Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Η κεντρική εισήγηση της Ελένης Μπέλλου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, στην ημερίδα

Οχι άλλα βάρη στις πλάτες του εργάτη. Την κρίση να πληρώσει η ολιγαρχία απαιτούν οι εργαζόμενοι

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη που μας πέρασε η ημερίδα της ΚΕ του Κόμματος με θέμα: «Η διεθνής οικονομική κρίση και η θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ». Σήμερα, ο «Ρ» δημοσιεύει ολόκληρο το κείμενο της κεντρικής εισήγησης που έκανε η Ελ. Μπέλλου, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:«Αξιότιμοι προσκαλεσμένοι,

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

Η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο κατασκευών, με τη μορφή απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, λόγω εκτεταμένης κίνησης επενδυτικών παραγώγων σε τιτλοποιημένα επισφαλή στεγαστικά δάνεια.

Ο κίνδυνος κατάρρευσης αμερικανικών χρηματοπιστωτικών κολοσσών με ισχυρές θέσεις στη διεθνή αγορά του χρηματικού κεφαλαίου προκάλεσε μια σταδιακή και γενικευμένη μεγάλη πτώση των τιμών στα σημαντικότερα χρηματιστήρια του κόσμου. Επρόκειτο για την «κορυφή του παγόβουνου» στην εκδήλωση μιας γενικευμένης κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου.

Τα σημερινά δεδομένα και οι εκτιμήσεις των διεθνών οικονομικών οργανισμών στην αισιόδοξη εκδοχή τους δίνουν το 2010 ως έτος κατώτατου σημείου της ύφεσης. Ηδη έχει καταγραφεί αύξηση των ανέργων κατά 25 εκατομμύρια και προβλέπεται να προστεθούν και άλλα 40 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του χρόνου.

Προβλέπεται συρρίκνωση του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος το 2009, κατά 1,7% σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και κατά 2,75% σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ. Ο δεύτερος εκτιμά τη συρρίκνωση του διεθνούς εμπορίου κατά 13,2% το 2009.Το ΔΝΤ υπολογίζει την απαξίωση του χρηματικού κεφαλαίου σε 4,1 τρισ. δολάρια από την εκδήλωση της κρίσης μέχρι σήμερα.

Η εκδήλωση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα

Στην ελληνική οικονομία η κρίση εκδηλώθηκε ελαφρώς ετεροχρονισμένη σε σχέση με την Ευρωζώνη. Μπήκε σε φάση ύφεσης το 2009, ενώ το 2008 ήταν χρονιά επιβράδυνσης στη διεύρυνση του ΑΕΠ. Το κυριότερο είναι ότι το τμήμα της Βιομηχανίας (Ορυχεία – Λατομεία, Μεταποίηση, Ηλεκτρισμός, Παροχή Νερού, κατά την αστική στατιστική) είχε κατά 4% συρρίκνωση το 2008/2007, ευρισκόμενη σε ύφεση από το 2005.

Το 2008 όλοι οι κλάδοι της Μεταποίησης βρέθηκαν σε ύφεση, με εξαίρεση τον κλάδο Τροφίμων (αύξηση 1,2%).

Η κρίση στη Μεταποίηση φαίνεται στη μεγάλη συρρίκνωση των βιομηχανικών εμπορευμάτων (περίπου κατά 7%).

Μεγάλη συρρίκνωση είχε ο κατασκευαστικός κλάδος (-9,4%).

Την περίοδο 2002-2008 η τάση ήταν σημαντική συρρίκνωση της παραγωγής στα περισσότερα από τα κυριότερα αγροτικά προϊόντα με εξαίρεση το μαλακό σιτάρι, τον αραβόσιτο και τα ροδάκινα.

Αποψη από την ημερίδα

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το πραγματικό αγροτικό εισόδημα επιδεινώθηκε το 2008 κατά -7,1%, λόγω στασιμότητας στις τιμές πώλησης από τους παραγωγούς και μεγάλης αύξησης των τιμών βιομηχανικών προϊόντων.Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το καθαρό αγροτικό εισόδημα ως συσχετισμός της καθαρής προστιθέμενης αξίας σε σχέση με το κόστος συρρικνώθηκε το 2008 στο 80,1% εκείνου του 2000 (=100)1.

Στο 2008 σημειώθηκε μεγάλη πτώση τιμών στο Χρηματιστήριο Αθηνών, η συνολική χρηματιστηριακή αξία του οποίου ως ποσοστό του ΑΕΠ διαμορφώθηκε στο τέλος του 2008 στο 1/3 περίπου εκείνης του τέλους του 2007 (Δεκέμβρης 2008: 28%, Δεκέμβρης 2007: 86%)2. Σημαντικό μέρος αυτής της πτώσης οφείλεται στη μαζική αποχώρηση ξένων επενδυτών τον Οκτώβρη του 2008.

Ανεξάρτητα από τη φάση στον κύκλο της κρίσης, ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας είναι η μακροχρόνια οξυμένη ελλειμματική δημοσιονομική της κατάσταση. Και μόνο με την επιβράδυνση του ΑΕΠ, που επιταχύνθηκε στο δεύτερο εξάμηνο του 2008, επιδεινώθηκαν θεαματικά οι όροι δανειοδότησης του κράτους.

Οι τελευταίες εκτιμήσεις προβλέπουν ύφεση κατά 1% στο ΑΕΠ το 2009. Η έκταση της ύφεσης στην ελληνική οικονομία οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί και από την πορεία της κρίσης:

Η Ελένη Μπέλλου στο βήμα

α) Σε βαλκανικά κράτη, στα οποία έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους επιχειρήσεων με έδρα την Ελλάδα. Αφορά κυρίως οικονομίες με μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως: Ρουμανία με 7,7% το 2008 και πρόβλεψη για -1,8% το 2009, Βουλγαρία με 4,4% το 2008 και πρόβλεψη για -1% το 20093.β) Στο διεθνές εμπόριο, μεγάλο μέρος του οποίου διεξάγεται μέσω θαλάσσιων μεταφορικών μέσων, τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή εισροών.

γ) Σε σημαντικά ευρωπαϊκά κράτη, π.χ., Γερμανία, Βρετανία, από τα οποία προέρχεται σημαντικό μέρος των εισερχόμενων τουριστών στην Ελλάδα, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς επισκεπτών, αλλά και σε διανυκτερεύσεις και σε εισπράξεις.

Αντιφατικές είναι οι επιδράσεις των ακόμα υψηλών κοινοτικών εισροών σε σχέση με τη βιομηχανική και αγροτική συρρίκνωση.

Ολα αυτά δείχνουν ότι θα είναι βαθιά η εκδήλωση της κρίσης στην ελληνική οικονομία. Γίνονται προβλέψεις για 2ετή διάρκεια. Θα οξύνει τις υπάρχουσες κοινωνικές αντιθέσεις, με αύξηση της ανεργίας, της μερικής απασχόλησης, επέκταση των ευέλικτων σχέσεων. Ηδη έχει διευρυνθεί η φτώχεια, σύμφωνα με τις αστικές μετρήσεις, με ιδιαίτερη συγκέντρωση σε παιδιά έως 15 χρόνων, και σε άτομα ηλικίας 18-24, περίπου το 1/4.

Βεβαίως, οι δείκτες της φτώχειας αποτυπώνουν ένα μέρος της. Δεν αποτυπώνουν το γεγονός ότι οι μισθοί και τα ημερομίσθια υπολείπονται της αυξητικής ανόδου του ΑΕΠ και της παραγωγικότητας σε φάση διευρυμένης αναπαραγωγής στην Ελλάδα.

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ πριν μια δεκαετία

Για την εκτίμηση της σημερινής κρίσης και την πρόβλεψη εξόδου από την ύφεση διεθνώς και στην Ελλάδα θεωρούμε χρήσιμο να αναφερθούμε στη γενική εκτίμησή μας για την κρίση που είχε εκδηλωθεί πριν από μια δεκαετία περίπου. Επίσης, να θυμίσουμε την τότε πρόβλεψή μας για την περίοδο που θα ακολουθούσε.

Το 1998 βρισκόταν σε εξέλιξη μια άλλη φάση ύφεσης που είχε ξεκινήσει στα μέχρι τότε θεωρούμενα «οικονομικά θαύματα», στις χαρακτηριζόμενες ως «Ασιατικές Τίγρεις», μια ύφεση που είχε αγκαλιάσει οικονομίες της ΝΑ Ασίας αλλά και την Ιαπωνία, χώρες της Λατ. Αμερικής, και με ορισμένο ετεροχρονισμό εκδηλώθηκε το 2000 στις ΗΠΑ. Το παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν συρρικνώθηκε κατά 1%, οι δε διεθνείς ροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις και το διεθνές εμπόριο είχαν πολύ μεγάλη περιστολή.

Τότε για πρώτη φορά μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ενωση και σε χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ξαναεκδηλώθηκε ο προβληματισμός για την ευρωστία του καπιταλισμού, εκφράσθηκαν οι αστικές ανησυχίες μήπως σε κάποια φάση η αστική πολιτική δυσκολευτεί να ελέγξει την εργατική και λαϊκή δυσαρέσκεια – αντίδραση για τις συνέπειες της κρίσης.

Μέρος της προσπάθειας να ελεγχθεί η κατάσταση από τη σκοπιά της σταθερότητας της εξουσίας του κεφαλαίου ήταν και οι διάφορες θεωρίες για τα αίτια της κρίσης. Αυτές οι θεωρίες επικεντρώνονταν στον τρόπο λειτουργίας των χρηματιστηρίων, έδιναν έμφαση στη διαχείριση – διαφάνεια επενδυτικών χρηματικών κεφαλαίων μεγάλου ρίσκου (Hedges Funds), στους όρους δανειοδότησης κρατών από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Με άλλα λόγια, ασχολήθηκαν με περίσσια σπουδή με τις φαινομενικές δυσλειτουργίες στη σφαίρα κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή.

Τότε το ΚΚΕ εκτίμησε ότι είχε εκδηλωθεί μια κρίση υπερπαραγωγής, ή αλλιώς μια κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, όπως και σε προηγούμενα χρόνια, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την κρίση του 1973. Υποστηρίξαμε ότι ήταν κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου ανεξάρτητα από τη μορφή που πήρε αρχικά η εκδήλωσή της.

Σε αντίθεση με τις αστικές διαφωνίες, που ξεκινούσαν από το ίδιο το ΔΝΤ, σχετικά με τα διαχειριστικά μέτρα για την επίσπευση εξόδου από τη φάση της ύφεσης ή για μια υποτιθέμενη πρόληψη της ύφεσης στις ΗΠΑ και σε άλλες καπιταλιστικές οικονομίες, το ΚΚΕ είχε προβλέψει ότι έτσι ή αλλιώς η έξοδος από την ύφεση, η αναζωογόνηση ακόμα και το πέρασμα σε μια νέα ανοδική φάση διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής θα οδηγούσε στην εκδήλωση μιας νέας κρίσης υπερσυσσώρευσης, πιο βαθιάς και πιο συγχρονισμένης από την προηγούμενη.

Επίσης, το ΚΚΕ είχε προειδοποιήσει ότι σε όλες αυτές τις χώρες οι συνθήκες εργασίας, πληρωμής, ζωής της εργατικής τάξης όχι μόνο δε θα καλυτέρευαν αλλά, αντίθετα, θα χειροτέρευαν και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Είχαμε στηρίξει αυτή την πρόβλεψή μας στο γεγονός ότι τα μερίδια συμμετοχής στη διεθνή καπιταλιστική παραγωγή και αγορά άλλαζαν προς όφελος νέων ανερχόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, με πολύ μεγάλο εγχώριο πληθυσμό και ακόμα πολύ φθηνή εργατική δύναμη. Σε αυτό είχαν συντελέσει και οι αντεπαναστατικές ανατροπές, η οπορτουνιστική διάβρωση και κρίση του κομμουνιστικού κινήματος, γενικότερα η υποχώρηση του εργατικού κινήματος, η ενσωμάτωση συνδικαλιστικών οργανώσεων στο σύστημα.

Ετσι, και σε συνθήκες διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής κυριάρχησε η τάση να μειώνεται το εργατικό εισόδημα παράλληλα με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Αυτή η τάση πήρε το χαρακτήρα ενιαίων στρατηγικών επιλογών, π.χ., στην ΕΕ, κωδικοποιημένων ως στρατηγική της Λισαβόνας με στόχους αφαίρεσης εργασιακών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για να ικανοποιηθεί ως στόχος η λεγόμενη μείωση του εργατικού κόστους στην ευρωενωσιακή αγορά.

Στην περίοδο που ακολούθησε, στην τρέχουσα πρώτη 10ετία του 21ου αιώνα, έγιναν νέες εξαγορές και συγχωνεύσεις, προχώρησε περισσότερο η διεθνική διαπλοκή των κεφαλαίων, οξύνθηκε ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός και παράλληλα η διαμόρφωση στενότερων ή χαλαρότερων περιφερειακών συμμαχιών – ενώσεων.

Ισχυροποιήθηκε η τάση που συσσώρευε αλλαγές μεταξύ των ανισόμετρα εξελισσόμενων καπιταλιστικών οικονομιών, τάση που οδηγεί προς την ανατροπή ενός συσχετισμού στη διεθνή καπιταλιστική αγορά που διαμορφώθηκε πριν από 70 χρόνια περίπου. Παράλληλα, αυτή η τάση εκδηλώθηκε και με νέες κρατικές και διακρατικές απαιτήσεις, για αλλαγές στις διεθνείς συνεννοήσεις και συνεργασίες, π.χ., στις Συμφωνίες του ΠΟΕ, στη σύνθεση της διοίκησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στη σύνθεση των διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων, στο νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές ανταλλαγές βιομηχανικών υλών στην παγκόσμια αγορά, στη διεύρυνση του G7.

Ολα αυτά που πιο αχνά διαφαίνονταν κατά τον προηγούμενο διεθνή κρισιακό καπιταλιστικό κύκλο, πήραν χαρακτήρα ανεπίστρεπτων τάσεων στο σημερινό. Σε αυτό το έδαφος εξελίχθηκε ο νέος κύκλος της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης σε διεθνές επίπεδο που βρίσκεται σε εξέλιξη, με χαρακτηριστικό της το γεγονός ότι τώρα ξεκίνησε στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε ίσως και βαθύτερα στην Ευρωζώνη, αγκαλιάζει ταυτόχρονα Μ. Βρετανία, Ιαπωνία, Ρωσία, Τουρκία, χώρες της Λατινικής Αμερικής. Επιδρά επί του παρόντος με επιβράδυνση στην Κίνα και στην Ινδία.

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την παρούσα διεθνή οικονομική κρίση

Αναμενόμενο είναι να έχει η παρούσα ύφεση μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, να είναι πιο αναιμικό το πέρασμα σε μια νέα φάση αναζωογόνησης και ανόδου. Το κυριότερο όμως είναι τι μπορούμε να προβλέψουμε για τη θέση της εργατικής τάξης και γενικότερα των μισθωτών και του μεγαλύτερου μέρους των αυτοαπασχολούμενων σε φάση ανάκαμψης από την ύφεση.

Εκτιμάμε ότι θα συνεχισθεί και θα ενταθεί η ίδια τάση που εκδηλώθηκε και στις δυο προηγούμενες δεκαετίες, η τάση επιδείνωσης, αν δεν πραγματοποιηθεί εμφανής ιδεολογική – πολιτική και οργανωτική αναζωογόνηση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, χειραφέτηση του συνδικαλιστικού κινήματος από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, απεμπλοκή του από ευρωενωσιακούς μηχανισμούς χειραγώγησης (βλέπε ΟΚΕ κλπ.), ιδεολογική – πολιτική χειραφέτηση ευρύτερων εργατικών δυνάμεων από την παραπλανητική επιρροή της λεγόμενης σοσιαλδημοκρατίας, με μορφή παλαιών ή νέων πολιτικών σχημάτων της.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που η εργατική τάξη, μισθωτοί που την προσεγγίζουν από την άποψη του εισοδήματος και του βιοτικού τους επιπέδου, και κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, μπορούν να φρενάρουν την επιδείνωση της θέσης τους μόνο αν περάσουν στην αντεπίθεση,αν απαλλαγούν από κάθε πολιτική παγίδα συμβιβασμού, συναίνεσης, αποδοχής μιας δήθεν «συνεργασίας των τάξεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Χάνει τον χαρακτήρα του το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα ως πάλη για το μισθό – ωράριο κλπ. όταν ηγετικά του όργανα όπως της ΓΣΕΕ κλείνουν συμφωνίες με τον ΣΕΒ για από κοινού αντιμετώπιση της κρίσης.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα, κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.

Εκτιμάμε ότι θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ, θα κλονισθεί πιο βαθιά απ’ ό,τι σήμερα η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, όταν κορυφωθεί ο επόμενος κρισιακός κύκλος, όταν επέλθει η επόμενη φάση ύφεσης.

Με φαντασία, αλλά επιστημονική φαντασία, μπορούμε να πούμε ότι οδεύουμε σε ένα νέο 1929, ίσως σε ένα νέο 1937.

Αυτές οι προβλέψεις γίνονται και από αστούς αναλυτές, από ιμπεριαλιστικά κέντρα στρατηγικών μελετών σε κρατικό ή διακρατικό επίπεδο.

Ο ιδιαίτερος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στη διάσωση του συστήματος

Προκειμένου να διασωθεί το σύστημα, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, από τον Σαρκοζί και τον Ομπάμα μέχρι τον Μπράουν και τον Μπίσκι υπόσχονται έναν «ανθρώπινο, υγιή καπιταλισμό».

Ιδιαίτερη δραστηριότητα επιδεικνύει η διεθνής σοσιαλδημοκρατία. Επικεντρώνεται στην προσπάθεια να ενοχοποιηθεί για την κρίση αποκλειστικά και μόνο ο «νεοφιλελευθερισμός», η δήθεν αναποτελεσματική συνταγή αναλογίας μεταξύ «αγοράς – ρύθμισης» σε κρατικό, περιφερειακό ή και σε διεθνές επίπεδο.

Η διεθνής σοσιαλδημοκρατία έχει ανασκουμπωθεί προκειμένου να πείσει τις εργατικές – λαϊκές μάζες ότι έχει επεξεργαστεί τη νέα συνταγή. Δηλαδή υποστηρίζει ότι έχει βρει τη δοσολογία ανάμεσα στην πολιτική (επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών κλπ.) που υποβοηθά τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, τη στήριξη των μονοπωλίων, και ταυτόχρονα ελέγχει τις αρρυθμίες της αγοράς με ορισμένη ή ορισμένες κρατικές τράπεζες, ακόμα και με την κρατικοποίηση κάποιων προβληματικών επιχειρήσεων στη βιομηχανία, στις μεταφορές. Η «Πράσινη Οικονομία» και η «καλύτερη διανομή» είναι τα απαραίτητα συμπληρώματα.

Στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του ρεύματος που βαφτίζει «δημοκρατικό σοσιαλισμό» την κυριαρχία των μονοπωλίων με τη συνύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων, έχουν εμφανισθεί νέοι πολιτικοί φορείς, όπως το ΚΕΑ στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται ότι έχουν βρει καλύτερα από τα προηγούμενα κόμματα τη χρυσή τομή «αγοράς – ρύθμισης», «ιδιωτικού – κρατικού κεφαλαίου». Ισχυρίζονται ακόμα ότι η καλύτερη εφαρμογή της δοσολογίας απαιτεί εξάλειψη των αντιθέσεων μέσα στην ΕΕ, με την ισχυροποίηση των δομών της, με τη διαμόρφωση μιας ευρωενωσιακής διακυβέρνησης.

Προσαρμόζουν στη σημερινή πραγματικότητα της ΕΕ την παλιά σοσιαλδημοκρατική γραμμή των μεταρρυθμίσεων. Στη θέση του κρατικού μονοπωλίου – υπηρέτη των ιδιωτικών μονοπωλίων βάζουν το διευρωπαϊκό – διακρατικό μονοπώλιο και πάνω από την κυβερνητική διαχείριση θέτουν μια ισχυρή διακρατική διακυβέρνηση, ικανή δήθεν να εκφράζει τα γενικά συμφέροντα στην ΕΕ, επιλύοντας αντιθέσεις μεταξύ κρατών-μελών της.

Εμφανίζονται «βασιλικότεροι του βασιλέως», δίνοντας «αριστερό» σοσιαλίζον άλλοθι στην ισχυροποίηση υπαρχόντων και στην εμφάνιση νέων κατασταλτικών μηχανισμών.

Ο ιδιαίτερος ρόλος τους συνίσταται στην αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας ως προς την εξυπηρέτηση του συστήματος. Υπηρετούν την ιδεολογική χειραγώγηση με την ουτοπία μιας φιλολαϊκής ΕΕ, μιας φιλολαϊκής διαχείρισης στο έδαφος της οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων.

Νομοτελειακή η ανισομετρία και οι αντιθέσεις μέσα στην ΕΕ

Η παρούσα κρίση στην Ευρωζώνη κατά γενική ομολογία όξυνε τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών – μελών, ακόμα και στο σκληρό πυρήνα της. Και αυτό ήταν αναμενόμενο, στις προβλέψεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ.

Παρά τη διαπλοκή των κεφαλαίων, παρά την ενιαία στρατηγική απέναντι στην εργατική τάξη, παραμένει το έθνος – κράτος ως όργανο που εξασφαλίζει την οικονομική κυριαρχία των μονοπωλίων, που εξυπηρετεί τη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε ανταγωνισμό με αντίστοιχες διαδικασίες σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ.

Οπως στη φάση της διευρυμένης αναπαραγωγής έτσι και στη φάση της ύφεσης, υφίσταται καπιταλιστική ανισομετρία. Παραμένουν οι ανισομετρίες στο γενικό επίπεδο της παραγωγής, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στις αναλογίες των κλάδων, στους μισθούς και τα ημερομίσθια, στις εξαγωγές και εισαγωγές εμπορευμάτων ως ποσοστά στο ΑΕΠ, στις εκροές-εισροές κεφαλαίων.

Ολες αυτές οι ανισομετρίες αντανακλώνται στη δημοσιονομική κατάσταση του κάθε κράτους, στα διαφορετικά μεγέθη δημοσίου χρέους και ελλειμμάτων, στα διαφορετικά επιτόκια δανεισμού των κρατών που διαμορφώνει η διεθνής αγορά ανάλογα με τη θέση του κάθε κράτους μέσα στην Ευρωζώνη αλλά και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Αυτές οι ανισομετρίες είναι που κάνουν αδύνατη τη διαμόρφωση ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτές εκφράσθηκαν στις διαφορετικές προτάσεις π.χ. μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας για τα μέτρα και τα πακέτα διαχείρισης της κρίσης. Αυτές εκφράστηκαν και εκφράζονται στην εξέλιξη των επιτοκίων πάνω από τα βασικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Οι διαφορετικές απόψεις γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας, αν θα γέρνει περισσότερο προς τη δημοσιονομική ευελιξία ή προς τη νομισματική σταθερότητα, εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες των κρατών – μελών και όχι έλλειψη οργάνων ευρωενωσιακής διακυβέρνησης ή υπερβάλλουσα δύναμη της ΕΚΤ όπως ισχυρίζονται το ΚΕΑ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Στις σημερινές συνθήκες της ύφεσης, αυτές οι ανισομετρίες εκδηλώθηκαν πιο οξυμένα απ’ ό,τι σε προηγούμενη φάση για την ελληνική οικονομία, οξύνθηκαν και οξύνονται διαχρονικά προβλήματά της όπως το δημόσιο χρέος, το εμπορικό έλλειμμα, η μακροχρόνια στασιμότητα της μεταποίησης.

Τάση αλλαγής του συσχετισμού στη διεθνή αγορά

Βεβαίως, η όξυνση των ανισομετριών είναι γενικό φαινόμενο και μέσα στην ΕΕ και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Το γενικό χαρακτηριστικό της απαξίωσης κεφαλαίου κατά την εξέλιξη της κρίσης δεν εκδηλώνεται αναλογικά από κράτος σε κράτος, από κλάδο σε κλάδο, από επιχείρηση (ατομικό κεφάλαιο και με τη μετοχική μορφή του) σε επιχείρηση.

Ετσι, και κατά τη διάρκεια της ύφεσης και κατά τη φάση της σταθεροποίησης και αναζωογόνησης συντελούνται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομιών σε επίπεδο κράτους.

Βεβαίως, συχνά οι σημαντικές αλλαγές και ανακατατάξεις κυοφορούνται σε μια πιο μακρόχρονη περίοδο που περιλαμβάνει περισσότερους του ενός κύκλους οικονομικών κρίσεων.

Η σημερινή κρίση αποκρυσταλλώνει τέτοιες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που κυοφορήθηκαν την τελευταία 30ετία, με περίπου 3 κύκλους κρίσης για τις περισσότερες από τις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτές οι αλλαγές επιταχύνθηκαν την τελευταία 10ετία.

Την περίοδο 1980 – 2008 κυριάρχησε η τάση συρρίκνωσης των μεριδίων των ΗΠΑ, της Ευρωζώνης και της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν (ΠΑΠ). Αντίθετα, αυξήθηκε το μερίδιο της Κίνας (αύξηση του μεριδίου κατά 440% για την περίοδο 1980 – 2007) που ανέβηκε στην τρίτη θέση, μετά την 2η θέση της Ευρωζώνης ως συνόλου. Επίσης, αυξήθηκε το μερίδιο της Ινδίας (αύξηση κατά 110% για την περίοδο 1980 – 2007) και της Ρωσίας (αύξηση κατά 19,3% για την περίοδο 2000 – 2007).

Το μερίδιο της Ευρωζώνης μειώνεται σταθερά στην περίοδο 2000 – 2007 (κατά 12,8%) και της Ελλάδας επίσης (κατά 24%, με σχεδόν διπλάσια ποσοστιαία απώλεια από το μέσο όρο της Ευρωζώνης). Η τάση επιδείνωσης στα μερίδια συνεχίζεται για τα έτη 2008, 2009 για ΗΠΑ, Ευρωζώνη (και Ελλάδα), Ιαπωνία.

Σε γενική κατεύθυνση, οι ίδιες τάσεις αποτυπώνονται και στα ποσοστιαία μερίδια στις παγκόσμιες εισροές/εκροές κεφαλαίων για άμεσες επενδύσεις, με ορισμένες διαφοροποιήσεις. Συγκεκριμένα: Ανοδικά (με διακυμάνσεις) είναι τα μερίδια εισροών/εκροών για την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία στην περίοδο 1980 – 2006, καθοδικά είναι για τις ΗΠΑ. Η Ιαπωνία διατηρεί το μερίδιό της στις εκροές, ενώ η Ευρωζώνη αυξάνει το μερίδιό της τόσο στις εισροές όσο και στις εκροές, κατέχοντας την πρώτη θέση παγκοσμίως. Ειδικότερα για την Ελλάδα, μειωμένο είναι το μερίδιο στις εισροές 1980 – 2006 (από 1,22% σε 0,41%) και αυξημένο στις εκροές (από 0% το 1990 σε 0,34% το 2006). Δηλαδή, η Ελλάδα γίνεται σε αυτήν την περίοδο χώρα εξαγωγής κεφαλαίων.

Σημαντικός δείκτης είναι και τα μερίδια στις παγκόσμιες εξαγωγές και εισαγωγές, όπου παρατηρούνται οι εξής τάσεις για την περίοδο 1980 – 2007:

Οι ΗΠΑ έχουν απώλεια μεριδίου στις εξαγωγές (από 11,1% το 1980 σε 8,41% το 2007), η Ιαπωνία εξίσου απώλεια (από 6,42% σε 5,13%), η Ευρωζώνη σχεδόν διατηρεί το μερίδιό της, με αυξομειώσεις μέσα στην περίοδο, κατέχοντας και διατηρώντας την 1η θέση (1980: 30,75%, 1990: 35,05%, 2007: 29,19%), χωρίς να υποτιμιέται η κατά 6% απώλεια σε ποσοστό μεριδίου την περίοδο 1990 – 2007. Η Ελλάδα έχει απώλεια μεριδίου (1980: 0,25%, 2007: 0,17%).

Θεαματική αύξηση έχει η Κίνα κατά 890% (1980: 0,89%, 2007: 8,81%), καταλαμβάνοντας τη 2η θέση, μπροστά από τις ΗΠΑ.

Ανερχόμενη, αλλά ακόμη με μικρά μερίδια, είναι η τάση για τη Ρωσία (2007: 2,57%) και την Ινδία (2007: 1,05%).

Οι τάσεις στα μερίδια των παγκόσμιων εισαγωγών, καταγράφονται ως εξής:

Η Ευρωζώνη είναι πρώτη στο μερίδιο εισαγωγών, αλλά με τάση μείωσης (1980: 34,28%, 2007: 28%), η Ελλάδα με διακυμάνσεις παραμένει στα ίδια επίπεδα (1980: 0,51%, 2007: 0,53%). Μειώνεται το μερίδιο για την Ιαπωνία (1980: 6,81%, 2007: 4,41%), ενώ αυξάνεται για τις ΗΠΑ (1980: 12,39%, 2007: 14,35%), κατέχοντας τη 2η θέση στις εισαγωγές. Αυξάνεται σημαντικά για την Κίνα (1980: 0,96%, 2007: 6,8%), κατέχοντας την 3η θέση. Επίσης, αυξάνεται πιο περιορισμένα για τη Ρωσία και την Ινδία.

Ανακατατάξεις, επίσης, γίνονται και μεταξύ ατομικών (ή και εταιρικών) κεφαλαίων. Σύμφωνα με τη λίστα των 1.000 πλουσιότερων ανθρώπων που εδρεύουν στη Βρετανία, σύμφωνα με δημοσίευμα της βδομαδιάτικης έκδοσης «Sunday Times», από τους 10 που βρίσκονται στην κορυφή οι μισοί αύξησαν τα πλούτη τους εν μέσω κρίσης κατά 1,054 δισ. ευρώ (κατά 43%), ενώ οι άλλοι μισοί είχαν συρρίκνωση του πλούτου τους κατά 33,738 δισ. ευρώ (-242%).

Σε συνθήκες ύφεσης, παράλληλα με την αύξηση του αριθμού ζημιογόνων εταιρειών, εξακολουθεί να υπάρχει κερδοφορία σε επιχειρήσεις είτε εκφρασμένη με μειωμένους ρυθμούς είτε και με αυξημένους. Στη δεύτερη περίπτωση π.χ. συγκαταλέγεται η γερμανική Siemens, η οποία κατά το πρώτο τρίμηνο του 2009 είχε κέρδη 1,01 δισ. ευρώ έναντι 412 εκατ. στο αντίστοιχο τρίμηνο του 2008 (αύξηση 145%), με αύξηση πωλήσεων 5% σε ετήσια βάση.

Ανάλογα φαινόμενα ισχύουν και για την ελληνική οικονομία. Οι εκτιμήσεις για τα κέρδη των 8 μεγαλύτερων τραπεζών (Εθνική, Alpha, Eurobank, Πειραιώς, Κύπρου, Marfin, ΑΤΕ, Emporiki) στο πρώτο τρίμηνο του 2009 τα υπολογίζουν σε 610 εκατ. ευρώ έναντι 1.195,9 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο τρίμηνο του 2008, μειωμένα κατά 50%.

Οι ανακατατάξεις στα μερίδια γίνονται και μέσα σε έναν υποκλάδο π.χ. στις αερομεταφορές, μεταξύ ΟΑ και AegeanAirlines. Οι ανακατατάξεις προωθούνται και μέσω εξαγορών που κάνει π.χ. ο όμιλος Marfin (μεταξύ αυτών και της Vivartia και της ΟΑ), των κυοφορούμενων νέων συγχωνεύσεων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα.

Η τάση αυτή είναι εμφανέστατη στη διεθνή αγορά, ιδιαίτερα στους κλάδους στους οποίους κατ’ αρχήν εκδηλώθηκε η κρίση υπερπαραγωγής, όπως στην αυτοκινητοβιομηχανία.

Ετσι, άλλωστε, προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος συγκεντροποίησης κεφαλαίων, που απαξιώθηκαν στη φάση της ύφεσης, για να τεθούν σε νέα φάση αυτοαύξησής τους μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, της διαδικασίας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η έξοδος από την ύφεση γίνεται με επιδίωξη να αποσπασθεί πρόσθετο κέρδος κατακτώντας νέες αγορές. Οξύνεται ο ανταγωνισμός, η αμφισβήτηση παλιών ρυθμίσεων, η κατοχύρωση μέσω νέων ρυθμίσεων, ακόμα και με τετελεσμένα που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

Οι παραπάνω τάσεις μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

  • Οι ΗΠΑ παραμένουν ακόμη πρώτη δύναμη στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, αλλά με επιδείνωση όλων των άλλων δεικτών.

Θεαματική είναι η άνοδος της Κίνας, η οποία ακόμη υπολείπεται ως προς τη συνολική (κατά κεφαλήν) παραγωγικότητά της.

  • Βελτιώθηκε η ανταγωνιστική θέση εμπορευμάτων της Ευρωζώνης (αντίθετα επιδεινώθηκε της Ελλάδας). Θεαματικά βελτιώθηκε της Κίνας, ενώ αντίθετα είναι εμφανής η επιδείνωση της ανταγωνιστικής θέσης των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Χαμηλή είναι ακόμη η ανταγωνιστική θέση της Ινδίας και της Ρωσίας, με τάση βελτίωσης.

  • Πιο αντιφατικά αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδας, η οποία χάνει μερίδιο στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, επιδεινώνεται η θέση της ως προς τις εξαγωγές, με κύριο χαρακτηριστικό το συγκριτικά χαμηλότερο μερίδιο σε σχέση με το μερίδιό της στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ βελτιώνεται η θέση της στην εκροή κεφαλαίων.

Ο δείκτης «καθαρή διεθνής επενδυτική θέση» για την Ελλάδα εξακολουθεί να είναι αρνητικός (άθροισμα Αμεσων Επενδύσεων, Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου, Παραγώγων, Λοιπών Επενδύσεων, Συναλλαγματικών Διαθεσίμων), ύψους 183.944 εκατ. ευρώ το 2008, ωστόσο μειώνεται ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (2006: -83,6%, 2007: -94%, 2008: -75,7%)4.

Σε συνδυασμό και με την εξέλιξη άλλων οικονομικών δεικτών που ήδη αναφέρθηκαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στην περίοδο ένταξής της στην ΕΟΚ – και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη – η ελληνική οικονομία είχε αφ’ ενός απώλεια της ανταγωνιστικής θέσης της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής της (κυρίως της Μεταποίησης), αφ’ ετέρου αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου και εξαγωγής του σε άμεσες επενδύσεις.

Σημειωτέον ότι στη χιλιάδα των Κροίσων που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία περιλαμβάνονται και 10 Ελληνες, εκ των οποίων 4 βρίσκονται ανάμεσα στους 100 πρώτους (Δ. Λεβέντης, Μ. Λαιμός, Φ. Νιάρχος, Στ. Χατζηιωάννου).

Και αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του 18ουΣυνεδρίου ότι η ελληνική οικονομία κατέχει ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διατηρώντας την ίδια – προτελευταία θέση – στην Ευρωζώνη αλλά με αναβαθμισμένη θέση στη βαλκανική αγορά.

Για ορισμένες αστικές ερμηνείες της κρίσης

Ολη αυτή η ανισόμετρη και αντιφατική καπιταλιστική εξέλιξη στην Ελλάδα, στην ΕΕ, στις ΗΠΑ και διεθνώς ουδεμία σχέση έχει με τις θεωρίες περί «καζινοκαπιταλισμού», «υπερκατανάλωσης» κλπ.

Για τον «καζινοκαπιταλισμό»

Πρόκειται για τη θεωρία που ενοχοποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την κρίση, για την ύφεση στη βιομηχανική παραγωγή. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τις υπάρχουσες δομές και ρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι Οργανισμοί (στην πραγματικότητα επιχειρήσεις) αξιολόγησης και δανειοδότησης κρατικών φορέων.

Το λιγότερο είναι απλούστευση -αν δεν είναι συνειδητή απάτη- η απομόνωση των παρασιτικών φαινομένων και ο χαρακτηρισμός τους είτε ως «καζινοκαπιταλισμός» είτε ως στρεβλώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε διεθνές επίπεδο.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι συμφωνίες του Μπρέτον – Γουντς κατέρρευσαν στην κρίση του 1971-1973.

Η σήψη και ο παρασιτισμός (π.χ. το γεγονός ότι το 2008 τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος) είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο, προϊόν της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, προϊόν της σύμφυσης βιομηχανικού – τραπεζικού κεφαλαίου, δηλαδή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του πλασματικού κεφαλαίου (π.χ. τα γνωστά «τοξικά ομόλογα») ή των πλασματικών χρηματιστηριακών τιμών βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του παρασιτισμού.

Δεν είναι παράδοξο φαινόμενο η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου να εμφανίζεται μέσω των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων που λειτουργούν ως χώρος συγκέντρωσης κάθε αναπασχόλητου εισοδήματος (καπιταλιστών και εργαζομένων) και μετατροπής του σε κεφάλαιο.

Είναι στη φύση του καπιταλισμού η τάση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου και εξίσου στη φύση του είναι η τάση διόγκωσης του πλασματικού κεφαλαίου, όπως και η αναγκαστική διακοπή της υπερπαραγωγής και η απαξίωση του κεφαλαίου.

Η Πίστη σπρώχνει στην υπερπαραγωγή, στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου, μέχρι τη στιγμή που αναπόφευκτα θα διακοπεί αυτή η υπερπαραγωγή, η διευρυμένη καπιταλιστική παραγωγή. Θα διακοπεί, όταν έχει τραβηχτεί στα άκρα της και μαζί θα έχουν οξυνθεί οι συνέπειες της αναρχίας και της σήψης (πλασματικό κεφάλαιο) της καπιταλιστικής παραγωγής, η αντίθεση κεφαλαίου – εργατικής δύναμης.

Για την «υπερκαταναλωτική στρέβλωση» της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Ορισμένοι προβάλλουν την ανάγκη «νέου μοντέλου» για την ελληνική οικονομία. Ισχυρίζονται ότι η υπερταχεία ανάπτυξη της Ελλάδας την περίοδο 2000-2008, σύμφωνα με τους δείκτες ευημερίας του ΟΗΕ (κατέλαβε την 24η θέση σε σύνολο 175), ήταν αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Θεωρούν ότι αυτό το «μοντέλο» εξάντλησε τις δυνατότητές του, ενώ το νέο θα είναι αναγκαστικά πιο νοικοκυρεμένο, πιο παραγωγικό, πιο λιτό. Παρεμφερής είναι και η τοποθέτηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Αυτή η άποψη συνειδητά επιχειρεί να αναβαπτίσει στη λαϊκή συνείδηση τον καπιταλισμό. Η άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), η λεγόμενη «υπερχρέωση» και όχι η «υπερκατανάλωση», είναι χαρακτηριστικό του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Αυτό φαίνεται και από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ, όπου πήρε και τη μορφή της μαζικής χρησιμοποίησης του πλαστικού χρήματος.

Η θεωρία της υπερκατανάλωσης ή και αντίστροφα της υποκατανάλωσης παραγνωρίζει το κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος, η απόσπαση υπεραξίας και όχι η παραγωγή αξιών χρήσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αποσιωπά το γεγονός ότι αρχικά η αναρχία και η ανισομετρία εκδηλώνεται μεταξύ των ίδιων των καπιταλιστών που αγοράζουν και πωλούν μεταξύ τους εμπορεύματα, τα οποία χρησιμοποιούνται στην καπιταλιστική παραγωγή, παραγνωρίζει ότι η αναρχία εκδηλώνεται μεταξύ των κλάδων της βιομηχανικής παραγωγής.

Η αναρχία και ανισομετρία της καπιταλιστικής αναπαραγωγής πρώτ’ απ’ όλα εκδηλώνεται αφ’ ενός μεταξύ των συναλλαγών των καπιταλιστών μέσα στην κατηγορία παραγωγής βιομηχανικών προϊόντων και αφ’ ετέρου μεταξύ αυτών και των καπιταλιστών της κατηγορίας παραγωγής προϊόντων άμεσης κατανάλωσης.

Δευτερογενώς εκδηλώνεται η αναρχία στη σφαίρα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων άμεσης κατανάλωσης στο μέρος τους που αφορούν συναλλαγή καταναλωτή με επιχειρηματία. Δηλαδή δευτερογενώς εκδηλώνεται ως καταναλωτική αδυναμία του εργατικού εισοδήματος, που βέβαια η όξυνσή της σχετίζεται ευθέως ανάλογα με το βαθμό εκμετάλλευσης.

Στην κρίση διακόπτεται απότομα η διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή.

Μέσω της ύφεσης επέρχεται εν μέρει και στιγμιαία η αποκατάσταση των πιο ακραίων δυσαναλογιών για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος άναρχης διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής.

Ανακεφαλαιώνοντας για την κρίση

Αυτό που γίνεται σήμερα, η απαξίωση κεφαλαίων σε οποιαδήποτε μορφή (εμπορευματική, χρηματική) και η απαξίωση της εργατικής δύναμης (ως εμπόρευμα), έγινε κατ’ επανάληψη στο παρελθόν, με τυπική έναρξη στις αρχές του 19ου αιώνα, θα γίνει και στο μέλλον όσο θα υπάρχει καπιταλισμός.

Το αναπόφευκτο των κρίσεων βρίσκεται στο DNA του καπιταλισμού. Βρίσκεται στον αντιφατικό εμπορευματικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής παραγωγής, στην αναρχία και ανισομετρία της, στην τάση να εξασφαλίζεται αρχικά το πρόσθετο καπιταλιστικό κέρδος με την εισαγωγή νέων μηχανημάτων πιο παραγωγικών, αλλά και με την εξαγωγή βιομηχανικού κεφαλαίου σε χώρες με φθηνότερη εργατική δύναμη, παράγοντες που οξύνουν την αντίθεση κεφαλαίου – εργατικής δύναμης, την αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, λόγω της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Το ίδιο το κυνήγι του πρόσθετου κέρδους διαμορφώνει την τάση μείωσης του μέσου ποσοστού κέρδους.

Καπιταλιστική οικονομία σημαίνει κίνητρο να σπρωχτεί η καπιταλιστική αναπαραγωγή στα άκρα της, να συσσωρευτούν αμύθητα κέρδη, δηλαδή να πάρει χρηματική κερδοσκοπική μορφή η απομύζηση της υπεραξίας από την εργατική τάξη. Σημαίνει ότι τα αμύθητα κέρδη, εκφρασμένα σε διάφορες μορφές κεφαλαίου, και μάλιστα στη σφαίρα της κυκλοφορίας του (αμοιβαία κεφάλαια, ομόλογα, μετοχές σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και χρηματοδοτικές εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων, HedgesFunds), για να αναπαραχθούν ως κεφάλαιο, ως αυτοαυξανόμενη αξία, πρέπει να ξαναμπούν στην παραγωγική διαδικασία: να ρουφήξουν, ως ο βρυκόλακας, νέα απλήρωτη εργασία, να τη μετατρέψουν σε εμπόρευμα, που με την πώλησή του θα εκφραστεί σε νέο κέρδος.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Τα μέτωπα πάλης

Η πηγή της κρίσης μπορεί να στερέψει μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυμένης αναπαραγωγής με στόχο την παραγωγή αξιών χρήσης για ολοένα διευρυμένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Μόνο στη βάση της σοσιαλιστικής βιομηχανίας μπορεί να αλλάξει η κατανομή εργατικού δυναμικού, μέσων και υλών παραγωγής, κοινωνικού πλούτου. Να στηριχθεί η αγροτική συνεταιριστική παραγωγή, το χρήμα να χάσει το περιεχόμενό του ως μορφή της αξίας, ως μέσο μοιράσματος της υπεραξίας, να καταργηθεί ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η λαϊκή, η σοσιαλιστική οικονομία, η πραγματική εναλλακτική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η αναγκαιότητα σήμερα λοιδορείται είτε άμεσα από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις είτε έμμεσα από αυτοχαρακτηριζόμενες ως «δημοκρατικές σοσιαλιστικές», παραποιώντας και διασύροντας την πρώτη ιστορική της έκφραση στη Σοβιετική Ενωση.

Ομως είναι ιστορικό γεγονός ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν δυο κόσμοι: ο σπαρασσόμενος από τους ανταγωνισμούς και την κρίση καπιταλιστικός και ο σοσιαλιστικός όχι μόνο ή κυρίως με τους θεαματικούς ρυθμούς βιομηχανικής παραγωγής, αλλά με τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνικής ευημερίας.

Η ιστορικά επιβεβαιωμένη αλήθεια είναι ότι η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός ηττήθηκαν όταν η ταξική πάλη δεν είχε τη γνώση και τη δύναμη να προχωρήσει στην εξάλειψη κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε πηγής ατομικού πλουτισμού.

Εξαιτίας των θέσεών του για τον άλλο δρόμο κοινωνικής παραγωγής, συγκρότησης της κοινωνίας, το ΚΚΕ κατηγορείται ότι παραπέμπει την ικανοποίηση άμεσων αναγκών των εργαζομένων στο σοσιαλισμό.

Είναι συνειδητό ψέμα από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι σταθερό στη στήριξη δικαιωμάτων – αιτημάτων των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, με συνέπεια λόγων – έργων, γιατί έχει φωτεινή πυξίδα, στρατηγική πλεύση.

Γι’ αυτό μπόρεσε και μπορεί με συνέπεια να υπερασπίζεται την πλήρη και σταθερή καθολική εργασία, την κοινωνική προστασία των ανέργων, της μητρότητας, των εργαζομένων σπουδαστών – φοιτητών, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, το αγροτικό εισόδημα, τα δικαιώματα των ΕΒΕ, των μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, την αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία, τη σύνταξη, την προστασία του περιβάλλοντος, το αντιπάλεμα των αντιλαϊκών συνεπειών από την ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαίνει δύναμη διεκδίκησης, δύναμη αντίστασης σε νέες αντεργατικές – αντιλαϊκές εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις, ακόμη και δύναμη απόσπασης κατακτήσεων, δύναμη για τα σημερινά και προοπτικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Η τρέχουσα πολιτική μάχη των ευρωεκλογών, μπορεί να δώσει τη δική της ώθηση στην ισχυροποίηση του ΚΚΕ, στην ανατροπή του συσχετισμού πρώτ’ απ’ όλα σε κοινωνικό επίπεδο.

——————————————————————–

1. Eurostat Statistics in focus, (18) 2009.

2. Εκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2008, σελ. 36.

3. Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδας, σελ. 67.

4. Εκθεση διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, σελ. 157.

Αναρτήθηκε στις Θέσεις του ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, Οικονομική Κρίση, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

Η κεντρική εισήγηση στην ημερίδα της ΚΕ του Κόμματος για την κρίση

Εδώ και τώρα μέτρα στήριξης των εργαζομένων!Την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο απαιτούν οι εργαζόμενοι

«Η διεθνής καπιταλιστική οικονομία βιώνει μια βαθιά κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τον εκτεταμένο συγχρονισμό της. Η εκδήλωσή της ξεκίνησε αρχικά το 2007 στις ΗΠΑ, στον κλάδο κατασκευών, με τη μορφή απαξίωσης κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις, λόγω εκτεταμένης κίνησης επενδυτικών παραγώγων σε τιτλοποιημένα επισφαλή στεγαστικά δάνεια. Επρόκειτο για την «κορυφή του παγόβουνου» στην εκδήλωση μιας γενικευμένης κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου».Τα παραπάνω τόνισε αρχίζοντας την εισήγησή της η Ελένη Μπέλλου, και συνέχισε:

«Στην ελληνική οικονομία η κρίση εκδηλώθηκε ελαφρώς ετεροχρονισμένη σε σχέση με την Ευρωζώνη. Μπήκε σε φάση ύφεσης το 2009, ενώ το 2008 ήταν χρονιά επιβράδυνσης στη διεύρυνση του ΑΕΠ (…).

Η έκταση της ύφεσης στην ελληνική οικονομία οπωσδήποτε θα εξαρτηθεί και από την πορεία της κρίσης:

α) Σε βαλκανικά κράτη, στα οποία έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις εκ μέρους επιχειρήσεων με έδρα την Ελλάδα. Αφορά κυρίως οικονομίες με μεγάλους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπως: Ρουμανία με 7,7% το 2008 και πρόβλεψη για -1,8% το 2009, Βουλγαρία με 4,4% το 2008 και πρόβλεψη για -1% το 2009.

β) Στο διεθνές εμπόριο, μεγάλο μέρος του οποίου διεξάγεται μέσω θαλάσσιων μεταφορικών μέσων, τα οποία αποτελούν σημαντική πηγή εισροών.

Άποψη από την ημερίδα

γ) Σε σημαντικά ευρωπαϊκά κράτη, π.χ., Γερμανία, Βρετανία, από τα οποία προέρχεται σημαντικό μέρος των εισερχόμενων τουριστών στην Ελλάδα, όχι μόνο σε απόλυτους αριθμούς επισκεπτών, αλλά και σε διανυκτερεύσεις και σε εισπράξεις».

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ πριν μια δεκαετία

Η ομιλήτρια αναφέρθηκε αναλυτικά στις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει το Κόμμα πριν μια δεκαετία, όταν είχε ξεσπάσει η κρίση με τις λεγόμενες Ασιατικές Τίγρεις, θύμισε τις διάφορες αστικές θεωρίες που ασχολούνταν «με περίσσια σπουδή με τις φαινομενικές δυσλειτουργίες στη σφαίρα κυκλοφορίας του κεφαλαίου στη χρηματική του μορφή» και σημείωσε ότι η γενική τάση «να μειώνεται το εργατικό εισόδημα παράλληλα με την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης (…) πήρε το χαρακτήρα ενιαίων στρατηγικών επιλογών, π.χ., στην ΕΕ, κωδικοποιημένων ως στρατηγική της Λισαβόνας με στόχους αφαίρεσης εργασιακών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για να ικανοποιηθεί ως στόχος η λεγόμενη «μείωση του εργατικού κόστους» στην ευρωενωσιακή αγορά».

Οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την τωρινή κρίση

Αναφερόμενη στην τωρινή ύφεση τόνισε ότι είναι «αναμενόμενο να έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την προηγούμενη, να είναι πιο αναιμικό το πέρασμα σε μια νέα φάση αναζωογόνησης και ανόδου» και σημείωσε ότι «οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού και ο διεθνής καπιταλιστικός ανταγωνισμός βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο που η εργατική τάξη, μισθωτοί που την προσεγγίζουν από την άποψη του εισοδήματος και του βιοτικού τους επιπέδου, και κατώτερα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, μπορούν να φρενάρουν την επιδείνωση της θέσης τους μόνο αν περάσουν στην αντεπίθεση, αν απαλλαγούν από κάθε πολιτική παγίδα συμβιβασμού, συναίνεσης, αποδοχής μιας δήθεν «συνεργασίας των τάξεων» για την αντιμετώπιση της κρίσης (…).

Η Ελένη Μπέλλου

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα μπορεί και πρέπει να ανασυνταχθεί με σαφή αντιιμπεριαλιστικό – αντιμονοπωλιακό προσανατολισμό, σε τελευταία ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Να αξιοποιήσει σε κάθε χώρα, κάθε ρωγμή, κάθε τριγμό της αστικής διακυβέρνησης, με ανάλογο ιδεολογικο-πολιτικό προσανατολισμό και οργανωτική ετοιμότητα.Εκτιμάμε ότι θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο η αστική διαχείριση, θα βρεθεί πιο κοντά σε αλλεπάλληλες ασταθείς κυβερνήσεις, θα οξυνθούν οι διαφωνίες μέσα στην ΕΕ, θα κλονισθεί πιο βαθιά απ’ ό,τι σήμερα η ιδεολογική υπεράσπιση του καπιταλιστικού συστήματος, όταν κορυφωθεί ο επόμενος κρισιακός κύκλος, όταν επέλθει η επόμενη φάση ύφεσης.

Ο ιδιαίτερος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στη διάσωση του συστήματος

Αναφερόμενη στη δραστηριότητα που επιδεικνύει η διεθνής σοσιαλδημοκρατία, η Ελ. Μπέλλου τόνισε ότι «έχει ανασκουμπωθεί προκειμένου να πείσει τις εργατικές – λαϊκές μάζες ότι έχει επεξεργαστεί τη νέα συνταγή (…). Στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή του ρεύματος που βαφτίζει «δημοκρατικό σοσιαλισμό» την κυριαρχία των μονοπωλίων με τη συνύπαρξη κρατικών επιχειρήσεων, έχουν εμφανισθεί νέοι πολιτικοί φορείς, όπως το ΚΕΑ στην Ευρώπη. Ισχυρίζονται ότι έχουν βρει καλύτερα από τα προηγούμενα κόμματα τη χρυσή τομή «αγοράς – ρύθμισης», «ιδιωτικού – κρατικού κεφαλαίου». Ισχυρίζονται ακόμα ότι η καλύτερη εφαρμογή της δοσολογίας απαιτεί εξάλειψη των αντιθέσεων μέσα στην ΕΕ, με την ισχυροποίηση των δομών της, με τη διαμόρφωση μιας ευρωενωσιακής διακυβέρνησης (…).

Ο ιδιαίτερος ρόλος τους συνίσταται στην αναβάπτιση της σοσιαλδημοκρατίας ως προς την εξυπηρέτηση του συστήματος. Υπηρετούν την ιδεολογική χειραγώγηση με την ουτοπία μιας φιλολαϊκής ΕΕ, μιας φιλολαϊκής διαχείρισης στο έδαφος της οικονομικής κυριαρχίας των μονοπωλίων».

Νομοτελειακή η ανισομετρία και οι αντιθέσεις στην ΕΕ

Στη συνέχεια η ομιλήτρια σημείωσε ότι και στη φάση της κρίσης «παραμένουν οι ανισομετρίες στο γενικό επίπεδο της παραγωγής, στην παραγωγικότητα της εργασίας, στις αναλογίες των κλάδων, στους μισθούς και τα ημερομίσθια, στις εξαγωγές και εισαγωγές εμπορευμάτων ως ποσοστά στο ΑΕΠ, στις εκροές – εισροές κεφαλαίων (…).

Αυτές οι ανισομετρίες είναι που κάνουν αδύνατη τη διαμόρφωση ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής και σε συνθήκες ύφεσης. Αυτές εκφράσθηκαν στις διαφορετικές προτάσεις, π.χ., μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας για τα μέτρα και τα πακέτα διαχείρισης της κρίσης. Αυτές εκφράστηκαν και εκφράζονται στην εξέλιξη των επιτοκίων πάνω από τα βασικά επιτόκια της ΕΚΤ.

Οι διαφορετικές απόψεις γύρω από το Σύμφωνο Σταθερότητας, αν θα γέρνει περισσότερο προς τη δημοσιονομική ευελιξία ή προς τη νομισματική σταθερότητα, εκφράζουν διαφορετικές ανάγκες των κρατών – μελών και όχι έλλειψη οργάνων ευρωενωσιακής διακυβέρνησης ή υπερβάλλουσα δύναμη της ΕΚΤ όπως ισχυρίζονται το ΚΕΑ και ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ».

Τάση αλλαγής του συσχετισμού στη διεθνή αγορά

Παράλληλα, σημείωσε ότι «και κατά τη διάρκεια της ύφεσης και κατά τη φάση της σταθεροποίησης και αναζωογόνησης συντελούνται ανακατατάξεις στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων, οικονομιών σε επίπεδο κράτους.

Βεβαίως συχνά οι σημαντικές αλλαγές και ανακατατάξεις κυοφορούνται σε μια πιο μακρόχρονη περίοδο που περιλαμβάνει περισσότερους του ενός κύκλους οικονομικών κρίσεων.

Η σημερινή κρίση αποκρυσταλλώνει τέτοιες αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων που κυοφορήθηκαν την τελευταία 30ετία, με περίπου 3 κύκλους κρίσης για τις περισσότερες από τις προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτές οι αλλαγές επιταχύνθηκαν την τελευταία 10ετία» (…).

«Ετσι άλλωστε προετοιμάζεται ένας νέος κύκλος συγκεντροποίησης κεφαλαίων, που απαξιώθηκαν στη φάση της ύφεσης, για να τεθούν σε νέα φάση αυτοαύξησής τους μέσω της παραγωγικής διαδικασίας, της διαδικασίας εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.

Η έξοδος από την ύφεση γίνεται με επιδίωξη να αποσπασθεί πρόσθετο κέρδος κατακτώντας νέες αγορές. Οξύνεται ο ανταγωνισμός, η αμφισβήτηση παλιών ρυθμίσεων, η κατοχύρωση μέσω νέων ρυθμίσεων, ακόμα και με τετελεσμένα που διαμορφώνουν οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι.

Οι παραπάνω τάσεις μπορούν να κωδικοποιηθούν ως εξής:

  • Οι ΗΠΑ παραμένουν ακόμη πρώτη δύναμη στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, αλλά με επιδείνωση όλων των άλλων δεικτών.

Θεαματική είναι η άνοδος της Κίνας, η οποία ακόμη υπολείπεται ως προς τη συνολική (κατά κεφαλήν) παραγωγικότητά της.

  • Βελτιώθηκε η ανταγωνιστική θέση εμπορευμάτων της Ευρωζώνης (αντίθετα, επιδεινώθηκε της Ελλάδας). Θεαματικά βελτιώθηκε της Κίνας, ενώ αντίθετα είναι εμφανής η επιδείνωση της ανταγωνιστικής θέσης των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Χαμηλή είναι ακόμη η ανταγωνιστική θέση της Ινδίας και της Ρωσίας, με τάση βελτίωσης.

  • Πιο αντιφατικά αποτυπώνεται η θέση της Ελλάδας, η οποία χάνει μερίδιο στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, επιδεινώνεται η θέση της ως προς τις εξαγωγές, με κύριο χαρακτηριστικό το συγκριτικά χαμηλότερο μερίδιο σε σχέση με το μερίδιό της στο Παγκόσμιο Ακαθάριστο Προϊόν, ενώ βελτιώνεται η θέση της στην εκροή κεφαλαίων.

Σε συνδυασμό και με την εξέλιξη άλλων οικονομικών δεικτών που ήδη αναφέρθηκαν, μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι στην περίοδο ένταξής της στην ΕΟΚ – και ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη – η ελληνική οικονομία είχε αφενός απώλεια της ανταγωνιστικής θέσης της εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής της (κυρίως της Μεταποίησης), αφετέρου αύξηση της συσσώρευσης κεφαλαίου και εξαγωγής του σε άμεσες επενδύσεις.

Σημειωτέον ότι στη χιλιάδα των κροίσων που δραστηριοποιούνται στη Βρετανία περιλαμβάνονται και 10 Ελληνες, εκ των οποίων 4 βρίσκονται ανάμεσα στους 100 πρώτους (Δ. Λεβέντης, Μ. Λαιμός, Φ. Νιάρχος, Στ. Χατζηιωάννου).

Και αυτά τα στοιχεία επιβεβαιώνουν την εκτίμηση του 18ου Συνεδρίου ότι η ελληνική οικονομία κατέχει ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, διατηρώντας την ίδια – προτελευταία θέση – στην Ευρωζώνη αλλά με αναβαθμισμένη θέση στη βαλκανική αγορά».

Ο καζινοκαπιταλισμός…

Σχετικά με την αστική ερμηνεία της κρίσης και τη θεωρία του «καζινοκαπιταλισμού» σημείωσε: «Πρόκειται για τη θεωρία που ενοχοποιεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα για την κρίση, για την ύφεση στη βιομηχανική παραγωγή. Στην καλύτερη περίπτωση ενοχοποιεί τις υπάρχουσες δομές και ρυθμίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε διεθνές επίπεδο, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται και το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι Οργανισμοί (στην πραγματικότητα επιχειρήσεις) αξιολόγησης και δανειοδότησης κρατικών φορέων.

Το λιγότερο είναι απλούστευση – αν δεν είναι συνειδητή απάτη – η απομόνωση των παρασιτικών φαινομένων και ο χαρακτηρισμός τους είτε ως «καζινοκαπιταλισμός» είτε ως στρεβλώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα σε διεθνές επίπεδο (…).

Η σήψη και ο παρασιτισμός (π.χ., το γεγονός ότι το 2008 τα παράγωγα διεθνώς αναλογούσαν στο 976% του Παγκόσμιου Ακαθάριστου Προϊόντος) είναι προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο μονοπωλιακό της στάδιο, προϊόν της μετοχικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, προϊόν της σύμφυσης βιομηχανικού – τραπεζικού κεφαλαίου, δηλαδή του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του πλασματικού κεφαλαίου (π.χ. τα γνωστά «τοξικά ομόλογα») ή των πλασματικών χρηματιστηριακών τιμών βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η βάση του παρασιτισμού.

…και η «υπερκαταναλωτική στρέβλωση»

Ορισμένοι προβάλλουν την ανάγκη «νέου μοντέλου» για την ελληνική οικονομία. Ισχυρίζονται ότι η υπερταχεία ανάπτυξη της Ελλάδας την περίοδο 2000-2008, σύμφωνα με τους δείκτες ευημερίας του ΟΗΕ (κατέλαβε την 24η θέση σε σύνολο 175), ήταν αποτέλεσμα υπερκατανάλωσης και υπερχρέωσης του κράτους, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Θεωρούν ότι αυτό το «μοντέλο» εξάντλησε τις δυνατότητές του, ενώ το νέο θα είναι αναγκαστικά πιο νοικοκυρεμένο, πιο παραγωγικό, πιο λιτό. Παρεμφερής είναι και η τοποθέτηση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Αυτή η άποψη συνειδητά επιχειρεί να αναβαπτίσει στη λαϊκή συνείδηση τον καπιταλισμό. Η άμεση εξάρτηση από τις τράπεζες (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες), η λεγόμενη υπερχρέωση και όχι η «υπερκατανάλωση», είναι χαρακτηριστικό του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Αυτό φαίνεται και από την υπερχρέωση στις ΗΠΑ, όπου πήρε και τη μορφή της μαζικής χρησιμοποίησης του πλαστικού χρήματος.

Η θεωρία της υπερκατανάλωσης ή και αντίστροφα της υποκατανάλωσης παραγνωρίζει το κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής που είναι το κέρδος, η απόσπαση υπεραξίας και όχι η παραγωγή αξιών χρήσης για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Αποσιωπά το γεγονός ότι αρχικά η αναρχία και η ανισομετρία εκδηλώνεται μεταξύ των ίδιων των καπιταλιστών που αγοράζουν και πωλούν μεταξύ τους εμπορεύματα, τα οποία χρησιμοποιούνται στην καπιταλιστική παραγωγή, παραγνωρίζει ότι η αναρχία εκδηλώνεται μεταξύ των κλάδων της βιομηχανικής παραγωγής.

Η αναγκαιότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού. Τα μέτωπα πάλης

Η πηγή της κρίσης μπορεί να στερέψει μόνο με την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, με την εξάλειψη της αναρχίας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τον κεντρικό σχεδιασμό της αναλογικά διευρυμένης αναπαραγωγής με στόχο την παραγωγή αξιών χρήσης για ολοένα διευρυμένη ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.

Μόνο στη βάση της σοσιαλιστικής βιομηχανίας μπορεί να αλλάξει η κατανομή εργατικού δυναμικού, μέσων και υλών παραγωγής, κοινωνικού πλούτου. Να στηριχθεί η αγροτική συνεταιριστική παραγωγή, το χρήμα να χάσει το περιεχόμενό του ως μορφή της αξίας, ως μέσο μοιράσματος της υπεραξίας, να καταργηθεί ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της Κεντρικής Τράπεζας.

Αυτό είναι το μέλλον, αυτή είναι η λαϊκή, η σοσιαλιστική οικονομία, η πραγματική εναλλακτική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτή η αναγκαιότητα σήμερα λοιδορείται είτε άμεσα από τις φιλελεύθερες αστικές δυνάμεις είτε έμμεσα από αυτοχαρακτηριζόμενες ως «δημοκρατικές σοσιαλιστικές», παραποιώντας και διασύροντας την πρώτη ιστορική της έκφραση στη Σοβιετική Ενωση.

Ομως είναι ιστορικό γεγονός ότι στη δεκαετία του 1930 υπήρχαν δύο κόσμοι: Ο σπαρασσόμενος από τους ανταγωνισμούς και την κρίση καπιταλιστικός και ο σοσιαλιστικός όχι μόνο ή κυρίως με τους θεαματικούς ρυθμούς βιομηχανικής παραγωγής αλλά με τους θεαματικούς ρυθμούς ανάπτυξης της κοινωνικής ευημερίας.

Η ιστορικά επιβεβαιωμένη αλήθεια είναι ότι η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός ηττήθηκαν όταν η ταξική πάλη δεν είχε τη γνώση και τη δύναμη να προχωρήσει στην εξάλειψη κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας, κάθε πηγής ατομικού πλουτισμού.

Εξαιτίας των θέσεών του για τον άλλο δρόμο κοινωνικής παραγωγής, συγκρότησης της κοινωνίας, το ΚΚΕ κατηγορείται ότι παραπέμπει την ικανοποίηση άμεσων αναγκών των εργαζομένων στο σοσιαλισμό.

Είναι συνειδητό ψέμα από τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι σταθερό στη στήριξη δικαιωμάτων – αιτημάτων των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων, με συνέπεια λόγων – έργων, γιατί έχει φωτεινή πυξίδα, στρατηγική πλεύση.

Γι’ αυτό μπόρεσε και μπορεί με συνέπεια να υπερασπίζεται την πλήρη και σταθερή καθολική εργασία, την κοινωνική προστασία των ανέργων, της μητρότητας, των εργαζομένων σπουδαστών – φοιτητών, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, το αγροτικό εισόδημα, τα δικαιώματα των ΕΒΕ, των μεταναστών και πολιτικών προσφύγων, την αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Παιδεία, Υγεία, τη σύνταξη, την προστασία του περιβάλλοντος, το αντιπάλεμα των αντιλαϊκών συνεπειών από την ένταξη στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Πολιτική ισχυροποίηση του ΚΚΕ σημαίνει δύναμη διεκδίκησης, δύναμη αντίστασης σε νέες αντεργατικές – αντιλαϊκές εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις, ακόμη και δύναμη απόσπασης κατακτήσεων, δύναμη για τα σημερινά και προοπτικά εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Η τρέχουσα πολιτική μάχη των ευρωεκλογών μπορεί να δώσει τη δική της ώθηση στην ισχυροποίηση του ΚΚΕ, στην ανατροπή του συσχετισμού πρώτ’ απ’ όλα σε κοινωνικό επίπεδο».

ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Οι Θέσεις του ΚΚΕ, ιμπεριαλισμός, καπιταλισμός. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η διεθνής οικονομική κρίση, η θέση της Ελλάδας και οι θέσεις του ΚΚΕ

«Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

Οι θέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την καπιταλιστική κρίση, διεθνώς και στη χώρα μας και η ανάγκη να δυναμώσουν ακόμα περισσότερο οι αγώνες του εργατικού κινήματος απέναντι στις συνέπειές της βρέθηκαν χτες στο επίκεντρο της ημερίδας που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή με θέμα: «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ», που άνοιξε με παρέμβασή της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα..

Τα ζητήματα της κρίσης είναι σύνθετα και απαιτητικά στην κατανόησή του, ωστόσο, όπως επισήμανε, η Ε. Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που έκανε την κεντρική εισήγηση στην ημερίδα, «είναι θεμελιακό για την κομμουνιστική ιδεολογία και τη διαμόρφωση πολιτικής από την σκοπιά των εργατικών λαϊκών συμφερόντων. Από αυτήν την άποψη, συνέχισε, είναι θεμελιακό κριτήριο στη διαμόρφωση πολιτικής συνείδησης, στη διαμόρφωση κριτηρίων ψήφου, από τις εκλογές του πρωτοβάθμιου σωματείου μέχρι οποιεσδήποτε εκλογές, όχι μόνο τις ευρωεκλογές που έχουμε μπροστά μας.

Ελπίζουμε, συνέχισε, ότι από αυτήν τη συζήτηση θα έχει προκληθεί το ενδιαφέρον και η διάθεση, όλοι μας, να αξιοποιήσουμε τις μέρες που έχουν μείνει μπροστά μας, για να απευθυνθούμε στο συνάδελφο στον τόπο δουλειάς, στη γειτονιά, όσο μπορούμε πιο μαζικά και θαρρετά.

Ο Ριζοσπάστης είναι εκείνο το όργανο που μπορεί να βοηθήσει και βοηθάει στην εκλαΐκευση, αλλά ταυτόχρονα θα θέλαμε να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας για πιο σταθερή επικοινωνία με την ΚΟΜΕΠ, όχι μόνο τις τρεις βδομάδες που απομένουν μέχρι τις εκλογές, και ταυτόχρονα να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σας να αποκτήσετε μια πιο σταθερή επαφή με το θεωρητικό βιβλίο της κομμουνιστικής ιδεολογίας και με το βιβλίο που αφορά τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και ιστορικά ζητήματα στη σύγχρονη εποχή».

Στην ημερίδα παρουσιάστηκαν εφτά θεματικές εισηγήσεις σχετικά με τις αιτίες της κρίσης, τις συνέπειες, το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον, τις καπιταλιστικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται, τις πολιτικές διεργασίες που προκαλούνται, ξεδιπλώθηκε το φόντο της νέας επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.

Στην εκδήλωση χαιρέτισαν ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας Γ. Αλαβάνος και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας Βαλεντίν Πάτσο.

ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
Ωρα αντεπίθεσης για το κίνημα

Η παρέμβαση της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην ημερίδα της ΚΕ

«Θεωρούμε το ζήτημα της ημερίδας ένα πάρα πολύ σοβαρό και κρίσιμο ζήτημα και πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι θα υλοποιούσαμε αυτή την ημερίδα και μάλιστα με ακόμα μεγαλύτερη εμβέλεια ακόμα κι αν δεν ήταν οι ευρωεκλογές. Εκτιμήσαμε ότι μέσα στη μάχη των ευρωεκλογών χρειάζεται να εκθέσουμε τις απόψεις μας, να ακούσουμε βεβαίως κι άλλες. Με δεδομένο το εξής: Πέρα από το ότι είμαστε υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει αυτή η κρίση παγκόσμια και στην Ελλάδα, τι αλλαγές και τι ανακατατάξεις θα γίνουν, μας ενδιαφέρει πριν απ’ όλα η ετοιμότητα του εργατικού, του λαϊκού κινήματος, να αποκρούσει τη μεγάλη επίθεση που θα δεχτεί. Το «θα» δεν μπαίνει, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει δεχτεί μεγάλη επίθεση, αλλά γιατί αυτή η επίθεση κλιμακώνεται και θα γίνει χειρότερη από ‘δω και εμπρός. Κι αυτό είναι που μας απασχολεί. Βεβαίως σήμερα θα δοθεί βάρος στην ανάλυση των θέσεών μας για την κρίση και βασικές κατευθύνσεις, δεν θα δοθούν υποδείξεις πώς να παλέψει το εργατικό κίνημα, τα μικρομάγαζα, οι μικροί επιχειρηματίες, η φτωχή αγροτιά». Τα παραπάνω τόνισε στην παρέμβασή της στην ημερίδα, η ΓΓ της ΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία ανάμεσα στα άλλα σημείωσε:

Αποπροσανατολίζουν και με χυδαία πολιτική αντιπαράθεση

«Ωστόσο μπαίνει το ζήτημα: Ποια πρέπει να είναι η στάση του λαϊκού κινήματος στις συνθήκες της κρίσης; Είναι ένα ζήτημα που έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία και μόνο αν θέλετε, το ξεκαθάρισμα της βασικής τοποθέτησης, πέρα από όλες τις άλλες πλευρές που έχει. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη ότι αν δεν ήμασταν σε προεκλογική περίοδο θα γινόταν κάποια ουσιαστική συζήτηση για την κρίση, γιατί έχει αποδειχτεί ότι όταν ξεσπά κρίση, ενδεχομένως για πρώτη φορά εδώ στην Ελλάδα ερχόμαστε κατάφατσα με την κρίση και μάλιστα μια κρίση που χτυπά ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά όταν ξεσπά υπάρχει ένας καταιγισμός παραπληροφόρησης, συσκότισης, μια προσπάθεια να σβηστούν οι αιτίες και οι παράγοντες της κρίσης, γιατί αν συνειδητοποιηθούν οι αιτίες τότε θα γίνει ένα βήμα και προς τη χειραφέτηση του κινήματος και προς το όσο γίνεται πιο ικανό και αποτελεσματικό αντιπάλεμα. Δυστυχώς όμως την περίοδο των εκλογών η αντιπαράθεση, ιδιαίτερα ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ας μου επιτραπεί να πω ότι έχει πάρει χαρακτήρα πολιτικής χυδαιότητας.

Με ποια έννοια; Με την έννοια, την εξής: Οχι απλώς διαφωνίες για την κρίση, ή διαφωνίες για την αντιμετώπιση, ή – έστω – η κλασική δικομματική αντιπαράθεση, αλλά ακολουθείται μια πολύπλευρη και πολύμορφη τακτική. Κατ’ αρχήν η ΝΔ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να λέει ότι η κρίση ήρθε απ’ έξω και ότι για την κρίση φταίνε τα ελλείμματα που δημιούργησε αποκλειστικά και μόνο το ΠΑΣΟΚ. Εύκολη τοποθέτηση.Το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του αναγνωρίζει τον διεθνή χαρακτήρα της κρίσης αλλά λέει ότι στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε αν δεν υπήρχαν οι μίζες, τα σκάνδαλα και η ρεμούλα.

Αυτό εμείς θεωρούμε ως χυδαία αντιπαράθεση. Γιατί, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι το όποιο θεωρητικό οπλοστάσιο έχουν αυτά τα κόμματα μπορεί να εξαντληθεί σε τέτοιου τύπου επιχειρήματα. Αλλά επειδή μπροστά μας είναι η κάλπη και επειδή υπάρχει ο φόβος εργαζομένων που αρχίζουν να καταλαβαίνουν ορισμένα πράγματα, σκέφτονται, προβληματίζονται, αναζητούν μια σοβαρή εξήγηση και προπάντων αναζητούν προστασία, και είναι πάρα πολύ αγανακτισμένοι και το σκέφτονται μπροστά στην κάλπη γι’ αυτό και η αντιπαράθεση πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν απλοϊκά, χυδαία, με στόχο άλλους να χειραγωγήσει και αποπροσανατολίσει και άλλους να οδηγήσει στην αδράνεια».

Ωραιοποιούν την αποχή από τις εκλογές

«Δεν θεωρούμε καθόλου τυχαίο ότι, κυριολεκτικά, γίνεται προσπάθεια αυτού που λέμε, εξωραϊσμού και ωραιοποίησης της αποχής. Δεν ξέρω αν είδατε τις πρώτες στήλες σήμερα των εφημερίδων όπου λένε, τι είναι οι εκλογικές μάχες: σουβλάκια, τζατζίκια και τέτοια. Γι’ αυτό μιλάμε για μια χυδαία αντιπαράθεση και μάλιστα από δημοσιογραφικά συγκροτήματα που αν μη τι άλλο έχουν ένα σοβαρό ή σοβαροφανή τρόπο, που εκθέτουν τις απόψεις τους. Με νύχια και με δόντια. Παράγοντες που ανήκουν σε μια ποικιλία κομμάτων, βασικά στα δύο, ή αν θέλετε εμφανίζονται σαν μελετητές της κοινής γνώμης ή σαν ειδήμονες, με τον δικό τους τρόπο λένε το εξής: Καθίστε στα σπίτια σας, πάτε τις εκδρομές σας, μην ψηφίσετε. Δεν είναι τυχαίο.

Και ξέρετε όλη αυτή η τοποθέτηση, δεν εκφράζει ούτε άγνοια ούτε, αν θέλετε, ένα αίσθημα που μπορεί κανείς σε ένα βαθμό να το καταλάβει – όχι να το ωραιοποιήσει και να το χαϊδέψει – μιας απογοήτευσης, που πολλές φορές μπορεί να παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας απογοήτευσης ριζοσπαστικής, αν μπορεί να το πει κανείς, γιατί η απογοήτευση από μόνη της δεν είναι ριζοσπαστισμός, μιας απογοήτευσης από τη δικομματική εναλλαγή. Εδώ καλλιεργείται με ένα πολύ χυδαίο τρόπο αυτό το ζήτημα και θεωρούμε πραγματικά μείζον ζήτημα να αναδείξουμε τις συνέπειες της κρίσης, τον ρόλο της ΕΕ, το τι έρχεται μπροστά, για ένα λόγο παραπάνω: Οσο πιο μαζική συμμετοχή – και βεβαίως όπως καταλαβαίνετε, εμείς δεν μπορούμε να μιλήσουμε μόνο για μαζική συμμετοχή – αλλά και για τη στήριξη του ΚΚΕ».

Ποια στάση πρέπει να τηρήσει το κίνημα

«Μια κουβέντα θέλω να πω γιατί πιστεύω ότι πρέπει να γίνει συζήτηση. Ποια πρέπει να είναι η στάση του κινήματος, πριν απ’ όλα του εργατικού αλλά και των συμμάχων του. Συνήθως η κυρίαρχη άποψη σκοπίμως λέει το εξής: Τώρα που έχουμε κρίση, πρέπει να περιορίσετε τις διεκδικήσεις, να συμμαζευτούμε, και όλοι μαζί, αγκαλιά, να ξεπεραστεί η κρίση. Αυτή τη θέση την απορρίπτουμε, παίρνοντας υπόψη ότι για την κρίση δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι και δεν πρέπει να την πληρώσουν. Και δεν υπάρχουν ενιαία συμφέροντα και ενιαία πολιτική, ανάμεσα στον λαό, τους επιχειρηματίες, τα κόμματα εξουσίας και με εκείνες τις δυνάμεις που εμείς θεωρούμε ότι δεν βοηθάνε μια συνεπή μαχητική αντιπαράθεση από πλευράς ουσίας.

Υπάρχει και το αυθόρμητο, σχετικά αναπτυγμένο μέσα στις συνθήκες μιας κοινωνίας, όπου όλα τα σφυριά χτυπάνε στο εξής: «Τη δουλιά τη δίνει ο επιχειρηματίας, τη δουλειά τη δίνει το κράτος όταν έχει επιχείρηση, άρα ο εργαζόμενος πρέπει να σκέφτεται πρώτα να είναι καλά ο επιχειρηματίας, για να μπορεί να είναι κι αυτός κάπως καλά». Υπάρχει και ένα τέτοιο συνειδητο-αυθόρμητο αίσθημα. Εμείς σ’ αυτούς τους εργαζόμενους λέμε ότι ακριβώς το αντίθετο πρέπει να γίνει. Σε συνθήκες κρίσης το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να βγει σε αντεπίθεση. Να αξιοποιήσει τις όποιες δυσκολίες έχει το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η κρίση αντανακλά αντιθέσεις, αντιφάσεις, δυσκολίες του ίδιου του συστήματος στην αναπαραγωγή του. Εχει αντανάκλαση στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα απ’ την υπόσκαψη του κύρους του, τη μείωση του κύρους του, μέχρι τη δυσκολία να αναπαράγεται η δικομματική εναλλαγή που έχουμε στην Ελλάδα με την ίδια ευκολία. Αν κι εμείς δεν την υιοθετήσαμε ποτέ την άποψη ότι ο δικομματισμός τέλειωσε. Παρόλα αυτά έχει τις δυσκολίες του».

Τώρα χρειάζεται αντεπίθεση

«Ισα ίσα, τώρα χρειάζεται αντεπίθεση, και με αιτήματα και με στόχους πάλης και με μαζική συμμετοχή ακριβώς να οξύνεις τις δυσκολίες του συστήματος γιατί αυτό σημαίνει δυνάμωμα του κινήματος, δεν σημαίνει αυτόματα επίλυση όλων των προβλημάτων αλλά απ’ την κρίση κάποιοι θα βγουν πλουσιότεροι, σαφώς το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων θα βγει φτωχότερο αλλά μπορεί να βγει πλουσιότερο σε πείρα, οργάνωση, συμπεράσματα και ικανότητα αντεπίθεσης. Εμείς έχοντας συνείδηση ότι δεν μπορεί ο αγώνας να ανατρέψει τη στρατηγική του συστήματος, ωστόσο θεωρούμε ότι ποτέ κανείς δεν μπορεί να βάλει απαγορευτικά όρια σε ορισμένες νίκες του κινήματος, δεν μπορεί κανείς να τις προκαθορίσει, σημασία έχει όμως, η διέξοδος, οποιαδήποτε διέξοδος δοθεί που θα είναι σε βάρος των εργαζόμενων να έχει όσο το δυνατόν λιγότερο κόστος και κυρίως αυτό το κόστος να μετατραπεί σε ικανότητα του κινήματος να αντεπιτεθεί. Επομένως τώρα πρέπει να δυναμώσει το κίνημα και όχι τώρα να νοικοκυρευτεί και να περιχαρακωθεί. Και δυστυχώς από τη στιγμή που οι ηγεσίες του κινήματος είναι παραδομένες στο συμβιβασμό, κάτι χειρότερο, στην πολιτική διάλυσης του κινήματος, σ’ αυτή την περίπτωση η αντεπίθεση πρέπει να υπάρχει και μέσα στους κόλπους του κινήματος του εργατικού πριν απ’ όλα αλλά και του υπόλοιπου για να παραμεριστούν όλοι εκείνοι οι οποίοι εμποδίζουν τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης».

Αναγκαία η χειραφέτηση από ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης

«Τέλος, σαν προβληματισμό. Βεβαίως και το μαζικό κίνημα έχει πολιτικό ρόλο και διάσταση, χωρίς να σημαίνει ότι αυτή η πολιτική διάσταση ταυτίζεται με ένα κόμμα ή μπορεί να ταυτίζεται, αλλά κόμμα που θέλει να συγκρουστεί με την κυρίαρχη πολιτική. Ωστόσο, είναι φανερό ότι στις σημερινές συνθήκες δεν αρκεί απλώς η δυσαρέσκεια. Δεν αρκεί να προτάσσονται κάποιοι στόχοι, το κίνημα θα είναι ανεπαρκές, ή ακόμα κι όταν φουντώνει θα ξεφουσκώνει, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, αν δεν γίνεται μια προσπάθεια χειραφέτησης από ορισμένα ιδεολογικά επιχειρήματα, από ορισμένα ιδεολογήματα, τα οποία μπαίνουν εμπόδια στη μαχητικότητα και στην επιμονή. Π.χ. το ξεκαθάρισμα, «ναι ή όχι στην ΕΕ», «είναι θετική επιλογή η ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ΕΕ ή έχει αρνητικές συνέπειες για το λαό». Και αυτό ανεξάρτητα από τη γνώμη, ή αν θεωρεί κάποιος ότι πρέπει να τραβήξει ως την αποδέσμευση, όπως λέμε εμείς. Δεύτερον, είναι δυνατόν με την κυριαρχία των μονοπωλίων να υπάρχουν λύσεις υπέρ των εργαζομένων; Είναι δυνατόν μέσα στα πλαίσια της δικομματικής εναλλαγής και πηγαίνοντας από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ κι απ’ το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ, να περιμένεις λύσεις; `Η, αν θέλετε, ποιος είναι ο άλλος δρόμος ανάπτυξης, ποια η εναλλακτική λύση εξουσίας; Αν αυτά τα πράγματα δεν αρχίσουν να απασχολούν τους εργαζόμενους – κι εμείς εκεί θέλουμε να συμβάλουμε – αν δεν υπάρξει ιδεολογική πάλη και μέσα στο μαζικό κίνημα που να ωθεί περισσότερους στην δράση, να ανεβάζει την ευθύνη και να συσπειρώνει, αν όλα αυτά δεν γίνουν, τότε τα πράγματα θα δυσκολέψουν και το κίνημα θα βρεθεί στο κατώτατο σημείο της αντίστασης σε συνθήκες κρίσης.

Είμαστε παρόλα αυτά αισιόδοξοι. Γιατί ακριβώς θεωρούμε ότι την περίοδο που διανύουμε αρχίζει και μετακινείται το πεδίο της συζήτησης από το τι είναι ρεαλιστικό και τι δεν είναι, από το τι μπορεί να δώσει ο καπιταλισμός, τι γίνεται με τον σοσιαλισμό και βεβαίως η απάντηση δεν είναι αυτή που έδωσε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», πρόκειται για τη μεγάλη νόθευση ενός συνθήματος που χρησιμοποίησαν μεγάλοι επαναστάτες και κόμματα δοκιμασμένα στην εξουσία. Δεν λέω δεν έχουν δικαίωμα να το χρησιμοποιούν, δεν βάζουμε πράσινο ή κόκκινο φως στα συνθήματα, αλλά το θεωρούμε ύβρη και στην ιστορία του κινήματος και πάνω απ’ όλα στα συμφέροντα των εργαζομένων, που υποσκάπτονται και τα υποσκάπτουν συνεχώς μέρα με τη μέρα».

Στον αυριανό «Ρ» οι θεματικές εισηγήσεις

Στη χτεσινή ημερίδα του Κόμματος έγιναν οι εξής θεματικές εισηγήσεις:

«Η εκδήλωση της κρίσης στην ΕΕ και η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ

«Η κρίση, τα αίτιά της και η ελληνική οικονομία», Σταύρος Μαυρουδέας, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

«Η όξυνση της ταξικής πάλης και ο αστικός σχεδιασμός για την αντιμετώπισή της», Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος της ΚΕ, υπεύθυνος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Ο ρόλος των κοινοτικών κονδυλίων στην περίοδο της κρίσης», Χρύσα Κακουλίδου, επικεφαλής της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ.

«Κριτική των θέσεων της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την οικονομική κρίση», Γρηγόρης Λιονής, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Χάνουν όλοι στη φάση της κρίσης;», Θανάσης Αργυρίου, μέλος του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Η συμμαχία της BRIC και η δυναμική της στις διεθνείς αγορές», Ηλίας Τσιμπουκάκης, συνεργάτης του Τμήματος Οικονομίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Ρεπορτάζ από τις παρεμβάσεις αυτές θα δημοσιευτεί στο αυριανό φύλλο του «Ρ».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, Καπιταλιστικά Κέρδη, Οι Θέσεις του ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «Η διεθνής Οικονομική Κρίση και η Θέση της Ελλάδας. Οι θέσεις του ΚΚΕ»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΕ

Σημαντικό βήμα η – για πρώτη φορά – υπογραφή της Διακήρυξης

Η εισηγητική ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στη συνέντευξη Τύπου

Παρουσιάζοντας στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου τη Κοινή Διακήρυξη των 21 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων χωρών της ΕΕ, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα σημείωσε τα παρακάτω:«Οπως γνωρίζετε, το ΚΚΕ έχει σε παγκόσμιο επίπεδο αναπτύξει μια πολύμορφη και πολυεπίπεδη συνεργασία με κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, ανεξάρτητα των ιδεολογικοπολιτικών διαφορών που υπάρχουν. Eχει αποδεχτεί μια καλή αφετηρία για ευρύτερη συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οι διεθνείς συναντήσεις που έχουν πια καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια, και που έχουν προχωρήσει σε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, με κύριο χαρακτηριστικό την προσπάθεια πέρα από τη συζήτηση άμεσων ζητημάτων που καθημερινά αντιμετωπίζουμε, να φωτιστούν κοινές θέσεις και διαφορές σε θέματα στρατηγικής σημασίας, ορισμένα θεωρητικά ζητήματα.

Ταυτόχρονα αναπτύσσεται και η συνεργασία περιφερειακά, κατά ήπειρο, ή και ανάμεσα σε γειτονικές περιοχές.

Βεβαίως, όπως έχουμε σημειώσει και στα επίσημα ντοκουμέντα μας, τα συνεδριακά και στο 18ο Συνέδριο, υπάρχει μπροστά μας πολύς δρόμος για να διαμορφώσει, μέσα από ουσιαστικές διαδικασίες, χωρίς το άγχος της βιασύνης αλλά και με ευθύνη μπροστά σε οξυμένα προβλήματα και ακόμα πιο δύσκολα αύριο, μια ενιαία στρατηγική που να αντιστοιχεί στο χαρακτήρα της εποχής μας, που είναι εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Επίσης, σε ζητήματα που έχουν σχέση με την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, όπως και σε ζητήματα εξέτασης της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ανάπτυξης και εμπλουτισμού της θεωρίας μας με βάση κατακτήσεις και θετική προσφορά αλλά και σοβαρά λάθη που έγιναν στην πορεία, της για πρώτη φορά οικοδόμησης ενός νέου συστήματος που δεν ήταν δυνατόν η θεωρία να δώσει λύσεις, πριν ακόμα εμφανιστούν τα νέα στοιχεία που η ζωή πάντα βάζει.

Θεωρούμε σημαντικό γεγονός ότι για πρώτη φορά έχουμε μια κοινή διακήρυξη 21 Κομουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων με κοινές θέσεις που ανταποκρίνονται στο χαρακτήρα της ΕΕ, και στο χαρακτήρα της αντιπαράθεσης που πρέπει να γίνει με αυτή, σε όλη την Ευρώπη. Φυσικά, κάθε κόμμα στη χώρα του την προσαρμόζει με βάση τις όποιες ιδιαιτερότητες υπάρχουν. Σημειώνω ότι η διακήρυξη υπογράφεται μόνο από κόμματα κρατών της ΕΕ. Δεν συμπεριλαμβάνονται ΚΚ που συμφωνούν με αυτή τη διακήρυξη, θα ήταν διατεθειμένα να την υπογράψουν, αλλά οι χώρες τους δεν ανήκουν στην ΕΕ, γι’ αυτό και δεν μπήκαν οι υπογραφές τους.Βεβαίως υπάρχουν και κομμουνιστικά κόμματα με τα οποία έχουμε στενή συνεργασία σε αρκετά ζητήματα, που δεν υπογράφουν. Αυτό δεν είναι κάτι που μας εμποδίζει να έχουμε συνεργασία εκεί που συμφωνούμε. Ωστόσο το εργατικό, το γενικότερο λαϊκό κίνημα βοηθιέται όταν υπάρχουν κοινές δράσεις και συμφωνίες που είναι στέρεες, δεν παρακάμπτουν διαφορές, δεν στρογγυλεύουν εκτιμήσεις, γιατί τότε η συμφωνία είναι ασταθής και περιέχει τον κίνδυνο να κατανοούνται οι θέσεις από τους εργαζόμενους με εκλεκτικό τρόπο, ο καθένας να ενεργοποιεί ό,τι νομίζει. Η πολυγλωσσία δεν είναι πραγματική δύναμη.

Το ΚΚΕ με την ψύχραιμη στάση του, την υπομονή που διαθέτει και η οποία στην πολιτική είναι πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα, πιστεύει ότι τα επόμενα χρόνια θα υπάρξουν περισσότερο θετικές εξελίξεις στη διαμόρφωση ενός συνεκτικότερου, από ό,τι σήμερα, κομμουνιστικού ρεύματος, που θα δώσει ελπίδες. Ενός ρεύματος που θα συμβάλλει στην ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων, αλλά θα είναι σταθερό και αταλάντευτο στην ενσωμάτωση, στη χειραγώγηση, ανθεκτικό στην ιδεολογική και πολιτική πίεση, ένα χαρακτηριστικό που συμβάλλει στην αντοχή του κινήματος στα σκαμπανεβάσματα και στους ελιγμούς του ταξικού αντίπαλου.

Kρίσιμα ζητήματα διαφορών με τη διακήρυξη του ΚΕΑ

Στην καλύτερη περίπτωση η διακήρυξη του ΚΕΑ εκφράζει πλήρη σύγχυση που αφορά τις νομοτέλειες της καπιταλιστικής παραγωγής και αναπαραγωγής. Αυτονομείται η πίστη από τις λειτουργίες της καπιταλιστικής παραγωγής. Προσπαθεί να αναστηλώσει το ξεφτισμένο στη συνείδηση των λαών Μάαστριχτ και το λεγόμενο ευρωπαϊκό όραμα. Απόδειξη πόσο έχουν δεμένα τα χέρια όσοι υποστήριξαν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συγκεκριμένο καπιταλισμό μιας συγκυρίας, αλλά ό,τι ζούμε είναι στη φύση του καπιταλισμού και όχι παρέκκλισή του, όπως αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο του ΚΕΑ.

Η κρίση είναι του καπιταλιστικού συστήματος και όχι κρίση από την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Η κρίση δεν οφείλεται στη χρηματιστική αγορά που δεν ελέγχθηκε. Είναι στη φύση του συστήματος, και η χρηματαγορά είναι αναπόσπαστο στοιχείο. Υπάρχει η παρασιτική κερδοσκοπία, αλλά αυτή υπάρχει λόγω της συγκέντρωσης κεφαλαίων, που δε γίνεται με κόλπα, αλλά στη βάση της ταξικής εκμετάλλευσης.

Δεν υπάρχει «κοινή» διέξοδος από την κρίση για τους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους από τη μια μεριά και τους καπιταλιστές και όσα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων αναπαράγονται μαζί τους από την άλλη. Ετσι, ο αγώνας κατά των μονοπωλίων μετατρέπεται σε αγώνα για καλά μονοπώλια, σε ανθρώπινο καπιταλισμό.

Η ενοχοποίηση του «νεοφιλελευθερισμού» για τη δήθεν έλλειψη κρατικών και διακρατικών ρυθμίσεων, με αποτέλεσμα την κρίση του ή αλλιώς την «κρίση του καζινοκαπιταλισμού», βολεύει την απενοχοποίηση του καπιταλισμού.

Καπιταλιστική οικονομία σημαίνει να συσσωρεύονται αμύθητα κέρδη. Το κίνητρο του κέρδους, του όλο και μεγαλύτερου, της έντασης του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων, και ιδιαίτερα σε συνθήκες υποχώρησης του εργατικού κινήματος, είναι η κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής παραγωγής και οικονομίας. Δηλαδή σημαίνει ότι οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Η διακήρυξη του ΚΕΑ καίει το ριζοσπαστισμό, κάνει το κίνημα να υποφέρει από αφλογιστία, και όσο μεγαλύτερη έξαρση πάρει, τόσο θα πέσει στην πορεία αν δεν υπάρχει μια αντίστοιχη συνείδηση με ποιον έχει να κάνει.

Τα βασικά και χαρακτηριστικά σημεία της Διακήρυξης των 21
1 Το κύριο, είναι η ανάδειξη του χαρακτήρα της ΕΕ. Ο χαρακτήρας αυτός δεν καθορίζεται από το αν πλειοψηφούν φιλελεύθερα ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά. Καθορίζεται πριν απ΄ όλα από το ποιος έχει την εξουσία των μέσων παραγωγής , εξαρτάται ποιος καθορίζει το δρόμο ανάπτυξης. Η ΕΕ είναι επιλογή του κεφαλαίου, από τότε που ξεκίνησαν οι πρώτες συζητήσεις, ακόμα στο μεσοπόλεμο, τον 20ό αιώνα. Πότε κυριαρχούν οι κρατικοποιήσεις, πότε οι ιδιωτικοποιήσεις, ανάλογα ποια επιλογή και διαχείριση βολεύει το κεφάλαιο. Οταν λέμε αυτό, δεν σημαίνει ότι η πάλη των εργαζομένων δεν μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα, ότι δεν είναι δυνατόν να αποσπάσει κατακτήσεις, αλλά αυτές δεν πρόκειται να είναι μια επανάληψη των κατακτήσεων της μεταπολεμικής περιόδου. Η απόσπαση κατακτήσεων απαιτεί ιδεολογική χειραφέτηση, συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα, και πάλη ως το τέλος για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.
2 Εξίσου βασικό στοιχείο είναι ποιος ο διεθνής ρόλος της ΕΕ. Η διακήρυξη θέτει το ζήτημα ότι είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων και όχι ένας πόλος αντίβαρο.
3 Η στάση έναντι στη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Μόνο η εύστοχη και πολιτικά σωστή θέση για το χαρακτήρα της ΕΕ μπορεί να καλλιεργήσει το έδαφος για την εναλλακτική λύση. Χωρίς αυτό θα ταυτίζονται τα μερεμέτια με την εναλλακτική λύση.

Η ΕΕ δεν είναι σε σταυροδρόμι, όπως αναφέρει η διακήρυξη του ΚΕΑ. Εχει χαράξει δρόμο, δεν ταλαντεύεται, πρέπει να δυσκολευθεί, να μπουν εμπόδια. Δεν αλλάζει, αλλά αδυνατίζει και ανατρέπεται με την αποδυνάμωσή της, που ένα από τα βασικά στοιχεία είναι να χάνει μέλη και αυτά να ενώνονται σε μια διαφορετική συνεργασία.

4 Το ζήτημα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής.
5 Το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει για το δρόμο ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος της αποδέσμευσης.

Εκτιμάμε ως πολύ σημαντικό γεγονός την αποχώρηση του Ουγγρικού Εργατικού Κόμματος από το ΚΕΑ.

ΚΑΡΜΕΛΟ ΣΟΥΑΡΕΖ
Αποτέλεσμα σημαντικής δουλειάς και ενωτικής προσπάθειας η Διακήρυξη

Ο χαιρετισμός του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος των Λαών της Ισπανίας

«Πρώτα θα ήθελα να εκφράσω πραγματικά τη μεγάλη μου αναγνώριση για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας που μας κάλεσε σήμερα να είμαστε εδώ σ’ αυτή τη συνέντευξη Τύπου και να μιλήσουμε για την Κοινή Διακήρυξη των 21 Κομμουνιστικών Κομμάτων της Ευρώπης, που εισηγητικά και ακούσατε.Θέλουμε να πούμε ότι αυτή η Διακήρυξη ήταν το αποτέλεσμα μιας πραγματικά σημαντικής δουλειάς που έγινε ανάμεσα στα κόμματά μας, ενωτικής προσπάθειας που είχε αυτό το επιτυχές αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, για όλη αυτή τη δουλειά που έγινε και που εκφράστηκε με την Κοινή Διακήρυξη θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα εξέφραζαν τις μεγάλες τους ευχαριστίες τα 4 εκατομμύρια άνεργοι που είναι αυτή τη στιγμή στη χώρα μου και μιλάμε για ένα ποσοστό της τάξης του 17% σήμερα, που το επόμενο διάστημα μπορεί να φτάσει και στο 25% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Και θέλουμε να πούμε ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών που εφάρμοσαν όλα αυτά τα χρόνια και η λεγόμενη ιστορική Δεξιά, αλλά και η Σοσιαλδημοκρατία στη δική μας χώρα, την Ισπανία. Είναι το αποτέλεσμα αυτού που θα λέγαμε ενός καπιταλισμού – καζίνο, που οδήγησε δηλαδή στην εμπορευματοποίηση της στέγης. Σήμερα υπάρχει πρόβλημα με πολύ μεγάλο αριθμό σπιτιών που πλέον έχουν υποθηκευτεί.

Εχει φτάσει αυτή τη στιγμή ένας αριθμός των 59.000 οικογενειών που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν τα δάνειά τους και σήμερα έχουν χάσει τα σπίτια τους και μέσα σ’ αυτή την κατάσταση, σε μια τόσο σκληρή πραγματικότητα από την καπιταλιστική κρίση, είναι που υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη αναγκαιότητα για τον κοινό αγώνα των Κομμουνιστών.

Και γι’ αυτό και σήμερα είναι ακόμα πιο φανερό ότι το σχέδιο αυτό της Ευρωπαϊκής Ενωσης ουσιαστικά συμφέρει, είναι υπέρ της ισπανικής ολιγαρχίας. Μιλάμε για την ιδιωτικοποίηση όλου του δημόσιου τομέα, των δημόσιων υπηρεσιών, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, το γεγονός ότι πολύ μεγάλα κονδύλια πηγαίνουν για το λεγόμενο προληπτικό πόλεμο, δηλαδή αυτό που ονομάζουν πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Επίσης οι επιπτώσεις που βλέπουμε σήμερα από τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Και βέβαια αυτό είναι μια ταξική πολιτική που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ενωση και γι’ αυτό πιστεύουμε ότι και η εργατική τάξη της Ισπανίας, όπως και όλη η εργατική τάξη της Ευρώπης, πρέπει να αντισταθεί σ’ αυτή την πολιτική.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να βγουν στον αγώνα για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους κόντρα στην καπιταλιστική κρίση και αυτό θα γίνει μόνο όταν εμείς ως κομμουνιστές, ως Κομμουνιστικά Κόμματα καταφέρουμε να τους δώσουμε αυτό το διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, μιας ανάπτυξης με μια διαφορετική προοπτική που μπορεί να έχει ο αγώνας τους.

Και αυτό είναι που κάνουμε σήμερα εμείς, οι Ισπανοί κομμουνιστές, από τη στιγμή που ξεκίνησε η καπιταλιστική κρίση. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή μέλη του Κόμματός μας συμμετέχουν σε όλους τους αγώνες που γίνονται στην Ισπανία και το τελευταίο παράδειγμα είναι η συμμετοχή τους στην περιοχή της Χώρας των Βάσκων σε ένα ναυπηγείο όπου γίνεται αυτή τη στιγμή κατάληψη από τους εργαζόμενους και συμμετέχουν και τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των Λαών της Ισπανίας.

Και βέβαια χρησιμοποιούμε αυτή την προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωεκλογές για να εξηγήσουμε ακόμα καλύτερα σε όλο τον ισπανικό λαό το δικό μας σχέδιο, τη δική μας πρόταση. Η δική μας πρόταση είναι η πρόταση της αποδέσμευσης, της αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η αποχώρηση και η διάλυση του ίδιου του ΝΑΤΟ, γι’ αυτό και είναι μια πορεία, μια προοπτική που φτάνει στη σοσιαλιστική κοινωνία, μια κοινωνία που θα την οικοδομήσουν οι λαοί της χώρας μας, οι λαοί της Ισπανίας.

Θεωρούμε ότι αυτή η σημερινή συνέντευξη Τύπου, όπου συζητάμε για την Κοινή Διακήρυξη των Κομμάτων, συμβάλλει σ’ αυτή την προοπτική. Φυσικά, ο αγώνας δε θα είναι εύκολος και θα πάρει χρόνο, αλλά θεωρούμε ότι μόνο αυτός ο δρόμος, μόνο αυτή η πάλη έχει νόημα για τη ζωή των εργαζομένων, για την προοπτική τους.

Αυτή είναι και η πρόταση που φαίνεται και από την Κοινή Διακήρυξη που υπογράψαμε τα 21 Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης. Ευχαριστώ πολύ»

ΚΙΟΥΛΑ ΤΟΥΡΜΕΡ

Αποχωρήσαμε από το ΚΕΑ γιατί θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό

Ο χαιρετισμός του Προέδρου του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος στη συνέντευξη Τύπου

«Αξιότιμοι σύντροφοι, αγαπητοί καλεσμένοι, πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος για την πρόσκληση που μας απεύθυνε. Με προσοχή παρακολούθησα την ομιλία της συντρόφισσας Αλέκας Παπαρήγα και συμφωνώ απόλυτα με τα συμπεράσματά της.Οι τωρινές εκλογές, οι ευρωεκλογές γίνονται σε μία ιδιαίτερη περίοδο που ο καπιταλισμός βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Τόσο η Ευρώπη, όσο και η Ουγγαρία, οι άνθρωποι περιμένουν από εμάς απαντήσεις, πώς να προχωρήσουν, πώς θα ζήσουν από εδώ και στο εξής.

Η τωρινή κυβέρνηση της Ουγγαρίας προσπαθεί να βγει από την κρίση σε βάρος των εργαζομένων, ενώ εμείς λέμε ότι η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να επιτευχθεί σε βάρος των εργαζομένων. Και ό,τι και αν λένε οι σοσιαλιστές, οι σοσιαλδημοκράτες, οι φιλελεύθεροι και οι λοιποί, θα πρέπει να δείξουμε έναν άλλο δρόμο. Αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος του ξεπεράσματος της κρίσης, του ξεπεράσματος του καπιταλισμού, ο δρόμος της επανάστασης.

Αυτές οι εκλογές γίνονται σε ιδιαίτερες συνθήκες, επίσης διότι για πρώτη φορά ο λαός της Ουγγαρίας μπορεί να συνοψίσει και να βγάλει συμπεράσματα για τα αποτελέσματα από την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Θεωρούμε, ότι ο αριθμός αυτών που έχασαν από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι πολύ μεγαλύτερος από τον αριθμό όσων κέρδισαν. Η Ουγγαρία είχε υψηλά ανεπτυγμένη αγροτική οικονομία, είχε εξαγωγές κρασιού, κρέατος και ψωμιού, τώρα οι Ούγγροι τρέφονται με ιταλικό κρέας, αυστριακό ψωμί και πίνουν ελληνικό κρασί. Αυτό δεν είναι άσχημο βέβαια…

Η Ουγγαρία έχει χάσει πάρα πολλά, το επίπεδο των τιμών έχει φτάσει το ευρωπαϊκό, οι τιμές είναι παρόμοιες μ’ αυτές στην Ελλάδα, αλλά ο μέσος μισθός στην Ουγγαρία δεν έχει φτάσει καν τα 600 ευρώ.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να πω, ότι το κόμμα μας πήρε μια σημαντική απόφαση ενόψει των ευρωεκλογών. Πήραμε την απόφαση να βγούμε, να αποχωρήσουμε από το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Είναι μία πολύ μεγάλη και σημαντική απόφαση, διότι το κόμμα μας ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Θεωρούσαμε ότι μπορούμε από τα μέσα να αλλάξουμε την πολιτική ρότα αυτού του κόμματος. Η πείρα των τελευταίων χρόνων απέδειξε ότι αυτό είναι ανέφικτο, οι δρόμοι μας είναι χωριστοί. Θέλουμε να αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό, ενώ εκείνοι θέλουν να συμφιλιωθούν με τον καπιταλισμό.

Εμείς επιδιώκουμε το σοσιαλισμό, ενώ εκείνοι τον καπιταλισμό σε μία καλύτερη εκδοχή. Η έξοδός μας από το ΚΕΑ πρέπει να αποτελέσει κίνητρο για τα υπόλοιπα κόμματα της Ευρώπης, κίνητρο για ενίσχυση της συνεργασίας μας, με βάση τις αρχές του Προλεταριακού Διεθνισμού, στο όνομα της κοινής μας πάλης ενάντια στον καπιταλισμό.

Γι’ αυτό και υπογράψαμε το κοινό ανακοινωθέν για το οποίο μίλησε η συντρόφισσα Γενική Γραμματέας. Το κόμμα μας στην Ουγγαρία έχει ήδη διανύσει το πρώτο στάδιο της καμπάνιας για τις ευρωεκλογές. Είκοσι πέντε κόμματα επεδίωξαν να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές από την Ουγγαρία, μόνο 8 κόμματα κατάφεραν να συλλέξουν τον απαραίτητο αριθμό των δικαιολογητικών, μεταξύ αυτών των κομμάτων βρίσκεται και το Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα.

Θα θέλαμε πολύ να είμαστε δίπλα στους εκπροσώπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος στο Ευρωκοινοβούλιο.

Ευχαριστώ».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΝΕ, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ – ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΕ

Ο λαός να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συζήτηση στη Βουλή για τα προβλήματα της νεολαίας

Αποστόλης Πλατανιάς

«Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της εκάστοτε κυβέρνησης στην Ελλάδα, που έχει αντιλαϊκή πολιτική. Συνείδηση. Εάν δεν αποκτήσει αυτή τη συνείδηση, δε θα μπορέσει να παλέψει. Και συμμόρφωση και αντίθεση δε γίνεται». Τα παραπάνω τόνισε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, στη προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση για τα προβλήματα της νεολαίας, συζήτηση που προκάλεσε το ΚΚΕ. Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.Νιώθουμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε ότι η θέση μας και η στάση μας στα διάφορα προβλήματα – και απέναντι στα προβλήματα της νεολαίας – δεν καθορίζεται με προεκλογικά κριτήρια. Η προεκλογική περίοδος απαιτεί, βεβαίως, ειδικές μορφές δραστηριότητας, περισσότερη συνθηματοποίηση της πολιτικής. Αυτά που υποστηρίζουμε σήμερα γενικά για τον εργαζόμενο λαό και για τη νεολαία ειδικότερα, τα είπαμε και χτες και προχτές και προ κρίσης. Γιατί τα προβλήματα δεν προκλήθηκαν με την οικονομική κρίση. Τώρα έχει μπει ένα παραβάν στο χτες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, στο χτες των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Είμαστε υποχρεωμένοι ως κόμμα της αντιπολίτευσης να συμβάλουμε ή να καταθέσουμε προτάσεις για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την κρίση; Βεβαίως. Και δεν είναι θέμα της Βουλής. Είμαστε υποχρεωμένοι μπροστά στο λαό, μέσα στο μαζικό κίνημα να το κάνουμε. Ομως – και αυτό βεβαίως είναι ολοφάνερο – σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να συμμετάσχουμε – και δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα – ούτε σε ένα άρθρο, ούτε σε μία τροποποίηση, αν θέλετε, νόμου που έχει στόχο να διασφαλίζει την κερδοφορία, που πάνω στην κερδοφορία υπάρχει και η κερδοσκοπία. Να προβάλουμε μέτρα – και θα πούμε ορισμένα εδώ ειδικά για τη νεολαία, που αντιμετωπίζουν – δε λύνουν, αμβλύνουν – τις συνέπειες της κρίσης πάνω στον εργαζόμενο λαό και στη νέα γενιά, αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε, όχι για λόγους τυπικά συμμετοχής μας στο Κοινοβούλιο, αλλά γιατί το αντιμετωπίζουμε από θέση αρχής.

Ξεκαθαρίζουμε και ένα άλλο πράγμα. Πιστεύουμε στη νεολαία και στο νεολαιίστικο κίνημα. Ουδέποτε μέχρι τώρα την κολακέψαμε και ούτε θα το κάνουμε. Το ίδιο κάνουμε, αν θέλετε, και απέναντι στην εργατική τάξη και στο εργατικό κίνημα. Αυτά να τα ξεκαθαρίσουμε.Με την ευκαιρία, δε θυμηθήκαμε παραμονές των φοιτητικών και σπουδαστικών εκλογών την ΕΦΕΕ. Ακούω τώρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που φωνάζουν ότι δεν υπάρχει ΕΦΕΕ. Δεν το θυμηθήκαμε φέτος, το θυμηθήκαμε και πέρυσι – και εννοώ εδώ τα μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας που είναι φοιτητές και σπουδαστές – το θυμηθήκαμε και το 2008, το θυμήθηκαν και το 2007 και το 2006 και το 2005, όταν οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της παράταξης της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας πήγαιναν για να πάρουν μέρος στα πανσπουδαστικά συνέδρια και κανείς άλλος δεν υπήρξε. Και τώρα η ΕΦΕΕ πάει να γίνει φετίχ. Πρέπει να συγκροτηθεί ΕΦΕΕ. Εχει ορισθεί με πρόταση επίσης των μελών της Κομμουνιστικής Νεολαίας που συμμετέχουν η μέρα του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Ιδωμεν τι θα γίνει και αν τελικά θα γίνει το συνέδριο και αν θα λήξει το συνέδριο, διότι πάλι τα κουκιά θα μετράνε και πόσο κοντά είναι οι εθνικές εκλογές.

Πολιτικοί οι λόγοι ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ

Ας αφήσουμε αυτό το θέμα. Ο πρωθυπουργός ανέφερε πολλά για τη μεγάλη σημασία της ένταξης στην τότε ΕΟΚ, σήμερα Ευρωπαϊκή Ενωση, κλπ. Είναι γνωστές οι θέσεις μας και είναι γνωστό γιατί εντάχθηκε η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Και μάλιστα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το είπε καθαρά. Πριν απ’ όλα και κυρίως είναι πολιτικοί λόγοι, για την πολιτική στήριξη του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας και της κυρίαρχης τάξης, ούτως ώστε να μπορέσει να παίξει ένα ρόλο βεβαίως στο πεδίο της οικονομίας κατ’ αρχήν στην περιοχή και, δεύτερον, για να θωρακιστεί το αστικό πολιτικό σύστημα – και θωρακίστηκε – απέναντι σε ένα κίνημα λαϊκό, το οποίο βεβαίως δεν ήταν σε δυσθεώρητα ύψη, αλλά ωστόσο είχε σημαντικές παρακαταθήκες, αντιδικτατορική πάλη και, αν θέλετε, είχε παρακαταθήκες μάλιστα – λέω για την περίοδο του 1981 και πριν – και από την τότε θετική στάση του ΠΑΣΟΚ στα λαϊκά προβλήματα.

*

Βεβαίως, εδώ πρέπει να πούμε ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ αποτέλεσε συνειδητά για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλά και εξ αντικειμένου τον παράγοντα της εγκατάλειψης μίας σειράς συνθημάτων και της συντηρητικοποίησης. Και λέμε, ευτυχώς για το ΚΚΕ που κράτησε και την περίοδο του ’61 και την περίοδο του ’81 αυτή τη σταθερή στάση, γιατί τα πράγματα θα ήταν ακόμα χειρότερα για το κίνημα. Δε θα απαντήσω τώρα σε γενικά πράγματα. Επειδή ο πρωθυπουργός είπε ότι γενικά ωφελήθηκε ο ελληνικός λαός και η νεολαία από τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θα σταθώ σε ορισμένους αριθμούς οι οποίοι έχουν διαμορφωθεί διαχρονικά προ κρίσης – στατιστικά στοιχεία, παρότι δε μου αρέσει πάρα πολύ η στατιστική – και θα πω ότι ούτε το καλό ποσοστό ούτε το αρνητικό ποσοστό έρχεται μέσα σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια, ακόμα και στην τετραετία μίας κυβέρνησης.Οι αριθμοί στην Ελλάδα – βέβαια εξειδικεύονται ποσοστά που έχουν σχέση με τη νεολαία – είναι ανάλογοι και με την εργατική λαϊκή οικογένεια που ανήκει, γιατί για μας η νεολαία δεν είναι κάτι ομοιόμορφο. Η ομοιομορφία προκύπτει από τα ηλικιακά χαρακτηριστικά, από την εκρηκτική ενεργητικότητα που έχει, από την ευκολία προσαρμογής στο καινούριο. Και δεν είναι τυχαίο πόσο εύκολα προσαρμόζονται μικρά παιδιά στις νέες τεχνολογίες. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το ταξικό στοιχείο, την κοινωνική ένταξη της νεολαίας, πού ανήκει, εάν είναι παιδί της εργατικής τάξης, εάν είναι παιδί μικροαστικών λαϊκών στρωμάτων, εάν είναι παιδί ανώτερων μεσαίων στρωμάτων, της αστικής τάξης, υψηλόμισθων, χαμηλόμισθων, αυτά δεν μπορούν να αναιρεθούν και να ισοπεδωθούν με τα ηλικιακά χαρακτηριστικά που υπάρχουν και τα οποία οδηγούν σε μία εμφάνιση ομοιομορφίας που όμως είναι πολύ σχετική.

Ολέθριες οι συνέπειες για τη νεολαία

Οι συνέπειες, τώρα, από τη διακυβέρνηση στη χώρα και τη διασύνδεση και την απόλυτη διαπλοκή αυτής της διακυβέρνησης με την πορεία προσαρμογής και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην κατά φάσεις εξέλιξη της ΕΟΚ: Το κόστος από τη μη ικανοποίηση των σύγχρονων μορφωτικών αναγκών, που πληρώνει η λαϊκή οικογένεια, είναι 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2008 και αυτά δεν έγιναν το 2008, αλλά υπάρχει μία ανοδική πορεία. Είναι πολύ φυσικό όταν συνεχίζεται αμείωτη η ίδια πολιτική και η κυβέρνηση εάν αλλάξει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να είναι το 2011 – 2012, θα είναι χειρότερα, όχι γιατί κατ’ ανάγκη το ένα κόμμα είναι χειρότερο από το άλλο, αλλά γιατί η συνέχεια μίας πολιτικής προκαλεί όξυνση στην «καλύτερη» περίπτωση, γιατί μπορεί να προκαλέσει και πολύ χειρότερα.Η ιδιωτική δαπάνη για ξένες γλώσσες είναι 431 εκατομμύρια ευρώ. Η δαπάνη για φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι 567 εκατομμύρια ευρώ. Η δαπάνη για ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές, ιδιωτικά ΙΕΚ είναι 129 εκατομμύρια ευρώ. Κάθε χρόνο εγκαταλείπουν το δημοτικό σχολείο 8.000 παιδιά, τέσσερις στους δέκα Ελληνες, μιλάω για όλες τις ηλικίες. Και μη μου πείτε σιγά τον αριθμό, γιατί είναι τάση ανησυχητική. Το 14% των νέων εγκαταλείπει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το 60% των σπουδαστών στα ΤΕΙ εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους. Το αντίστοιχο ποσοστό για τους φοιτητές πανεπιστημίων φτάνει μέχρι και το 45%. Περίπου 1 στους 2 σπουδαστές των ΤΕΙ εγκαταλείπει τις σπουδές του, εξ ου κι αυτό που λέμε «οι φοιτητές που γέρασαν». Δεν είναι οι φοιτητές που πέρασαν τα χρόνια; Εχει ψαχτεί γιατί σταματούν τις σπουδές; Δεν είναι όλοι ότι αποχωρούν από χούι.

EUROKINISSI

Εχουν γενικευτεί όλες οι εργασιακές σχέσεις. Μόνο στους χώρους της εκπαίδευσης έχουμε περίπου το 20% των εκπαιδευτικών που απασχολούνται ως ωρομίσθιοι και αναπληρωτές, το 30% των καθηγητών στα πανεπιστήμια είναι συμβασιούχοι, ενώ το 77% είναι στα ΤΕΙ.Αυτό είναι το συλλογικό όφελος από την πολιτική η οποία ακολουθήθηκε όλα αυτά τα χρόνια, η οποία ήταν εναρμονισμένη με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και μη μου πείτε τώρα ότι είχαμε ανίκανες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, ή ότι είχαμε κακούς πρωθυπουργούς και αυτή είναι η εξήγηση!

Ας πάμε τώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ας πούμε ότι εδώ έχουμε την κακή Ελλάδα με τους κακούς πολιτικούς. Κακοί δεν είναι οι πολιτικοί. Με συνέπεια εφαρμόζουν τις επιλογές που έχουν αποφασίσει να εφαρμόσουν. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση λοιπόν το 1/5 των παιδιών δεν έχουν βασικές ικανότητες ανάγνωσης, γραφής και αριθμητικής. Αυτά είναι στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ενα στα επτά νεαρά άτομα ηλικίας 18 έως 24 ετών, δηλαδή 6 εκατομμύρια νέοι δεν έχουν προχωρήσει πέρα από την υποχρεωτική εκπαίδευση, και αυτά τον 21ο αιώνα. Αν είναι δυνατόν να αρκεί η υποχρεωτική εκπαίδευση με όλα τα κουσούρια που έχει!

Το ποσοστό αυτών που εγκαταλείπουν πρόωρα το σχολείο πριν ολοκληρώσουν την κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση κυμαίνεται στο 14,8%. Βεβαίως από χώρα σε χώρα διαφέρει, αλλά αυτά είναι τα ποσοστά. Ούτε ένας στους τρεις νέους 25 έως 34 ετών με μειονεκτική κοινωνικοοικονομική προέλευση – αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται – δεν ολοκληρώνει την ανώτατη εκπαίδευση. Ας αφήσουμε το πόσοι μπαίνουν ελεύθερα τάχα στα πανεπιστήμια. Περισσότεροι από ένας στους τρεις νέους Ευρωπαίους από 15 έως 24 ετών δεν είναι ενταγμένοι ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία, ούτε στην κατάρτιση. Το ποσοστό ανεργίας των νέων από 15 έως 24 χρόνων το 2007 ήταν 15,3% και το 2008 15,4% που είναι σχεδόν το διπλάσιο του αντίστοιχου του συνολικού εργαζόμενου πληθυσμού. Δεκαεννιά εκατομμύρια παιδιά έως 17 χρόνων και το 20% των νέων ανθρώπων από 18 έως 24 χρόνων βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, δηλαδή δεν είναι φτωχοί ακόμα.

Τα κοινωνικά ταμεία, που λέει η κυβέρνηση και που υποστηρίζουν και το ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα, για μας είναι ύβρις απέναντι στη νεολαία και στο λαό και δεν τα εντάσσουμε στα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης. Το 18% των νέων από 18 έως 24 ετών αμείβεται με λιγότερο από το μισό του μέσου εισοδήματος της χώρας όπου ζει.

Τι συζητάμε λοιπόν; Σε τι δηλαδή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έπεσε έξω; Ο πρωθυπουργός προφανώς χρησιμοποίησε αυτή τη θέση και για το ΚΚΕ. Γιατί δηλαδή η καταγγελία αυτών των στοιχείων συνιστά δογματισμό; Δε μας νοιάζει. Πείτε μας όπως θέλετε, είναι πολιτική ορολογία και ο δογματισμός, δε μας ενοχλεί, αλλά πώς επιβεβαιώνεται; Δεν είναι ούτε αντικομμουνισμός αυτό, ούτε τίποτα. Πώς επιβεβαιώνεται; Τα στοιχεία δείχνουν αυτό το πράγμα και μιλάμε εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια για την Ευρώπη και για την Ελλάδα δεκαοκτώ χρόνια.

Η νεολαία μπορεί να ζήσει καλύτερα

Εμείς ξεκινάμε από την εξής θέση: Η ελληνική νεολαία, ως αναπόσπαστο βεβαίως κομμάτι του εργαζόμενου λαού, μπορούσε και μπορεί να ζήσει καλύτερα. Τι εννοούμε εμείς σήμερα, με τα σημερινά δεδομένα; Να έχουν δουλειά όλοι οι νέοι άνθρωποι είτε τελειώσουν το λύκειο, είτε τελειώσουν την επαγγελματική εκπαίδευση ή το πανεπιστήμιο. Είναι εξασφαλισμένο αυτό; Οχι. Οι ευκαιρίες είναι πολύ λιγότερες από τη ζήτηση των θέσεων εργασίας σε μία χώρα που έχουμε και υπογεννητικότητα.

Δεύτερον: Λαμβάνοντας υπόψη την άνοδο της παραγωγικότητας και αν η παραγωγικότητα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη – που δεν είναι έτσι – αλλά στις άλλες χώρες είναι πιο μεγάλη, αυτό που λέμε η πενθήμερη δουλειά, 35 ώρες τη βδομάδα, το 7ωρο, αυτά είναι εξασφαλισμένα στις χώρες με υψηλό επίπεδο παραγωγικότητας που είναι και παγκόσμιες δυνάμεις; Οχι. Αυτό το αίτημα είναι ουτοπικό και υπερβολικό επειδή κάτι δεν έχει αποδοθεί ως δικαίωμα στη νεολαία; Το να το ζητάς είναι ουτοπία, είναι δογματισμός, είναι οπισθοδρόμηση, είναι συντηρητισμός; Κάτι τέτοια ακούμε.

Λέμε για διακοπές για όλη τη νεολαία, για στέγη για τα νέα ζευγάρια. Καλά, με τα δάνεια ξέρουμε τι μπορεί να γίνει και ακούμε τώρα στις διαφημίσεις ότι έπεσε στο 1% το επιτόκιο για τα στεγαστικά δάνεια. Μα, μπορεί σήμερα ο νέος ή η νέα που ανήκει κοινωνικά στην εργατική τάξη – και μάλιστα στο μεγαλύτερο μέρος της χαμηλόμισθης εργατικής τάξης – να πληρώνει το βασικό; Μπορεί να πληρώνει 300 και 400 ευρώ; Εγώ σας λέω ότι και άτοκο να είναι, μπορεί να δίνει 300 ευρώ τη δόση όταν παίρνει 700 ευρώ το μήνα; Αυτό λοιπόν που λέμε εμείς λαϊκή στέγη με κοινωνικά κριτήρια είναι οπισθοδρομικό, είναι δογματικό, είναι συντηρητικό;

Οταν λέμε, παραδείγματος χάριν, ότι σήμερα μέχρι τα 18 χρόνια το παιδί πρέπει να βρίσκεται στο θρανίο και να είναι δωδεκάχρονη η υποχρεωτική εκπαίδευση, αυτό θα πει εκσυγχρονισμός. Το να μη χρειάζεται το παιδί να δουλεύει όταν σπουδάζει και μέχρι να τελειώσει το πανεπιστήμιο, αυτό πια σημαίνει ένα ολόκληρο πλέγμα μέτρων τα οποία δεν έχουν αποδοθεί ούτε χτες, ούτε προχτές. Αυτό είναι παρωχημένο σήμερα; Δεν είναι για τον 21ο αιώνα; Εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχουν δυνατότητες γι’ αυτό. Υπάρχουν δυνατότητες και οικονομικές και επιστημονικές.

Και πού πάμε τώρα; Και γιατί δε γίνονται αυτά; Θα το πούμε με μια λέξη. Μπορεί κανείς σε τελευταία ανάλυση να πει ότι είναι αυτό το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο έχει το πλεονέκτημα να αυξάνει τις ανάγκες των ανθρώπων ταχύτατα – αυτή είναι και η προσφορά του – και ταυτόχρονα να υπονομεύει την υλοποίησή τους. Και τα πάντα καθορίζονται από την κερδοφορία.

Και να σας πω κάτι; Ορισμένες απ’ αυτές τις κατακτήσεις, οι περισσότερες απ’ αυτές που ανέφερα τώρα, στο σοσιαλισμό υπήρχαν, παρά τα λάθη που έγιναν από ένα σημείο και μετά. Υπήρχαν. Η επτάωρη δουλειά, οι δωρεάν διακοπές και η εξάλειψη της ανεργίας. Βεβαίως, ακούμε και το εξής: «τα είχαν όλα αυτά αλλά δεν είχαν ελευθερία»… Για να δούμε, δεν ξέρω, αν η βάση των ελευθεριών δεν είναι η εξασφάλιση της δουλειάς και μιας ζωής με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, τότε πια είναι; Και η ασφάλεια, όχι η ανασφάλεια του αύριο. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα. Σήμερα και 1.500 ευρώ να έχει κάποιος μισθό, δεν είναι βέβαιος για το τι θα κάνει αύριο. Αλλά δεν είχαν, λέει, «ελευθερίες». Δεν είναι η ώρα να το συζητήσουμε αυτό. Αλλά για μας αυτή είναι η βάση της ελευθερίας, χωρίς να σημαίνει ότι καθορίζεται μόνο από το εισόδημα, τις διακοπές και τη στέγη…

Κύριε πρωθυπουργέ, ήσασταν στην Πράγα, στη Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τι «αποφασίστηκε» για την αντιμετώπιση των συνεπειών της ανεργίας; Εδώ μέσα είναι και νέοι. Και οι νέοι αναζητούν σήμερα δουλειά. Η διατήρηση όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων σε θέσεις εργασίας με την προσωρινή προσαρμογή των ωρών εργασίας και σε συνδυασμό με επανεκπαίδευση και χρηματοδοτική υποστήριξη από το δημόσιο ταμείο. Η εκ περιτροπής εργασία. Στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί επί ΠΑΣΟΚ το 1998. Απλώς τώρα απαντάνε με το ίδιο μέτρο που λεγόταν το 1998, που δεν υπήρχε οικονομική κρίση, στην Ευρώπη τουλάχιστον. Μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους της εργασίας. Και πολύ σωστά σημειώθηκε σε συζητήσεις που έγιναν σε τηλεοπτικούς σταθμούς: εδώ χτυπιέται ακόμα περισσότερο η κοινωνική ασφάλιση.

Ξέρετε τι άκουσα χθες; Ο ΟΠΑΔ, ο Οργανισμός Περίθαλψης Δημοσίου, αφαιρεί ογδόντα τρεις (83) εξετάσεις και φάρμακα, κατηγορίες, τα οποία θα πληρώνουν οι ασθενείς. Η μια από τις 83 που αναφέρθηκαν, γιατί πολλές δεν τις κατάλαβα καθόλου, είναι η εξής: το τακτικό σπινθηρογράφημα που πρέπει να κάνει ένας ασθενής – εδώ οι άντρες δώστε προσοχή – που έχει καρκίνο προστάτη. Γιατί ξέρουμε ότι ο κίνδυνος μετάστασης είναι στα οστά. Και μιλάμε για καθολικό σπινθηρογράφημα. Και εξαιρείται! Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι είναι οι άλλες εξετάσεις που εξαιρούνται και ενώ ζούμε ήδη σε καθεστώς όπου μια σειρά εξετάσεων σε μακροχρόνια πάσχοντες ανθρώπους ή άλλες ειδικές περιπτώσεις, με τη σημερινή κατάσταση δεν εξασφαλίζονται. Ποια ασφάλεια έχει η νεολαία; Θα μου πεις, ο νέος των 20 χρονών, ξέρω, δεν σκέφτεται τον προστάτη. Αλλά για πόσο θα είναι νέος; Δε θα φτιάξει οικογένεια; Δε θα έχει παιδί; Δε θα έχει προβλήματα η οικογένεια;

Με βάση λοιπόν αυτά, τι κάνει το ΚΚΕ; Βεβαίως έχουμε αυτό που λέμε μια πολιτική απειθαρχίας, ανυπακοής. Είναι πολιτική θέση αυτή. Ο ελληνικός λαός πρέπει να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της εκάστοτε κυβέρνησης, βέβαια, στην Ελλάδα που έχει αντιλαϊκή πολιτική. Συνείδηση. Εάν δεν αποκτήσει αυτή τη συνείδηση, δεν θα μπορέσει να παλέψει. Και συμμόρφωση και αντίθεση δεν γίνεται.

Να αμφισβητηθεί η πολιτική εξουσία των μονοπωλίων

Και δεύτερον, να το πούμε καθαρά, ή θα αμφισβητηθεί η ίδια η πολιτική εξουσία των μονοπωλίων ή δεν υπάρχει λύση. Μπορείς να αποτρέψεις τα χειρότερα, να αποσπάς, να κατακτάς; Μπορείς. Ποτέ εμείς δε βάλαμε όρια και τείχη στην ταξική πάλη. Σήμερα πρέπει να μιλάμε όσο γίνεται και για ιδεολογική χειραφέτηση των εργαζομένων από ορισμένα ιδεολογήματα. Οχι απλώς πολιτική χειραφέτηση από τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά και ιδεολογική χειραφέτηση, γενικότερα, από κρίσιμα ζητήματα. Βεβαίως, χρειάζεται σε βασικά ζητήματα ιδεολογικά χειραφετημένο εργατικό κίνημα, συμμαχία με τους αυτοαπασχολούμενους στη φτωχή αγροτιά, σύνδεση βεβαίως με τα κινήματα της νεολαίας των γυναικών κλπ. και τελικά αμφισβήτηση των δυο γραμμών διαχείρισης, της φιλελεύθερης και της σοσιαλδημοκρατικής, που δεν ήταν καθαρές. Και τα φιλελεύθερα κόμματα σε όλη την Ευρώπη είχαν σοσιαλδημοκρατική διαχείριση και η σοσιαλδημοκρατία είχε φιλελεύθερη.

Παρ’ όλα αυτά δε μένουμε με σταυρωμένα χέρια. Βεβαίως θα υποστηρίξουμε αμυντικά αιτήματα και βεβαίως να ξεκαθαρίσω τι αμυντικά αιτήματα είναι. Είναι αμυντικά αιτήματα που προϋποθέτουν και απαιτούν πλήγματα στα κέρδη των μονοπωλίων, να αφαιρεθούν, να τους δυσκολέψεις σ’ αυτήν την υπερκερδοφορία. Να πω εδώ ένα παράδειγμα: Αντιστρατευόμαστε όταν τα επιδόματα ανεργίας τα παίρνει ο εργοδότης. Αυτό το φαύλο κύκλο τον ξέρουμε. Αυτή τη συγκυρία, την περιοδική απασχόληση την εκμεταλλεύεται ο εργοδότης και βγάζει διπλάσια και τριπλάσια. Δεν θέλουμε επιδοτούμενους άνεργους, αλλά η κατάσταση μας αναγκάζει να ανεβάσουμε τα αιτήματά μας στην επιδότηση της ανεργίας, δηλαδή στο 80% του βασικού μισθού – βεβαίως, εμείς παλεύουμε για την αύξηση του βασικού μισθού – και χωρίς καμιά προϋπόθεση, από την πρώτη ημέρα της ανεργίας, από τη στιγμή που σε απολύει. Να υπάρχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και βιβλιάριο ασθενείας σε όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Είναι άνεργος, δεν είναι εθελοντής άνεργος. Να υπάρχει επιδότηση ενοικίου. Πάγωμα του δανείου στη διάρκεια της ανεργίας. Να ασφαλίζονται οι ημέρες ανεργίας. Τώρα, μια ώρα την εβδομάδα αν δουλεύεις, θεωρείται κανονική εργασία! Κανένας νέος έως τα δεκαοκτώ του χρόνια έξω από το δημόσιο σχολείο. Και εδώ πρέπει να υπάρξουν μέτρα αντιμετώπισης της σχολικής διαρροής με ενίσχυση της λαϊκής οικογένειας.

Μέχρι την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος εμείς διεκδικούμε μέτρα για τους εργαζόμενους μαθητές και φοιτητές – σπουδαστές, εξάωρη εργασία με πληρωμή ως οκτάωρο, άδεια με αποδοχές την περίοδο των εξετάσεων και ειδικότερα υπάρχουν μέτρα που πρέπει να παρθούν για τους νυχτερινούς μαθητές, όπου πρέπει να αναδιοργανωθεί η νυκτερινή σχολική εκπαίδευση. Δεν είμαστε υπέρ του να δουλεύουν την ημέρα και να πηγαίνουν στο σχολείο το βράδυ. Αλλά όσο υπάρχει αυτό, ανεξαρτήτως τι λέει το ΚΚΕ ή τι λέει το κίνημα ή τι λέει το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα, αυτά τα μέτρα πρέπει να παρθούν.

Και με την ευκαιρία υπάρχει ένα ολόκληρο ζήτημα, αυτό που λέμε οι νέοι που χρειάζονται να κάνουν πρακτική άσκηση έξω από το χώρο του σχολείου, γιατί κατ’ αρχήν η πρακτική άσκηση πρέπει να είναι αναπόσπαστο στοιχείο του σχολείου και τους στέλνουν στη γνωστή εργοδοσία. Κατ’ αρχήν πρέπει να πληρώνονται και να ασφαλίζονται κανονικά. Θα πρέπει να υπάρχει Οργανισμός του Υπουργείου που να ελέγχει και δεν πρέπει αυτοί οι σπουδαστές να αξιοποιούνται σε άσχετες δουλειές από την ειδικότητά τους. Είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα, γιατί στην Πράγα αποφασίστηκε το εξής πράγμα. Να αυξηθούν αυτοί που εργάζονται ως μαθητευόμενοι. Αυτό είναι ένα από τα μέτρα που αποφάσισε χτες η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Καταλαβαίνετε, δηλαδή, τι έχει να γίνει. Οι μαθητευόμενοι θα πηγαίνουν στα υπόγεια των ξενοδοχείων, θα καθαρίζουν τα ξενοδοχεία, ενώ υποτίθεται ότι θα πηγαίνουν για σεφ… Φυσικά, εμείς αναφορικά με αυτό έχουμε καταθέσει πολλές φορές τις θέσεις μας, φυσικά για σταθερή δουλειά, τριανταπεντάωρη και τέτοια πράγματα, όπως και σε ζητήματα που έχουν σχέση με την ενιαία δωρεάν λαϊκή Παιδεία. Βεβαίως, δημόσια. Ομως, το «δημόσιο» δεν μας λέει τίποτε, διότι υπάρχει δημόσια που την πληρώνει χρόνια η λαϊκή οικογένεια.

Να καταργηθούν οι αντιεκπαιδευτικοί νόμοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Διεκδικούμε την κατάργηση των αντιεκπαιδευτικών νόμων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που μετατρέπουν πια ακόμα και τα Πανεπιστήμια σε παραγωγή εργατικού δυναμικού, το οποίο χρησιμοποιείται, βεβαίως, είτε για φτηνή εργατική δουλειά είτε για μειωμένης οικονομικής απόδοσης.

Υποστηρίζουμε την κατάργηση των κατευθύνσεων της Μπολόνια, την κατάργηση της αξιολόγησης, που στόχο έχει την κατηγοριοποίηση των Πανεπιστημίων, τη διαμόρφωση μιας αληθινά ενιαίας ανώτατης εκπαίδευσης με ισότιμα Ιδρύματα. Ποτέ δεν ήταν ισότιμα ιδρύματα. Τώρα πια, όμως, πάμε κυριολεκτικά για ταξική κατηγοριοποίηση των ιδρυμάτων. Χθες μια εφημερίδα ανέφερε – δεν θυμάμαι ποια – ότι είναι εντελώς υποβαθμισμένα τα περιφερειακά Πανεπιστήμια. Είναι υποβαθμισμένα επειδή είναι περιφερειακά; Οχι. Είναι υποβαθμισμένα, διότι ακριβώς εκεί ωθείται το νεανικό, ας πούμε, δυναμικό, που ανήκει στην εργατική τάξη, σε φτωχά λαϊκά στρώματα, και το οποίο δεν είχε τη δυνατότητα με τα πολλά φροντιστήρια και τα εξωσχολικά να αποκτήσει ίσες ευκαιρίες. Για εμάς, όμως, αυτό δεν είναι μέσο για ενιαίες ευκαιρίες.

Είμαστε αντίθετοι στον ανταγωνισμό των Πανεπιστημίων. Εκεί πάμε με την αξιολόγηση. Τα Πανεπιστήμια πρέπει να συνεργάζονται. Σε τελευταία ανάλυση, είναι ο ενιαίος επιστημονικός χώρος.

Διεκδικούμε τον αναπροσανατολισμό της έρευνας. Σήμερα πια τα Πανεπιστήμια, έχουν κυριολεκτικά μετατραπεί σε μαγαζάκια των επιχειρηματιών. Πάντα ήταν συνδεδεμένα ορισμένα Πανεπιστήμια. Τώρα πάνε να διασυνδεθούν όλα. Αυτό έχει τραγικές συνέπειες – και για πολλά χρόνια πριν – στην έρευνα. Ζητάμε, λοιπόν, τον αναπροσανατολισμό της έρευνας, ώστε να υπηρετεί τη βασική έρευνα, που έχει σχέση με τις λαϊκές ανάγκες και να υπάρχει γενναία χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, ώστε να καλύπτονται με επάρκεια όλοι οι τομείς.

Μέτρα, παραδείγματος χάρη, για την αγροτική νεολαία, για τους νέους, που είπε ο πρωθυπουργός, για την επιχειρηματικότητα, μπορούν να παρθούν όταν η γενική πορεία είναι το ξεκλήρισμα, είναι η αντιαγροτική πολιτική; Με την ευκαιρία να πούμε για την πολιτική ενίσχυση της επιχειρηματικότητας της αγροτικής νεολαίας. Ποιοι μπορούσαν να πάρουν, να αξιοποιήσουν τα δάνεια, γιατί δάνεια ήταν… Αυτοί που είχαν μεγάλη ιδιοκτησία, πάνω από το μέσο όρο της αγροτικής ιδιοκτησίας. Αυτοί που είναι στο μέσο όρο και κάτω, δεν μπορούν να επωφεληθούν απ’ αυτά τα δάνεια, γιατί δεν μπορούν να μπουν στον ανταγωνισμό. Εδώ πια έχουμε συγκέντρωση της γης και της ιδιοκτησίας σε λίγα χέρια.

Το ίδιο ισχύει και για τα δάνεια στις μικρομεσαίες, όπως λένε, επιχειρήσεις. Ακούμε ότι από αυτό το πακέτο των 28 δισεκατομμυρίων, δόθηκαν 22.000 σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σε ποιες; Πρέπει να έχουν τρία χρόνια κερδοφορία και να τρέχει η κερδοφορία και τον τέταρτο χρόνο. Χαίρω πολύ. Αυτοί, όμως, που έχουν ζημιά και κινδυνεύουν; Πού πάει;

Για να δούμε, πού δουλεύουν οι νέοι; Σε ποιους κλάδους; Νέοι και νέες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι νέες, παρά το γεγονός ότι ας πούμε ιδεολογικά έχουν χειραφετηθεί από παλιές συντηρητικές απόψεις, αυτές αναπαράγονται μόλις κάνουν οικογένεια. Πού δουλεύουν οι νέοι; Στον τουρισμό, στο εμπόριο, στον επισιτισμό, στα ταχυφαγεία και σε ορισμένους νέους κλάδους που έχουν σχέση με τις τηλεπικοινωνίες. Εδώ όταν δουλεύουν με stage, με 500, 300 και 700 ευρώ, όταν κρέμεται κάθε μέρα πάνω από το κεφάλι τους η απόλυση, αυτοί θα πάνε να πάρουν δάνειο για να κάνουν μία επιχείρηση;

Στα ταχυφαγεία κατ’ εξοχήν ήταν οι μικροί επιχειρηματίες, η οικογενειακή επιχείρηση. Σήμερα μία σειρά από ταχυφαγεία έχουν ενταχθεί μέσα σε ένα κλάδο μονοπωλιακό. Ποια πολιτική επιχειρηματικότητας μπορείς να ακολουθήσεις γι’ αυτούς που με τα μηχανάκια μεταφέρουν τις πίτσες; Θα τους δώσεις χρήματα να κάνουν τι είδους επιχείρηση; Επομένως, πρέπει να στηριχθεί ο άνεργος. Τι να κάνουμε δηλαδή;

Μπροστά ή πίσω;

Ολοκληρώνοντας: Εχουμε καταθέσει εκατό χιλιάδες φορές θέσεις συγκεκριμένες. Θα δώσουμε τώρα θεματικές συνεντεύξεις μπροστά στις ευρωεκλογές. Το ζήτημα είναι το εξής: Δεν είναι ότι δεν ξέρετε τις προτάσεις μας ή ότι δεν έχουμε προτάσεις. Το ζήτημα δεν είναι αν έχει προτάσεις κάποιος. Το ζήτημα είναι πού τις εντάσσει.

Εμείς, λοιπόν, ξεκαθαρίζουμε για μία ακόμη φορά: Αυτό που λέμε, ή με το λαό ή με τα μονοπώλια, ακόμα περισσότερο μπαίνει σε συνθήκες κρίσης. Σε συνθήκες κρίσης πρέπει να ανέβει η επιθετικότητα του κινήματος, γιατί σε συνθήκες κρίσης ωριμάζουν ανατρεπτικές αλλαγές – ωριμάζουν δε σημαίνει ότι μπορούν εύκολα να γίνουν – και όχι σε συνθήκες κρίσης να υπάρχει υποχώρηση, σε μια περίοδο που έχουν αφαιρεθεί σε όλη την Ευρώπη σημαντικές κατακτήσεις που υπήρχαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτό έχει και νόημα να συζητά κανείς και για την ψήφο στις ευρωεκλογές ή στις εθνικές εκλογές. Αυτό είναι το κυριότερο.

Μπροστά ή πίσω; Με μια πολιτική αντιμονοπωλιακή, εάν θέλετε, αντικαπιταλιστική ή με μια πολιτική διαχείρισης, σοσιαλδημοκρατική ή φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατικοανανεωτική; Θα απαντήσει ο λαός αυτό που τελικά θα αποφασίσει να απαντήσει και εμείς θα συνεχίσουμε.

Αναρτήθηκε στις παιδεία, Ευρωεκλογές 2009, Θέσεις του ΚΚΕ, ΚΚΕ, νεολαία. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο λαός να αποκτήσει συνείδηση απειθαρχίας και ανυπακοής στις επιλογές της ΕΕ και της ελληνικής κυβέρνησης

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ


Υπάρχει άλλος δρόμος για τους λαούς, η προοπτική μιας Ευρώπης της ισότιμης συνεργασίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού

Είκοσι ένα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα καλούν τους εργαζόμενους, στις ευρωεκλογές, να αποδυναμώσουν τις δυνάμεις που στηρίζουν την ΕΕ, δίνοντας δύναμη στη δύναμή τους με ψήφο στα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν σε κάθε χώρα, τονίζοντας ότι είναι προς όφελος των εργαζομένων να μεγαλώσει το ρεύμα της λαϊκής αμφισβήτησης της ΕΕ

Motion Team

«Μην περιμένετε λύσεις από την ΕΕ. Είναι επιλογή του κεφαλαίου. Προωθεί μέτρα προς όφελος των μονοπωλίων, είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης. Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις δίχως να αμφισβητηθεί συνολικά το Μάαστριχτ και οι «4 ελευθερίες». Στις ευρωεκλογές μην εμπιστευθείτε τις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν αντιλαϊκές, συντηρητικές πολιτικές». Τα παραπάνω αναφέρονται ανάμεσα σε άλλα στη «Διακήρυξη 21 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων από χώρες της ΕΕ», με την οποία καλούν τους λαούς να ψηφίσουν τα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουν σε κάθε χώρα. Ολόκληρη η Διακήρυξη έχει ως εξής:Εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, βιοτέχνες,

Μικροί αγρότες, γυναίκες, νέες και νέοι,

Σας απευθυνόμαστε με αφορμή τις ευρωεκλογές του Ιούνη του 2009. Eργάτες και αγρότες, αγωνιστές του φιλειρηνικού, του γυναικείου, του νεολαιίστικου κινήματος, αγωνιστές για τα δημοκρατικά δικαιώματα, τις λαϊκές ελευθερίες, τη διεθνή αλληλεγγύη, αγωνιστές των κινήσεων και κινημάτων ενάντια στις συνθήκες της ΕΕ και το ΝΑΤΟ, μας ενώνει το όραμα μιας κοινωνίας δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως φτώχεια, κοινωνική αδικία και ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Συναντιόμαστε σε αυτή την καμπάνια για μια Ευρώπη της λαϊκής ευημερίας, της ειρήνης, των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, για μια Ευρώπη των λαών, που δεν έχει σχέση με την ΕΕ του κεφαλαίου και του πολέμου.
Από μεγάλη διαδήλωση του Πορτογαλικού ΚΚ στη Λισαβόνα τον Μάρτη του 2008 ενάντια στα αντιδημοκρατικά μέτρα της κυβέρνησης

Μας γνωρίζετε, μπορείτε να μας εμπιστευθείτε. Εχουμε συναντηθεί σε κοινούς αγώνες: Στις απεργίες και τις κινητοποιήσεις για δουλειά με δικαιώματα, για την υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων υπηρεσιών, για δημόσια δωρεάν Παιδεία και Υγεία, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την κατοχή σε Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν και Γιουγκοσλαβία. Στους αγώνες για την προάσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, των δικαιωμάτων των μεταναστών. Σταθήκαμε στο πλευρό των διαδηλώσεων της νεολαίας και των φοιτητών, των κινητοποιήσεων των αγροτών. Αγωνιστήκαμε για τη νίκη του ΟΧΙ στα δημοψηφίσματα που έγιναν στην Ιρλανδία, στη Γαλλία και την Ολλανδία.Σας λέμε την αλήθεια για την οικονομική κρίση. Η ρίζα της βρίσκεται στη συσσώρευση του πλούτου στους λίγους από τη στυγνή εκμετάλλευση των πολλών, που καταδικάζονται σε φτώχεια, αβεβαιότητα, ανασφάλεια. Μη δεχτείτε να πληρώσετε εσείς την κρίση, δεν είστε υπεύθυνοι γι’ αυτή. Η πραγματική διέξοδος υπέρ των λαών βρίσκεται στην αντιμετώπιση της αιτίας της, που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός και όχι κάποια παραλλαγή της διαχείρισής του. Διεκδικήστε αυτά που σας ανήκουν, την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών σας, έχοντας ως κριτήριο την κοινωνική πρόοδο, και όχι το χτες. Μην περιμένετε λύσεις από την ΕΕ: Είναι μέρος του προβλήματος, έχει λύσεις που εξυπηρετούν μόνο την ολιγαρχία.

Αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση του ΚΚ των Λαών της Ισπανίας το 2008 στην Σαλαμάνκα
Η ΕΕ είναι επιλογή του κεφαλαίου. Προωθεί μέτρα προς όφελος των μονοπωλίων, της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου. Με τη «Συνθήκη της Λισαβόνας» ενισχύονται τα χαρακτηριστικά της ως ιμπεριαλιστικού, οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού μπλοκ αντίθετου στα συμφέροντα των εργατών και των λαών. Εντείνονται οι εξοπλισμοί, ο αυταρχισμός, η κρατική καταστολή.

Στο όνομα του «εκσυγχρονισμού», της «ανταγωνιστικότητας» και «επιχειρηματικότητας», της «ευελφάλειας» (flexicurity) δυναμώνουν οι επιθέσεις σε εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, υπονομεύονται το δικαίωμα στην απεργία, οι συνδικαλιστικές ελευθερίες. Επιχειρείται να μειωθούν οι μέρες εργασίας και οι μισθοί στο όνομα της κρίσης προκειμένου να διασφαλιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου. Η προοπτική που επιφυλάσσεται για τους εργαζόμενους είναι δουλειά δίχως δικαιώματα μέχρι θανάτου. Είναι εφιαλτικό το τοπίο στις εργασιακές σχέσεις, όπου η αύξηση του ημερήσιου χρόνου απασχόλησης και η απόφαση για το 65ωρο συνυπάρχει με ημιαπασχόληση, ανεργία, εργασιακή ανασφάλεια. Είναι αλλεπάλληλα τα πλήγματα σε μισθούς, συντάξεις, με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, τη διάκριση του χρόνου εργασίας σε ενεργό και ανενεργό, την άνοδο των τιμών, τον πολλαπλασιασμό των εργατικών ατυχημάτων. Με την παράδοση στο μεγάλο κεφάλαιο των συστημάτων Εκπαίδευσης, Υγείας και Πρόνοιας. Τη συρρίκνωση των μικρών και μεσαίων αγροτικών εκμεταλλεύσεων, προς όφελος των μεγαλοαγροτών και των μονοπωλιακών ομίλων. Την αύξηση της κρατικής καταστολής, την άνοδο του αντικομμουνισμού, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας. Πρώτα θύματα της έντασης της εκμετάλλευσης, της αυξανόμενης καταστολής και καταπίεσης είναι οι νέοι, οι γυναίκες, οι μετανάστες εργάτες.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι πυλώνας της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ανέχεται τη σφαγή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ. Στηρίζει επιθετικά σχέδια ενάντια σε λαούς, ιδιαίτερα της Μεσογείου, της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής. Συμμετέχει στην κούρσα των εξοπλισμών, στην εγκατάσταση της «αντιπυραυλικής ασπίδας», στην επαναφορά του δόγματος του πρώτου πυρηνικού πλήγματος. Ευθυγραμμίζεται με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Ο μιλιταρισμός είναι δομικό της στοιχείο.

Οι εξελίξεις δικαιώνουν τις δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, του Αμστερνταμ, της Νίκαιας. Που είπαν «όχι» στη Συνθήκη του Σένγκεν και του Προυμ. Χτες δεν ήμασταν μόνοι. Σήμερα είμαστε ακόμα περισσότεροι. Τρεις ολόκληροι λαοί απέρριψαν το «ευρωσύνταγμα», τη Συνθήκη της Λισαβόνας, χιλιάδες εργάτες και νεολαίοι αγωνίζονται σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις πολιτικές της ΕΕ. Τα κόμματά μας έχουν σημαντική συμβολή στον αγώνα αυτό. Δεν υποταχθήκαμε στη «μοναδική σκέψη». Συμβάλαμε να κρατιέται ζωντανή η ελπίδα και η προοπτική.

Σήμερα είναι φανερά τα αποτελέσματα των πολιτικών που προώθησε η ΕΕ. Δεν υπάρχουν φιλολαϊκές λύσεις δίχως να αμφισβητηθεί συνολικά το Μάαστριχτ και οι «4 ελευθερίες» που κατοχυρώνει για το κεφάλαιο. Οι εργαζόμενοι έχουν συσσωρεύσει σημαντική εμπειρία. Στις ευρωεκλογές μην εμπιστευθείτε τις δυνάμεις που διαχειρίστηκαν αντιλαϊκές, συντηρητικές πολιτικές.

Τα δικαιώματα των εργαζομένων δεν έχουν σχέση με την ολοκλήρωση της ενιαίας εσωτερικής αγοράς, την επιτάχυνση της Στρατηγικής της Λισαβόνας, την οδηγία Μπολκεστάιν, την «ευελφάλεια», την ΚΑΠ. Οι δημοκρατικές και αγωνιστικές παραδόσεις, οι λαϊκές ελευθερίες δεν είναι συμβατές με την ισχυροποίηση του «Χώρου Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης», την ενίσχυση των διωκτικών και κατασταλτικών μηχανισμών με πρόσχημα την τρομοκρατία. Με τις διώξεις και φυλακίσεις κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με την αποκατάσταση του ναζισμού-φασισμού και την απαράδεκτη κατάσταση με τους «μη πολίτες» σε Λετονία, Εσθονία και Σλοβενία.

Υπάρχει άλλος δρόμος για τους λαούς. Μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων προβάλλει η προοπτική μιας άλλης Ευρώπης, της ευημερίας των λαών, της κοινωνικής προόδου, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, της ισότιμης συνεργασίας, της ειρήνης, του σοσιαλισμού. Τα αδιέξοδα, οι αντιθέσεις, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΕΕ είναι στοιχεία που πρέπει να αξιοποιήσουν οι λαοί. Είναι προς όφελος των εργαζομένων να μεγαλώσει το ρεύμα της λαϊκής αμφισβήτησης της αντιλαϊκής και απάνθρωπης πολιτικής της ΕΕ.

Ετσι θα γίνεται πιο αποτελεσματικός ο καθημερινός αγώνας για την υπεράσπιση και διεύρυνση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Θα έρχεται πιο κοντά η δυνατότητα μιας πραγματικής εναλλακτικής λύσης. Παλέψτε μαζί μας:

  • Για αξιοπρεπή μόνιμη σταθερή εργασία με πλήρη δικαιώματα. Για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
  • Να γίνουν οι λαοί κύριοι των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας των χωρών τους.
  • Για καθολικά δωρεάν δημόσια συστήματα Υγείας, Πρόνοιας. Για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης και ουσιαστικές αυξήσεις στις συντάξεις. Για αναβαθμισμένη ενιαία δημόσια δωρεάν Παιδεία για όλους.
  • Για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών.
  • Για τη στήριξη των μικρομεσαίων αγροτών και τη διατροφική ασφάλεια. Για την ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος που θυσιάζεται για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.
  • Για το δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει κυρίαρχα το δρόμο ανάπτυξής του, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος αποδέσμευσης από τις πολυεπίπεδες εξαρτήσεις από ΕΕ και ΝΑΤΟ καθώς και της σοσιαλιστικής επιλογής.
  • Για την ειρήνη, για την απομάκρυνση όλων των αμερικανοΝΑΤΟικών στρατιωτικών βάσεων, τη διάλυση του ΝΑΤΟ, ενάντια στο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» και στον Ευρωστρατό, στη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις.
  • Για αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται. Για δίκαιη λύση του Κυπριακού. Για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής Κούβας, την κατάργηση της κοινής θέσης της ΕΕ.

Ψηφίστε τα αγωνιστικά ψηφοδέλτια που στηρίζουμε σε κάθε χώρα.

Αποδυναμώστε τις δυνάμεις που στηρίζουν την ΕΕ – δώστε δύναμη στη δύναμή σας.

ΟΧΙ στην ΕΕ των μονοπωλίων και του μιλιταρισμού

Για μια Ευρώπη της ευημερίας των λαών, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων, του σοσιαλισμού.

Τα κόμματα που υπογράφουν τη Διακήρυξη

1. Εργατικό Κόμμα Βελγίου2. Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας

3.Κόμμα Βουλγάρων Κομμουνιστών

4. Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας

5. Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία

6. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

7. Κομμουνιστικό Κόμμα Εσθονίας

8. Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας

9. Εργατικό Κόμμα Ιρλανδίας

10. Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας

11. Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας

12. Σοσιαλιστικό Κόμμα Λιθουανίας

13. Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου

14. Κομμουνιστικό Κόμμα Μάλτας

15. Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας

16. Ουγγρικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα

17. Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας

18. Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα

19. Ρουμάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα

20. Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας

21. Κομμουνιστικό Κόμμα Σουηδίας.

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο, διεθνή. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Βήμα προς τα εμπρός η ψήφος στο ΚΚΕ

Η ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη συνέντευξη Τύπου, χτες, για την παρουσίαση του ψηφοδελτίου του Κόμματος για τις ευρωεκλογές

Στις πρώτες σειρές οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ

«Η σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου αντιστοιχεί στις πολιτικές θέσεις του Κόμματος για τη μάχη των ευρωεκλογών του 2009, δηλαδή 17 χρόνια μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχ, που αποτελεί το σύγχρονο ορόσημο αποκάλυψης της αντιδραστικής φύσης, της αντιλαϊκής στρατηγικής της ΕΕ σε βάρος όλων των λαών των κρατών – μελών και ευρύτερα, αφού ως περιφερειακή ιμπεριαλιστική ένωση διαδραματίζει αρνητικό ρόλο στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα».Με τα λόγια αυτά ξεκίνησε την εισηγητική της ομιλία στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου, που παραχώρησε για την παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του ΚΚΕ, η ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, στην κατάμεστη αίθουσα της ΚΟΑ στην Θεμιστοκλέους. Συνεχίζοντας υπογράμμισε:

«Aντιστοιχεί, όσο είναι δυνατόν στα πλαίσια ενός ψηφοδελτίου με περιορισμένο αριθμό των 22 θέσεων, στην κοινωνική, ηλικιακή και φυλετική σύνθεση, στην πολιτική συνεργασίας και συμμαχίας του Κόμματος. Στο ψηφοδέλτιο μετέχουν 4 δραστήριοι κοινωνικοπολιτικοί παράγοντες που δεν είναι μέλη του ΚΚΕ, είναι συνεργαζόμενοι, σύντροφοι νέοι στην ηλικία, γυναίκες, στελέχη που μετέχουν σε κεντρικές θέσεις του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, του αγροτικού, των αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ, του γυναικείου κινήματος, της νεολαίας, κλπ.

Σημαντική θέση κατέχουν στο ψηφοδέλτιο δύο σύντροφοι, ένας άνδρας και μία νέα γυναίκα, που ζουν στην Γερμανία και τη Δανία, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στους Ελληνες που ζουν και εργάζονται στην Ευρώπη και βιώνουν τις συνέπειες από την ίδια τάση που εμφανίζεται και στην Ελλάδα όσον αφορά τη ζωή και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ανεξαρτήτως από ποιο επίπεδο ξεκίνησαν λίγο πριν τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Θα προσέξατε, φαντάζομαι, ότι στο ψηφοδέλτιο δίνεται σημασία παράλληλα με την κοινωνικοταξική ένταξη και το ζήτημα του επιστημονικού αντικειμένου, η γνώση σε ζητήματα περιβάλλοντος, Υγείας, της διατροφής, θέματα που είναι στο επίκεντρό μας στην εκλογική μάχη, ως κρίσιμα προβλήματα του λαού, ως αμαρτίες της ΕΕ και της πολιτικής στην Ελλάδα.Προβλέπουμε θεματικές συνεντεύξεις ώστε να δώσουμε όσο γίνεται υπεύθυνα τις συγκεκριμένες θέσεις μας σε ορισμένα μεγάλα προβλήματα, όπως είναι της Υγείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης, της πολιτικής απέναντι στις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων.

Σε επόμενη συνέντευξη, την ερχόμενη Δευτέρα, θα δώσουμε την πανευρωπαϊκή διάσταση του εκλογικού μας αγώνα, αναδεικνύοντας με πόσα κόμματα δίνουμε μαζί τη μάχη σε ενιαίο μέτωπο πάλης, ο καθένας βέβαια εξειδικεύει στη χώρα του».

Κριτήριο ψήφου η καθημερινή ζωή

Συνεχίζοντας η Αλ. Παπαρήγα τόνισε: «Η καθημερινή ζωή του εργαζόμενου λαού, αυτό είναι το αντικείμενο, το περιεχόμενο των ευρωεκλογών, από εδώ καθορίζεται και το κριτήριο ψήφου. Ψηφίζουμε όλοι και όλες κρίνοντας την κυβέρνηση της ΝΔ, και ένα ένα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και την πολιτική της Κομισιόν, σε όλο το διάστημα από το 1992 και μετά.

Ενα πράγμα έχουμε στο νου μας. Επιλέγοντας ανάμεσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι σαν να πηγαίνεις από τον Αννα στον Καϊάφα.

Στελέχη του Κόμματος παρακολουθούν τη συνέντευξη Τύπου

Οτι όσο μεγαλώνει η λαϊκή δυσαρέσκεια, όσο τα δύο κόμματα των καπιταλιστών επιχειρηματιών, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες που κατέχουν μονοπωλιακή θέση, συνειδητοποιούν ότι αρχίζει ο λαός να καταλαβαίνει καλύτερα τα πράγματα, τόσο χύνεται μελάνι για να θολώσουν τα νερά, για να μην ανακαλύψουν οι εργαζόμενοι τη ρίζα του προβλήματος, να θεωρήσουν τα βάσανά τους ότι προέρχονται από άγνωστη αιτία, ή γεννώνται από την κακή διαχείριση και τα σκάνδαλα, ή γενικά είναι παγκόσμια προβλήματα. Κάνουν προσπάθεια να περιορίσουν τις ευθύνες στη διαχείριση και όχι στη στρατηγική, και σε τελευταία ανάλυση στο πρόβλημα ποιος κατέχει τον πλούτο, τα μέσα παραγωγής που δημιουργεί ο λαός.Τα σκάνδαλα είναι το καταφύγιο της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που δε θέλουν να πουν την αλήθεια αλλά να σώσουν το σύστημα, να σώσουν την καπιταλιστική αγορά, τη στρατηγική των μονοπωλίων.

Είναι η εύκολη λύση, το κουτσομπολιό, η αγιοποίηση ή το ρίξιμο στο βούρκο των προσώπων, για να μείνει ανέπαφο το σύστημα.

Είναι η εύκολη λύση να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για κομματισμό και ρουσφετολογία, για παιχνίδια εξουσίας.

Είναι η εύκολη λύση να συσκοτίζουν την αιτία της κρίσης και να την αποδίδουν στον καζινοκαπιταλισμό, στο νεοφιλελευθερισμό ή στη σοσιαλμανία, στην έλλειψη τάχα ρύθμισης και ελέγχου της αγοράς, στις κλιματικές αλλαγές, στον υπερκαταναλωτισμό».

Ο δεξιός και ο αριστερός μπαλαντέρ του συστήματος

«Χρειάζεται – σημείωσε η Αλ. Παπαρήγα – ένας δεξιός και ένας αριστερός μπαλαντέρ για να έχει το σύστημα και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι διασφάλιση ότι δε θα υποστεί επικίνδυνες ρωγμές αν δεν μπορούν τα δυο κόμματα να τα βγάλουν πέρα.Το σαράκι του αποπροσανατολισμού κατατρώγει και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανεξαρτήτως των διαφορών και ιδιομορφιών που έχουν το καθένα έναντι του άλλου. Είναι σανίδα σωτηρίας και άλλοθι, αφού δεν έχουν ή δε θέλουν να έχουν ριζική εναλλακτική λύση. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης εναλλακτική λύση είναι να μη λειτουργεί απρόσκοπτα ο δικομματισμός, να αναγκασθούν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να τους μοιράσουν κάποια υπουργεία.

Διαψεύδονται όμως σε όλα τα μήκη και πλάτη των κρατών – μελών της ΕΕ, καθώς έχουμε ζήσει εναλλαγή κυβερνήσεων, μεγάλη ποικιλία κυβερνήσεων, από κεντροαριστερά μέχρι και κοινή κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλιστών στη Γερμανία, και όμως παντού και πάντα η γενική τάση είναι η ίδια. Από το ένα κακό στο άλλο.

Η καθημερινότητα, βεβαίως, καθορίζεται από την κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα, και σε τελευταία ανάλυση από το δρόμο ανάπτυξης, που καθορίζεται από τα συμφέροντα του κεφαλαίου και την εξασφάλιση της συνεχούς απρόσκοπτης αναπαραγωγής του με συγκέντρωση και συγκεντροποίηση και ανεβασμένη συνεχώς κερδοφορία.

Από τότε που η Ελλάδα έγινε αναπόσπαστο μέλος της ΕΟΚ, από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι με την κατά φάσεις μετεξέλιξή της.

Δεν υπάρχει επιλογή που δεν έχει σχέση με την ευρωπαϊκή πολιτική, που δεν παίρνει υπόψη όχι μόνο τα συμφέροντα των επιχειρηματιών στην Ελλάδα αλλά και τα πανευρωπαϊκά συμφέροντα του κεφαλαίου, τα παγκόσμια συμφέροντα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Δεν υπάρχει κυβερνητική επιλογή που να μη φροντίζει για την πιο βαθιά ενσωμάτωση της χώρας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ».

Γιατί μαζική υποστήριξη στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ

«Η ψήφος στο ψηφοδέλτιο, στο ΚΚΕ, μπορεί σήμερα κατά τον καλύτερο τρόπο να εκφράσει ένα πλατύ φάσμα εργατοϋπαλλήλων, μισθωτών επιστημόνων και ελευθεροεπαγγελματιών επιστημόνων που συμπιέζονται, της φτωχής αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων μικροεπιχειρηματιών, που έχουν κοινό σημείο τη σχετική ή και απόλυτη χειροτέρευση της ζωής τους, την αβεβαιότητα του αύριο και συνειδητοποιούν ότι ευθύνεται η πολιτική που ακολουθείται χρόνια στην Ελλάδα από τα δύο κόμματα εξουσίας, που απορρέει και από δικές τους επιλογές αλλά και από τη βασική τους επιλογή να προσαρμόσουν και να ενσωματώσουν τη χώρα στις επιλογές της ΕΕ.

Δεν είναι απαραίτητο όσοι ψηφίσουν το ΚΚΕ να συμφωνούν μαζί μας σε όλο το πλάτος και βάθος στην ανάλυσή μας για τον καπιταλισμό, την ΕΕ, για την εναλλακτική πρόταση για την Ευρώπη.

Δε χρειάζεται να τινάξουν από πάνω τους τις όποιες αμφιβολίες ή και ενστάσεις έχουν.

Η μαζική ψήφιση του ΚΚΕ από εργατικά, λαϊκά στρώματα είναι απόδειξη ότι δεν ανέχεται ο λαός να τον παραπλανούν, να του κλέβουν τον πλούτο που παράγει, να του στερούν τα σύγχρονα δικαιώματα, να του χειροτερεύουν τη ζωή.

Εχει αξία η συμμετοχή στις εκλογές και η στήριξη του ψηφοδελτίου του ΚΚΕ. Την άλλη μέρα θα έχει γίνει ένα βήμα επιλογής προς τα εμπρός.

Η αποχή δεν ασκεί καμία πίεση, ίσα ίσα τα κόμματα εξουσίας προτιμούν την αποχή από την ψήφο καταδίκης, μπορεί να την ερμηνεύσουν όπως θέλουν, το ένα κόμμα να τη φορτώνει στο άλλο. Πολύ περισσότερο έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρήσουν ότι οι μετέχοντες στην κάλπη δε θα σκεφθούν να μετέχουν στη δράση, στην αντίσταση, στην τιμωρία.

Δεν τιμωρείται η ΕΕ με την ψήφο στα κόμματα που στηρίζουν την ΕΕ ως μονόδρομο ή ερωτοτροπούν μαζί της ως μοναδική επιλογή.

Η ψήφος στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης, σημαίνει πράσινο φως για νέα μέτρα, αντιπολίτευση για το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση. Η ψήφος σε άλλα κόμματα είναι ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΧΑΜΕΝΗ, όχι γιατί είναι μικρότερα κόμματα, αλλά για την πολιτική τους στάση και πράξη.

Ο ΛΑ.Ο.Σ. είναι έτοιμος να βάλει στη ζυγαριά ανταλλάγματα παίζοντας το παιχνίδι του εκβιασμού ποιος από τα δύο κόμματα τον έχει ανάγκη. Κόμμα βαθύτατα αντιδραστικό, με ήπια συμπεριφορά απέναντι στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, με τη μέθοδο της συκοφαντίας εναντίον των άλλων και πιο ειδικά του ΚΚΕ.

Ανάλογη στάση είναι των Οικολόγων που αναθέτουν στα μονοπώλια την «πράσινη ανάπτυξη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα παντός συνθήματος, που πάει δεξιά όταν το κίνημα πέφτει και υιοθετεί αριστερή φρασεολογία όταν το κίνημα ανεβαίνει.

Καταβάλλει αγωνιώδη προσπάθεια να συμβιβάσει κεφάλαιο και εργάτες, εκμεταλλευτή και θύμα. Με όποιον τρόπο κι αν το επιχειρεί, η πολιτική του πρέπει να καταδικαστεί και στις ερχόμενες ευρωεκλογές και στις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν γίνουν».

Θεωρούμε τον λαϊκό παράγοντα πρωταγωνιστή και όχι έναν ψηφοφόρο

Το ΚΚΕ έχει αποδείξει:

Οτι μπορεί να δει μακριά, να κάνει έγκαιρη πρόβλεψη και σωστή, πέρα και πάνω από τα φαινόμενα της συγκυρίας.

Ο,τι ζούμε σήμερα το προβλέψαμε και καλέσαμε το λαό να βάλει φραγμό και όχι στο παρά πέντε και στο και πέντε.

Δεν είμαστε πιο έξυπνοι από τα άλλα κόμματα. Θέλουμε να βλέπουμε και να ενημερώνουμε.

Δε φοβόμαστε τίποτε και κανένα. Ενα πράγμα φροντίζουμε: Να έχουμε επαγρύπνηση, να μην πέφτουμε σε παγίδες, να φοβόμαστε μήπως υπολειφθούμε του αγώνα και όχι μήπως ξεπεράσουμε τα όρια.

Οτι το ΚΚΕ έχει πρόταση ενότητας, συμμαχίας, συνεργασίας, που διαφέρει από τα άλλα κόμματα γιατί:

Η ενότητα δεν καθορίζεται από τη συμμετοχή μας σε μια αστική φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση ως αυτοσκοπό γιατί τάχα με τη συμμετοχή μας θα λύσουμε ζητήματα. Καθορίζεται από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας. Η αντίθεση μονοπώλια – λαός μπορεί να συνενώσει τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Με αυτό το κριτήριο καθορίζουμε τη στάση μας και όχι από το πώς αυτοαναγορεύεται ένα κόμμα.

Η πρόταση συμμαχίας αφορά και στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, και γιατί θεωρούμε τον λαϊκό παράγοντα πρωταγωνιστή και όχι έναν ψηφοφόρο.

Η κατηγορία του απομονωτισμού είναι ομολογία ότι θέλουν μερεμέτια για το σύστημα. Δε θέλουν το λαό πρωταγωνιστή. Κρίνουν τα πάντα από τις σχέσεις ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και όχι από την πίστη ότι ο συσχετισμός θα αλλάξει μόνο από το λαό και ότι πραγματική αλλαγή είναι αυτή που έρχεται με τη χειραφέτηση του λαϊκού παράγοντα και την ανερχόμενη συνείδηση αλλαγής όχι στο επίπεδο της διακυβέρνησης μόνο, αλλά της ίδιας της εξουσίας».

Τι πρέπει να πάρει υπόψη ο ψηφοφόρος που θέλει να αντιδράσει

Καταλήγοντας η Αλ. Παπαρήγα υπογράμμισε: «Σήμερα υπάρχουν όλα τα μέσα και οι δυνατότητες για να βελτιωθεί ριζικά η ζωή σου, η δική σου και της οικογένειάς σου.

Ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι είναι απίστευτα τεράστιος. Η παραγωγικότητα της εργασίας είναι ασύγκριτα υψηλότερη από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν.

Σήμερα είναι και ρεαλιστική και αναγκαία η δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου και η βελτίωση των συνθηκών εργασίας με ταυτόχρονη αύξηση του μισθού και των κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων. Η εξασφαλισμένη εργασία για όλους.

Υπάρχουν αντικειμενικά τα μέσα και οι δυνατότητες για σύγχρονη δωρεάν Παιδεία, Υγεία, πρόληψη, Πρόνοια, για εξασφαλισμένη στέγη, υγιεινό περιβάλλον, διακοπές.

Υπάρχει δυνατότητα όλοι και όλες μόλις φεύγουν από τα θρανία του λυκείου, της επαγγελματικής μόρφωσης, των ΑΕΙ, να βρουν δουλειά, όχι οποιαδήποτε, αλλά δουλειά που ταιριάζει στο πτυχίο τους και υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες. Δηλαδή, υπάρχει δυνατότητα να καταργηθεί η ανεργία.

Αυτό είναι πρόοδος και κοινωνική εξέλιξη, να βελτιώνεται η ζωή των εργαζομένων, του λαού ανάλογα με τα επιτεύγματα της εργασίας, της επιστήμης και της τεχνικής.

Αυτό το εμποδίζουν τα μονοπώλια που κυριαρχούν παντού. Η ΕΕ, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που τα υπηρετούν. Οι κρατικοί και οι άλλοι μηχανισμοί του καπιταλιστικού συστήματος.

Η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και του πλούτου από την πλουτοκρατία είναι το εμπόδιο.

Είναι υπερώριμη και επιτακτική η ανάγκη τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής να περάσουν στην ιδιοκτησία και την υπηρεσία της κοινωνίας. Και φυσικά ελέγχοντας την εξουσία.

Ετσι κλέβουν τον παραγόμενο πλούτο και χρησιμοποιούν κάθε τεχνολογικό επίτευγμα σε βάρος των εργαζομένων.

Οι ανάγκες των μονοπωλίων για ακόμα μεγαλύτερα κέρδη και επικράτηση στο μεταξύ τους ανταγωνισμό απαιτούν βάθεμα της εκμετάλλευσης, να γίνεται διαρκώς πιο φθηνή η εργατική δύναμη. Συνεπάγεται τη συμπίεση και τον εκτοπισμό των αυτοαπασχολούμενων, των μικρών επιχειρηματιών, το ξεκλήρισμα των φτωχών αγροτών.

Η πιο βαθιά και γενικευμένη καπιταλιστική κρίση που έπληξε και όλες τις χώρες της ΕΕ, αποτέλεσμα της υψηλής κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου, της αναρχίας και της ανισομετρίας που βασιλεύουν παντού και της μείωσης των λαϊκών εισοδημάτων είναι αποδείξεις ότι ο καπιταλισμός έχει εξαντλήσει τα ιστορικά όριά του. Δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους λαούς παρά μόνο δεινά, κρίσεις και πολέμους.

Οτι έχουν ωριμάσει αντικειμενικά οι συνθήκες για ριζική αλλαγή.

Δεν κρίνεται στην κάλπη ούτε η λαϊκή εξουσία, ούτε ο σοσιαλισμός, ούτε η αποδέσμευση. Κρίνεται, όμως, αν θα γίνει ένα βήμα εμπρός ή θα πισωγυρίσουμε».

Αναρτήθηκε στις Ευρωεκλογές 2009, ΚΚΕ. Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βήμα προς τα εμπρός η ψήφος στο ΚΚΕ