη δεκαετία του ’70 και μετά, όπου άλλαξε η μορφή διαχείρισης, άλλαξαν πολλά πράγματα και πια έχουμε πλήρη απελευθέρωση αγοράς, ευέλικτο εργατικό δυναμικό. Η ουσία ποια είναι; Μέσα από αυτόν τον τρόπο γίνεται το εξής φιλτράρισμα, πριν το νέο εξεταστικό: Να παράγεται ένα φτηνό εργατικό δυναμικό που να έχει δεξιότητες.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει καθορίσει οκτώ δεξιότητες για τις σύγχρονες ανάγκες. Μάλιστα αυτές τις δεξιότητες τις βάζει στην ίδια μοίρα στο Λύκειο και στο Πανεπιστήμιο και σε όλα αυτά τα ΙΕΚ κλπ. Είναι οκτώ δεξιότητες. Τι πρέπει δηλαδή να ξέρεις; Να χειρίζεσαι κομπιούτερ – λες και αυτό είναι μεγάλη επιστημονική πρόοδος – να μπορεί κάποιος να επικοινωνεί σε παραπάνω από δυο – τρεις γλώσσες. Για τι να επικοινωνεί; Για τουρισμό, για να προβάλλει εν πάση περιπτώσει τις τουριστικές αξίες της χώρας ή της Ελλάδας και να υπάρχει μια επικοινωνία στον τομέα της εξυπηρέτησης. Δηλαδή με πεντακόσιες λέξεις ο καθένας μπορεί να μάθει μέχρι και πέντε γλώσσες…

Για να μην αναφέρω το δράμα πια της ελληνικής γλώσσας, το πώς διδάσκεται η ελληνική λογοτεχνία, η ελληνική κουλτούρα κλπ. Από εκεί και πέρα, θα πηγαίνουν όλο και λιγότεροι, διότι σήμερα, έτσι όπως είναι οργανωμένη η παραγωγή και η εργασιακή διαδικασία, χρειάζεται ένα μικρότερο αριθμητικά επιστημονικό δυναμικό, πιο ειδικευμένο από χτες και από εκεί και πέρα να υπάρχει ένα εργατικό δυναμικό που, βεβαίως, αυτό δεν είναι το εργατικό δυναμικό του μεσοπολέμου, των μεταπολεμικών χρόνων της δεκαετίας του ’50. Είναι πιο ανεπτυγμένο, αλλά θα έχει κάποιες δεξιότητες, θα μπορεί να αλλάζει γρήγορα επάγγελμα, να προσαρμόζεται στο καινούριο κλπ.

Είναι ακριβώς η ευθυγράμμιση, η προσαρμογή της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και του εξεταστικού, στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην παγκόσμια τάση που υπάρχει σήμερα, να γίνεται όλο και πιο φτηνή η εργατική δύναμη. Θέλετε να αντιμετωπίσετε και ένα άλλο πρόβλημα. Δεν ξέρω αν θα κάνετε καινούρια μεταρρύθμιση. Βλέπετε ότι τα παιδιά δεν πηγαίνουν στα ΕΠΑΣ και δεν πηγαίνουν και στα ΕΠΑΛ. Και πραγματικά βλέπετε ότι η γενική τάση της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι αυτή, δηλαδή η επαγγελματική ειδίκευση – ας το πω τέλος πάντων έτσι – στα δεκαπέντε χρόνια. Σας ανησυχεί και θα πάρετε μέτρα. Μπορεί να είναι και μέτρα – εντός εισαγωγικών – «βελτίωσης» ή και βελτίωσης ορισμένων στοιχείων, για να σπρώξετε τα παιδιά εκεί. Γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα στην Ελλάδα, δηλαδή υπάρχει πολύ μεγάλος αριθμός πτυχιούχων, τους οποίους δεν μπορείτε να τους απορροφήσετε. Σκέφτεστε να φέρετε και τη γνωστή πιστοποίηση. Δηλαδή παίρνω το πτυχίο και αυτόματα αυτό δε μου δημιουργεί προϋπόθεση να ζητήσω δουλειά, αλλά πρέπει να περάσω από διαγωνισμούς, από πιστοποίηση. Γιατί, στην ουσία, πιστοποίηση δεν έγινε με το ΑΣΕΠ στους εκπαιδευτικούς, που πρέπει να δώσουν διαγωνισμό στο ΑΣΕΠ; Καταργήθηκε η επετηρίδα και μπήκε το ΑΣΕΠ. Τι διαφορά έχει; Βεβαίως με το ΑΣΕΠ ενδεχομένως τα φίλτρα και τα εμπόδια γίνονται ακόμη μεγαλύτερα.

Θέλετε – λέει – να καταργήσετε τα φροντιστήρια με το νέο εξεταστικό. Τώρα μόλις είπα για το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί πάνε και κάνουν φροντιστήρια. Υπάρχουν φροντιστήρια ειδικά για το ΑΣΕΠ, ακόμα και στην τελευταία γειτονιά της Αθήνας. Το «τελευταία» δεν το λέω υποτιμητικά, αλλά το λέω με την έννοια ότι ακόμα στην τελευταία άκρη της Αθήνας υπάρχουν πίνακες που λένε «φροντιστήριο για το ΑΣΕΠ». Ακόμα και αν καταργήσετε εξ ολοκλήρου τις εξετάσεις, θα μετατεθούν αλλού οι εξετάσεις.

Οδεύουμε σε κατηγοριοποίηση των ΑΕΙ

Να πω ένα παράδειγμα με βάση την πρόταση και του ΠΑΣΟΚ, αυτή που ανέπτυξε σήμερα ο πρόεδρος – και την ξέρω – και με βάση τα όσα τώρα έχουν ειπωθεί από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν ξέρω, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει και εύκολα, αλλά – εν πάση περιπτώσει – πιθανώς σε αυτό το θέμα να μένει σταθερός. Υιοθέτησε το σύνθημα που είχε παλιά ο κ. Αρσένης «ελεύθερη πρόσβαση». Βέβαια, ο κ. Αρσένης δεν την εφάρμοσε. Αυξήθηκε βεβαίως ο αριθμός στα πανεπιστήμια, είναι αλήθεια, αλλά αυτό δε σήμαινε ότι η πρόσβαση ήταν ελεύθερη, με κοινωνικοταξικά κριτήρια. Δυσκόλεψαν τα πράγματα. Ξαναλέω ότι φαίνεται σήμερα από την κοινωνική σύνθεση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Είτε με ένα εξεταστικό είτε με άλλο, μεταφέρεται το εξεταστικό στο Α’ έτος του πανεπιστημίου. Και τι είναι αυτό το Α’ έτος του πανεπιστημίου; Περίπατος, θα γραφτεί σε μια Σχολή, γενικώς, και μετά από ένα χρόνο, θα πάει σε ένα Τμήμα.

Και εδώ θα ανοίξει η πόρτα κάθε πανεπιστημίου για να βάζει τα δικά του κριτήρια, ποιους θα κρατάει και ποιους όχι. Πάμε για την αυτονόμηση των πανεπιστημίων, την ακόμα πιο επίσημη κατηγοριοποίηση. Είμαστε ριζικά αντίθετοι σε αυτό το ζήτημα. Και θα έχουμε τα πανεπιστήμια που θα παίρνουν την κορυφή, άλλα που θα παίρνουν τους μικρομεσαίους και άλλα που θα τους πετάνε με τις κλοτσιές. Μα, αν πάρουμε το σύστημα, όπως εφαρμόζεται στη Γερμανία και στην Αυστρία, το 25% μπαίνουν τελικά στα πανεπιστήμια. Και για να δούμε πόσοι αποφοιτούν από τα ιταλικά πανεπιστήμια, που είναι ελεύθερη πρόσβαση; Ενα μικρό ποσοστό από αυτά.

Για το πανεπιστημιακό άσυλο και τα όργανα του φοιτητικού κινήματος

Θέλω να σταθώ στο ζήτημα του ασύλου. Κατ’ αρχήν, υπάρχουν ζητήματα: Εκπαιδευτικοί, μισθολογική τους αναβάθμιση, επιστημονική τους αναβάθμιση κλπ. Υπάρχουν τεράστια προβλήματα, είναι κατατεθειμένα εδώ. Δυστυχώς, ο χρόνος δε φθάνει, αλλά θέλω να σταθώ στο θέμα του ασύλου και της κατάστασης που διαμορφώθηκε στα πανεπιστήμια. Η δική μας θέση είναι η εξής:

Οταν λέμε άσυλο, δεν εννοούμε αυτά που λέτε για ελεύθερη διακίνηση ιδεών κλπ. Ελεύθερη δεν είναι. Βεβαίως, διαπάλη μπορεί να γίνεται. Εδώ καθηγητές αποκλείονται, όταν είναι να αναδειχτούν καθηγητές – ή γίνονται, αφού περάσουν σαράντα κύματα – αν δεν τους αρέσει η ιδεολογία με βάση την οποία επεξεργάζονται και τις επιστημονικές θέσεις. Ας το αφήσουμε αυτό. Δεν είναι απλώς κέντρα διακίνησης ιδεών. Βεβαίως, είναι μορφωτικά ιδρύματα, είναι ερευνητικά ιδρύματα. Εμείς ταυτόχρονα βλέπουμε και αυτό που λέμε κέντρα πάλης, με όλες τις μορφές, όταν χρειάζεται και όχι μόνο για τους φοιτητές και για τους σπουδαστές, αλλά, βεβαίως, μπορούν να γίνουν και γενικότερα κέντρα κοινωνικής πάλης, σύνδεσης του φοιτητικού, του σπουδαστικού κινήματος με τους άλλους φορείς του λαϊκού κινήματος. Βεβαίως, κάποια συνεννόηση και κάποιους όρους χρειάζονται σε αυτήν τη συμμετοχή. Ομως, δεν είναι απλώς άσυλο για τους φοιτητές. Αυτό να το ξεκαθαρίσουμε.

Ως προς το ζήτημα αρνητικών φαινομένων – που και εμείς τα έχουμε καταδικάσει – δεν μπορώ να πω αναλυτικά, γιατί δεν υπάρχει χρόνος, αλλά θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το εξής πράγμα. Πρώτον, εμείς θεωρούμε ότι υπάρχουν προϋποθέσεις να γίνει σεβαστό το άσυλο, όπως τουλάχιστον εμείς το καταλαβαίνουμε, και άσυλο για την ανάπτυξη αγώνων και διαπάλης, με την αστυνομία μακριά, όχι την αστυνομία να ωθεί τους γνωστούς – αγνώστους και τους κουκουλοφόρους να μπαίνουν μέσα στα πανεπιστήμια. Διότι υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός, εδώ και χρόνια – δεν είναι κάτι τελευταίο – τάχα λέει, για να μη σπάνε βιτρίνες των καταστημάτων. Υπάρχει σχεδιασμός και αξιοποίηση αυτών.

Δεύτερον, θέλω να σταθώ στον εκφυλισμό που επικρατεί σήμερα στα όργανα του φοιτητικού κινήματος. Και ενώ έχεις αγώνες, έχεις μια ζωντάνια, ο εκφυλισμός είναι τεράστιος. Και γι’ αυτό εμείς δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε, εκτός των άλλων, και για άλλους λόγους, τον όρο «εξέγερση». Εξέγερση από θυμό, εξέγερση με όρους εκφυλιστικούς δεν υπάρχει, και πολύ περισσότερο, χωρίς στόχους, χωρίς πολιτικό σχέδιο. Ολες οι εξεγέρσεις είχαν ένα στόχο, από τον Σπάρτακο μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση και ό,τι ζήσαμε μετά. Μπορεί να έχεις εξέγερση και να μην γίνει επανάσταση – δεν το συζητάμε αυτό – αλλά έχεις στόχο. Τι στόχο είχαν αυτοί; Και ευτυχώς, το σχέδιο να περάσουν όλοι αυτοί οι κουκουλοφόροι μέσα στο μαθητικό κίνημα δεν έχει περάσει. Λέω προς το παρόν, γιατί τέτοιοι σχεδιασμοί υπάρχουν…

Να ξεκαθαρίσουμε, όμως, το εξής ζήτημα και επειδή έβαλε ένα θέμα ο κ. Παπανδρέου, με το οποίο, βεβαίως, συμφωνώ. Για πρώτη φορά το βάζει και με καθυστέρηση, όπως το έχει βάλει και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τελευταία, για πρώτη φορά, με πολύχρονη καθυστέρηση. Να συγκροτηθεί, λέει, η ΕΦΕΕ. Μα, χρόνια τώρα τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας και οι συνεργαζόμενοι μαζί τους, που εκλέγονται μέσα από το γνωστό ψηφοδέλτιο της Πανσπουδαστικής, ορίζονται εκπρόσωποι, πάνε για τη συνεδρίαση και δεν έρχεται ούτε η ΔΑΠ, ούτε η ΠΑΣΠ, ούτε τα ψηφοδέλτια τα οποία στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πάνε. Και φέτος έγινε αυτό. Εν πάση περιπτώσει ή εσείς θέλετε και δεν πείθεται η νεολαία σας ή κάτι πρέπει να γίνει. Και μη μου πείτε για την ελευθερία της νεολαίας να κάνει ό,τι θέλει. Εδώ πρόκειται για εκφυλισμό.

Αυτός μόνο είναι ο εκφυλισμός; Εκφυλισμός είναι ότι γίνονται εκλογές και δεν ορίζεται καν ποιοι εκλέχτηκαν. Δε συνεδριάζουν τα διοικητικά συμβούλια. Γιατί γίνονται εκλογές; Για να καταγράψουμε τη δύναμή μας; Για να πάρει συγχαρητήρια η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ ή δεν ξέρω ποιος άλλος; Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Καλώς δεν υπάρχει σταυροδοσία. Εκ των υστέρων οι παρατάξεις – δεν είναι άσχημο αυτό – να ορίσουν τους εκπροσώπους. Δε συνεδριάζουν. Ετσι, λοιπόν, μπορεί πολύ εύκολα να γίνει επιτροπή κατάληψης από μη φοιτητές και επιτροπή κατάληψης από μια χούφτα φοιτητών.

Πρέπει να σας πω το εξής: Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έχει γίνει τώρα, μετά τις γιορτές, μέσα στα πανεπιστήμια. Είναι κατάσταση που κυριολεκτικά δείχνει σχεδιασμό. Γιατί μπορεί και ο εκφυλισμός να έρχεται μέσα από έλλειψη σχεδιασμού. Και πρέπει να σας πω ότι οι άλλες παρατάξεις, ακόμα και η ΔΑΠ, που δε θέλει τις καταλήψεις, εκεί που μπορεί να περάσει η κατάληψη, έστω και αν δε συμφωνεί, πάει μαζί με τις άλλες παρατάξεις ή ρυθμίζει τις ψήφους, όπως έγινε στη Φιλοσοφική. Γιατί; Για να γίνει μια εβδομάδα κατάληψη και να υπάρχει εκφυλισμός.

Πρέπει να σας πω ότι εμείς, και με τις καταλήψεις είμαστε, και με όλα. Αλλά καταλήψεις από τη μια και παζαρεύουμε να μη χάσουμε το έτος από την άλλη, δε γίνεται. Θα χάσεις και τη χρονιά σου και δυο χρονιές αν χρειάζεται, ώστε με αυτή τη μορφή πάλης και με αυτούς τους αγώνες να υπάρχει ένα έστω προοδευτικό βήμα προς τα εμπρός.

Είναι εκφυλισμός, εμείς δεν έχουμε συμμετάσχει και δε χαϊδεύουμε τα αυτιά του κινήματος. Βεβαίως γι’ αυτό δε φταίει η μεγάλη μάζα των φοιτητών. Εκατό χιλιάδες ψηφίζουν στις εκλογές και πάνε μετά με τριάντα άτομα να κάνουν συνέλευση. Βεβαίως τι γίνεται; Δεν είναι ότι δε θέλουν να συμμετέχουν οι φοιτητές στις συνελεύσεις, αλλά συνελεύσεις στις οποίες συμμετέχουν οι ηγεσίες των παρατάξεων…».

Στο σημείο αυτό της ομιλίας ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης διέκοψε την Αλ. Παπαρήγα λέγοντας πρέπει «να βρούμε άκρη με τις καταλήψεις εάν τις θέλουμε ή δεν τις θέλουμε» και η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ του απάντησε:

«Δε θα λύσουμε μέσα στη Βουλή το ζήτημα με τις καταλήψεις. Θα λυθεί μέσα στα πανεπιστήμια από τους ίδιους τους φοιτητές και τους σπουδαστές. Εμείς δεν είμαστε ούτε εκπρόσωποι του φοιτητικού κινήματος και του σπουδαστικού…».

Ο Απ. Κακλαμάνης επέμενε λέγοντας ότι το θέμα δεν το λύνουν τα πανεπιστήμια «και εμείς εδώ νίπτουμε τας χείρας μας» για να πάρει την απάντηση από την Αλ. Παπαρήγα:

«Δε νίπτουμε τας χείρας μας. Παλεύουμε μέσα στα πανεπιστήμια. Ακου νίπτουμε τας χείρας μας! Πού το είδατε αυτό; Εμείς τουλάχιστον δε νίπτουμε τας χείρας μας και παίρνουμε και την ευθύνη και λέμε τα σύκα – σύκα και τη σκάφη – σκάφη».

Για τα επαγγελματικά δικαιώματα αποφοίτων ΤΕΙ

«Θα τελειώσω με ένα πράγμα, που με συγχωρείτε, αλλά ξέχασα, για την ανώτατη εκπαίδευση και επειδή δεσμεύτηκα, αν θέλετε – και σωστά δεσμεύτηκα – στη συνάντηση που είχαμε αυτές τις μέρες με τον πρύτανη του Πολυτεχνείου και τον πρόεδρο του ΤΕΕ. Το πρόβλημα με τα επαγγελματικά δικαιώματα και οι αντιθέσεις Πολυτεχνείου – ΤΕΙ (και δεν είναι μόνο αυτά, είναι και τα ΚΕΣ και τα ΙΕΚ) φουντώνουν. Εγώ θα πω μια φράση. Είναι ελλιπής, αλλά προς αυτή την κατεύθυνση πιστεύω ότι πρέπει να λυθεί το ζήτημα, πριν έχουμε συντεχνιακές αντιπαραθέσεις και μπερδέψουμε κυρίως τη νεολαία. Οσα ΤΕΙ έχουν επιστημονικό αντικείμενο, να ενταχθούν στα πανεπιστήμια, αφού βεβαίως γίνει μια κατάλληλη προσαρμογή και αντίστοιχα να ενταχθούν οι καθηγητές εκείνοι που έχουν τις προϋποθέσεις. Οχι εκείνοι που δεν έχουν τις προϋποθέσεις. Οσες σχολές των ΤΕΙ δεν έχουν επιστημονικό αντικείμενο, να ενταχθούν στη μεταλυκειακή βαθμίδα επαγγελματικής εκπαίδευσης που προτείνουμε εμείς, να τελειώσει αυτή η ιστορία με μια ανώτατη βαθμίδα που έχει ΑΕΙ εκεί και ΤΕΙ από κει και που τα διαχωρίζει και που τα κάνει ένα κουρκούτι, με συγχωρείτε, μαζί με τα ΚΕΣ, τα ΙΕΚ και όλα τα άλλα. Είναι σοβαρό το ζήτημα, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε, είναι επείγον, σε συνδυασμό με την κατάργηση βέβαια του διπλού Λυκείου».

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, ΚΝΕ, Οι Θέσεις του ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο τομέας Παιδείας οργανώνεται με βάση ποια κοινωνία, ποια οικονομία, ποια ανάπτυξη υπηρετεί

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Συντηρούνται και οξύνονται τα προβλήματα

Με δηλώσεις περί «κοινωνικής ενσωμάτωσης» των ατόμων με ειδικές ανάγκες και διασφάλιση «ίσων ευκαιριών για μόρφωση και δουλειά» ο υπουργός Παιδείας παρουσίασε χτες τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου για την ειδική αγωγή, σε μια προσπάθεια να ενισχύσει το κοινωνικό πρόσωπο της κυβέρνησης. Ωστόσο, το νομοσχέδιο δεν εισάγει τις απαραίτητες τομές που θα δώσουν ουσιαστική διέξοδο στο ζήτημα της ειδικής αγωγής, το οποίο είναι ταξικό και οικονομικό, όπως η εκπαίδευση και η κοινωνία συνολικά. Ετσι, ουσιαστικά συντηρείται η σημερινή κατάσταση με τις ιδιωτικές μονάδες ειδικής αγωγής για όσους διαθέτουν τα οικονομικά μέσα, τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων βρίσκονται εκτός των λιγοστών μονάδων ειδικής αγωγής, ενώ τα δημόσια κέντρα ειδικής αγωγής ιδιωτικοποιούνται και εκποιούνται.

Με το νομοσχέδιο εισάγεται η υποχρεωτικότητα της ειδικής αγωγής και η «συνεκπαίδευση» στο γενικό σχολείο για όλους τους μαθητές με «οριακές εκπαιδευτικές ανάγκες». Παρά την προσπάθεια του υπουργείου να πείσει ότι «οι υποδομές που υπάρχουν στη χώρα έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν το συνολικό νούμερο, δηλαδή και τα άτομα που μέχρι σήμερα δεν πήγαιναν σχολείο», οι σοβαρές ελλείψεις σε υποδομές και προσωπικό στην ειδική αγωγή, με τα ειδικά σχολεία σχεδόν ανύπαρκτα, οδηγούν ήδη τους γονείς στα διάφορα ιδιωτικά κέντρα, ενώ το υπουργείο Παιδείας δεν έχει προχωρήσει σε καταγραφή των αναγκών που υπάρχουν για ειδική αγωγή. Σύμφωνα, πάντως, με τον υπουργό, η υποχρεωτικότητα θα κινητοποιήσει τους γονείς, στους οποίους ουσιαστικά επιχειρείται να μεταφερθεί μέρος της ευθύνης.

Με το νομοσχέδιο, τα σημερινά ΚΔΑΥ (Κέντρα Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης Ειδικών Εκπαιδευτικών Αναγκών), τα οποία στην ουσία αποτελούν το μοχλό για τη διοχέτευση των παιδιών στα γενικά σχολεία, μετονομάζονται σε ΚΕΔΔΥ (Κέντρα Διαφοροδιάγνωσης, Διάγνωσης και Υποστήριξης Ειδικών Εκπαιδευτικών Αναγκών). Παράλληλα, θα υπάρχει ειδική διαγνωστική επιτροπή αξιολόγησης στα ειδικά σχολεία που θα αξιολογεί την πρόοδο των μαθητών.

Ανάμεσα σε άλλα, το υπουργείο ανακοίνωσε μία σειρά ρυθμίσεις για σύσταση των κλάδων εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής, ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού και προσωπικού ημερήσιας φροντίδας, για σύνταξη ανεξάρτητων πινάκων εκπαιδευτικών με αναπηρίες πλέον του 67%, σύσταση φορέα πιστοποίησης νοηματικής γλώσσας και γραφής Μπράιγ, δημιουργούνται προγράμματα διά βίου μάθησης για ΑμΕΑ κλπ. Ο υπουργός δεν παρέλειψε να αναφερθεί στα κοινοτικά κονδύλια τα οποία θα διατεθούν, αλλά και την πολιτική της ΕΕ, η οποία όμως μόνο υποκριτικά κάνει λόγο για καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Μίλησε, επίσης, για κατασκευή 56 σχολικών μονάδων ειδικής αγωγής και για προγράμματα υποστηρικτικής τεχνολογίας.

Μέχρι τις 12 Απρίλη, το σχέδιο νόμου, το οποίο θα έχει τον τίτλο «Ειδική Αγωγή & Εκπαίδευση για τη διασφάλιση ίσων ευκαιριών στα άτομα με αναπηρία & ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες», θα τίθεται σε δημόσια διαβούλευση και στη συνέχεια θα προωθηθεί στη Βουλή.

Αμεση απάντηση

Την αντίθεσή της στο προωθούμενο νομοσχέδιο εκφράζει η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων που χτες συνεδρίασε έκτακτα για το θέμα και αποφάσισε μία σειρά πρωτοβουλίες με συσκέψεις, περιοδείες κλπ. Την ερχόμενη Τρίτη 8 Απρίλη, διοργανώνει σύσκεψη για ενημέρωση και οργάνωση της αντίδρασης στο νομοσχέδιο, ενώ ήδη αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Παιδείας τη Δευτέρα 14 Απρίλη στις 12.30 το μεσημέρι και τη μέρα συζήτησής του στη Βουλή. Παράλληλα, η ΣΕΑΑΝ σημειώνει ότι τα αιτήματα που αφορούν την ειδική αγωγή θα αποτελέσουν κομμάτι των διεκδικήσεων στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ και καλεί σε συμμετοχή των ΑμΕΑ στο συλλαλητήριο στις 16 Απρίλη.
 

«Ανιδιοτελείς»…

Διευκρινίσεις… για τα μάτια του κόσμου, έδωσε με ανακοίνωσή της χτες η «Μορφωτική και αναπτυξιακή Πρωτοβουλία» ή αλλιώς τα 8 «ευαγή» ιδρύματα επιχειρηματικών ομίλων που υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας με το υπουργείο Παιδείας. Αφορμή για την ανακοίνωση της «Πρωτοβουλίας» ήταν σχετική ανακοίνωση του γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η «Πρωτοβουλία» σπεύδει να διευκρινίσει ότι το μνημόνιο υπογράφτηκε ανάμεσα στο υπουργείο Παιδείας και «οκτώ Κοινωφελή Ιδρύματα όχι «οχτώ επιχειρηματικούς ομίλους»». Και προσθέτει ότι «τα ιδρύματα αυτά είναι γνωστά για τη σημαντική και ανιδιοτελή προσφορά τους προς το κοινωνικό σύνολο, και φυσικά δεν υπηρετούν οποιαδήποτε συμφέροντα «μονοπωλιακού κεφαλαίου»»!

Εμείς απλά να θυμίσουμε ότι τα οχτώ «ευαγή» ιδρύματα που συγκροτούν την «Πρωτοβουλία» είναι τα εξής: Λαμπράκη, Κωστόπουλου, Ωνάση, Νιάρχου, Εθνικής Τράπεζας, Μποδοσάκη, Λεβέντη και Ευγενίδου. Και να συμπληρώσουμε ότι τα ιδρύματα αυτά έχουν στηθεί από επιχειρηματικούς ομίλους, ορισμένα δε είναι και από μόνα τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων: Για παράδειγμα, το ίδρυμα Νιάρχου κληρονόμησε από τον εφοπλιστή το 20% των μετοχών της εταιρείας που αποτελούσε τη «ναυαρχίδα» των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του ομίλου του. Αντίστοιχα, το ίδρυμα Ωνάση κληρονόμησε και διαχειρίζεται κατά το ήμισυ την περιουσία του Α. Ωνάση! Αυτό θα πει «κοινωφελές» και «ανιδιοτελές»… Οσο και τα ιδρύματα της Εθνικής Τράπεζας και της Αλφα Μπανκ!

Ας αφήσουν τα σάπια. Οπως και αν το δει κανείς, το μνημόνιο αυτό ανοίγει διάπλατα και με κυβερνητική βούλα την πόρτα των σχολείων για να εισβάλουν οι επιχειρήσεις. Αυτός είναι ο στόχος και η φιλοσοφία του, ευθυγραμμισμένα με τη στόχευση της στρατηγικής της Λισαβόνα. Αλλωστε, όπως ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας είπε με αφορμή την υπογραφή του μνημονίου: «Σ’ αυτήν την Παιδεία καλούμε τους πάντες να επενδύσουν: Πολιτεία και πολίτες, κοινωνία και αγορά»! Η «Πρωτοβουλία» κάνει την αρχή…

Νομιμοποιεί τη βαρβαρότητα

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για το νομοσχέδιο για την ειδική αγωγή, σημειώνεται:

«Το νέο νομοσχέδιο για την Ειδική Αγωγή που παρουσιάστηκε από τον υπουργό Παιδείας αποτελεί στην ουσία ένα νέο πλαίσιο νομιμοποίησης της βαρβαρότητας που βιώνουν τα παιδιά με αναπηρίες και οι οικογένειές τους, αποτελεί συνέχεια των νόμων του ΠΑΣΟΚ.

Το νομοσχέδιο, ενώ έχει ορισμένες θετικές διατάξεις σε επιμέρους ζητήματα, δε λύνει το βασικό πρόβλημα, να βρουν το δικό τους σχολείο με βάση τις ανάγκες τους τα 180.000 παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες. Ετσι παραμένει η άγρια εκμετάλλευση των οικογενειών των παιδιών με αναπηρίες, οι οποίες είναι σε απόγνωση γιατί δεν έχουν τα μέσα να καλύψουν τις ανάγκες εκπαίδευσης και αποκατάστασης του παιδιού τους.

Σήμερα, από τα 180.000 παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες που χρήζουν ειδικής εκπαίδευσης, μόνο 13.500 παιδιά παρακολουθούν κάποια μορφή πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ μόλις το 10% από αυτά συνεχίζει σε δευτεροβάθμια διαδικασία ειδικής αγωγής. Τα ειδικά σχολεία είναι σχεδόν ανύπαρκτα, τα τμήματα ένταξης ή τα ειδικά εργαστήρια έχουν ανεπαρκέστατες υποδομές και είναι χωρίς προσωπικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των παιδιών με αναπηρίες βρίσκονται στα σπίτια τους ή αφημένα σε κάποιες τάξεις των κοινών σχολείων, όπου, εξαιτίας της έλλειψης ειδικής μέριμνας σε επίπεδο εκπαίδευσης και αγωγής, καταδικάζονται σε περιθωριοποίηση και παραμένουν για όλη τους τη ζωή σε απόλυτη εξάρτηση από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Το νομοσχέδιο για την Ειδική Αγωγή δεν είναι ανεξάρτητο από τις συνολικές αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο της Παιδείας και της Υγείας, όπου κυριαρχούν οι ιδιωτικοποιήσεις, η υποχρηματοδότηση και η υποβάθμιση. Το ΚΚΕ παλεύει για:

  • Την καθιέρωση υποχρεωτικής, αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν Ειδικής Αγωγής για όλα τα παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες που έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες της. Απαγόρευση οποιασδήποτε μορφής επιχειρηματικής δράσης στον τομέα της έγκαιρης διάγνωσης και παρέμβασης αλλά και στην ειδική αγωγή και εκπαίδευση.
  • Ειδική αγωγή με υψηλού επιπέδου τρίχρονη δημόσια προσχολική αγωγή.
  • Ιδρυση δωδεκατάξιων Δημόσιων Ειδικών Σχολείων γενικής μόρφωσης για τυφλούς, κωφούς, βαριά κινητικά αναπήρους, και Σχολών «μεταλυκειακής» Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης.
  • Δημόσια Ειδικά Σχολεία με έμφαση στις δεξιότητες και στην επαγγελματική εκπαίδευση για παιδιά με νοητική υστέρηση και αυτισμό.
  • Ολόπλευρη στήριξη των παιδιών που μπορούν να ενταχθούν στα κοινά σχολεία. Ειδικούς εκπαιδευτικούς, ειδικό υποστηρικτικό προσωπικό, υποδομές κ.λ.π.
  • Δωρεάν παροχή όλων των απαραίτητων τεχνικών βοηθημάτων για τις ανάγκες εκπαίδευσης και αποκατάστασης των παιδιών με αναπηρίες.
  • Ολόπλευρη στήριξη των αναπήρων φοιτητών και σπουδαστών.
  • Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης στο προσωπικό των ειδικών σχολείων και της ειδικής αγωγής, ωρομίσθιων αναπληρωτών, συμβάσεις, stage κ.λ.π.

Το εργατικό, λαϊκό κίνημα, πρέπει να εντάξει τα ζητήματα Ειδικής Αγωγής στο διεκδικητικό του πλαίσιο πάλης στην κατεύθυνση ολόπλευρης ικανοποίησης των αναγκών κάθε ανθρώπου».

Αναρτήθηκε στις παιδεία, ΑΜΕΑ, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, νεολαία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Χρειάζεται πολιτική ανατροπή, για να εξασφαλιστούν συλλογικά δικαιώματα στη νεολαία

 

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για τη νεολαία, την περασμένη Παρασκευή

Την πολιτική των «ευκαιριών» και όχι των συλλογικών δικαιωμάτων που αξίζει και πρέπει να απολαμβάνει η νεολαία, στηλίτευσε την περασμένη Παρασκευή από το βήμα της Βουλής η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στο πλαίσιο της προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης για τη νεολαία που έγινε με αίτημα του ΚΚΕ. Ξεκινώντας την ομιλία της, σημείωσε σχετικά μ’ αυτό:

«Ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε μια λέξη σαν μαγικό κλειδί πολλές φορές στην ομιλία του. Δεν είναι η πρώτη φορά. Και στο πρόγραμμα της ΝΔ υπάρχει και γενικότερα σε διεθνές επίπεδο η νεολαία συνδέεται με μια πολιτική που δημιουργεί ευκαιρίες. Να δώσουμε στη νεολαία ευκαιρίες. Εμείς διαφωνούμε με αυτήν τη λογική. Η νεολαία έχει δικαιώματα. Αλλο ευκαιρίες και άλλο δικαιώματα.

Μάλιστα, στις σημερινές συνθήκες η έννοια των ευκαιριών συνδέεται με τη δημιουργία ενός κλίματος ανάπτυξης, ανταγωνισμού και ανάμεσα στους νέους. Δεν έχει να κάνει, βεβαίως, με την «ευγενική άμιλλα» που λέμε ποιος θα γράψει την καλύτερη έκθεση, ποιος θα ετοιμάσει την καλύτερη παράσταση. Ο όρος «ευκαιρίες» σημαίνει ότι η μεγάλη πλειοψηφία της νεολαίας θα κυνηγάει είτε τη χίμαιρα, είτε το μεροκάματο και όποιος τα κατάφερε τα κατάφερε. Οι άλλοι «στην απόξω» που λέμε.

Με αυτήν την έννοια, εμείς μιλάμε για δικαιώματα, για κοινωνική ισότητα και, βεβαίως, από εκεί και πέρα, οπωσδήποτε, κάθε νέος, κάθε νέα μπορεί να αδράξει την ευκαιρία για την προσωπική ανέλιξη, μέσα στα πλαίσια, όμως, κατάκτησης των συλλογικών δικαιωμάτων».

Ανησυχητικά φαινόμενα αντικομμουνισμού

Αμέσως μετά, η Αλ. Παπαρήγα άνοιξε μια παρένθεση, θέτοντας το ζήτημα της απαγόρευσης της Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας Τσεχίας, σημειώνοντας: «Θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση στο θέμα που συζητάμε. Αφορά, όμως, τη νεολαία. Χτες το δικαστήριο στην Πράγα έθεσε εκτός νόμου την Κομμουνιστική Νεολαία της Τσεχίας. Για ποιο λόγο; Γιατί στο πρόγραμμά της γράφει για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Βεβαίως, αν στο πρόγραμμά της έλεγε ότι είμαστε υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, δε θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής εξοβελίζεται από την Τσεχία. Και εδώ υπάρχει ένα ζήτημα: Τι θα κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις και στην Τσεχία, και σε όλη την Ευρώπη, και στην Ελλάδα.

Το θέμα δεν αφορά μια Κομμουνιστική Νεολαία, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα. Και η απαγόρευση αυτή έρχεται 15 μέρες πριν από το Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Τσεχίας, ακριβώς σαν ένα μέσο πίεσης «βγάλτε και σεις από το πρόγραμμά σας, στο βαθμό που έχετε την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής».

Δε σταματά όμως το πρόβλημα εδώ. Υπάρχουν ανησυχητικά φαινόμενα. Και σ’ αυτή την ατμόσφαιρα ζει και αναπτύσσεται η νεολαία, η οποία, αν θέλετε, φυσιολογικά σκέφτεται το σήμερα, το αύριο. Τι θέλω να πω: Η σοσιαλιστική ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου έθεσε ζήτημα – και έγινε αποδεκτό από τις συντηρητικές δυνάμεις του προεδρείου – να συζητηθεί, στα πλαίσια στης Κομισιόν, το εξής ζήτημα: Η καταδίκη των εγκλημάτων που έγιναν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ταυτίζοντας βεβαίως το φασισμό με τον κομμουνισμό και λέει τι μέτρα πρέπει να παρθούν γι’ αυτό το ζήτημα, για την καταδίκη των εγκλημάτων και των εγκληματιών το 2008. Είναι άλλο πράγμα η ιστορική συζήτηση και η ιστορική διαπάλη. Μάλιστα, η σοσιαλιστική ομάδα ζητάει να γίνει και επιστημονική τεκμηρίωση αυτών των εγκλημάτων.

Μήπως μ’ αυτόν τον τρόπο πάνε να καλυφθούν τα εγκλήματα που γίνονται σήμερα και που τα ζουν η νεολαία και όλες οι ηλικίες; Γιατί δεν παίρνουμε μια πρωτοβουλία να μιλήσουμε για τα σύγχρονα εγκλήματα από τη σκοπιά που ο καθένας, ενδεχομένως, βλέπει αυτά τα θέματα; Είναι πάρα πολύ σοβαρά αυτά τα ζητήματα και δεν ξέρω αν ο κ. Παπανδρέου έχει υπ’ όψιν του αυτή την πρωτοβουλία. Πάντως, κύριε Παπανδρέου, αν υπάρχει επιστημονική συζήτηση σ’ αυτά τα θέματα, εμείς μπορούμε να πάρουμε μέρος.

Είναι πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα και είναι και μια ευκαιρία, εν πάση περιπτώσει, επειδή θα συζητηθούν τα θέματα της προπολεμικής περιόδου και της πρώτης μεταπολεμικής, να συζητήσουμε πολλά πράγματα που έχουν ενδιαφέρον, όπως και για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και για το ρόλο του λαϊκού μετώπου και για τη Συμφωνία του Μονάχου και για τη Συμφωνία του Βισύ, για το βομβαρδισμό της Δρέσδης και της Λειψίας – γιατί είναι και αυτά θέματα μετά τη λήξη του πολέμου – και να θέσουμε και τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Εδώ, αν θέλετε, αρχίζει και διαμορφώνεται το κλίμα της Ευρωσυνθήκης, η οποία με το νέο αντιτρομοκρατικό πακέτο στρέφεται στην καταπολέμηση της βίαιης ριζοσπαστικοποίησης, με αιχμή τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Αφορά τη νεολαία, γιατί πολύ πιο εύκολα μπορεί να ενταχθεί η νεολαία, οι νέοι άνθρωποι με τον αυθορμητισμό που έχουν σ’ αυτό που λέμε βίαιη ριζοσπαστικοποίηση.

Και γιατί να μας κάνει εντύπωση; Στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα έχουμε δείγματα ενός εξτρεμιστικού συντηρητισμού, παραδείγματος χάρη. Θα μου πείτε «είναι μεμονωμένος» και αντέδρασε το υπουργείο Παιδείας. Είναι κλίμα. Εκπαιδευτικοί που θεωρούν ότι είναι άσεμνος ο Τένεσι Ουίλιαμς και ο Πικάσο.Τα μεγάλα εγκλήματα τα κάνουν αυτοί που ντύνονται πάρα πολύ σεμνά, φορούν γραβάτα, παπιγιόν, δεν αφήνουν εκτεθειμένα κάποια μέρη του σώματος να τα βλέπουμε. Τι είναι το σεμνό και τι είναι το άσεμνο; Ή να οργανώνονται εκδρομές στα σύνορα μαθητών σύγχρονων Μακεδονομάχων. Δε λέω ότι αυτά είναι κατεύθυνση από κάποιο κόμμα ή από την κυβέρνηση, αλλά αυτά εμφανίζονται και μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα που διαμορφώνεται στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, θα δούμε πάρα πολλά πράγματα».

Η νεολαία έχει κοινωνικά χαρακτηριστικά

Συνεχίζοντας, η Αλ. Παπαρήγα υπογράμμισε: «Οταν λέμε νεολαία, εμείς βεβαίως δεν εννοούμε μόνο αυτό, τα νιάτα, τα οποία, αν θέλετε, έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά και τα χαιρόμαστε – μπορώ να σας πω ότι ίσως και σε σχέση με το παρελθόν, φαινομενικά δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα παιδιά της Αθήνας και στα παιδιά των άλλων αστικών κέντρων, ακόμη και στα παιδιά της υπαίθρου, ντύνονται με τον ίδιο τρόπο, τραγουδούν τα ίδια τραγούδια, χορεύουν, πάνε στα ίδια μέρη – αλλά υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά. Αυτό δεν είναι και άσχημο. Υπάρχει και ένας τρόπος επικοινωνίας, αρκεί να μην υπάρχει μια ισοπεδωτική ομοιομορφία. Παρ’ όλα αυτά όμως, πέρα απ’ αυτά τα κοινά ηλικιακά χαρακτηριστικά, τα νιάτα που εμείς, οι μεγαλύτεροι τα ζηλεύουμε κιόλας, υπάρχουν και άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά τα οποία δείχνουν σοβαρές ιδιαιτερότητες και επομένως η νεολαία δεν μπορεί να προσεγγίζεται γενικά ως «τα νιάτα».

Με βάση τα στοιχεία της στατιστικής, η νεολαία συμμετέχει με μεγάλο ειδικό βάρος 40,5% στο σύνολο των εργαζομένων. Μιλάω με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής. Δεν είναι σύγχρονα, αλλά δείχνουν τις τάσεις των εργαζομένων σε τομείς της μεταποιητικής βιομηχανίας, το 42,7% των εργαζομένων στις κατασκευές, το 47,7% των εργαζομένων στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο, το 49,1% στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια, το 44% στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, το 48,1% στην παροχή υπηρεσιών. Βεβαίως με την ελαστικοποίηση, με τις απολύσεις, με την ανεργία μπορεί αυτά τα νούμερα να αυξομειώνονται, υπάρχει όμως η τάση ότι σ’ ένα σημαντικό μέρος κλάδων και τομέων, υπάρχει αυξανόμενος αριθμός απασχόλησης νέων ανθρώπων.

Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ζήτημα που έθεσε ο πρωθυπουργός ότι δεν υπάρχει μεγάλη ανεργία στους νέους και ότι η ανεργία μειώνεται. Σε λίγα χρόνια δε θα μπορούμε ούτε στατιστικά να εντοπίσουμε την ανεργία, όχι γιατί η Στατιστική Υπηρεσία δεν κάνει καλά τη δουλειά της, αλλά γιατί υπάρχουν ελαστικές μορφές απασχόλησης και η μερική μορφή απασχόλησης. Εδώ και χρόνια, ακόμα και λίγους μήνες ή λίγες μέρες το χρόνο αν υπάρξει απασχόληση, αυτή θεωρείται κανονική απασχόληση. Αυτό το έχει καθιερώσει και η EUROSTAT. Εμείς όταν λέμε απασχόληση μιλάμε για το νέο που αφού τελειώσει είτε το λύκειο είτε το πανεπιστήμιο και ολοκληρώσει τον κύκλο των σπουδών και των μεταπτυχιακών, αναζητά δουλειά. Μιλάμε για μόνιμη δουλειά. Είναι άλλο πράγμα η εναλλαγή απασχόλησης, με βάση τα ενδιαφέροντα και την επαγγελματική εξέλιξη. Αυτό είναι άλλο.

Επομένως, η ανεργία είναι μεγάλη παρά το δημογραφικό πρόβλημα και το γεγονός ότι γερνάει ο πληθυσμός. Υπάρχουν, όμως, και ορισμένα άλλα επίσημα στατιστικά στοιχεία, όχι ερασιτεχνικά. Οι νέοι που εγκαταλείπουν το σχολείο για να εργαστούν σήμερα φθάνουν το 16,10% του συνόλου της νεολαίας. Αυτά τα ποσοστά μπορεί τα τελευταία χρόνια να είναι και μεγαλύτερα. Δουλεύουν στις πιο πρόχειρες και δύσκολες δουλειές, ενώ οι περισσότεροι είναι ανασφάλιστοι και με ελάχιστες αμοιβές. Τα παιδιά αυτά εκτοπίζονται πιο εύκολα από την παραγωγική διαδικασία, γιατί δεν έχουν εφόδια, αφού εγκαταλείπουν και το σχολείο. Τα πιο «κουτσουρεμένα» δικαιώματα τα έχουν τα παιδιά της εργατικής οικογένειας και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Οι νέοι που σπουδάζουν και εργάζονται ταυτόχρονα, δηλαδή που παρακολουθούν λύκειο ή ιδιωτικές σχολές ή πανεπιστήμιο – υπάρχει αυτό – και εργάζονται ορισμένες ώρες την ημέρα σε συνθήκες «μαύρης» εργασίας και αυτοί είναι ανασφάλιστοι, αλλά άμα ο εργοδότης δεν τους δηλώνει, ποια υπηρεσία; Εδώ οι υπηρεσίες έχουν αποψιλωθεί, δεν είναι στελεχωμένες. Να σας πω και κάτι; Θα τον κρύψει ο εργοδότης στο υπόγειο. Δε θα τον βρεις τον εργαζόμενο.

Το 50% των νέων κάτω των τριάντα χρόνων έχει δουλέψει σε «μαύρη» εργασία. Στο ποσοστό αυτό περιλαμβάνονται νέοι που φοιτούν σε τεχνικές σχολές και εργάζονται σε εργοστάσια, εργαστήρια, ξενοδοχεία και εστιατόρια – λέμε για τους κλάδους που υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα – και βεβαίως είναι εκτεθειμένοι σε λειψά μέτρα. Τελευταία δημοσιεύτηκε έρευνα που λέει το 30% των φοιτούντων στα πανεπιστήμια δουλεύουν και το 60% στα ΤΕΙ».

Η αξία του κεντρικού σχεδιασμού και προγραμματισμού

Συνεχίζοντας, επισήμανε: «Λέει ο κ. πρωθυπουργός: «Πείτε μου συγκεκριμένη πρόταση για την καταπολέμηση της ανεργίας». Δεν είναι οργανωτικό το ζήτημα. Καταρχήν πρέπει να υπάρχει αυτό που λέμε σχέδιο από πάνω κατανομής όλου του εργατικού δυναμικού, πού, τι και πώς. Να το πω και πιο πρακτικά, πριν τελειώσει το παιδί το πανεπιστήμιο. Σπουδάζει, ας πούμε, οδοντιατρική. Θα ξέρει πού θα πάει να δουλέψει, σε ποιο νοσοκομείο ή σε ποιο κέντρο υγείας. Βεβαίως, μπορεί να γίνει αυτό. Θέλει σχεδιασμό. Αυτός ο σχεδιασμός δεν υπάρχει και είναι αδύνατο να υπάρξει. Δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός, υπάρχουν αυτό που λέμε ευκαιρίες.

Δεύτερον, για να μπορεί να γίνει κατανομή του εργατικού δυναμικού – να το πούμε καθαρά – εδώ αρχίζει ο άλλος δρόμος όπου κινούμαστε εμείς. Σημαίνει ότι η οικονομία – τι θα αναπτυχθεί, πού θα αναπτυχθεί και πώς – δεν καθορίζεται από το κεφάλαιο, δεν καθορίζεται από τη μονοπωλιακή ιδιοκτησία. Τι προγραμματισμό να κάνει τώρα η κυβέρνηση; Μπορεί να κάνει προγραμματισμό για τα ξενοδοχεία; Οχι. Τι είπε ο πρωθυπουργός; Αυτό που είναι αλήθεια. Δηλαδή, ότι το νέο που προσφέρεται σήμερα στον Ελληνα, είναι να μπει στο διαδίκτυο και να ψάχνει πού ζητάνε δουλειά.

Εμείς υποστηρίζουμε μια πολιτική – βεβαίως αυτή θέλει πραγματικά όχι αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, αλλά πολιτική ανατροπή – όπου ο νέος θα έχει κατευθυνθεί πού θα βρει δουλειά. Χαίρω πολύ! Μπράβο στην κυβέρνηση που τα βλέπεις και ηλεκτρονικά. Αλλά αυτό σημαίνει ότι βρίσκω δουλειά; Αντί να παίρνω τις μικρές αγγελίες, να κοιτάζω και να σημειώνω, τα βρίσκω έτσι; Αυτό δε σημαίνει πολιτική απασχόλησης.

Εμείς, βεβαίως, διεκδικούμε σταθερή δουλειά για όλους, αλλά στις συνθήκες που ζούμε δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε, επειδή δεν μπορεί να λυθεί το ζήτημα εντελώς, με καταστρατήγηση συλλογικών συμβάσεων, ωράρια, απλήρωτη δουλειά, έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας. Με την ευκαιρία, κύριε πρωθυπουργέ – βεβαίως, αυτό είναι ένα αντικειμενικό γεγονός – η τεχνολογία, η επιστήμη, οδηγεί στη μείωση της ζωντανής ανθρώπινης εργασίας στον παραγωγικό τομέα, στο εμπόριο και στις υπηρεσίες. Χρειάζεται λιγότερα χέρια. Αυτό πώς θα λυθεί; Λιγότερη δουλειά, λιγότερο ωράριο. Αυτό όμως δε γίνεται. Και τις τεχνολογίες, αλίμονο εάν τις βλέπει κάποιος εχθρικά – έλεος! – και αυτές λειτουργούν, αλλά από τη στιγμή που λειτουργούν στα χέρια καπιταλιστών, από τη στιγμή που λειτουργούν στα χέρια της καπιταλιστικής οικονομίας, γίνονται όπλο σε βάρος των εργαζομένων».

Τι μέτρα χρειάζονται

«Γι’ αυτό εμείς υποστηρίζουμε: Ανεργος ο νέος; Το 80% του βασικού μισθού, από την πρώτη ημέρα της ανεργίας. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επιδότηση του ενοικίου. Πάγωμα δανείων. Οι ημέρες ανεργίας να ασφαλίζονται. Γιατί τα προτείνουμε αυτά; Διότι, στις σημερινές συνθήκες η ανεργία θα αυξάνεται. Εδώ υπάρχει το εξής ζήτημα: Κανένας νέος μέχρι τα 18 δεν πρέπει να δουλεύει, αλλά και μετά, εφόσον πάει στο πανεπιστήμιο ή στα ΤΕΙ. Το καθήκον του, η υποχρέωσή του είναι η μόρφωση. Επομένως, χρειάζονται μέτρα. Πώς θα καταργηθεί το 30% στα πανεπιστήμια που δουλεύουν και το 60% στα ΤΕΙ και που κανονικά δεν παρακολουθούν τις σπουδές; Εδώ δεν υπάρχουν μέτρα. Είναι ζήτημα οικονομικό; Πρέπει να στηριχτεί. Και δε λέω να του δοθεί ατομικό επίδομα, αλλά να στηριχτεί η οικογένεια, να στηριχτεί με πραγματικά δωρεάν σπουδές. Αλλά και αυτοί που δουλεύουν έχουν καμία εύνοια; Εμείς ζητάμε μαθητές, φοιτητές, σπουδαστές που δουλεύουν, να έχουν εξάωρη εργασία με αποδοχές οκτάωρου. Αδεια με αποδοχές την περίοδο των εξετάσεων. Ή θα τους βοηθήσετε να μη δουλεύουν ή, από τη στιγμή που δουλεύουν, δεν μπορεί να δουλεύουν με τις ίδιες συνθήκες που δουλεύουν οι άλλοι εργαζόμενοι και να πρέπει να πηγαίνουν και στο πανεπιστήμιο.

Υπάρχουν σχολές που στέλνουν τους νέους στην πρακτική. Χρειάζεται να γίνει πρακτική. Και εκεί γίνονται αντικείμενο της πιο στυγνής εκμετάλλευσης. Δε μαθαίνουν, κάνουν τη δουλειά του απλού εργαζόμενου και ό,τι πιάσει το μάτι του πρακτικά. Δεν είμαστε στην εποχή της μαστοράντζας, όπου τα παιδιά που πρέπει να κάνουν πρακτική άσκηση θα είναι με τους όρους της μαστοράντζας. Ετσι πάει σήμερα.

Ερχομαι τώρα στους χώρους κατάρτισης. Εμείς απορρίπτουμε αυτούς τους χώρους, τις σχολές κατάρτισης, ΙΕΚ, ΤΕΚ, DEREE κ.λπ. Γιατί; Διότι υποκαθιστούν την αναγκαιότητα μιας αναβαθμισμένης τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Το γεγονός, ας πούμε, ότι η επιστήμη βρίσκει όλο και πιο πλατιά εφαρμογή παντού και στην καθημερινότητά μας, το γεγονός ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία η επιστήμη να γίνει εφαρμογή, δε σημαίνει ότι η τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση δεν πρέπει να βασίζεται σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο γενικής μόρφωσης.

Υπάρχουν επαγγέλματα που δε χρειάζονται ιδιαίτερη εκπαίδευση μέσα από σχολές. Υπάρχει η λογική της μαθητείας. Οι νέοι μαθητευόμενοι είναι εργαζόμενοι και πρέπει να αμείβονται και να ασφαλίζονται κανονικά. Εμείς αυτά τα λέμε συγκεκριμένα. Πρόκειται για συγκεκριμένες κατηγορίες νέων και είναι στο έλεος των επιχειρήσεων. Αυτούς, κατά κανόνα, τους χρησιμοποιούν μεγάλες επιχειρήσεις και υπάρχει σήμερα αυτή η δραματική εξέλιξη με τα ΣΔΙΤ και τα «έξυπνα» σχολεία, αλλά και άλλες κατασκευές των εργολάβων. Η μαύρη εργασία είναι ακόμα πιο αυξημένη στους εργολάβους και δεν μπορείς να πάρεις και καμία καταγγελία. Είναι δεμένος και εξαρτημένος από τον εργολάβο.

Να σας πω και το άλλο. Τα σωματεία, που είναι στον κλάδο, δεν ενδιαφέρονται γι’ αυτά τα παιδιά. Αλλα σωματεία αυτοί που είναι στην κανονική δουλειά, ξεχωριστά σωματεία αυτοί που είναι στους εργολάβους. Είναι ένα άλλο πρόβλημα, που αφορά βεβαίως την κατάσταση που επικρατεί στο συνδικαλιστικό κίνημα, ξεκινώντας από τις κορυφές».

Νέοι αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι και νέα ζευγάρια

Αμέσως μετά η Αλ. Παπαρήγα αναφέρθηκε στα μέτρα που δήθεν ενισχύουν τη νεανική επιχειρηματικότητα, αλλά και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα νέα ζευγάρια, σημειώνοντας: «Κύριε πρωθυπουργέ, είπατε ότι ενισχύετε τους νέους αγρότες και τους νέους των πόλεων που θέλουν να γίνουν επιχειρηματίες. Υπάρχει πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τους αγρότες στις νέες ηλικίες, για επιδότηση επιχειρήσεων, γιατί τη συμφέρει την Ευρωπαϊκή Ενωση. Τι θα επιδοτήσει; Το γέροντα που θα πεθάνει και δε θα προλάβει να επιστρέψει και το δάνειο; Ομως, εδώ μπαίνει και ένα κριτήριο. Πρέπει να έχεις μεγάλη περιουσία, μεγάλη αγροτική εκμετάλλευση, για να πάρεις το δάνειο. Αυτοί που έχουν μικρή αγροτική εκμετάλλευση και δεν μπορούν να έχουν μία αναπαραγωγή με κέρδος, σε αυτούς δεν προσφέρεται δάνειο. Εχουμε τέτοια στοιχεία. Για να μην πω ότι ακόμη και αυτοί οι νέοι αγρότες που είχαν μια μεγαλούτσικη εκμετάλλευση και πήραν δάνειο έχουν πρόβλημα, διότι η γεωργική πολιτική, οι συνέπειες της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, η συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια δεν αντισταθμίζουν τα όποια οφέλη δίνει στο νέο αγρότη το δάνειο.

Εν πάση περιπτώσει, εδώ υπάρχουν και άλλα θέματα. Δωρεάν εκπαίδευση και επιστημονικοτεχνική στήριξη από δημόσιους οργανισμούς και ιδρύματα έρευνας για ορθολογική χρήση των γεωργικών εφοδίων και εφαρμογή των νέων τεχνολογιών. Δεν είναι «πάω και παίρνω το δάνειο».

Ας δούμε τους νέους επιχειρηματίες στα αστικά κέντρα. Προβλέπετε και κάποια δάνεια και γι’ αυτούς. Και πάλι, όμως, τα προγράμματα απευθύνονται σε λίγους. Αμα δεν έχεις περιουσία για να την υποθηκεύσεις, τι να δώσει το δάνειο; Σε ένα νέο άνθρωπο που οι περισσότεροι χρεοκοπούν; Να ανοίξεις ένα μαγαζάκι και τι να πουλάς; Μπλούζες, φούστες κλπ.; Εχει γεμίσει ο τόπος. Τώρα και στα σούπερ μάρκετ παίρνεις και ψωμί και ό,τι άλλο. Τι μπορεί να ζητήσει κανείς σήμερα γι’ αυτούς τους νέους; Φορολογικές ελαφρύνσεις. Πέντε χρόνια, επτά χρόνια, δέκα χρόνια; Πόσο διάστημα δοκιμάζεται, εάν θα κρατηθεί η επιχείρηση; Επίσης, μπορεί να δοθεί χρηματοδότηση με χαμηλό επιτόκιο. Ακόμη και οι υποδομές από το κράτος σ’ αυτές τις μικρές επιχειρήσεις δεν έχουν εξασφαλιστεί.

Νέα ζευγάρια. Δεν υπάρχει πολιτική. Για παράδειγμα, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, που δυστυχώς απ’ ό,τι φαίνεται θα ψηφιστεί, ακριβώς έχει στο στόχο τις νεότερες ηλικίες. Οι νέοι ξεκινούν τα πρώτα βήματα της ζωής τους, χειραφέτηση από την οικογένειά τους και να κάνουν τη δική τους οικογένεια, εφόσον το θελήσουν, κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες απ’ ό,τι ήταν πριν είκοσι, τριάντα και πενήντα χρόνια. Δυστυχώς, είναι εμφανέστατο αυτό. Κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες. Υπάρχει ανασφάλεια. Ακόμη και αν έχεις δουλειά, είσαι ανασφαλής. Δεν μπορείς να προγραμματίσεις τη ζωή σου. Δεν είναι μόνο ότι έχεις λίγα, αλλά δεν μπορείς να προγραμματίσεις. Και μετά λέμε για καμπάνια κατά της υπογεννητικότητας! Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο που νέα ζευγάρια προχωρούν και κάνουν δεύτερο παιδί. Δεν ξέρεις, δεν μπορείς να προγραμματίσεις.

Εμείς επιφυλασσόμαστε, γιατί από την 1η του Απρίλη ξεκινάμε μια ειδική δραστηριότητα, για να μιλήσουμε για το κακοποιημένο παιδί, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, κλπ.».

Για τα προβλήματα της εκπαίδευσης

Ερχόμενη στην Παιδεία η Αλ. Παπαρήγα αναφέρθηκε στο άρθρο 16 υπογραμμίζοντας: «Ομως, ας δούμε αυτό το ζήτημα της Παιδείας που έθιξε και ο πρωθυπουργός. Κατ’ αρχήν, να το ξεκαθαρίσουμε. Εμείς δεν περιοριζόμαστε να λέμε «όχι» στο άρθρο 16. Βεβαίως και χρειάζεται ξεσηκωμός, εάν προχωρήσει αυτή η διαδικασία. Ομως, αυτό είναι η μισή δουλειά. Είναι για τα μάτια του κόσμου, για να το πω καθαρά για μερικούς. Αυτή τη στιγμή ήδη οι ιδιώτες, οι επιχειρηματίες έχουν μπει βαθιά μέσα στον τομέα της Παιδείας και είτε γίνει το άρθρο 16 είτε δε γίνει, με κοινοτικές κατευθύνσεις θα περάσουν. Δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν τα ιδιωτικά συγκροτήματα, είναι ότι ιδιωτικοποιείται η λειτουργία των πανεπιστημίων. Για εμάς κρίσιμο και σοβαρότατο ζήτημα είναι η εφαρμογή του νόμου-πλαισίου».

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην προσχολική αγωγή τονίζοντας: «Πριν μπω σ’ αυτό, θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο. Διαφωνούμε ριζικά – και θα ήθελα να με ακούσει και ο υπουργός Παιδείας, δεν ξέρω εάν μπορούμε εδώ να πείσουμε – για το πώς οργανώνεται η προσχολική αγωγή. Κατ’ αρχήν, εμείς λέμε δύο χρόνια. Εχει σχολειοποιηθεί. Από τα σπάργανα το παιδί, δηλαδή και στο νηπιαγωγείο που είναι ένα χρόνο και πρέπει να γίνει δύο, μπαίνει σε σχολείο. Ο βασικός ρόλος του νηπιαγωγείου δεν είναι να είναι προθάλαμος για να προετοιμαστεί να πάει στο σχολείο. Αλλα πράγματα πρέπει να κάνει στο νηπιαγωγείο. Δεν είναι προγράμματα αυτά. Γίνεται σχολείο το νηπιαγωγείο. Για να το πω καθαρά, είναι ωμή παραβίαση των ορίων του παιδικού ψυχισμού και των αναγκών της νηπιακής ηλικίας. Ξέρω ότι έχετε παιδιά σ’ αυτήν την ηλικία. Τα προγράμματα αυτά να καταργηθούν, να βγουν καινούρια προγράμματα. Δεν μπορεί να είναι προθάλαμος σχολείου, να μαθαίνει να γράφει, να διαβάζει στο νηπιαγωγείο. Είναι άλλο πράγμα. Αρκούν αυτά που τραβάει δώδεκα χρόνια και στο πανεπιστήμιο, ένα άγχος. Είναι απαράδεκτο αυτό που έχει γίνει με το νηπιαγωγείο. Είναι δοκιμαστικό. Καταργήστε το. Κάντε καινούρια προγράμματα. Πιστεύω ότι είναι ένα θέμα στο οποίο μπορούμε να συμφωνήσουμε όλα τα κόμματα. Είναι παράλογο αυτό που γίνεται στα νηπιαγωγεία».

Σε ό,τι αφορά στην πρόταση του ΚΚΕ για ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο η Αλ. Παπαρήγα επισήμανε: «Στο χρόνο που μου απομένει, θέλω να σταθώ σε ορισμένα ζητήματα της εκπαίδευσης. Δε θα μπω αναλυτικά βέβαια σε αυτά. Εμείς υποστηρίζουμε την ενιαία δωδεκάχρονη εκπαίδευση. Με ποια έννοια; Είναι γενική, είναι αυτό που λέμε ενιαίο γενικό λύκειο. Επιτέλους, τόσα χρόνια έχουν εφαρμοστεί αυτά τα πράγματα, το λύκειο όπου από τα δεκαπέντε χρόνια έχουμε τις δύο κατευθύνσεις, την τεχνική και τη γενική. Αυτό πραγματικά είναι ξεπερασμένο. Πριν είκοσι, τριάντα, σαράντα, πενήντα χρόνια μπορεί να ήταν ένα μέσο. Είναι εντελώς ξεπερασμένο. Σήμερα η επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να είναι μετά τα δεκαοχτώ. Μέχρι τα δεκαοχτώ να υπάρχει ένα υψηλό επίπεδο γενικής μόρφωσης. Δε σημαίνει ότι δε θα καλλιεργούνται οι τάσεις, οι κλίσεις κλπ., αλλά αυτά τα ΕΠΑΣ και τα ΕΠΑΛ θα αναπαράγουν όλες τις προηγούμενες ρυθμίσεις που είχαμε. Πρέπει να καταργηθούν. Το θεωρούμε αντιεπιστημονικό και ανορθολογικό.

Βεβαίως, υπάρχει στόχος, το φτηνό εργατικό δυναμικό. Υπάρχει η τάση το παιδί από τα δεκαπέντε να μπορεί να πηγαίνει να δουλεύει. `Η να σπουδάζει και να δουλεύει ή να δουλεύει αποκλειστικά. Εν πάση περιπτώσει, για όσο διάστημα υπάρχει αυτή η εργασία και υπάρχει και η νυχτερινή εκπαίδευση, θέλει ουσιαστική βελτίωση. Εάν εφαρμοστεί το εξάωρο στη δουλειά των εργαζόμενων μαθητών, μπορεί να διαρκεί η φοίτησή τους στα νυχτερινά σχολεία όσο διαρκεί και των υπολοίπων. Εχουν ένα χρόνο παραπάνω. Και δουλεύουν και περισσότερο και έχουν και ένα χρόνο παραπάνω και η μόρφωση δεν είναι αυτή που πρέπει. Ούτε μπορεί τα σχολεία της δεύτερης ευκαιρίας να υποκαταστήσουν την υποχρέωση για μια βελτίωση της νυχτερινής εκπαίδευσης».

Για τα μεταπτυχιακά η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ υπογράμμισε: «Μιλήσατε για τα μεταπτυχιακά. Εγώ τα έχω χάσει στις περιοδείες, αλλά δεν είναι μόνο δική μου γνώμη, είναι συλλογική του Κόμματος. Εχει αυξηθεί αποφασιστικά, μαζικά ο αριθμός των παιδιών που κάνουν μεταπτυχιακά. Εκρηξη. Αυτό, θα μου πείτε, δεν είναι θετικό; Βεβαίως. Τι μεταπτυχιακά κάνουν; Καμία σχέση με επιστημονικό αντικείμενο δεν έχουν της μεγάλης πλειοψηφίας. Αυτά δεν είναι μεταπτυχιακά. Δεν παρακολουθεί το υπουργείο Παιδείας; Αυτά τα καθορίζουν οι καθηγητές. Δεν είναι ότι τα παιδιά ζητούν αυτό. Δεν είναι μεταπτυχιακά. Μου ζητήθηκε, μάλιστα, και ζητήθηκε σ’ εμένα που είμαι η πιο ακατάλληλη για να βοηθήσω σ’ αυτό το ζήτημα, να πω το μυστικό της γυναικείας επιτυχίας στην πολιτική. Το μεταπτυχιακό είναι το μυστικό της γυναικείας επιτυχίας στην πολιτική. Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών και κάτι τέτοια είναι μεταπτυχιακά;».

Ο νόμος – πλαίσιο να μην εφαρμοστεί

«Είχαμε δηλώσει απ’ αυτό το βήμα – συνέχισε η Αλ. Παπαρήγα – ότι εμείς θα αντιπαλέψουμε το νόμο-πλαίσιο και ό,τι άλλο έρθει, όπως και το άρθρο 16. Ιδιαίτερα πρέπει να φωτιστεί ο χαρακτήρας του καινούριου νόμου που ήδη μπαίνει στην εφαρμογή και δυστυχώς εδώ δεν υπάρχει η αντίσταση της μεγάλης πλειοψηφίας των πανεπιστημιακών. Πάρα πολλοί πανεπιστημιακοί διαφωνούν με το νόμο-πλαίσιο. Το παίρνουν όμως ότι είναι δεδομένο. Πρόκειται κυριολεκτικά για τραγωδία. Μακάρι, πανεπιστημιακοί που υπάρχουν και αντιστέκονται, φοιτητές, σπουδαστές, να βοηθήσουν να μην εφαρμοστεί αυτός ο νόμος, βεβαίως με μαζικές διαδικασίες και με ουσιαστική αντιπαράθεση σ’ αυτό και όχι με στεγνά συνθήματα.

Θα πω ορισμένα παραδείγματα. Παραδείγματος χάριν το υπουργείο Παιδείας έχει στείλει ένα σχέδιο, το λεγόμενο business plan, πώς θα πρέπει να λειτουργούν τα πανεπιστήμια και με βάση αυτό θα αξιολογούνται. Η αξιολόγηση είναι η προσαρμογή του πανεπιστημίου και του ΤΕΙ στους όρους της αγοράς. Πάντα βεβαίως η εκπαίδευση ήταν δεμένη με την αγορά. Δεν είναι καινούριο. Και είναι αδύνατο να μην είναι δεμένη με την οικονομία. Σε όλα τα κοινωνικά συστήματα έτσι είναι. Απλώς τώρα φεύγει από τη μέση ό,τι αυθόρμητο υπήρχε, ό,τι θετικό και προοδευτικό μπορούσε να υπάρχει μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, είτε αυθόρμητο είτε συνειδητά από μια προοδευτική ριζοσπαστική τάση, αυτά όλα φεύγουν και υπάρχει μια ισοπεδωτική κατάσταση που όλα ρυθμίζονται με βάση την αγορά.

Μ’ αυτήν την έννοια εμείς την αξιολόγηση την απορρίπτουμε. Είναι αξιολόγηση που οι στόχοι της είναι αντιδραστικοί, όχι συντηρητικοί. Τι λέει, παραδείγματος χάριν, ένα από τα κριτήρια; Συμμετοχή στις διαδικασίες διασφάλισης της ποιότητας. Η διασφάλιση της ποιότητας είναι οι νόμοι της αγοράς. Χρηματοδότηση από άλλες πηγές. Τι θα πει αυτό; Η Παιδεία, τα πανεπιστήμια πρέπει να χρηματοδοτούνται μόνο από το κράτος. Υπάρχει και η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Αυτή όχι να πηγαίνει στο μαγαζάκι του κάθε καθηγητή και με την παρέα τους φοιτητές και με τις συνδικαλιστικές φοιτητικές και σπουδαστικές παρατάξεις που ρυθμίζουν αυτά τα πράγματα. Θα καθορίζει το υπουργείο, θα καθορίζει το πανεπιστήμιο πού θα γίνει έρευνα. Και να μπαίνουν μέσα στον κρατικό κορβανά και όχι στα μαγαζάκια. Διότι δεν ήταν μόνο το Πάντειο. Υπάρχουν πολύ χειρότερα. Οταν το πανεπιστήμιο ψάχνει για χρήματα, οι καθηγητές πρέπει να αφήσουν το διδακτικό και επιστημονικό τους έργο και να πάνε να βρίσκουν τους επιχειρηματίες να τους χρηματοδοτούν με τα γνωστά ανταλλάγματα.

Προσέξτε ένα άλλο στοιχείο που μπαίνει τώρα στην αξιολόγηση. Διασφάλιση ακαδημαϊκών και επαγγελματικών προοπτικών διδασκόντων και φοιτητών. Θα ελέγχεται δηλαδή το πανεπιστήμιο εάν οι φοιτητές, οι σπουδαστές βρίσκουν δουλειά. Καλά, το πανεπιστήμιο θα βρίσκει δουλειά στους φοιτητές και στους σπουδαστές; Δηλαδή, πού το πάνε; Δε βγάζεις καλά μορφωμένους και γι’ αυτό δε βρίσκουν δουλειά; Ε, δεν είναι έτσι. Εκεί πάει. Και μέσα απ’ αυτή την αξιολόγηση θα έχουμε ταξική κατηγοριοποίηση των πανεπιστημίων. Βεβαίως απλώθηκαν τα πανεπιστήμια παντού. Κάθε χωριό και ΤΕΙ θα έχουμε σε λίγο. Οσο όμως μεγαλώνει η αποκέντρωση, τόσο πέφτει η ποιότητα και τόσο υποβαθμίζεται και ταξικοποιείται και η σύνθεση αυτών των χώρων.

Εμείς είμαστε κάθετοι σ’ αυτό που λέγεται οικονομική αυτοτέλεια των πανεπιστημίων γιατί είναι παγίδα για τους επιχειρηματίες, σ’ αυτό που λέγεται αποκέντρωση που είναι υποβάθμιση, κατηγοριοποίηση και ταξικοποίηση».

Για τη Φυσική Αγωγή και την Καλλιτεχνική Παιδεία

Η Αλ. Παπαρήγα στάθηκε και σε δύο ακόμα ζητήματα στο πλαίσιο της αναφοράς της στην εκπαίδευση. Συγκεκριμένα: «Τέλος, θέλω να θέσω άλλα δύο ζητήματα συνοπτικά. Φυσική Αγωγή και Αθλητισμός. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ούτε αυτό δεν άφησαν, τη στιγμή που έλεγαν ότι θα στελεχωθούν τα σχολεία και ότι η Φυσική Αγωγή θα εδραιωθεί μέσα στα σχολεία. Τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Η κατάσταση είναι τραγική. Με τα 5Χ5 θα αναπτυχθεί ο αθλητισμός; Με τα γυμναστήρια θα αναπτυχθεί ο αθλητισμός και την παθητική γυμναστική; Δεν υπάρχει καμία πρόοδος, για να μην πω ότι υπάρχει πισωγύρισμα. Και εν πάση περιπτώσει, θα έρθει η ώρα να γίνει μία συζήτηση, να ξεκινήσουμε από το νόμο 879/1979 της Νέας Δημοκρατίας με τον οποίο παραδόθηκε, παραδείγματος χάριν, το ποδόσφαιρο στους επιχειρηματίες; Θα γίνει μία συζήτηση; Ποιος είναι ο απολογισμός; Να κάνουμε έναν απολογισμό.

Ποια είναι η βάση του αθλητισμού; Η ΠΑΕ ή το αθλητικό σωματείο με τον κοινωνικό του ρόλο; Ποια είναι η βάση του αθλητισμού; Το σχολείο και η γειτονιά ή οι φιέστες και οι τσακωμοί των μεγαλοεπιχειρηματιών μεταξύ τους;

Και ένα άλλο ζήτημα, η Καλλιτεχνική Παιδεία. Τι έχει γίνει; Δε θα πιάσω τις μεγάλες ελλείψεις που έχουν τα μουσικά σχολεία. Υπάρχει Καλλιτεχνική Παιδεία; Βγήκαν συμπεράσματα; Και μετά θα μου πεις: «Ποιος θα την κάνει την Καλλιτεχνική Παιδεία; Ο καθηγητής που απαγορεύει τον Τένεσι Ουίλιαμς και τον Πικάσο;». Κάτι πρέπει να γίνει. Η Καλλιτεχνική Παιδεία υπάρχει μέσα στα σχολεία; Δηλαδή, πρέπει τα παιδιά να πηγαίνουν στο ωδείο από εδώ και από εκεί; Δεν είμαστε αντίθετοι. Οι δήμοι μπορούν να έχουν χώρους για να έρχεται κανείς σε επαφή με τη μουσική ή με άλλες μορφές τέχνης. Στο σχολείο, όμως, τι γίνεται; Ανώτατη Παιδεία Καλλιτεχνική δεν έχουμε. Η Σχολή Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών: Τι συμπεράσματα έχουν βγει από τη λειτουργία της Σχολής; Δεν έχει σχέση με την αξιολόγηση. Να γίνει ουσιαστική συζήτηση. Εχουμε μουσικά πανεπιστήμια. Τι κάνουν; Εχει εξετάσει κανείς αυτά τα παιδιά που βγαίνουν από τα μουσικά πανεπιστήμια τι κάνουν; Σε λίγο θα τα βλέπουμε στις ταβέρνες να παίζουν ένα όργανο για να μαζεύουν λεφτά τραγουδώντας. Αλλες σχολές βγάζουν, λέει, συνθέτες και διευθυντές ορχήστρας. Πού πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Δεν πρέπει να υπάρχει μία μελέτη, μία συζήτηση; Οχι αξιολόγηση, αυτή που συζητιέται.

Είστε νέος και στην ηλικία υπουργός, έχετε παιδιά. Δεν προσωποποιώ τα πράγματα, εμείς ποτέ δεν προσωποποιήσαμε ούτε με την προηγούμενη υπουργό, και το ξέρετε πολύ καλά, γιατί είναι κυβερνητική πολιτική. Αλλά υποτίθεται, ας πούμε, ότι ορισμένα πράγματα μπορεί να είναι αντικείμενο ευαισθησίας σε όλα τα κόμματα. Μπορεί να διαφωνούμε στο ιδεολογικό περιεχόμενο της Καλλιτεχνικής Παιδείας, εκεί θα διαφωνήσουμε, αλλά Καλλιτεχνική Παιδεία δε θα πρέπει να γίνει αναπόσπαστο στοιχείο από το νηπιαγωγείο μέχρι και το πανεπιστήμιο;».

Αισιοδοξούμε στη βάση της πάλης

Καταλήγοντας η Αλ. Παπαρήγα τόνισε: «Θεωρούμε – θα επαναλάβω – ότι η νεολαία ξεκινάει από πολύ χειρότερες συνθήκες, από πολύ κατώτερα σκαλοπάτια, σε μία περίοδο που οι ανάγκες είναι τεράστιες, που οι δυνατότητες επίσης είναι τεράστιες. Δεν αρκεί να της πεις: «Πάρε τον υπολογιστή και δες τους πράσινους δείκτες», δηλαδή δεν μπορεί να αντικαταστήσουμε τη ζωή που πρέπει να ζήσει η νεολαία απλώς με ένα ποντίκι του υπολογιστή. Ναι, χρειάζεται ο υπολογιστής, ναι, χρειάζεται η τεχνολογία, είναι θαυμάσιο και μεγάλο πράγμα, αλλά από μόνη της μπορεί να οδηγήσει σε μία τεράστια απομόνωση, σε τεράστια προβλήματα και στην ανεργία και σε όλα αυτά που γνωρίζουμε. Επομένως, για εμάς το θέμα είναι: Μόρφωση, δουλειά, κοινωνική και πολιτική ατμόσφαιρα.

Τελειώνω ξεκινώντας από αυτό που είπα στην αρχή. Ο αντικομμουνισμός έπαιρνε εκρηκτικές διαστάσεις, όχι όταν ανέβαινε το κίνημα, και πριν ανέβει, όταν επρόκειτο να έρθουν πολύ χειρότερα μέτρα. Και το τελευταίο διάστημα, τα τελευταία χρόνια υπάρχουν σημάδια και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα – ίσως στην Ελλάδα να είναι λιγότερα, αλλά υπάρχουν σημάδια στην Ευρώπη – που λένε το γνωστό παραμύθι του αντικομμουνισμού, το γνωστό όπλο, για να ισοπεδώσουμε τα πάντα και να έρθουν τα καινούρια μέτρα για να περάσουν χωρίς αντίσταση.

Είμαστε αισιόδοξοι, αλλά έχουμε και επαγρύπνηση και η επαγρύπνηση πρέπει να συμβαδίζει και με την πάλη και με την αισιοδοξία, αλλά δεν είναι καλά μηνύματα αυτά που έρχονται το τελευταίο διάστημα.

Κύριε Παπανδρέου, κύριε πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ, θα σας παρακαλέσω. Καταλαβαίνω, ανάμεσα στα κόμματα, και εμείς δεν παρεμβαίνουμε «γιατί το έκανες εκείνο», αλλά για δείτε αυτήν τη Σοσιαλιστική Ομάδα, τι θέλει να κάνει στο Ευρωκοινοβούλιο;

Εμείς θα αντιμετωπίσουμε το ζήτημα όπως και το μνημόνιο. Θα κάνουμε κινητοποίηση εκείνη τη μέρα έξω από το Κοινοβούλιο. Να συζητήσουμε τα πάντα, ναι. Συζητήσεις. Δεν μπορεί να υπάρχουν ψηφίσματα Κοινοβουλίων. Το αλβανικό Κοινοβούλιο ξέρετε τι ψήφισε. Με τους τσάμηδες, μέρα εθνική. Αυτό μας αρέσει; Οχι.

Να μιλήσουμε για την ιστορία. Αλλά να μιλήσουμε και να καταγγείλουμε τα σύγχρονα εγκλήματα».

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Ανεργία, ΚΚΕ, ΚΝΕ, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, αντικομμουνισμός, διεθνή, εργατικά, νόμος πλαίσιο, νεολαία, To KKE προτείνει. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χρειάζεται πολιτική ανατροπή, για να εξασφαλιστούν συλλογικά δικαιώματα στη νεολαία

Απόφαση της Συνόδου του ΚΣ της ΚΝΕ για τη δράση της Οργάνωσης στο μαθητικό κίνημα

Το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ πραγματοποίησε στις 29/4/07 πλατιά Σύνοδο για τη δράση της Οργάνωσης στο μαθητικό κίνημα, υλοποιώντας την απόφαση του 9ου Συνεδρίου για το συγκεκριμένο ζήτημα. Η συζήτηση που προηγήθηκε στις ΟΒ και στα όργανα της ΚΝΕ, η ίδια η Σύνοδος του ΚΣ φώτισε πλευρές από τη δράση μας στο μαθητικό κίνημα, μας βοηθάει να κάνουμε βήματα στην παρέμβασή μας.Η δουλιά στους μαθητές αποτελεί δουλιά υποδομής συνολικά για την ΚΝΕ και το ΚΚΕ, προκειμένου οι νέοι να έχουν αγωνιστικές εμπειρίες, να έχουν πείρα από την οργανωμένη συνδικαλιστική και πολιτική πάλη και αυτό να εκφραστεί αργότερα σε όποιο χώρο και αν βρίσκονται. Παράλληλα, ως ΚΝΕ επιδιώκουμε το ίδιο το μαθητικό κίνημα με την ανάπτυξή του να βάζει εμπόδια, να δυσκολεύει, να καθυστερεί μέτρα, συμπορευόμενο με τα άλλα τμήματα της νεολαίας και το εργατικό κίνημα. Τα μέλη της ΚΝΕ δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για μαθητικό κίνημα που θα δρα οργανωμένα, σταθερά, θα μεταδίδεται η πείρα από γενιά σε γενιά και όχι απλά θα εφοδιάζει τους μαθητές με συμπεράσματα για τη μελλοντική δράση τους στα ΑΕΙ – ΤΕΙ ή τους χώρους δουλιάς.

Στα όργανα και στις ΟΒ, στην ίδια τη Σύνοδο, συζητήθηκαν οι παράγοντες που επιδρούν και επηρεάζουν τη διαμόρφωση της συνείδησης των μαθητών. Φωτίστηκαν πλευρές για το ρόλο του σχολείου, της οικογένειας, των ΜΜΕ, της μουσικής, του internet, των εκδρομών, της εκκλησίας κλπ. Χρειάζεται καλύτερα να μας απασχολήσει ποια καθήκοντα προκύπτουν για το μαθητικό κίνημα από την κατάσταση αυτή. Ποια αιτήματα μπορούμε να διαμορφώσουμε. Τι μπορεί η ΚΝΕ, παράλληλα με την αυτοτελή πολιτική της παρέμβαση, να αντιπαραθέσει στο κίνημα για να πάρει θέση σε σχέση με αυτά τα προβλήματα και τις συνθήκες. Χρειάζεται, δηλαδή, παράλληλα με τη δουλιά που απαιτείται να κάνει η ΚΝΕ, και το ίδιο το κίνημα να ασχοληθεί με αυτά τα προβλήματα. Για παράδειγμα, θέση και γνώμη της ΚΝΕ είναι το ίδιο το μαθητικό κίνημα – τα 5μελή, 15μελή, οι μαθητικές κοινότητες – να παλέψει για δωρεάν εκδρομές παίρνοντας αντίστοιχες πρωτοβουλίες ή να εναντιωθεί σε προγράμματα της ΕΕ και με όρους μαζικούς.

Επιβεβαιώθηκε από την όλη συζήτηση η ορθότητα του προσανατολισμού της ΚΝΕ να ιεραρχήσουμε τη δουλιά στα ΤΕΕ – ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ και στα Γυμνάσια. Με όλες μας τις δυνάμεις να συμβάλουμε ώστε να αναπτυχθούν αγώνες που θα πατάνε στα προβλήματα των μαθητών, να προβάλουμε τη θέση μας για το βασικό ενιαίο σχολείο και τις δημόσιες επαγγελματικές σχολές μετά το 12χρονο. Για τα απογευματινά και νυχτερινά σχολεία, έχει σημασία να συμβάλουμε ώστε οι εργαζόμενοι μαθητές να οργανωθούν στα σωματεία, από νωρίς να διαπαιδαγωγούνται στην αναγκαιότητα της ταξικής πάλης. Να δώσουμε βάρος στις πολιτιστικές αθλητικές δραστηριότητες, γιατί ειδικά εδώ υπάρχει παραπάνω ανάγκη αξιοποίησης του λίγου ελεύθερου χρόνου που έχουν οι μαθητές.Αναδείχτηκε ακόμα ως ανάγκη να ανοίξουμε με ιδιαίτερα αιτήματα τη δράση μας στους μαθητές που είναι παιδιά μεταναστών.

Η κατάσταση στο μαθητικό κίνημα

Η άσχημη κατάσταση που διαμορφώθηκε στο κίνημα την τελευταία 15ετία γενικά είχε την αντανάκλασή της και στο μαθητικό. Ο διεκδικητικός χαρακτήρας των Μαθητικών Συμβουλίων δεν είναι δεδομένος. Περιορίστηκαν οι μαζικές διαδικασίες. Πολλές φορές οι εκλογές γίνονται με καθυστέρηση, απροειδοποίητα. Εντάθηκε ο αυταρχισμός. Αυξήθηκε ο βαθμός εξάρτησης της λειτουργίας των Μαθητικών Συμβουλίων από το υπουργείο και τους διευθυντές. Εγινε μεθοδευμένη προσπάθεια να διαμορφωθούν νέοι θεσμοί πέρα από τα Μαθητικά Συμβούλια. Ενώ σε πάρα πολλές περιπτώσεις η όλη λειτουργία των Μαθητικών Συμβουλίων ταυτίζεται με τη διοργάνωση των εκδρομών. Στηρίζονται και ενισχύονται παρεμβάσεις ταξιδιωτικών πρακτορείων που, αποκτώντας επαφές με μαθητές και καθηγητές, δημιουργούν μέσα στα σχολεία εκφυλιστικά φαινόμενα και νοθείες.

Ωστόσο, συνυπάρχουν ελπιδοφόρα αγωνιστικά βήματα αναζωογόνησης: Οι μεγάλες κινητοποιήσεις ανεξάρτητα αν έχουν να αντιμετωπίσουν άμεσα αντιεκπαιδευτικούς νόμους ή όχι, η πολύμορφη δραστηριότητα που αναπτύσσεται σε πολλά σχολεία, το πλαίσιο και οι στόχοι πάλης σε κατεύθυνση ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική που υιοθετούν πολλά σχολεία. Τα Μαθητικά Συμβούλια δεν είναι απαξιωμένα όταν αναπτύσσουν δραστηριότητα. Οι μαθητές συμμετέχουν στις μαθητικές εκλογές, αν και τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζουν είναι αντιφατικά. Σε περιόδους ανόδου και κινητοποιήσεων συγκροτούνται Συντονιστικά που συσπειρώνουν μάζες μαθητών, που συντονίζουν τη δράση των Μαθητικών Συμβουλίων σε επίπεδο τοπικό, αλλά και πανελλαδικό.Οσον αφορά στην αντιπαράθεσή μας με τις άλλες δυνάμεις, χρειάζεται να απαντάμε όχι μόνο στα ζητήματα τακτικής του κινήματος, αλλά και στην αντιπαράθεση που γίνεται επί του πλαισίου και των αιτημάτων. Η κυβέρνηση, για παράδειγμα, εκτός από την κατασυκοφάντηση των αγώνων, επικέντρωσε την επιχειρηματολογία της σε ορισμένα ζητήματα, προβάλλοντας ότι φροντίζει για την ποιότητα της εκπαίδευσης, όπως π.χ. βάση του 10 και αξιολόγηση. Οι δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και μέσω καθηγητών προσπαθούν σταθερά να παρεμβαίνουν, επικεντρώνοντας την αντιπαράθεση σε κάποια αιτήματα όπως π.χ. να δοθεί το 5% του ΑΕΠ στην Παιδεία, αξιολόγηση εκπαιδευτικών κ.ά., ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσαν να αποκρύψουν τη θέση τους για το άρθρο 16.

Είναι, λοιπόν, σαφές πως οι δυνάμεις αυτές δεν αρκούνται πάντα μόνο στην υπονομευτική λογική τους για το κίνημα. Με την παρέμβασή τους στο κίνημα επιδιώκουν να υιοθετεί η νεολαία την αντιδραστική πολιτική. Δε θέλουν μόνο να δέχονται με απάθεια τα μέτρα τους, θέλουν τους μαθητές ένθερμους υπερασπιστές, να μπαίνουν μπροστά για την προώθηση των αντιδραστικών αλλαγών.

Φαίνεται πως οι προσπάθειες της πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την απαξίωση των μαθητικών κοινοτήτων, για τη διαστρέβλωση των κριτηρίων λειτουργίας τους έχουν επιδράσει, δεν έχουν πετύχει όμως συνολικά το στόχο τους. Υπάρχουν θετικά στοιχεία αναζωογόνησης και ξεσπάσματα. Υπάρχει ρευστότητα και αντιφατικότητα. Η διαπάλη για το χαρακτήρα, το ρόλο, τον προσανατολισμό και τους στόχους των μαθητικών κοινοτήτων και του μαθητικού κινήματος συνεχίζεται.

Τι μαθητικό κίνημα απαιτείται – Πώς συμβάλλουμε στο κίνημα

Ολα αυτά τα χρόνια η ΚΝΕ είχε σοβαρή συμβολή στα βήματα αγωνιστικής αναζωογόνησης του μαθητικού κινήματος. Η παρέμβασή μας έδωσε ώθηση στις αγωνιστικές διεργασίες. Βοηθήσαμε στη δημιουργία των προϋποθέσεων για να αναπτυχθεί το μαθητικό κίνημα. Ωστόσο, δεν ταυτίζεται αυτή η δράση της ΚΝΕ με το μαθητικό κίνημα. Κίνημα είναι η δράση μαζών, η συμμετοχή τους στον αγώνα, όποια μορφή κι αν αυτός παίρνει. Σε αυτή τη φάση λοιπόν είναι ακόμα πιο κρίσιμο να προσδιορίσουμε τι μαθητικό κίνημα θέλουμε, πώς πρέπει να δράσουμε για να κάνουμε βήματα στους στόχους που βάζουμε.

  • Θέλουμε να αναπτύσσονται αγώνες. Τα επόμενα χρόνια, και όσο η επίθεση εντείνεται, θα οξύνεται και η δυσαρέσκεια. Θα υπάρχουν αντικειμενικά ξεσπάσματα. Να ετοιμαζόμαστε, να μην τα φοβόμαστε, αλλά να τα μελετάμε για να είμαστε προετοιμασμένοι. Ηδη από τη νέα σχολική χρονιά έχουμε μπροστά μας μέτρα για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση που μπορούν να προκαλέσουν μεγάλες κινητοποιήσεις. Στόχος μας είναι να συμβάλουμε στην ανάπτυξη του μαζικού μαθητικού κινήματος ώστε να δυσκολέψει τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα, να βοηθήσει να βγάλουν οι μαθητές συμπεράσματα. Επιδιώκουμε, λοιπόν, να έχουμε μαζικές κινητοποιήσεις με βάση αιτήματα – αιχμές που θα εναντιώνονται στα μέτρα, θα αναδεικνύουν τους υπεύθυνους, θα αντιπροτείνουν λύσεις. Παράλληλα, επιδιώκουμε το κίνημα να προβάλλει εμπόδια σε πλευρές αυτής της πολιτικής που ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζεται μέσα στα σχολεία, οργανώνοντας σε τοπικό επίπεδο ή σε επίπεδο σχολείου κινητοποιήσεις, δραστηριότητες, εκδηλώσεις. Για παράδειγμα, έχει σημασία να προβληθεί το αίτημα για δωρεάν εκδρομές ως απάντηση στην είσοδο των ταξιδιωτικών επιχειρήσεων στα σχολεία ή το αίτημα για δημοκρατία στα σχολεία και ενεργό ρόλο στα Μαθητικά Συμβούλια, αναλαμβάνοντας το 15μελές το γιορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Τα μέλη της ΚΝΕ να μπαίνουν μπροστά σε όλη αυτή τη δράση. Οι Κνίτες και οι Κνίτισσες να αναδεικνύονται φυσικοί ηγέτες σε κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία στο σχολείο. Στόχος μας όμως δεν είναι οι μαθητές απλά να συμμετέχουν. Εμείς θέλουμε να έχουν ενεργό ρόλο στην οργάνωση του αγώνα. Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία της μαζικής συμμετοχής, με την παρέμβαση της ΚΝΕ θα επιδιώκουμε να βαθαίνουν τα αιτήματα, να ανεβαίνει το επίπεδο, να προωθούμε πιο ολοκληρωμένα τις θέσεις μας, να εξασφαλίζεται σωστός προσανατολισμός.
  • Θέλουμε το μαθητικό κίνημα να είναι αυτοτελές, να έχει ζωντανές μαζικές διαδικασίες. Θέλουμε το μαθητικό κίνημα να έχει τη δική του οργάνωση. Να διεξάγονται γενικές συνελεύσεις, μαζικές διαδικασίες στα σχολεία. Εκεί να αναπτύσσεται συζήτηση γύρω από τα προβλήματα του σχολείου και της Παιδείας, για τους στόχους πάλης, για τις μορφές αγώνα, για τις πρωτοβουλίες και πώς θα τις οργανώσουν. Θέλουμε μάζες μαθητών να προβληματίζονται, να συμμετέχουν στις μαζικές διαδικασίες και, από την αντιπαράθεση που αντικειμενικά θα αναπτύσσεται, να πείθονται για την ορθότητα των θέσεών μας. Τα Μαθητικά Συμβούλια να κατακτήσουν σταθερή λειτουργία, να συνεδριάζουν τακτικά, να συζητάνε, να ενημερώνουν τους υπόλοιπους μαθητές, να καταλήγουν σε πρωτοβουλίες, να συμμετέχουν όλοι οι εκλεγμένοι – και όχι μόνο – σε κάθε μάχη. Να γίνονται ανοιχτές συνεδριάσεις των Μαθητικών Συμβουλίων που να τις παρακολουθούν όλοι. Τη μάχη ενημέρωσης και ζύμωσης μπροστά σε μια εξέλιξη ή κινητοποίηση να την οργανώνουν τα ίδια τα συμβούλια με δελτία ενημέρωσης, με εξορμήσεις στις τάξεις και στα σχολεία. Η υπόθεση της οργάνωσης των πρωτοβουλιών, των αγώνων των μαθητών να γίνεται υπόθεση πρώτα απ’ όλα των Μαθητικών Συμβουλίων.

Κομβικό στοιχείο για την ανάπτυξη του κινήματος, για τις ζωντανές διαδικασίες του, αλλά και για τον προσανατολισμό του είναι οι συσχετισμοί που επικρατούν σε αυτό. Είναι, λοιπόν, μεγάλης και κομβικής σημασίας τι Μαθητικά Συμβούλια έχουμε, σε τι κατάσταση βρίσκονται, πόσα μέλη και φίλοι της ΚΝΕ είναι εκλεγμένοι σε αυτά. Η ίδια η πείρα δείχνει ότι οι σύντροφοί μας που δρουν από την αρχή της χρονιάς πρωτοπόρα μέσα στο σχολείο τους, που μπαίνουν μπροστά στις διεκδικήσεις, για τα προβλήματα, που ενημερώνουν, διαφωτίζουν, κινητοποιούν, εμπιστεύονται τους συμμαθητές τους και δρουν μαζί τους, εκλέγονται, όταν βάζουν υποψηφιότητα. Για να συμβάλουμε, λοιπόν, ως ΚΝΕ στη διαμόρφωση θετικού συσχετισμού στο μαθητικό κίνημα, χρειάζεται να έχουμε σταθερό προσανατολισμό στην ανάπτυξη αγώνων με την πρωτοπόρα δράση των μαθητών μελών της ΚΝΕ.

Στα Μαθητικά Συμβούλια που ο συσχετισμός είναι θετικός, πρώτα εκεί θα πρέπει να δοκιμάζεται η λογική μας για το τι Μαθητικά Συμβούλια θέλουμε. Να συζητάνε, να ασχολούνται με τα προβλήματα του σχολείου, να οργανώνουν δράση για την επίλυση των προβλημάτων αυτών, να παίρνουν πολύμορφες πρωτοβουλίες για όλα τα μέτωπα και τα θέματα. Να επιδιώκουν τη διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων, για να έχουν όλοι οι μαθητές τη δυνατότητα να πουν γνώμη. Να επιδιώκουν τη δραστηριοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων μαθητών σε όσα αποφασίζουν. Η λογική αυτή αφορά όχι μόνο τα 15μελή, αλλά και τα 5μελή.

Οι Κνίτες και οι φίλοι της ΚΝΕ να επιμένουν τα μαθητικά όργανα να κατακτούν σταθερή λειτουργία, να συζητάνε. Οι Κνίτες και οι Κνίτισσες μαθητές να απευθύνονται σταθερά προς όλους τους εκλεγμένους μαθητές, οι οποίοι μπορεί να ανήκουν και σε άλλη πολιτική δύναμη. Αυτό δεν πρέπει να υποτιμιέται, αλλά ούτε και να αποτελεί κριτήριο για να μην κάνουμε προσπάθεια να τους πείσουμε. Θέλουμε τα Μαθητικά Συμβούλια να παίρνουν θέση για να αναδεικνύεται ο ρόλος τους, να διαμορφώνεται κριτήριο για το τι πρέπει να κάνει ένα Μαθητικό Συμβούλιο, να γίνεται εκτίμηση για το αν το κάνει καλά ή όχι. Τα μέλη της ΚΝΕ πρωτοστατούμε στην οργάνωση των αγώνων. Απευθυνόμαστε γι’ αυτό τόσο στο σύνολο των μαθητών με Γενικές Συνελεύσεις, όσο και στα εκλεγμένα όργανα.

  • Θέλουμε το μαθητικό κίνημα σταθερά να προσανατολίζεται στην αντιμετώπιση της κυβερνητικής πολιτικής και των προβλημάτων που δημιουργεί σε κάθε σχολείο, να διαμορφώνει και να αντιπροτείνει αιτήματα που απαντούν στις ανάγκες της πλειοψηφίας των μαθητών.

Αποκλειστικά δημόσιο – δωρεάν σχολείο. Να καταργηθούν τα φροντιστήρια. Να δοθεί το 15% του κρατικού προϋπολογισμού στην Παιδεία. Να εξασφαλιστούν τώρα από το κράτος όλες οι αναγκαίες υποδομές (κτίρια, εργαστήρια, χώροι άθλησης, βιβλιοθήκες).

Σχολεία που θα μας μορφώνουν και θα διαμορφώνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες, με κριτική σκέψη. Που θα καλλιεργούν τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, την προσωπική ευθύνη. Μελετημένη μείωση της ύλης, κατάργηση των προγραμμάτων της ΕΕ, π.χ. ανταγωνιστικότητα. Νέα προγράμματα επικεντρωμένα στους βασικούς νόμους που διέπουν τη φύση, την κοινωνία και τη νόηση, χωρίς την αποσπασματικότητα και την παράθεση ατέλειωτων και ασύνδετων πληροφοριών. Ουσιαστική διδασκαλία ξένων γλωσσών και υπολογιστών. Πιστοποίηση από το σχολείο. Να αποσυρθούν τα νέα σχολικά βιβλία. Νέα βιβλία, κατανοητά, χωρίς ανακρίβειες και ψέματα.

Ενα σχολείο για όλα τα παιδιά. Ενιαίο 12χρονο σχολείο με κοινό πρόγραμμα μαθημάτων σε κάθε τάξη για όλους. Να εξασφαλίζεται για όλους με ευθύνη του κράτους η φοίτηση μέχρι τα 18, χωρίς ενδιάμεσα εμπόδια και φραγμούς. Κατάργηση του διπλού σχολικού δικτύου ΓΕΛ – ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ. Οχι στην αξιολόγηση και την αποκέντρωση που θα κατηγοριοποιήσει τα σχολεία.

Σχολείο για τη ζωή που ταιριάζει στους νέους. Σχολείο που θα αφήνει ελεύθερο χρόνο. Σχολείο με υποδομές για πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες, με πολιτιστικές και ψυχαγωγικές εκδρομές δωρεάν για όλους . Σχολεία δημοκρατικά. Οχι στον αυταρχικό σχολικό κανονισμό. Να καταργηθεί η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Τα Μαθητικά Συμβούλια να έχουν λόγο και ρόλο για όσα απασχολούν τους μαθητές. Να σταματήσουν τώρα οι προσπάθειες ποινικοποίησης των μαθητικών κινητοποιήσεων. Καθηγητές που να είναι παιδαγωγοί, που να έχουν χρόνο να προετοιμάζονται για το μάθημα, που να έχουν στόχο να μας μορφώσουν όλους.

Μετά το σχολείο η επιλογή επαγγέλματος. Δημόσιες και δωρεάν «μεταλυκειακές» επαγγελματικές σχολές. Δωρεάν σπουδές σε μια ενιαία ανώτατη εκπαίδευση.

Απαιτούμε το σχολείο να εξασφαλίζει την υγεία όλων των παιδιών. Απαιτούμε σχολίατρους, καθαρά σχολεία, με μόνιμο προσωπικό καθαρισμού, μόνιμους φύλακες και όχι κάμερες και σεκιούριτι.

  • Οι μαθητικές κοινότητες να είναι κύτταρα δημιουργίας. Τα ίδια τα Μαθητικά Συμβούλια να αναπτύσσουν πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες. Να εντάσσουν την ανάγκη για δημιουργία, πολιτισμό και αθλητισμό στις διεκδικήσεις τους απαιτώντας κρατικές δαπάνες, χώρους, υποδομές. Πρωτοβουλίες των Μαθητικών Συμβουλίων για τη συγκρότηση μαθητικών θεατρικών και αθλητικών ομάδων, διοργάνωση τουρνουά, κινηματογραφικών προβολών και άλλων τέτοιων δραστηριοτήτων, που δε θα περιορίζονται στο σχολείο, αλλά θα βγαίνουν και έξω από αυτό, στη γειτονιά.

Οι μαθητές δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον στις πολύμορφες πολιτιστικές εκδηλώσεις, μέσα στα σχολεία γίνονται πλήθος τέτοιων δραστηριοτήτων, αθλητικές εκδηλώσεις, θεατρικές ομάδες κλπ. Οι μαθητές νιώθουν την ανάγκη να εκφράζονται μέσα από αυτές τις μορφές. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των μαθητών της Αθήνας και του Πειραιά, που κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων γράφτηκαν περίπου 10 τραγούδια για αυτές και εκδόθηκαν από το ΣΑΣΑ (Συντονιστικό Αγώνα Σχολείων Αθήνας). Επιδιώκουμε τα μέλη της ΚΝΕ να συμμετέχουν σε αυτές, αλλά και να βοηθιούνται για τη στάση τους. Για παράδειγμα, πολλές φορές προκύπτει ζήτημα χρηματοδότησης. Εχει μεγάλη σημασία π.χ. να οργανωθεί κινητοποίηση που θα απαιτεί χρήματα, αλλά ταυτόχρονα έχει σημασία τα μέλη της ΚΝΕ εκεί να ζυμώνουν και τη θέση μας για το ρόλο της αισθητικής αγωγής ή της φυσικής αγωγής στο σχολείο.

Παράλληλα, έχει σημασία να πραγματοποιούνται τέτοιες εκδηλώσεις με ευθύνη των ίδιων των Μαθητικών Συμβουλίων. Για παράδειγμα, ένα πενταμελές θα μπορούσε να απαιτήσει ώρα για να δείξει ακόμα και μέσα στην τάξη μια ταινία, να συζητήσει έπειτα για αυτή. Τα μέλη της ΚΝΕ πολλές φορές έχουν πρωτοστατήσει στην οργάνωση τέτοιων δραστηριοτήτων. Ωστόσο, έχει σημασία να μην οργανώνονται μόνο από τα μέλη της ΚΝΕ. Σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, αν οργανωθούν καλά, πραγματικά μπορεί να συμμετέχει ολόκληρο το σχολείο.

Θέλουμε το μαθητικό κίνημα να έχει λόγο για το περιεχόμενο της διδασκαλίας και των μαθημάτων. Να καταδικάζει τον ανορθολογισμό, τις άχρηστες και ασύνδετες πληροφορίες, τα ψέματα. Να παίρνει πρωτοβουλίες (εκδηλώσεις μέσα στα σχολεία – προβολές ταινιών, συζητήσεις με αγωνιστές, αξιοποίηση των σχολικών γιορτών, εκδρομές, μαθητικές εφημερίδες με άρθρα που θα σχολιάζουν κ.ά.), αλλά και να εντάξει στο πλαίσιό του αντίστοιχα αιτήματα (π.χ. απόσυρση των νέων σχολικών βιβλίων, όχι βιβλία στους ιδιώτες που θα μας διδάσκουν ό,τι συμφέρει τα κέρδη τους, να σταματήσουν τα μαθήματα επιχειρηματικότητας). Κάτι τέτοιο είναι ζήτημα μεγάλης σημασίας, εφόσον ενισχύεται ο ιδεολογικός ρόλος του σχολείου. Θέλουμε το μαθητικό κίνημα να παίρνει θέση, να εκφράζει σε μορφή αιτημάτων τη γνώμη του για το περιεχόμενο του μαθήματος, π.χ. ένα 5μελές θα μπορούσε να απαιτήσει να μην πληρώνει τα βιβλία των αγγλικών, αλλά και να σχολιάσει ταυτόχρονα ότι επί της ουσίας η γλώσσα θα έπρεπε να μαθαίνεται στο σχολείο, εκεί να πιστοποιείται. Ταυτόχρονα, στα σχολεία γίνονται μια σειρά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από επιχειρήσεις ή από την ΕΕ. Πολλά από αυτά έχουν και πολιτιστικό αθλητικό περιεχόμενο. Τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ χρειάζεται να παρεμβαίνουν στο περιεχόμενο, ειδικά αν αυτά είναι υποχρεωτικά. Ταυτόχρονα όμως, χρειάζεται και το ίδιο το κίνημα να παίρνει θέση. Για παράδειγμα, θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό ένα Μαθητικό Συμβούλιο να μπει μπροστά και να ακυρώσει πρόγραμμα ανάληψης ρόλων που βάζει τους μισούς μαθητές να υπερασπιστούν την αποποινικοποίηση του χασίς.

  • Το μαθητικό κίνημα να είναι ενωμένο, συντονισμένο, οργανωμένο. Οποιαδήποτε προσπάθεια συντονισμού, για να έχει κύρος, για να βρίσκει ανταπόκριση, θα πρέπει να βασίζεται στη δράση των μαθητών και των συμβουλίων τους στο σχολείο. Τα σχολεία να συντονίζονται με βάση τις αποφάσεις τους. Το κάθε σχολείο να στέλνει στο Συντονιστικό αντιπροσώπους του, είτε μέλος του 15μελούς είτε κάποιον άλλον που επιλέγει. Τα Συντονιστικά στις μεγάλες πόλεις και το Πανελλαδικό εκτιμάμε ότι πρέπει να εκλέγουν συντονιστική επιτροπή που θα διευθετεί ζητήματα ανάμεσα στις συνεδριάσεις. Η δράση του Συντονιστικού μπορεί να δίνει ώθηση και εκεί που δεν έχουν προηγηθεί αποφάσεις, να απευθύνει κάλεσμα και με τη δυναμική του να συμβάλλει ώστε περισσότερα σχολεία να υιοθετούν τις προτάσεις του, να παίρνουν πρωτοβουλίες. Η δυσκολία που παρουσιάζεται πολλές φορές στη σταθερή παρουσία της δράσης του Συντονιστικού θα ξεπερνιέται στο βαθμό που και τα μέλη της ΚΝΕ θα συμβάλλουμε να αναπτύσσεται δράση, να παίρνονται αποφάσεις στο σχολείο, ώστε να νιώθει ο καθένας ότι πάει να συντονίσει τη δράση του σχολείου του με τα άλλα σχολεία. Επίσης, θα λύνεται στο βαθμό που και το ίδιο το Συντονιστικό θα αναπτύσσει πρωτοβουλίες. Η συσπείρωση θα γίνεται στη βάση του περιεχομένου και της πρωτοβουλίας. Τα Συντονιστικά έχουν κύρος. Η αναγκαιότητα για συντονισμό υπάρχει και κατανοείται από τους μαθητές. Αυτό φάνηκε άλλωστε και από την πλατιά αποδοχή που έχει το Συντονιστικό. Με την πρωτοπόρα δράση των μελών της ΚΝΕ επιδιώκουμε να ωριμάζει η ιδέα του συντονισμού, να ριζώσει το Συντονιστικό σε περισσότερα σχολεία, να αποκτήσει μεγαλύτερη σταθερότητα στη δουλιά του.

Αλλωστε, το ίδιο το Συντονιστικό μπορεί να παίξει κομβικό ρόλο για να μεταβιβάζεται η πείρα από τη μία χρονιά στην άλλη. Με δεδομένο το προσωποποιημένο των εκλογών, αλλά και τη μεγάλη κινητικότητα στα σχολεία, κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να γίνει μέσω των προσώπων. Η πείρα μπορεί να μεταβιβάζεται μόνο στο βαθμό που θα δημιουργούνται στα σχολεία μεγάλα γεγονότα που θα καθιερωθούν. Στο βαθμό που οι μαθητές θα περιμένουν κάθε χρόνο κάτι στο οποίο το σχολείο τους θα συμμετέχει, θα παίρνουν μέρος και θέση. Κάτι τέτοιο μπορεί και πρέπει να ξεκινήσει από τα σχολεία με θετικό, αγωνιστικό συσχετισμό. Ωστόσο, τα Συντονιστικά μπορούν να συμβάλλουν για να φτάσουν αυτές οι πρωτοβουλίες πιο πλατιά. Να προτείνουμε λοιπόν να καθιερώσουν τα Συντονιστικά μεγάλες πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες: Εκδοση εφημερίδας, ενημερωτικό δελτίο του Συντονιστικού. Η σταθερότητα, η μαζικότητα και η ανταπόκριση των μαθητών σε τέτοια γεγονότα, στο βαθμό που επιτευχθεί, θα βοηθήσει να αποκτηθεί μια συνέχεια στη λειτουργία του μαθητικού κινήματος.

  • Το μαθητικό κίνημα να αναπτύσσει κοινή δράση με τα άλλα τμήματα του νεολαιίστικου κινήματος, τόσο κεντρικά όσο και με βάση τον τόπο κατοικίας τους. Να συμπορεύεται με το εργατικό.

Για να γίνεται αποτελεσματικό, για να κατανοείται η κοινή αιτία των προβλημάτων και τα κοινά συμφέροντα των νέων, που ανήκουν ή προέρχονται από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με την εργατική τάξη. Η κοινή δράση μπορεί να εκφραστεί ως εξής:

  • Με την ένδειξη αλληλεγγύης σε οξυμένα προβλήματα ή αγώνες. Το μαθητικό κίνημα να παίρνει πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, π.χ., ψηφίσματα συμπαράστασης κλπ.
  • Το μαθητικό κίνημα να υιοθετεί αιτήματα από το φοιτητικό, το εργατικό κίνημα, π.χ., δωρεάν σπουδές.
  • Στις φάσεις ανόδου του κινήματος, παίρνοντας υπόψη μας και το συσχετισμό, τα τμήματα της νεολαίας και το εργατικό κίνημα να συναντιούνται με τα αιτήματα και τον προσανατολισμό τους στους αγώνες.
  • Να οργανώνονται κοινές πρωτοβουλίες – συσκέψεις και δραστηριότητες. Σημείο αναφοράς μπορεί να είναι οι κοινές πρωτοβουλίες με τους συλλόγους γονέων και τους καθηγητές, κοινές εκδηλώσεις με φοιτητικούς συλλόγους. Επίσης, στην ΤΕΕ να υπάρχουν κοινές δραστηριότητες με τα συνδικάτα των αντίστοιχων κλάδων, με επιτροπές νέων των σωματείων.
  • Τα Μαθητικά Συμβούλια με τις πρωτοβουλίες τους να απευθύνονται στο λαό.
  • Στον τόπο κατοικίας μπορούν τα Μαθητικά Συμβούλια μαζί με επιτροπές από ΙΕΚ, με πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους, με φοιτητικούς συλλόγους, στις μικρότερες πόλεις να πάρουν κοινές πρωτοβουλίες για διάφορα θέματα. Π.χ., να αναδείξουν ζητήματα αλληλεγγύης στους λαούς που αγωνίζονται, να πάρουν κοινές πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Π.χ., θα μπορούσε μια επιτροπή νέων να απευθυνθεί στο 15μελές και να ζητήσει να συμμετάσχει η θεατρική ομάδα του σχολείου σε μια εκδήλωση. ΄Η θα μπορούσαν να διοργανωθούν αγώνες ανάμεσα στο αθλητικό σωματείο και στη σχολική ομάδα στο δήμο αφιερωμένοι σε κάποιο θέμα.

Η συμπόρευση με το λαϊκό κίνημα, καθώς και με άλλα τμήματα του κινήματος της νεολαίας αντικειμενικά θα δυσκολεύει λόγω του αρνητικού συσχετισμού. Αυτό πρέπει βέβαια να το πάρουμε υπόψη μας, αλλά ζυμώνοντας και υπηρετώντας με το σχεδιασμό μας την αναγκαιότητα της κοινής δράσης να πιέζουμε και να συμβάλλουμε στην αλλαγή του. Ιδιαίτερα μεγάλη σημασία έχει, ανεξάρτητα από τη δυνατότητα κάθε φορά να συμπορεύεται το μαθητικό κίνημα με το εργατικό, ως ΚΝΕ να ζυμώνουμε αυτή τη λογική. Παράλληλα, η συνάντηση στο χώρο κατοικίας θα δυσκολεύεται από την απουσία οργανωμένης έκφρασης της νεολαίας σε τοπικό επίπεδο. Ενας τέτοιος σχεδιασμός όμως μπορεί να συμβάλλει πιο αποφασιστικά ώστε και η παρέμβασή μας να αρχίσει, αλλά και συλλογικότητες να δημιουργηθούν, π.χ., επιτροπή αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα.

  • Θέλουμε να εκφράζεται η πάλη των μαθητών και σε επίπεδο δήμου. Αυτό σημαίνει καταρχήν ότι το μαθητικό κίνημα θέλουμε να απευθύνει αιτήματα και προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό αποκτάει ιδιαίτερη σημασία τώρα που προωθείται η αποκέντρωση. Να απαιτεί από το δήμο υποδομές. Μέσα, αλλά και έξω από το σχολείο, π.χ., ένα 15μελές μπορεί να κινητοποιηθεί για δωρεάν γήπεδα. Τα Μαθητικά Συμβούλια να συμμετέχουν και να εκφράζουν άποψη στις Σχολικές Επιτροπές (1 από το 15μελές) και στα Σχολικά Συμβούλια (το τριμελές). Να παρακολουθούν συνεδριάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων και των Δημοτικών Επιτροπών Παιδείας που ασχολούνται με θέματα που τους αφορούν. Να οργανώνουν κινητοποιήσεις. Η συζήτηση που έγινε αναδεικνύει πως το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να αποκτήσουμε καλή γνώση γύρω από αυτά τα θέματα και να τονώσουμε τον προσανατολισμό για διεκδικήσεις από το δήμο. Κάτι τέτοιο δεν έχει καμία ομοιότητα και σχέση με τα Τοπικά Συμβούλια Νέων που ψήφισε η κυβέρνηση της ΝΔ και αποτελούν θεσμό ενσωμάτωσης. Με δεδομένο ότι ήδη έχουν αρχίσει να απευθύνονται στα σχολεία για να γραφτούν οι μαθητές στα μητρώα, τα μέλη της ΚΝΕ θα πρέπει να πρωτοστατήσουν για να αποκαλύψουν το χαρακτήρα αυτών των Συμβουλίων, να συμβάλουν ώστε η νεολαία να μην πέσει στην παγίδα της ενσωμάτωσης.

Η αυτοτελής παρέμβαση της ΚΝΕ

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης κυρίως από τις μαθητικές ΟΒ αναδείχτηκαν οι δυσκολίες που υπάρχουν στο κίνημα. Είναι σαφές ότι πρέπει να πάρουμε υπόψη μας την αντικειμενική κατάσταση για να οργανώσουμε με τέτοιο τρόπο τη δράση μας ώστε να δίνουμε ώθηση, να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη του μαθητικού κινήματος. Να απαλλαγούμε από μια προσδοκία ότι από μόνα τους όλα τα μαθητικά συμβούλια, με τη χαμηλή πολιτικοποίηση που υπάρχει, θα πάρουν πρωτοβουλίες, θα οργανώσουν την πάλη για τα προβλήματα του σχολείου και της Παιδείας γενικότερα, πολύ περισσότερο εφόσον δεν έχει γενικευτεί μια τέτοια πείρα που να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Η ΚΝΕ θα πρέπει να ανοίγει ζητήματα μέσα στο σχολείο, να αναπτύσσει ανοιχτή πολιτική δράση και ζύμωση, να διατυπώνει αιτήματα για όλα τα προβλήματα που απασχολούν τους μαθητές. Είναι, λοιπόν, καθήκον με τη δράση μας να συμβάλλουμε στη δημιουργία των προϋποθέσεων για να αναπτύσσεται μαζικά το μαθητικό κίνημα, για να εκδηλώνεται σε φάσεις όξυνσης των προβλημάτων και εξελίξεων μαζικά η δυσαρέσκεια των μαθητών. Ξεκινώντας από το ΚΣ, θα πρέπει να αποκτήσουμε πιο σταθερό προσανατολισμό στην ανάπτυξη αγώνων.

Η ενημέρωση για τις εξελίξεις, η ζύμωση των απόψεών μας, η τοποθέτηση της ΚΝΕ για τα προβλήματα που υπάρχουν στο σχολείο είναι απαραίτητα για να ανεβάζουν συνολικά το κλίμα. Για παράδειγμα, αν ως ΚΝΕ δεν είχαμε δώσει τη μάχη της ενημέρωσης για τις εξελίξεις που έρχονται, δε θα υπήρχε το απαραίτητο υπόβαθρο για να γίνουν οι κινητοποιήσεις στη συνέχεια.

Τι χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε:

Να ασχολούμαστε με τα προβλήματα όπως εκφράζονται σε κάθε σχολείο. Να διατυπώνουμε και να προβάλλουμε αιτήματα. Για παράδειγμα, σε πολλά σχολεία υπάρχουν κτιριακά προβλήματα. Εχει σημασία η ΚΝΕ να τα αναδείξει, αλλά και να προτείνει αιτήματα που θα έρχονται σε αντίθεση με τις Συμπράξεις με τους ιδιώτες, οι οποίες παρουσιάζονται ως λύση για κάθε τέτοιο πρόβλημα, που θα αναδεικνύουν το ρόλο των επιχειρήσεων.

Να ανοίγουμε ζητήματα που απασχολούν τους μαθητές, ακόμα κι αν δεν τα αντιλαμβάνονται ως προβλήματά τους, π.χ., παρουσία γιατρών στα σχολεία, σχολικός αθλητισμός, ΜΜΕ.

Να ενημερώνουμε για εξελίξεις σχετικά με θέματα που απασχολούν τους μαθητές, π.χ., εξεταστικό, φροντιστήρια.

Να αναδεικνύουμε για ποιο σχολείο παλεύουμε, σε ποια κοινωνία. Να δώσουμε συνέχεια στην αυτοτελή παρουσίαση της θέσης μας για το 12χρονο που είχαμε αρχίσει.

Να απαντάμε σε ιδεολογήματα που αναπτύσσονται στα σχολεία (π.χ., ανταγωνιστικότητα), στα όσα αντιεπιστημονικά γράφονται στα σχολικά βιβλία ή λέγονται στα μαθήματα (π.χ., για τη Γαλλική Επανάσταση), να δίνουμε απάντηση στον αντικομμουνισμό, όπως και αν εκφράζεται (π.χ., επίσκεψη στην ταινία «Οι ζωές των άλλων»).

Να προβάλλουμε με αυτοτέλεια την πολιτική μας πρόταση, εκλαϊκευμένη, για να μπορούμε να πείσουμε, να αναδεικνύουμε το ρόλο του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία. Είναι πολύ μεγάλης σημασίας να φέρουμε τους μαθητές σε επαφή με την ιστορία του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος.

Να προβάλλουμε την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού σήμερα, να δίνουμε απαντήσεις στους προβληματισμούς για τις ανατροπές. Για τα ζητήματα αυτά χρειάζεται μελετημένη παρέμβαση, προσαρμοσμένη στην ηλικία, αλλά παίρνοντας υπόψη και όσα διδάσκονται στο σχολείο.

Μάλιστα, δίνοντας σταθερά περιεχόμενο στην παρέμβασή μας στο κίνημα, αλλά και στην αυτοτελή πολιτική μας παρέμβαση, παίρνοντας μέτρα για να βοηθάμε ιδεολογικά και πολιτικά την Οργάνωση, θα κάνουμε και συνολικά βήματα στη λειτουργία των ΟΒ, στην αφομοίωση των συντρόφων μας. Χωρίς να δίνουμε στα μέλη της ΚΝΕ περιεχόμενο παρέμβασης και δράσης στη νεολαία, κινδυνεύουμε να επιδεινώνουμε τα προβλήματα λειτουργίας των ΟΒ, να μην ανοιγόμαστε στη νεολαία. Χρειάζεται να καθοδηγουμε τις ΟΒ με επεξεργασμένη κατεύθυνση και σχέδιο, να ρωτάμε γνώμη. Οι ΟΒ να αποτελούν το κύτταρο όπου θα οργανώνεται το σχέδιο δράσης.

Για να μπορεί η Οργάνωση να φτάνει ολοένα και σε περισσότερα σχολεία, αλλά και για να μπορεί να γίνεται ολοκληρωμένα η παρέμβασή μας, χρειάζεται να δοθεί βάρος στην ανάπτυξη και μάλιστα κατά τάξη και τμήμα σε ορισμένα σχολεία. Η ανάπτυξη της Οργάνωσης είναι όρος και προϋπόθεση για να φτάσουν οι θέσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ πιο πλατιά στη νεολαία. Είναι σαφές πως δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αυτάρκεια, καμιά αίσθηση ότι είμαστε αρκετοί για όσα θέλουμε να κάνουμε ή μπροστά στις δυσκολίες να παραιτούμαστε. Είναι αναγκαίο να προσανατολιστεί η Οργάνωση μαζικά να στρατολογεί, να αναπτύσσει τις δυνάμεις της εκεί που έχει παρέμβαση, να οικοδομεί ΟΒ σε περισσότερα σχολεία. Οσο πιο γερή και μαζική ΚΝΕ έχουμε, τόσο πιο αποτελεσματική θα είναι η παρέμβασή μας στο μαθητικό κίνημα.

Από τη νέα σχολική χρονιά να προχωρήσουμε σε καμπάνια πολιτικής δράσης στα σχολεία, επιδιώκοντας να συζητήσουμε με τους μαθητές για την πρότασή μας για το σχολείο. Στόχος μας είναι μέσα από την εμπειρία της οργάνωσης της πάλης, μέσα από την ανάδειξη των αιτιών που γεννούν τα προβλήματα, όλο και περισσότεροι νέοι να παίρνουν την απόφαση να ακολουθήσουν την οργανωμένη ζωή, να ενταχθούν στην ΚΝΕ.

Μια τέτοια δραστηριότητα θα βάλει ακόμα πιο επιτακτικά μπροστά μας το καθήκον να οργανώνεται στο επίπεδο της ΟΒ συστηματική ιδεολογική και πολιτική βοήθεια για ν’ αναπτύσσονται οι αντοχές και οι ικανότητες των μαθητικών δυνάμεων της ΚΝΕ, για να μπορούν να οργανώνουν την αντιπαράθεση μέσα στο σχολείο. Ο εξοπλισμός να δίνει απαντήσεις στο περιεχόμενο των σχολικών μαθημάτων. Να επιδιώξουμε να παίρνει και πολύμορφο χαρακτήρα. Να συζητήσουμε για ταινίες και βιβλία, να οργανώσουμε επισκέψεις και εκδρομές.

Στο επόμενο διάστημα, τιμώντας τα 90 χρόνια από τη Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση και τα 90 χρόνια από την ίδρυση του Κόμματος, να ξεχωρίσουμε την προσπάθειά μας να φέρουμε τους νέους συντρόφους μας, αλλά και τη νεολαία σε γνωριμία με τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού, με την ιστορία του Κόμματος και με την προοδευτική Τέχνη. Οι ίδιες οι Οργανώσεις Βάσης της ΚΝΕ να συζητήσουν για το σοσιαλισμό. Η πολιτιστικομορφωτική δουλιά στις ΟΒ της ΚΝΕ, αλλά και η αντίστοιχη δραστηριότητα προς τα έξω θα πρέπει να ιεραρχηθεί. Σοβαρή συμβολή σε αυτό είναι η δουλιά με τον «Οδηγητή», η μελέτη και η αξιοποίησή του.

Η καθοδήγηση της μαθητικής ΟΒ

Η πρώτη ευθύνη για να προωθούνται με τη μεγαλύτερη δυνατή αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα αυτές οι κατευθύνσεις βρίσκεται στα καθοδηγητικά όργανα, ξεκινώντας από το ΚΣ και το Γραφείο του και φτάνοντας ως την καθοδήγηση των ΟΒ. Είναι επιτακτική ανάγκη να ξεπεράσουμε αδυναμίες και δυσκολίες στην καθοδήγησή μας προς τις μαθητικές ΟΒ.

Η βασική αιτία όλων αυτών των αδυναμιών είναι η ίδια που εντοπίσαμε στο 9ο Συνέδριο. Οι αδυναμίες ξεκινάνε από το ΚΣ και φτάνουν ως την ΟΒ.

Το βασικό είναι κατά πόσο τα καθοδηγητικά όργανα σχεδιάζουν την παρέμβαση της Οργάνωσης εξειδικεύοντας τη γενική κατεύθυνση στο χώρο ευθύνης τους. Δεν αρκεί να έχουμε μια σωστή κατεύθυνση στο μαθητικό κίνημα. Χρειάζεται τα όργανα της ΚΝΕ να αποκτήσουν μεγαλύτερη ικανότητα να επεξεργάζονται την κατεύθυνσή μας, να βάζουν στόχους και να συζητάνε γι’ αυτούς, να παρακολουθούν τις εξελίξεις και να χαράζουν τη δράση τους.

Χρειάζεται διαρκώς να δίνουμε συγκεκριμένο περιεχόμενο και σταθερότητα στη μαζική πολιτική και ιδεολογική παρέμβαση της κάθε ΟΒ. Με αυτό τον τρόπο θα βοηθάμε να ξεπερνιούνται και προβλήματα στην ίδια τη λειτουργία της Οργάνωσης, καθώς αυτά τα προβλήματα είναι, πρώτα απ’ όλα, προβλήματα περιεχομένου και όχι απλά οργανωτικά. Με αυτό τον τρόπο θα αναπτύσσεται ολόπλευρα η δράση της ΚΝΕ, θα αφομοιώνονται και θα διαπαιδαγωγούνται τα μέλη μας, θα αναπτύσσεται μαζικά η Οργάνωση. Με λίγα λόγια, θα πρέπει να επικεντρώσουμε στην ΟΒ και στο σχολείο.

Είναι σαφές πως η κατάσταση στο μαθητικό κίνημα δε θα αλλάξει αυτόματα μετά τη συζήτηση στις γραμμές της ΚΝΕ. Προσδοκάμε όμως να κάνουμε βήματα, να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στη δράση μας, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο και στην άνοδο του μαθητικού κινήματος.

ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΚΝΕ

Αναρτήθηκε στις παιδεία, ΚΝΕ, νεολαία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Απόφαση της Συνόδου του ΚΣ της ΚΝΕ για τη δράση της Οργάνωσης στο μαθητικό κίνημα

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Αποτελέσματα μόνο με κοινή δράση

Μόνο η κοινή δράση μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων, γονιών, μπορεί να φέρει αποτελέσματα, κόντρα στην αντιεκπαιδευτική πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

ΣΥΣΚΕΨΗ ΜΑΖΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Αγωνιστική δράση ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική

Πολλοί οι φορείς που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Ομοσπονδίας Γονέων Αθήνας

Η ανάγκη ανάπτυξης δράσης και πρωτοβουλιών απέναντι στη συνεχιζόμενη αντιεκπαιδευτική πολιτική των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αναδείχτηκε στη χτεσινή σύσκεψη, που συγκάλεσε η Ομοσπονδία Γονέων Νομαρχίας Αθήνας. Πλήθος φορέων, εκπρόσωποι ενώσεων γονέων, συλλόγων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ΕΛΜΕ, εργατικά σωματεία, μαζικοί και κοινωνικοί φορείς ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και πραγματοποιήθηκε πλούσια συζήτηση για την πάλη ενάντια στις «μεταρρυθμίσεις».Ξεχωριστή ήταν η κάθε ομιλία, αφού έφερε εμπειρία από την πραγματική κατάσταση, που βιώνουν μαθητές, δάσκαλοι, καθηγητές και γονείς από την εκπαίδευση σήμερα. Οι ομιλητές μετέφεραν εικόνες, που αποδεικνύουν τα σχέδια για παραπέρα εμπορευματοποίηση της Παιδείας και την προσπάθεια διαμόρφωσης ανθρώπων που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες της αγοράς, δηλαδή, της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ιδιαίτερη η σημασία της παρουσίας εργατικών σωματείων, που έδειξε, για μια ακόμη φορά, πως τα προβλήματα της Παιδείας αφορούν τους εργαζόμενους και είναι μέρος ολόκληρης της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζεται. Μόνον η κοινή δράση μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων, γονιών, μπορεί να φέρει αποτελέσματα, σημειώθηκε από τους ομιλητές.

Την εισηγητική ομιλία έκανε ο Βασίλης Τόγιας, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γονέων Νομαρχίας Αθήνας, ο οποίος υπογράμμισε, μεταξύ άλλων: «Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, όσο και οι δεσμεύσεις της απέναντι στους διεθνείς οργανισμούς, δε δίνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, για το πώς θα κινηθεί η κυβέρνηση και το επόμενο διάστημα. Τα χρονικά όρια στενεύουν και οι όποιοι ελιγμοί έχουν να κάνουν όχι με την ουσία των μεταρρυθμίσεων, αλλά με τον επικοινωνιακό τρόπο που αυτές θα περάσουν». Ο Β. Τόγιας κάλεσε τους μαζικούς φορείς να ανοίξουν παντού το ζήτημα της Παιδείας, των λαϊκών αναγκών και να οργανώσουν τον αγώνα τους.

Οι φορείς τάχθηκαν ενάντια στην επερχόμενη αναγνώριση των τίτλων σπουδών των ιδιωτικών κολεγίων και των ΚΕΣ και κάλεσαν σε κατά τόπους πρωτοβουλίες για την οργάνωση της πάλης, ώστε να μην περάσει το ξεπούλημα της Παιδείας, για να μην περάσουν τα σχέδια για την αποκέντρωση της εκπαίδευσης. Επίσης, κάλεσε τους μαζικούς φορείς του Δήμου Αθήνας να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση – παράσταση διαμαρτυρίας, στις 11 του Οκτώβρη, στις 6 το απόγευμα, στην πλατεία Δημαρχείου για το κτιριακό ζήτημα.

Στην απόφαση της σύσκεψης τέθηκαν μια σειρά αιτημάτων για τη διεκδίκηση αποκλειστικά δημόσιας και δωρεάν Παιδείας για όλες τις βαθμίδες: Διπλασιασμός των δαπανών για την Παιδεία από τον κρατικό προϋπολογισμό στο 15%. Ενιαίο δημόσιο και δωρεάν 12χρονο σχολείο. Δίχρονη υποχρεωτική δημόσια και δωρεάν προσχολική αγωγή σε σύγχρονα και ασφαλή κτίρια με σύγχρονες υποδομές. Κατάργηση των τροφείων από τους παιδικούς σταθμούς. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Ανώτατη Εκπαίδευση. Ισα δικαιώματα στη μόρφωση για όλα τα παιδιά Ελλήνων και μεταναστών και μια σειρά άλλα αιτήματα.

Η σύσκεψη ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ. Ο «Ρ» θα αναφερθεί αναλυτικότερα στο θέμα σε επόμενο φύλλο του.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ

Ο νόμος πλαίσιο να αποσυρθεί!

Παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Παιδείας

Παράσταση διαμαρτυρίας έκαναν χτες το μεσημέρι εκπρόσωποι από οκτώ φοιτητικούς συλλόγους της Αθήνας έξω από το υπουργείο Παιδείας, απαιτώντας τη συνολική απόσυρση του νόμου – πλαισίου και την κατάργηση της κοινοτικής οδηγίας 36/05 που εξισώνει τα επαγγελματικά δικαιώματα αποφοίτων ΑΕΙ – ΤΕΙ με αυτά των αποφοίτων από ιδιωτικά κολέγια.Από την πλευρά του, ο υπουργός Παιδείας Ε. Στυλιανίδης, παρότι επιχείρησε να καθησυχάσει τις αντιδράσεις, δεν μπόρεσε τελικά να κρύψει ότι για την κυβέρνηση ο νέος νόμος – πλαίσιο είναι μια πραγματικότητα επί της οποίας η μόνη συζήτηση που μπορεί να γίνει αφορά στο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του νόμου.

Χαρακτηριστικά δήλωσε: «Δεν αφήνω ανοιχτό κανένα ενδεχόμενο αναστολής όλης αυτής της προσπάθειας που ξεκίνησε. Δεν ερχόμαστε να ανακόψουμε, να αναστείλουμε μια μεταρρυθμιστική προσπάθεια που ξεκίνησε».

Η στάση των φοιτητών απέναντι σε αυτό ήταν ξεκάθαρη: Είμαστε εδώ για να καταθέσουμε την αντίθεσή μας σε ένα νόμο που αν και είναι ψηφισμένος έχουμε κάθε δικαίωμα να αντιδρούμε απέναντι σε αυτόν, πολύ απλά γιατί καταπατά τα δικαιώματά μας στις δωρεάν σπουδές, στη μόρφωση.

Οι εκπρόσωποι των φοιτητών δήλωσαν στον υπουργό ότι τα κονδύλια που προβλέπονται στον προϋπολογισμό για την Παιδεία δεν ανταποκρίνονται στα αιτήματα των φοιτητών και των οικογενειών τους. Κατήγγειλαν ότι έγινε προσπάθεια να περικοπούν συγγράμματα στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Τόνισαν την αντίθεσή τους στην εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 36/05 για την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων ΑΕΙ – ΤΕΙ με αυτά των ιδιωτικών κολεγίων, γιατί δεν μπορούν να εξισώνονται η κατάκτηση της επιστημονικής γνώσης με το εμπόριο των πτυχίων.

Στην προσπάθεια του υπουργού να φανεί διαλλακτικός απάντησαν ότι αν η κυβέρνηση πράγματι ακούει τα αιτήματα των φοιτητών δεν έχει άλλο παρά να να αρχίσει να υλοποιεί ένα προς ένα τα δίκαια αιτήματά τους.

ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ

Σε πορεία εφαρμογής ο νόμος – πλαίσιο

Μετά τους προέδρους των ΤΕΙ και οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων συναντήθηκαν με τον υπουργό Παιδείας και τον ενημέρωσαν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά την εφαρμογή του νέου νόμου – πλαισίου. Οι πρυτάνεις, οι οποίοι δήλωσαν ικανοποιημένοι από τη συνάντηση, σημείωσαν ότι έχει μπει σε εφαρμογή η διάταξη για το όριο φοίτησης και έχει ξεκινήσει η εκκαθάριση του μητρώου των φοιτητών. Σχετικά με τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, επισήμαναν ότι φέτος θα γίνει με βάση τον προηγούμενο νόμο, καθώς τα πανεπιστήμια δεν μπορούν ακόμα να συντάξουν τετραετή ακαδημαϊκά αναπτυξιακά προγράμματα.

Ακόμα, επιβεβαίωσαν ότι φέτος τα συγγράμματα θα διανεμηθούν με το προηγούμενο καθεστώς ενώ ζήτησαν επανεξέταση του συστήματος των μεταγραφών. Οι πρυτάνεις δήλωσαν ότι αναμένουν τις απαντήσεις του υπουργού κατά τη Σύνοδό τους στην Καλαμάτα, στις 3 του Νοέμβρη.

Αναρτήθηκε στις παιδεία, ΚΚΕ, Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ, Πολιτική Κοροϊδια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, νόμος πλαίσιο, νεολαία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ